Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 233 1-15/9/2006Αρ. Φύλ. 233 1-15 Σεπτέμβρη 2006
Η συνεργασία-ενότητα των «αντιχρουστσωφικών» εξωκοινοβουλευτικών Αριστερών Οργανώσεων και τα διάφορα επίπεδα συνεργασίας

Μ’ αφορμή τις δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές

Σε σαράντα περίπου μέρες, στα μέσα Οκτώβρη, πραγματοποιούνται οι δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές και τα μεγαλοαστικά κόμματα, το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αλλά και τα ρεβιζιονιστικά σοσιαλδημοκρατικά ρεφορμιστικά κόμματα, «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, προετοιμάζονται πυρετωδώς και κατακλύζουν καθημερινά τα ΜΜΕ μ’ ένα σωρό δημαγωγικές και χωρίς αντίκρυσμα υποσχέσεις, που δεν λύνουν προφανώς κανένα απ’ τα πολλά συσσωρευμένα προβλήματα της εργατικής τάξης και αποκλειστικό στόχο έχουν την παραπλάνηση-εξαπάτησή της και την υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου.

Παρά την ύπαρξη των διαρκώς επιδεινούμενων προβλημάτων και τη χρεοκοπημένη πολιτική των αστικών και ρεβιζιονιστικών κομμάτων, οι «αντιχρουστσωφικές» εξωκοινοβουλευτικές Αριστερές Οργανώσεις δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν την ευνοϊκή αυτή κατάσταση εξαιτίας καταρχήν του κατακερματισμού και κατά δεύτερον της έλλειψης συνεργασίας-ενότητας μεταξύ των, αδυνατούν να δημιουργήσουν-συγκροτήσουν ένα σοβαρό και πολιτικά υπολογίσιμο μόνιμο πόλο συσπείρωσης των αντιφασιστικών-αντιιμπεριαλιστικών και επαναστατικών δυνάμεων – σ’ αντιπαράθεση με τα αστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα – με αφετηρία και βάση τις δυο βασικές διαχωριστικές γραμμές: α) μπουρζουαζίας-προλεταριάτου και β) αντιφασιστικών-αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων – εθνικιστικών-σοβινιστικών-ρατσιστικών-φασιστικών δυνάμεων.

Γι’ αυτό και οι φετινές δημοτικές εκλογές επαναφέρουν εκ νέου στην πολιτική επικαιρότητα το γνωστό και παμπάλαιο (σχεδόν ολόκληρης 30ετίας) και άλυτο πρόβλημα της ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ-ΕΝΟΤΗΤΑΣ των «αντιχρουστσωφικών» εξωκοινοβουλευτικών Αριστερών Οργανώσεων που για πολλοστή φορά παραμένουν, ακόμα και στις φετινές δημοτικές εκλογές παραμένουν διασπασμένες-κατακερματισμένες, αφού κάποιες απ’ αυτές συμμετέχουν στις εκλογές και άλλες όχι.

Είναι φανερό πως ο σημερινός κατακερματισμός και η αδικαιολόγητη έλλειψη συνεργασίας-ενότητας σ’ όλα, απ’ τα πιο απλά ως τα πιο δύσκολα επίπεδα: πρώτο, κρατάει στο περιθώριο και καταδικάζει σε πολιτική αδράνεια μια μεγάλη μάζα δυνάμεων και αγωνιστών που επιθυμεί και σωστά απαιτεί τη συνεργασία-ενότητα, σ’ αντιπαράθεση με τα αστικά και ρεβιζιονιστικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ), δεύτερο, παρεμποδίζει τη συσπείρωση των υπαρκτών δυνάμεων και τη δημιουργία-συγκρότηση ενός σοβαρού και πολιτικά υπολογίσιμου μόνιμου πόλου αντιφασιστικών-αντιιμπεριαλιστικών και επαναστατικών δυνάμεων, τρίτο αποτελεί το σοβαρότερο ανασταλτικό παράγοντα, πέρα απ’ την ύπαρξη και δράση των αντεπαναστατών χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ), στη μελλοντική ανάπτυξη του επαναστατικού εργατικού κινήματος, καθοδηγούμενο απ’ τον επαναστατικό μαρξισμό, δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό και σ’ αντιπαράθεση πάντα με τα διάφορα αντεπαναστατικά οπορτουνιστικά ρεύματα, συμπεριλαμβανομένου και του προδοτικού τροτσκισμού.

Η έλλειψη συνεργασίας-ενότητας και σ’ αυτές τις δημοτικές εκλογές μεταξύ των «αντιχρουστσωφικών» εξωκοινοβουλευτικών Αριστερών Οργανώσεων υποχρεώνει την «Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ(1918-55)» να μην στηρίξει ούτε, όπως είναι αυτονόητο, τα αστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα ούτε και τις εξωκοινοβουλευτικές Αριστερές Οργανώσεις που συμμετέχουν στις φετινές δημοτικές εκλογές, γιατί έτσι θα συνέβαλε στη διατήρηση και διαιώνιση της αδικαιολόγητης διάσπασης.

Κατά την εκτίμηση της «Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ(1918-55)», με βάση την ως τώρα συσσωρευμένη εμπειρία, η 30ετής σχεδόν διάσπαση – μ’ απαρχή τον κατακερματισμό της ΟΜΛΕ – και η έλλειψη συνεργασίας-ενότητας οφείλεται αποκλειστικά στην απουσία πολιτικής βούλησης των ηγεσιών των «αντιχρουστσωφικών» εξωκοινοβουλευτικών Αριστερών Οργανώσεων (ΕΚΚΕ, ΝΑΡ, ΚΚΕ(μ-λ), Μ-Λ ΚΚΕ, Α/συνέχεια-ΚΟΕ, κλπ.) - παρά τις δημαγωγικού χαρακτήρα δηλώσεις για συνεργασία-ενότητα εκ μέρους των ηγεσιών των διαφόρων Οργανώσεων - και όχι σε διαφωνίες σε σημαντικά πολιτικο-ιδεολογικά ζητήματα – με εξαίρεση βέβαια την ΕΝΟΤΗΤΑ σε μια επαναστατική Οργάνωση-Κόμμα, οργανωτική ενότητα που απαιτεί πρωταρχικά ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ σ’ όλα τα αρχειακά ζητήματα του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος.

Αν επιχειρηθεί μια ιεράρχηση των διαφόρων επιπέδων συνεργασίας-ενότητας, αρχίζοντας απ’ τα πιο απλά ως τα περισσότερο σύνθετα, θα μπορούσε να διακρίνει κανείς, έστω σχηματικά, τα εξής: 1. δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές, 2. βουλευτικές εκλογές, 3. πάλη ενάντια στη φασιστικοποίηση, το ρατσισμό-εθνικισμό-φασισμό, 4. συνδικαλιστικό κίνημα, 5. πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο, 6. επαναστατική Οργάνωση-Κόμμα, 7. ιστορία-δράση επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55 – Νίκος Ζαχαριάδης.

1. Δημοτικές-Νομαρχιακές εκλογές. Σ’ αυτό το πρώτο και πιο απλό επίπεδο συνεργασίας-ενότητας είναι αδύνατο να διαπιστωθούν – και δεν υπάρχουν – διαφορές μεταξύ όλων των «αντιχρουστσωφικών» Αριστερών Οργανώσεων και παρόλα αυτά στην πράξη κυριαρχεί, διατηρείται και διαιωνίζεται η αδικαιολόγητη διάσπαση μεταξύ τους με ξεχωριστή κάθοδο και στις φετινές δημοτικές εκλογές.

Όσες απ’ τις Οργανώσεις συμμετείχαν στο παρελθόν ή συμμετέχουν σ’ αυτές τις εκλογές συγκεντρώνουν απλώς ευκαιριακά κάποιο αριθμό ψήφων, χωρίς καμία σοβαρή και υπολογίσιμη πολιτική προοπτική συσπείρωσης και αντιπαράθεσης στην πολιτική των μεγαλοαστικών και ρεβιζιονιστικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων και προς όφελος της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών, γεγονός που δείχνει κραυγαλέα έλλειψη πολιτικής σοβαρότητας και ανευθυνότητας αυτών των Οργανώσεων.

2. Βουλευτικές εκλογές. Και στις βουλευτικές εκλογές, ένα πιο προωθημένο επίπεδο συνεργασίας-ενότητας που συνδέεται με επιπλέον ζητήματα πάλης για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών, δεν παρατηρούνται διαφορές απ’ όσο μπορεί να διαπιστωθεί απ’ τα δημοσιεύματα στο έντυπο υλικό των αντίστοιχων Οργανώσεων.

3. Πάλη κατά της φασιστικοποίησης, εθνικισμού-ρατσισμού-φασισμού. Ούτε σ’ αυτό το επίπεδο συνεργασίας-ενότητας παρατηρούνται διαφορές, πέραν της κάποιας υποτίμησης του υπαρκτού φαινομένου της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής εκ μέρους ορισμένων Οργανώσεων.

4. Συνδικαλιστικό κίνημα. Και σ’ αυτόν τον τομέα-επίπεδο είναι δυνατή και επιβεβλημένη η συνεργασία, αποφεύγοντας τη λαθεμένη τακτική των ξεχωριστών συγκεντρώσεων, και μάλιστα όταν είναι πασίγνωστο ότι όλες οι Οργανώσεις στερούνται ακόμα και της ελάχιστης επιρροής στο συνδικαλιστικό κίνημα.

5. Πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο. Και στα δυο αυτά ζητήματα είναι δυνατή και προφανώς επιβεβλημένη η συνεργασία-ενότητα, παρά τις κάποιες λαθεμένες θέσεις ορισμένων Οργανώσεων σχετικά με τον ιμπεριαλισμό (π.χ. ΝΑΡ, κλπ.) και την ύπαρξη-όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και τον ανταγωνισμό των ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμενων. Η συγκρότηση αντιιμπεριαλιστικού-αντιπολεμικού-αντιφασιστικού μετώπου αποτελεί σήμερα επιτακτική ανάγκη-καθήκον.

6. Επαναστατική Οργάνωση-Κόμμα. Η ΕΝΟΤΗΤΑ σ’ επαναστατική Οργάνωση-Κόμμα είναι φανερό πως απαιτεί και προϋποθέτει πρώτα και κύρια ιδεολογική ΕΝΟΤΗΤΑ δηλ. καθοδήγηση στη δράση απ’ την επαναστατική κοσμοθεωρία του μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού και επιπλέον πολιτική ΕΝΟΤΗΤΑ σ’ όλα τα βασικά και αρχειακά ζητήματα που αφορούν τα ζητήματα της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και σ’ όποια άλλα σημαντικά πολιτικά ζητήματα.

Είναι αυτονόητο ότι χωρίς ιδεολογικο-πολιτική ΕΝΟΤΗΤΑ δεν μπορεί να υπάρξει ΕΝΟΤΗΤΑ σε επαναστατική Οργάνωση-Κόμμα.

Ας σημειωθούν εντελώς σύντομα οι ιδεολογικο-πολιτικές διαφωνίες της «Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55» με τις άλλες Οργανώσεις που αφορούν τα εξής ζητήματα: α) ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ, β) ΣΤΑΛΙΝ, γ) ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ, δ) προλεταριακή επανάσταση.

α) ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ. Σ’ αντίθεση με την «Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55», οι Οργανώσεις ΝΑΡ, ΕΚΚΕ, ΚΚΕ(μ-λ), Μ-Λ ΚΚΕ, ΚΟΕ δεν αποδέχονται τον επιστημονικό όρο «σταλινισμός» που εκφράζει την παραπέρα ανάπτυξη του μαρξισμού-λενινισμού, στην περίοδο του ιμπεριαλισμού και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, απ’ τον Στάλιν σε μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό.

β) ΣΤΑΛΙΝ. Το ΝΑΡ απορρίπτει εντελώς το Στάλιν, χαρακτηρίζεται από ένα μόνιμο αντισταλινισμό και κυριαρχείται από χρουστσωφικές-τροτσικίζουσες απόψεις, ενώ οι άλλες Οργανώσεις ΕΚΚΕ, Μ-Λ ΚΚΕ, ΚΚΕ(μ-λ), ΚΟΕ θεωρούν μόνο τυπικά – προφανώς για δημαγωγικούς λόγους – το Στάλιν κλασικό του μαρξισμού, αφού στο σπουδαιότερο ζήτημα δηλ. εκείνο του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, τον κατηγορούν ότι δεν είδε την ύπαρξη «ανταγωνιστικών τάξεων» στη Σοβιετική Ένωση του ΄36, όταν έχει πλέον οικοδομηθεί η οικονομική βάση του σοσιαλισμού, του ασκούν κριτική απ’ τα δεξιά προφανώς, επειδή πήρε μέτρα εξάλειψης των εκμεταλλευτριών-ανταγωνιστικών τάξεων: «ο Στάλιν διακήρυξε πρόωρα το 1936, πως με την κατάργηση του συστήματος της εκμετάλλευσης και την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής «δεν υπάρχουν πια ανταγωνιστικές τάξεις» στη Σ.Ε.» («Η συνδιάσκεψη του Μ-Λ ΚΚΕ», 7-9 Ιουνίου 1991, σελ.77, Αθήνα 1991).

Αυτή η λαθεμένη άποψη – κριτική απ’ τα δεξιά στο Στάλιν – συνιστά: 1) μια αντιμαρξιστική αντίληψη του σοσιαλισμού-κομμουνισμού δηλ. εκείνη της διατήρησης των ανταγωνιστικών τάξεων στο σοσιαλισμό και μετά την οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του (κρατική-συνεταιριστική ιδιοκτησία), 2) αναθεωρεί τη μαρξιστική θεωρία των τάξεων όταν ισχυρίζεται ότι μπορεί να υπάρξει αστική τάξη χωρίς ατομική ιδιοκτησία.

Τότε, μετά απ’ όλα αυτά, πώς είναι δυνατόν να θεωρείται ο Ιωσήφ Στάλιν, απ’ τις παραπάνω Οργανώσεις, κλασικός του μαρξισμού όταν έχει «λαθεμένη» άποψη στο πιο σπουδαίο ζήτημα της επαναστατικής θεωρίας δηλ. εκείνο του σοσιαλισμού-κομμουνισμού; Κλασικός για τους μαρξιστές είναι εκείνος που πρώτο υπερασπίζεται το μαρξισμό σ’ όλα τα βασικά ζητήματα και δεύτερο τον αναπτύσσει παραπέρα στις νέες συνθήκες σ’ αυτά τα ζητήματα.

γ) ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ. Όλες οι παραπάνω Οργανώσεις έχουν μια αντιμαρξιστική-ρεβιζιονιστική αντίληψη του σοσιαλισμού που με σαφέστατο τρόπο διατυπώνεται απ’ το Μ-Λ ΚΚΕ: «το προλεταριάτο και η αστική τάξη είναι οι δυο βασικές ανταγωνιστικές τάξεις της καπιταλιστικής κοινωνίας και επίσης παραμένουν οι δυο βασικές ανταγωνιστικές τάξεις της σοσιαλιστικής κοινωνίας» («Η συνδιάσκεψη του Μ-Λ ΚΚΕ», 7-9 Ιουνίου 1991, σελ.65, Αθήνα 1991).

Όμως όταν το προλεταριάτο και η αστική τάξη παραμένουν – και μετά την οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού – επίσης «οι δυο βασικές ανταγωνιστικές τάξεις της σοσιαλιστικής κοινωνίας», τότε είναι ολοφάνερο πως η κοινωνία αυτή δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση – ακριβώς γι’ αυτό το λόγο – να χαρακτηριστεί «σοσιαλιστική»: είναι μια καπιταλιστική κοινωνία, μια δικτατορία της αντιδραστικής αστικής τάξης.

δ) ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Στα βασικά ζητήματα της αντιιμπεριαλιστικής-προλεταριακής επανάστασης δεν τοποθετούνται με σαφή μαρξιστικό τρόπο: α) κατάληψη της πολιτικής εξουσίας απ’ το προλεταριάτο, β) συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής, γ) δικτατορία του προλεταριάτου.

α. κατάληψη της πολιτικής εξουσίας απ’ το προλεταριάτο. Στα υλικά του ΚΚΕ(μ-λ) («1ο ιδρυτικό Συνέδριο του ΚΚΕ(μ-λ)», σελ. 51-53, Αθήνα 1977), του Μ-Λ ΚΚΕ («υλικά του 1ου ιδρυτικού Συνεδρίου του Μ-Λ ΚΚΕ, Προγραμματική Διακήρυξη του Μ-Λ ΚΚΕ», σελ. 21-25, Αθήνα 1987), των ΕΚΚΕ – Μ-Λ ΚΚΕ («τα υλικά του 1ου Ενωτικού Συνεδρίου», 3-5 Μάρτη 1984, σελ.83,142) αναφέρεται μόνο ότι θα «ανέλθουν οι λαϊκές δυνάμεις στην εξουσία», ότι «η αντιιμπεριαλιστική-δημοκρατική επανάσταση θα πάρει την εξουσία απ’ τον ιμπεριαλισμό και την ντόπια πλουτοκρατική ολιγαρχία και θα τη δώσει στην εργατική τάξη και τους συμμάχους της» αλλά πουθενά δεν αναφέρεται με ποιόν τρόπο θα συμβεί αυτό: «ειρηνικά» ή με ένοπλο αγώνα; Δεν θεωρούν τον ένοπλο αγώνα υποχρεωτικό και αναπόφευκτο για την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας απ’ το προλεταριάτο.

β. συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής. Στα υλικά τους (π.χ. «Προγραμματική Διακήρυξη του Μ-Λ ΚΚΕ», σελ.21,25,34,46, «1ο Συνέδριο του ΚΚΕ(μ-λ)», σελ.51,52,53 κλπ. και τα έντυπά τους «Προλεταριακή Σημαία», «Λαϊκός Δρόμος», κλπ.) πουθενά δεν γίνεται λόγος για συντριβή-τσάκισμα της αστικής κρατικής μηχανής: αρνούνται σιωπηρά την αναγκαιότητα συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής ως εντελώς απαραίτητης προϋπόθεσης για την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου ή της λαϊκής εξουσίας.

γ. δικτατορία του προλεταριάτου. Χωρίς τον ένοπλο αγώνα και το τσάκισμα-συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής δεν μπορεί να νικήσει η προλεταριακή επανάσταση μα ούτε και να εγκαθιδρυθεί δικτατορία του προλεταριάτου. Η όποια αναφορά στην εγκαθίδρυση δικτατορίας του προλεταριάτου χωρίς να προηγηθούν ο νικηφόρος ένοπλος αγώνας-τσάκισμα του αστικού κράτους συνιστά ρεβιζιονιστική τοποθέτηση και δημαγωγία. Και τα δυο αποτελούν προκαταβολικούς όρους, προϋποθέσεις εντελώς απαραίτητες, για την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου-«Λαϊκής Εξουσίας».

7. Ιστορία-δράση επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55 – Νίκος Ζαχαριάδης. Οι θέσεις όλων των παραπάνω Οργανώσεων σχετικά με την εκτίμηση της επαναστατικής δράσης του ΚΚΕ 1918-55, όπως αυτές διατυπώνονται στις «ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΕ ΤΗΣ ΟΜΛΕ ΓΙΑ ΤΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠ’ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ», σελ. 38-55, Αθήνα 1975, συνιστούν κατά πρώτο μια ρεβιζιονιστική εκτίμηση και κατά δεύτερο πλήρη διαστρέβλωση της επαναστατικής του δράσης. Επιπλέον αποσιωπούν πλήρως την πάλη του ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη κατά του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού, φτάνοντας ως το σημείο του παρακάτω γελοίου και εντελώς ψευδούς ισχυρισμού που όλοι σήμερα γνωρίζουν ότι δεν έχει καμία σχέση με την ιστορική αλήθεια, αποτελεί και το πρώτο ΠΕΛΩΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΨΕΥΔΟΣ: «στις παραμονές της χρουστσωφικής επέμβασης, το ΚΚΕ, διαβρωμένο από τον οπορτουνισμό ιδεολογικά-πολιτικά-οργανωτικά, ήταν «έτοιμο» να δεχτεί το ρεβιζιονισμό χρουστσωφικού τύπου» (σελ.47), για να κορυφωθεί σ’ ένα άλλο ΠΕΛΩΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΨΕΥΔΟΣ ότι τάχα ο Ζαχαριάδης «πρόδωσε» και «προσχώρησε» στο χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό και ακόμα πως: «η πολιτική που πρότεινε στα χρόνια αυτά ο Ζαχαριάδης για το ΚΚΕ, ξεχώριζε από την πολιτική της κλίκας Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη μόνο με το ότι ήταν μια χωρίς προσχήματα, περισσότερο δεξιά οπορτουνιστική πολιτική» (σελ.51).

Είναι φανερό πως οι συκοφαντίες και η λασπολογία σε βάρος του Νίκου Ζαχαριάδη που κράτησε ψηλά τη σημαία της προλεταριακής επανάστασης και του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού – και ακριβώς γι’ αυτό κρατήθηκε 17 χρόνια εξορία στη Σιβηρία και δολοφονήθηκε – δεν γνωρίζουν όρια, ξεπερνούν τα όρια της οποιασδήποτε μορφής προκλητικότητας, στην περίπτωση των αντιζαχαριαδικών-αντισταλινικών (με τη μορφή της «λαθολογίας») «αντιχρουστσωφικών» Οργανώσεων.

Κατά την εκτίμηση, λοιπόν, της «Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55» σ’ όλα τα παραπάνω ζητήματα είναι δυνατή και επιβεβλημένη η συνεργασία-ΕΝΟΤΗΤΑ μεταξύ όλων των «αντιχρουστσωφικών» Αριστερών Οργανώσεων (συμπεριλαμβανομένης και της «Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55»), μ’ εξαίρεση την ΕΝΟΤΗΤΑ σε μια επαναστατική Οργάνωση-Κόμμα, λενινιστικού-σταλινικού τύπου, για την οποία απαιτείται σαφής μαρξιστική τοποθέτηση σ’ όλα τα προαναφερόμενα ιδεολογικο-πολιτικά αρχειακά ζητήματα δηλ. η οργανωτική ΕΝΟΤΗΤΑ απαιτεί και προϋποθέτει ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ. Όμως, πέραν αυτού, στην περίπτωση των Οργανώσεων ΝΑΡ, ΚΚΕ(μ-λ), Μ-Λ ΚΚΕ, ΕΚΚΕ, ΚΟΕ – λόγω κοινών ιδεολογικο-πολιτικών θέσεων – είναι εφικτή και επιβάλλεται να υπάρξει οργανωτική ΕΝΟΤΗΤΑ σε μια Οργάνωση-Κόμμα. Αλλά πώς είναι δυνατόν να υπάρξει ενότητα αυτών των Οργανώσεων σ’ ένα τόσο σπουδαίο και σύνθετο ζήτημα όπως είναι αυτό του Κόμματος, όταν ως τώρα δεν υπάρχει συνεργασία-ενότητα ούτε στο πιο χαμηλό, απλό και εύκολο επίπεδο – προφανώς από έλλειψη πολιτικής βούλησης – όπως είναι αυτό των δημοτικών-νομαρχιακών εκλογών;

 


Η αντιδραστική συνεργασία «ΚΚΕ»-ΝΔ στις δημοτικές εκλογές:
απ’ τον α΄ γύρο με Τέγο κοινό υποψήφιο δήμαρχο στην Καρδίτσα, στο β΄ γύρο πανελλαδικά

Η συνεργασία της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσία του «Κ»ΚΕ(΄56) στις δημοτικές εκλογές με διάφορους αντιδραστικούς χρονολογείται σχεδόν απ’ τα πρώτα χρόνια της «μεταπολίτευσης».

Σε κείνη την περίοδο – παρά την προβολή-διακήρυξη της επίσημης γραμμής της λεγόμενης «συνεργασίας των προοδευτικών δημοκρατικών δυνάμεων» – στους συνδυασμούς που συγκροτούσε η χρουστσωφική ηγεσία στην επαρχία συμμετείχαν πολλές φορές όχι μόνο απ’ όλο το τότε φάσμα των πολιτικών κομμάτων μα ακόμα και φασίστες, χουντικοί, βασιλικοί, πρώην αγροφύλακες τρομοκράτες της περιόδους 1946-60, χαφιέδες κ.λπ., αρκεί οι ρεβιζιονιστές να «έπαιρναν την σφραγίδα», όπως απλά διατυμπάνιζαν τα επαρχιώτικα στελέχη τους, δηλ. ο πρόεδρος της Κοινότητας να ήταν μέλος του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ ή ελεγχόμενος απ’ αυτό.

Αυτό συνεχίζεται στην επαρχία ακόμα και σήμερα, ενώ απ’ το 1989 προστέθηκε σ’ αυτή την αντιδραστική πρακτική και η επίσημη συνεργασία των σοσιαλδημοκρατών ηγετών με τη συγκρότηση κυβέρνησης ΝΔ-«Κ»ΚΕ(΄56) δηλ. της αντιδραστικής κυβέρνησης Τζανετάκη και λίγο αργότερα της κυβέρνησης Ζολώτα.

Απ’ το ΄89 που εγκαταλείπεται ανοιχτά πλέον απ’ τη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία η πολυδιαφημισμένη γραμμή της «συνεργασίας των δημοκρατικών δυνάμεων» δηλ. της συνεργασίας του «Κ»ΚΕ(΄56) με το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ σε κυβερνητικό επίπεδο, που θα οδηγούσε τάχα στη «μεγάλη ή ουσιαστική αλλαγή» και ύστερα στο «σοσιαλισμό» τους (οδήγησε τους αριστερούς κατά εκατοντάδες χιλιάδες στο ΠΑΣΟΚ), οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ(΄56) εγκαινιάζουν τη συνεργασία σ’ όλα τα επίπεδα με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ, που πέρασε από διάφορες φάσεις: απ’ τη συνεργασία στα εργατικά συνδικάτα και τους αγροτικούς συλλόγους, με κορυφαία περίπτωση τη συνεργασία των Μπουτο-Πατάκηδων με τους αντιδραστικούς τους συναγωνιστές, τους αγροτο-«προλετάριους» Νασικο-Κοκκινούληδες του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, στον κάμπο της Θεσσαλίας, που έστειλε εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες στην αγκαλιά της ΝΔ, τη συνεργασία στις δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές πανελλαδικά με κορυφαία περίπτωση εκείνη της Καρδίτσας με τους Τεγο-Αναγνωστόπουλους που συνεχίζεται ακόμα και σήμερα.

Μετά τη νίκη της ΝΔ στις εκλογές η συνεργασία «Κ»ΚΕ-ΝΔ διευρύνεται-ολοκληρώνεται και σ’ αυτή εντάσσεται και το συστηματικό σαμποτάρισμα των αγώνων των εργαζομένων. Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ αναλαμβάνει τη δέσμευση απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ να διασπά μόνιμα και συστηματικά τις απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων, αναλαμβάνει να υπονομεύει-διασπάει ευθύς εξαρχής την ΕΝΟΤΗΤΑ τους, και επομένως στερώντας τους τη ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ – προϋπόθεση εντελώς απαραίτητη για την επιτυχή απόκρουση των αντιλαϊκών-αντεργατικών μέτρων της κυβέρνησης – και έτσι καθίστανται ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΕΣ όλες οι απεργιακές κινητοποιήσεις. Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ προς εκπλήρωση αυτής της δέσμευσης χρησιμοποιεί τους ρεφορμιστές συνδικαλιστές εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ, μετατρέποντας το ΠΑΜΕ σ’ έναν ιδιόμορφο απεργοσπαστικό μηχανισμό με τις ξεχωριστές διασπαστικές συγκεντρώσεις σε κάθε απεργιακή κινητοποίηση των κλαδικών ρεφορμιστικών συνδικάτων, δράση προφανώς ενταγμένη στη γενικότερη διασπαστική τακτική της κυβέρνησης και τους απεργοσπαστικούς της μηχανισμούς για να υλοποιούνται τα προς όφελος του κεφαλαίου αντεργατικά-αντιλαϊκά μέτρα.

Η αντιδραστική αυτή συνεργασία και προκλητικά φιλοκυβερνητικής στάσης της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ ολοκληρώνεται και κορυφώνεται στο γκεμπελίστικο αλλά και ανόητο ισχυρισμό: «μπαράζ αντιλαϊκής επίθεσης από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ» που δημιουργεί α) την ψευδέστατη μα και γελοία εντύπωση ότι τα αντιλαϊκά μέτρα δεν τα παίρνει η κυβέρνηση της ΝΔ (και η εκάστοτε κυβέρνηση) αλλά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης δηλ. ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ, β) την εξίσου ψευδέστατη και γελοία εντύπωση ότι κυβέρνηση δεν είναι το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ, αλλά τα κόμματα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ δηλ. έχουμε σήμερα κυβέρνηση συνασπισμού κομμάτων. Και όλα αυτά για να μένουν τα συγκεκριμένα αντιλαϊκά-αντεργατικά κυβερνητικά μέτρα στο απυρόβλητο αλλά και η συνολική κυβερνητική πολιτική, να προωθηθεί και υλοποιηθεί, χωρίς εμπόδια, η προς όφελος των συμφερόντων του κεφαλαίου κυβερνητική πολιτική.

Η συνεργασία, λοιπόν, της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ(΄56) με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ δεν περιορίζεται μόνο στις δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές, αντίθετα αυτή αποτελεί μόνο μια απ’ τις πολλές πλευρές της γενικότερης συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ σ’ αυτή τη χρονική περίοδο μέχρι σήμερα.

Ας παρακολουθήσουμε τώρα τις θέσεις-αντιδράσεις των δυο κομμάτων, σχετικά με τη μεταξύ τους συνεργασία, απ’ τα μέσα του περασμένου χρόνου ως τα σήμερα.

Παρόλο που η συνεργασία «Κ»ΚΕ-ΝΔ είναι μόνιμη και πλέον της μιας δεκαπενταετίας στις δημοτικές εκλογές, ιδιαίτερα στο β΄ γύρο όπου το ένα κόμμα στηρίζει το άλλο, αλλά και στον α΄ γύρο με τις κοινές υποψηφιότητες των Χρ.Τέγου («Κ»ΚΕ)-Β.Αναγνωστόπουλου(ΝΔ) στην Καρδίτσα, η ΝΔ επανέφερε εκ νέου το ζήτημα με συνέντευξη του Β.Μεϊμαράκη στην «Απογευματινή», αρχές του πρώτου δεκαήμερου του Σεπτέμβρη 2005, ότι η ΝΔ δεν θα κατεβάσει υποψήφιους σε «περιοχές που έχουν ιστορικό βάρος για την Αριστερά όπως Νίκαια και Καισαριανή».

Οι σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ «απέρριψαν» στα λόγια (όχι όμως στην πράξη όπως θα δούμε στην περίπτωση του «Κ»ΚΕ) την πρόταση αυτή συνεργασίας. Ο Ν. Χουντής, γραμματέας της ΚΠΕ του ΣΥΝ, δήλωσε: «ο κ. Μεϊμαράκης επί της ουσίας προτείνει αυτό που ήδη έχει απορρίψει ο ΣΥΝ. Όπως γνωρίζετε με απόφαση της ΚΠΕ έχουμε αποκλείσει κεντρικές συμφωνίες και συνεργασίες με τις δυνάμεις του δικομματισμού στις εκλογές της Αυτοδιοίκησης του Οκτωβρίου του 2006» («Αυγή», 6/9/2005, σελ.5), ενώ ο «Ριζοσπάστης», πιο χλιαρά, γράφει, ότι: «εδώ και πολύ καιρό το ΚΚΕ, με ξεκάθαρες τοποθετήσεις των οργάνων του, δεν έχει αφήσει το παραμικρό περιθώριο για ένα τέτοιο «ενδεχόμενο»» («Ρ», 6/9/2005, σελ.4).

Όμως, συνέχεια στο ζήτημα της συνεργασίας ΝΔ-«Κ»ΚΕ δίνει μετά τον Β. Μεϊμαράκη την επόμενη ο γγ της ΚΟ Απ. Σταύρου που απευθυνόμενος στην ηγεσία του «Κ»ΚΕ επανέλαβε την πρόταση της ΝΔ για «εκλογική σύμπραξη» σε Νίκαια και Καισαριανή για να απαντήσει συγχυσμένος-«οργισμένος» ο «Ριζοσπάστης» - επειδή η ΝΔ βγάζει τη μεταξύ τους συμφωνία στο «παζάρι» - ότι «συνεχίζει τις αθλιότητες περί «συνεργασιών» με το «Κ»ΚΕ στις δημοτικές εκλογές η Ρηγίλλης».

Λίγες μέρες αργότερα σε συνέντευξη στο «Έθνος» σε ερώτηση δημοσιογράφου «αν έρθει η ΝΔ και σας πει «ότι στην Νίκαια δεν κατεβάζω υποψήφιο και σας στηρίζω», τι θα πείτε», η Παπαρήγα απαντά: «αν η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ αποφασίσουν να το κάνουν αυτό κάπου, είναι δικό τους πρόβλημα» («Έθνος» 12/9/2005 και «Ρ» 13/9/2005, σελ.4), για να βγει λίγο αργότερα ο «πανέξυπνος» αστός σοσιαλδημοκράτης δημοσιογραφίσκος Ν. Μπογιόπουλος να αποκαλέσει τα ηγετικά στελέχη της ΝΔ, γι’ αυτή τη «γκάφα» τους, «μπουνταλάδες» («Ρ», 29/9/2005,σελ.21). Αργότερα σ’ άλλη σχετική ερώτηση δημοσιογράφου, κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου, η Παπαρήγα απ’ τη μια δηλώνει ότι «δεν πρόκειται να κάνουμε καμία συνεργασία ούτε με το ΠΑΣΟΚ ούτε με τη Νέα Δημοκρατία, ούτε με το Συνασπισμό» («Ρ» 2/11/2005, σελ.8), ενώ απ’ την άλλη σε συνέντευξη τύπου για τις «τοπικές εκλογές» δήλωσε: «τα ψηφοδέλτιά μας θα είναι ανοικτά. Δεν θα ζητήσουμε από κανέναν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Αν, π.χ. κάποιος ψηφίσει στις βουλευτικές εκλογές Νέα Δημοκρατία ή ΠΑΣΟΚ μπορεί να θελήσει να έρθει μαζί μας στις τοπικές εκλογές» («Ρ», 2/11/2005, σελ.9).

Αρχές Δεκέμβρη του 2005 σε ερώτηση δημοσιογράφου, κατά τη διάρκεια συνέντευξης στη Λάρισα, σχετικά με το νομό Καρδίτσας απάντησε: «όταν απορρίπτουμε τη συνεργασία με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΝ δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπουμε την πολιτική συνεργασιών», για να συνεχίσει: «στην Καρδίτσα, δεν υπήρχε καμιά πολιτική συνεργασία. Αυτό να το ξεκαθαρίσουμε» («Ρ» 2/12/2005, σελ.8). Εδώ προφανώς ψεύδεται ασυστόλως η αξιοθρήνητη «παλλακίδα» της ΝΔ, Α. Παπαρήγα, αφού είναι πασίγνωστο ότι ο δήμαρχος Χρ. Τέγος («Κ»ΚΕ) και ο νομάρχης Β. Αναγνωστόπουλος (ΝΔ) εκλέχτηκαν και μάλιστα δυο τετραετίες ως τώρα με τις ψήφους «Κ»ΚΕ-ΝΔ.

Στις 16 Μάρτη 2006 η ηγεσία του «Κ»ΚΕ ανακοινώνει ως υποψηφίους τον Βαγγέλη Μπούτα, κανακάρη των μεγαλο«τσιφλικάδων» του κάμπου της Θεσσαλίας, για τη νομαρχία και το Χρήστο Τέγο, κανακάρη για δυο τετραετίες του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, που δηλώνει ψευδέστατα ότι «ποτέ δεν υπήρξε συνεργασία της ΝΔ με το ΚΚΕ στο δήμο Καρδίτσας και δεν πρόκειται να υπάρξει» («Ρ», 17/3/2006, σελ.9).

Ο «Ριζοσπάστης» δεν κουράζεται να «διαψεύδει» τα γραφόμενα του αστικού τύπου για «συνεργασία στην Καρδίτσα ΝΔ και ΚΚΕ», με το σαθρό «επιχείρημα» ότι «έχει δηλωθεί ξεκάθαρα πως το ΚΚΕ δεν κάνει καμιά τέτοια συνεργασία σ’ οποιονδήποτε δήμο ή νομαρχία της χώρας» («Ρ», 23/3/2006, σελ.5, κ.λπ. κ.λπ.).

Όμως έρχεται ο γραμματέας πολιτικού Σχεδιασμού της ΝΔ Καραχάλιος και ομολογεί ότι υπήρχε συνεργασία, όχι μόνο στην Καρδίτσα αλλά και σε Νίκαια-Καισαριανή: «υφίσταται συνεργασία ΝΔ-ΚΚΕ εκεί. Την είχαμε κάνει έστω και εμμέσως την προηγούμενη φορά» («Εποχή», 2/4/2006, σελ.2).

Ο «Ριζοσπάστης» αντί ν’ απαντήσει στη δήλωση Καραχάλιου (ΝΔ), έχοντάς τα κυριολεκτικά χαμένα, «απαντά» κάποτε αργότερα στη δημοσιογράφο Μ. Μάνη: «σε κατανοούμε απόλυτα κ. Μαρίνα Μάνη τις «Κυρ. Ελευθεροτυπίας». Τι να κάνεις κι εσύ; Εκτός των άλλων που να χωρέσει το μυαλουδάκι σου ότι το ΚΚΕ δεν παίρνει κανένα «γλυφιτζούρι» προκειμένου να βγάλει κάποιον δήμαρχο κάπου… απλά ευχόμαστε από καρδιάς περαστικά σου…!»(«Ρ», 16/5/2006, σελ.4). Θαυμάστε «απάντηση» και κατάντια.

Αλλά ακόμα καλά-καλά η Παπαρήγα δεν πρόφτασε να διακηρύξει σε ομιλία της (20/5/2006) στην Καρδίτσα «χρειάζεται ξανά το ψηφοδέλτιο με επικεφαλής το Χρ. Τέγο να νικήσει, με ευρύτερη πλειοψηφία» («Ρ», 21/5/2006) προστρέχει αμέσως σε βοήθειά της, προς κατάκτηση της «ευρύτερης πλειοψηφίας», η ΝΔ ανακοινώνοντας στις 22 Μάη ως υποψήφιό της τον νυν δήμαρχο Χρήστο Τέγο («Κ»ΚΕ) – κοινό λοιπόν υποψήφιο «Κ»ΚΕ-ΝΔ – για 3η κατά σειρά φορά: «νομαρχία Καρδίτσας, Αναγνωστόπουλος Βασ., νομάρχης Καρδίτσας, Δήμος Καρδίτσας, Τέγος Χρ. δήμαρχος Καρδίτσας» («Ελευθεροτυπία», 23/5/2006, σελ.4 και «Ρ» 23/5/2006, σελ.7), επιβεβαιώνοντας έτσι στην πράξη την αντιδραστική συνεργασία «Κ»ΚΕ-ΝΔ και σ’ αυτές τις δημοτικές εκλογές, και υποχρεώνοντας την «παλλακίδα» της δηλ. την ηγεσία του «Κ»ΚΕ σε ανακοινώσεις «διάψευσης» («Ρ», 23/5/2006, σελ.1).

Να όμως, παρά τις όποιες διαψεύσεις των σοσιαλδημοκρατών ηγετών, που έρχεται πάλι ο υπεύθυνος για θέματα Τοπικής Αυτοδιοίκησης της ΝΔ Ιορδάνης Τζαμτζής και δηλώνει στον «Alpha», επιβεβαιώνοντας ένα πραγματικά υπαρκτό γεγονός: «τον κ. Τέγο τον υποστηρίξαμε και την προηγούμενη φορά και επειδή ήταν πετυχημένος δήμαρχος, που προσέφερε στην τοπική κοινωνία, ανανεώσαμε αυτή τη στήριξη» («Αυγή» 24/5/2006, σελ.3), ενώ άφησε με σαφήνεια να εννοηθεί ότι η ΝΔ θα στηρίξει έμμεσα υποψηφίους τους «Κ»ΚΕ και σ’ άλλους δήμους της χώρας.

Στις 24 Μάη δημοσίευμα, στον αστικό τύπο που κάνει λόγο για υποστήριξη εκ μέρους της ΝΔ του νομαρχιακού ψηφοδελτίου του «Κ»ΚΕ στην Πάτρα, υποχρεώνει την Παπαρήγα σε «έκτακτη συνέντευξη» τύπου και δημοσίευση δήλωσης του κανακάρη των «Κ»ΚΕ-ΝΔ Χρ. Τέγου («Ρ», 25/5/2006, σελ.7).

Η σοσιαλδημοκράτισα Παπαρήγα, που φιλοδοξεί να μείνει στην πολιτική ιστορία του τόπου σαν η πιο διάσημη «παλλακίδα» του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, φοβούμενη το πλήρες ξεσκέπασμα της συμφωνίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ, με ανακοινώσεις στήριξης εκ μέρους της ΝΔ μελλοντικών ψηφοδελτίων του «Κ»ΚΕ και την μεγάλη απώλεια ψήφων εξαιτίας των αντιδραστικών συνεργασιών, έκανε λόγο για «το ύπουλο πολιτικό παιχνίδι, που παίζει η ΝΔ σε βάρος του λαού και του ΚΚΕ, το οποίο αγγίζει τα όρια της πολιτικής προβοκάτσιας, αλλά και τα ασύστολα ψεύδη που εν γνώσει τους λένε ΠΑΣΟΚ και Συνασπισμός» («Ρ», 25/5/2006, σελ.6), προειδοποιώντας την ηγεσία της ΝΔ να είναι πιο προσεκτική-συγκρατημένη στις μελλοντικές της ενέργειες σχετικά με τις δημοτικές εκλογές.

Είναι δε τέτοια η νευρικότητα και η σύγχυση των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ στην προσπάθειά τους να «δικαιολογήσουν» τα αδικαιολόγητα και να καλύψουν τη συνεργασία «Κ»ΚΕ-ΝΔ που ο «Ριζοσπάστης» πότε κάνει λόγο για «κοινωνική σημασία των βλακών» («Ρ»,25/5/2006, σελ.4), «άθλια επίθεση σε βάρος του ΚΚΕ» («Ρ»,26/5/2006, σελ.8), πότε για «καθαρές μπουρδολογίες…» (26/5/2006, σελ.4), κλπ., κλπ., προσπαθώντας μ’ αυτό τον τρόπο να διαψεύσει τη δεδομένη πλέον συνεργασία «Κ»ΚΕ-ΝΔ στην Καρδίτσα και αλλού.

Ας επιστρέψουμε όμως πάλι στην «περίπτωση Τέγου» ο οποίος είναι πλέον και υποψήφιος της ΝΔ στην Καρδίτσα ή αλλιώς κοινός υποψήφιος δήμαρχος «Κ»ΚΕ-ΝΔ. Αυτό αποτελεί ένα πραγματικό γεγονός και τα γεγονότα δεν μπορούν ούτε ν’ αμφισβητηθούν ούτε να εξαφανιστούν απ’ την ιστορία.

Η περίπτωση του Τέγου ως κοινού υποψηφίου και των δυο κομμάτων αποτελεί την πλέον χειροπιαστή απόδειξη της ύπαρξης μυστικής συμφωνίας μεταξύ «Κ»ΚΕ-ΝΔ για συνεργασία στις δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές. Και είναι ακριβώς η ύπαρξη αυτής της μυστικής συμφωνίας που δεν επιτρέπει στον Τέγο να αποποιηθεί-απορρίψει αλλά αντίθετα να δέχεται την υποψηφιότητά του και ως υποψήφιου της ΝΔ.

Δυο γεγονότα επιβεβαιώνουν με σαφέστατο τρόπο την ύπαρξη μυστικής συμφωνίας μεταξύ «Κ»ΚΕ-ΝΔ για συνεργασία στις δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές:

Πρώτο, το ότι δεν επιτρέπεται στον Τέγο, απ’ την ηγεσία του «Κ»ΚΕ προφανώς, να αποποιηθεί-απορρίψει αλλά αντίθετα υποχρεώνεται να αποδεχτεί την υποψηφιότητά του ως υποψήφιου δημάρχου, όπως ως τώρα, και της ΝΔ στην Καρδίτσα. Χαρακτηριστική και άκρως αποκαλυπτική απ’ αυτή την άποψη είναι η σχετική, πολύ προσεγμένη δήλωση του Τέγου που δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη» (25/5/2006, σελ.7), την οποία αναδημοσιεύουμε σε φωτοτυπία, σε διπλανή στήλη για να μορφώσουν οι αναγνώστες πιο ολοκληρωμένη και δική τους γνώμη, μετά την επιστροφή του απ’ την Κων/πολη όπου είχε πάει μ’ ολόκληρη τη «γαλάζια» στρατιά (ΝΔ) των δημάρχων του κάμπου της Θεσσαλίας να πάρει τις «ευλογίες» του πατριάρχη Βαρθολομαίου για νίκη στις επικείμενες δημοτικές εκλογές (δεν έφταναν φαίνεται μόνο οι ευχές του χουντοΧριστόδουλου), δήλωση η οποία πρέπει ιδιαίτερα να προσεχθεί απ’ τους κομμουνιστές και αντιφασίστες, στην οποία: α) δεν απορρίπτει την υποψηφιότητά του ως υποψήφιου δημάρχου της ΝΔ, αλλά αντίθετα την αποδέχεται σιωπηρά, β) αναφέρει, όχι τυχαία, ότι είναι «στέλεχος» του ΚΚΕ, άρα έχει την πλήρη έγκριση της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας για τις ενέργειές του, γ) επαναλαμβάνει μόνο την απατηλή-παραπλανητική θέση της ηγεσίας ότι τάχα «συνεργασία με τα κόμματα της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ δεν μπορεί να υπάρχει αφού οι θέσεις του ΚΚΕ και στα ζητήματα της τοπικής Αυτοδιοίκησης» είναι τάχα «ριζικά αντίθετες με τις θέσεις των παραπάνω κομμάτων» («Ρ», 25/5/2006, σελ.7) αντί να πράξει – για να μην εκτείθεται ο ίδιος και το σοσιαλδημοκρατικό του κόμμα που ορθότατα κατηγορούνται για συνεργασία με την ΝΔ στις επικείμενες δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές – το πιο βασικό και σημαντικό: να απορρίψει την πρόταση υποψηφιότητάς του εκ μέρους της Νέας Δημοκρατίας.

Δεύτερο, το ότι η ηγεσία δεν ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ τον Τέγο από μέλος του «Κ»ΚΕ, μετά το βαρύτατο «ολίσθημά» του να δεχθεί να είναι υποψήφιος δήμαρχος και της ΝΔ στην Καρδίτσα (κι αυτό επειδή ακριβώς δεν είναι προσωπικό «δικό» του «ολίσθημα» αλλά της ηγεσίας) ενώ στην περίπτωση ενός πολύ μικρότερου «ολισθήματος» του Κορτζίδη, πρώην επικεφαλή του ψηφοδελτίου του «Κ»ΚΕ στο Ελληνικό, που δέχτηκε στο ψηφοδέλτιό του μέλη του ΣΥΝ και της ανάλογης του Θ. Ηλιόπουλου, προχώρησε αμέσως στη διαγραφή τους.

Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ δεν διέγραψε-διαγράφει τον Τέγο επειδή: α) ως κοινός υποψήφιος των «Κ»ΚΕ-ΝΔ εκφράζει συγκεκριμένα και υλοποιεί την υπάρχουσα μυστική συμφωνία πανελλαδικά, παρά τις ανόητες και γελοίες διαψεύσεις, για συνεργασία στις δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές μεταξύ «Κ»ΚΕ-ΝΔ και επομένως αν τον διέγραφε «θα ‘σπαγε» τη συμφωνία με τη ΝΔ, β) η «περίπτωση Τέγου» αποτελεί το «φωτεινό» φάρο που δείχνει το δρόμο πανελλαδικά στους ψηφοφόρους των «Κ»ΚΕ-ΝΔ για το τι πρέπει να πράξουν τόσο στον α΄ γύρο αλλά ιδιαίτερα στον β΄ γύρο δηλ. να αλληλοϋποστηριχθούν, όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο απ’ τα κόμματά τους ώστε να υλοποιηθεί η μυστική συμφωνία συνεργασίας στις δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές.

Η περίπτωση της Καρδίτσας δείχνει ότι η συνεργασία «Κ»ΚΕ-ΝΔ είναι αδιαμφισβήτητη και αποτελεί πλέον ένα πραγματικό γεγονός, ενώ συνάμα επιβεβαιώνει-αποδεικνύει με τον πλέον χειροπιαστό-πειστικό τρόπο την ύπαρξη μυστικής συμφωνίας μεταξύ της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ και του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ σε πανελλαδικό επίπεδο.

Στην Καρδίτσα η κεντρική μυστική συμφωνία «Κ»ΚΕ-ΝΔ προκαλεί αντιδράσεις στο χώρο της ΝΔ, όπως φαίνεται απ’ την απάντηση του τοπικού στελέχους της, Β. Κωστή στον Τέγο (δημοσιεύεται σε φωτοτυπία σε διπλανή στήλη), ο οποίος επιβεβαιώνει τη συνεργασία μεταξύ των δυο κομμάτων τις δυο προηγούμενες τετραετίες, αλλά και του άλλου στελέχους της ΝΔ του Χ. Παλαμιώτη, «στενού συνεργάτη» του καρδιτσιώτη υπουργού Ανάπτυξης Δ. Σιούφα» που αντιδρά και σχεδιάζει να κατέβει «αντάρτης» στις δημοτικές εκλογές: «όπως αναμένονταν, ο «γαλάζιος» κομματικός μηχανισμός στην Καρδίτσα δεν αποδέχεται την απόφαση της Ρηγίλλης να στηρίξει για τρίτη τετραετία, τον υποψήφιο του ΚΚΕ (και νυν δήμαρχο) Χ. Τέγο» («Ελευθεροτυπία», 25/6/2006. σελ.26).

Αλλά αλήθεια ποια είναι σήμερα η σύνθεση του δημοτικού συμβουλίου Καρδίτσας με δήμαρχο τον αστό σοσιαλδημοκράτη Χρήστο Τέγο;: «στην Καρδίτσα και τώρα, αυτή τη στιγμή, στους 19 δημοτικούς συμβούλους της πλειοψηφίας με δήμαρχο το στέλεχος του ΚΚΕ Χρ. Τέγο, οι 5 είναι του ΚΚΕ και οι 14 της ΝΔ. Ο αντιδήμαρχος κ. Ανδρέας Γεωργίου, π.χ. δεν υπήρξε πρόεδρος της Νομαρχιακής Οργάνωσης της ΝΔ, δεν είναι γνωστό της στέλεχος; Ο κ. Χρ. Παλαμιώτης – τώρα διαφωνών – δεν έχει τα ίδια αξιώματα; Πώς συνέβαιναν αυτά χωρίς συμφωνίες; Χωρίς να τα γνωρίζει η κεντρική ηγεσία του ΚΚΕ;» («Εποχή», 28/5/2006, σελ.5).

Αυτά είναι τα πραγματικά γεγονότα στην Καρδίτσα και δεν μπορούν να αλλάξουν ούτε να διαψευσθούν με ασύστολα ψεύδη και γελοίες δηλώσεις των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ περί «ανύπαρκτης συνεργασίας», «λασπολογιών», «συκοφαντιών», κλπ., κλπ.

Και αντί ο «Ριζοσπάστης» να απαντήσει στο παραπάνω δημοσίευμα του Π. Κλαυδιανού στην «Εποχή» (28 Μαΐου 2006, σελ.5) αλλά και σ’ εκείνο του «Πριν» (28 Μαϊου 2006, σελ.6) – δεν μπορεί να απαντήσει ούτε να διαψεύσει τα δημοσιεύματα αυτά γιατί τα στοιχεία τους είναι αληθινά – ο αστός δημοσιογραφίσκος σοσιαλδημοκράτης Θανάσης Λεκάτης περί άλλα τυρβάζει και αυτογελοιοποιούμενος «πανέξυπνα» σχολιάζει: «όποιος θέλει να ξεχαστεί πόσο ΠΑΣΟΚ είναι» («Ριζοσπάστης», 30/5/2006, σελ.2), ενώ την επίσημη ανακοίνωση της ΝΔ στήριξης του Τέγου στην Καρδίτσα, «απαντώντας» στη Μ. Μάνη της «Ελευθεροτυπίας», θεωρεί «φήμη», αναρωτώμενος: «ποιος παράγει και διακινεί τις «φήμες»;» («Ρ», 30/5/2006, σελ.2). Εδώ, λοιπόν, η επαρχιώτικη κουτοπονηριά αλλά κι’ εκείνη του δασκάλου τους ουκρανού χοιροβοσκού Νικήτα Χρουστσώφ γιορτάζει τις καλύτερες στιγμές της.

Τι νόημα, λοιπόν, έχουν μετά απ’ όλα αυτά, τα επανειλλημένα ως τελευταία χοντροειδή ασύστολα ψεύδη της αξιοθρήνητης πιστής παλλακίδας του Κ. Καραμανλή, αρχηγού της ΝΔ, Α. Παπαρήγα «ότι δεν έχουμε καμία δέσμευση απέναντι στην ΝΔ, στην Καρδίτσα» (12/9/2006, σελ.10), όταν επιπλέον έχουμε μπροστά μας ακόμα κάτι προκλητικότερο: στέλεχος του «Κ»ΚΕ που είναι επικεφαλής του ψηφοδελτίου του για δήμαρχος, ο Χρήστος Τέγος, να είναι και υποψήφιος του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ. Ας τον ΔΙΑΓΡΑΨΕΙ η ηγεσία του «Κ»ΚΕ αν θέλει να ανακτήσει έστω και ελάχιστη απ’ την οριστικά χαμένη αξιοπιστία της απέναντι στην εργατική τάξη και στο λαό και ας αφήσει στην άκρη τα παραμύθια για τα παιδάκια του νηπιαγωγείου.

Η αντιδραστική συνεργασία της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ, η συστηματική συγκάλυψη του μοναρχοφασιστικού χαρακτήρα αυτού του μεγαλοαστικού κόμματος, που επιβεβαιώνεται, εκτός των άλλων, εκ νέου και απ’ την πρόσφατη συνεργασία της ΝΔ με το ναζιφασιστικό κόμμα του ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφέρη σε διάφορα μέρη της χώρας και ιδιαίτερα στην Αθήνα, με τη συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο του Νικήτα Κακλαμάνη (ΝΔ) του κορυφαίου ηγετικού στελέχους του ΛΑΟΣ, Ι. Μυλωνόπουλου, διευθυντή και εκδότη της εφημερίδας «Α1», αυτού του φασιστικού κόμματος και ενός άλλου στελέχους του, της Κ. Τσαμπιέρη-Παπαμιχαήλ (μέλος της εκτελεστικής γραμματείας του ΛΑΟΣ και υποψήφια ευρωβουλευτή το 2004), οι συνεργασίες με εθνικιστικά-ρατσιστικά στοιχεία κλπ., που σβήνουν στην πράξη τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ αντιφασιστικών-αντιϊμπεριαλιστικών και εθνικιστικών-σοβινιστικών-ρατσιστικών-φασιστικών δυνάμεων οδηγούν σε φαινόμενα να βρίσκουμε τον υποψήφιο ευρωβουλευτή του «Κ»ΚΕ, αντιδραστικό νεορθόδοξο Κ. Ζουράρι, υποψήφιο αργότερα δήμαρχο της ΝΔ στην Κρήτη (Λασίθι) αλλά και κεντρικό ομιλητή στη φετινή εθνικιστική φιέστα για το «Μέγα Αλέξανδρο» του ναζιφασίστα χουντικού Π. Ψωμιάδη (ΝΔ), νομάρχη Θεσσαλονίκης, αλλά και υποστηριχτή της υποψηφιότητας του Αγάπιου Σαχίνη («Κ»ΚΕ) στο δήμο Θεσσαλονίκης (29/6/2006), την ηθοποιό Βάσια Τριφύλλη υποψήφια του «Κ»ΚΕ παλιότερα να φιγουράρει στο ψηφοδέλτιο του Ν. Κακλαμάνη, τον υποψήφιο δήμαρχο, επικεφαλής της «Αγωνιστικής Κίνησης» του «Κ»ΚΕ, Σπύρο Εργολάβο στις εκλογές του 2002 στο δήμο Ιωαννίνων να συμμετέχει στο τωρινό ψηφοδέλτιο της ΝΔ με επικεφαλής τον νυν δήμαρχο Νίκο Γκόντα, τη Χρ. Γιαταγάνα στη Θεσσαλονίκη να «τρέχει» στον Παπαγεωργόπουλο (ΝΔ), κλπ. και άλλους να «τρέχουν» προς το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη, όπως έχει καταγγελθεί και από μέλος του «Κ»ΚΕ στον προσυνεδριακό διάλογο για το 17ο Συνέδριο: «με μεγάλη ευκολία τους δώσαμε «θέσεις ευθύνης» και με μεγαλύτερη ευκολία ορισμένοι απ’ αυτούς μας εγκατέλειψαν για «άλλες πολιτείες» (π.χ. υποψήφιοι ευρωβουλευτές με το ΠΑΣΟΚ, υποψήφιοι νομάρχες με τη ΝΔ, τομεάρχες αγροτικών, ΛΑΟΣ κ.α. για να μιλήσουμε για παραδείγματα από τη Β. Ελλάδα)» («Ρ», 4/1/2005, σελ.20). Γνωστό επίσης είναι, ανάμεσα στις πολλές περιπτώσεις πανελλαδικά, ότι ο Ν. Ρογκάκος, δήμαρχος Βύρωνα, στο ψηφοδέλτιό του είχε τον πρόεδρο της τοπικής ΕΠΕΝ («Πριν», 6/10/2002).

Τέλος η συνεργασία του «Κ»ΚΕ με τα «ρετάλια» των ΔΗΚΚΙ και Κομμουνιστικής Ανανέωσης διαψεύδουν τον ισχυρισμό των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του ότι τάχα δεν συνεργάζονται με κόμματα και οργανώσεις που στήριξαν το Μάαστριχτ και την ΕΕ όταν είναι πασίγνωστο ότι και τα δυο έχουν ταχθεί υπέρ της ένταξης και παραμονής της χώρας στην ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση – θέση που στην πραγματικότητα, παρά τις δημαγωγίες, αποδέχεται ουσιαστικά και το χρουστσωφικό σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ. Επιπλέον αξίζει να υπογραμμιστεί ότι η συνεργασία του «Κ»ΚΕ με το υπερεθνικιστικό ΔΗΚΚΙ αποτελεί το πιο κατάλληλο θερμοκήπιο για την ανάπτυξη και μεγαλύτερη κυριαρχία του εθνικισμού στις γραμμές αυτού του αστικού, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, κόμματος.

Αυτή είναι η αναπόφευκτη κατάληξη-κατάντια της ρεφορμιστική πολιτικής των λακέδων του κεφαλαίου σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ(΄56) που έχουν εγκαταλείψει όχι μόνο τη διαχωριστική γραμμή μπουρζουαζίας-προλεταριάτου αλλά κι’ εκείνη των αντιφασιστικών-αντιιμπεριαλιστικών και εθνικιστικών-φασιστικών δυνάμεων.


Βαγγέλης Κελεπούρης

Στις 26 Ιούνη άφησε την τελευταία του πνοή ο επαναστάτης κομμουνιστής σταλινικός-ζαχαριαδικός Βαγγέλης Κελεπούρης στην Τασκένδη, τη φιλόξενη γη του Ουζμπεκιστάν, τη δεύτερη «πατρίδα» πολλών χιλιάδων μαχητών του ηρωικού ΔΣΕ που έζησαν εκεί μετά την υποχώρήσή του τον Αύγουστο του ΄49 πολιτικοί πρόσφυγες για πολλές δεκαετίες και ορισμένοι ζουν ακόμα σ’ αυτή.

Ο σύντροφος Βαγγέλης Κελεπούρης γεννήθηκε στο χωριό Ραχούλα Καρδίτσας. Εκεί πέρασε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια και έζησε από κοντά τη σκληρή ζωή της αγροτιάς τους θεσσαλικού κάμπου. Ζυμώθηκε με τους αγώνες της φτωχής αγροτιάς της Θεσσαλίας και επηρεάστηκε απ’ τις επαναστατικές κομμουνιστικές ιδέες. Πήρε δραστήρια μέρος στους σκληρούς μα ηρωικούς και ένδοξους αγώνες του λαού μας απ’ τις γραμμές του σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ.

Κατά τη διάρκεια της τριπλής ιταλο-γερμανο-βουλγάρικης κατοχής, όταν τα μαύρα σύννεφα του φασισμού σκέπασαν τη χώρα μας, προσχώρησε στο ΕΑΜ και το ΚΚΕ και απ’ τις γραμμές του ΕΛΑΣ πολέμησε τους ναζιφασίστες γερμανούς κατακτητές.

Μετά την απελευθέρωση της χώρας και την υποταγή του κινήματος στον αγγλικό ιμπεριαλισμό και το ντόπιο μοναρχοφασισμό και την προδοσία του παλλαϊκού αγώνα του λαού μας, κάτω απ’ την καθοδήγηση της εργατικής τάξης, απ’ την τότε δεξιά οπορτουνιστική ηγεσία, με επικεφαλής τον πράκτορα της Ιντελιτζενς Σέρβις Γ. Σιάντο, με αποκορύφωμα την παράδοση των όπλων μετά την επαίσχυντη συμφωνία της Βάρκιζας, κυνηγήθηκε απ’ τις φασιστικές παρακρατικές συμμορίες και το μοναρχοφασιστικό κράτος όπως και πολλές εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιστών της ΕΑΜΟ-ΕΛΑΣίτικης Αντίστασης.

Οι μπαρουτοκαπνισμένοι αγωνιστές καταφεύγουν και πάλι στα βουνά για να γλιτώσουν απ’ την εκδικητική μανία των δοσίλογων συνεργατών των κατακτητών και του ντόπιου μοναρχοφασισμού, αρχίζοντας το νέο ένοπλο αγώνα. Με το κάλεσμα της επαναστατικής καθοδήγησης του Νίκου Ζαχαριάδη ο σύντροφος Βαγγέλης Κελεπούρης βγαίνει από τους πρώτους στο βουνό και απ’ τις γραμμές του δοξασμένου Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) πολέμησε τους αγγλοαμερικάνους ιμπεριαλιστές, τον ντόπιο μοναρχοφασισμό και για την ανατροπή του καπιταλισμού, παίρνοντας μέρος σε πολλές μάχες στην Κεντρική και Νότια Ελλάδα.

Όταν υποχώρησε ο ΔΣΕ βρέθηκε, όπως και πολλές άλλες χιλιάδες μαχητών του ΔΣΕ, πολιτικός πρόσφυγας στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν, της τότε σοσιαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης του μεγάλου Ιωσήφ Στάλιν, που τους υποδέχτηκε με στοργή.

Εκεί, πέρα απ’ τη συμμετοχή του στην παραγωγή, συμμετείχε δραστήρια στην κομματική Οργάνωση του ΚΚΕ Τασκένδης, υπερασπίζοντας πάντα την επαναστατική γραμμή των Στάλιν-Ζαχαριάδη μέσα σε κλίμα επαναστατικού ενθουσιασμού και προλεταριακού διεθνισμού.

Όμως μετά το θάνατο-δολοφονία του Στάλιν η κατάσταση, με το θρίαμβο της χρουστσωφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης, αλλάζει ριζικά στη Σοβιετική Ενωση και όχι μόνο.

Η προδοτική ρεβιζιονιστική συμμορία των Χρουστσώφ-Μικογιάν-Μπρέζνιεφ κλπ. επεμβαίνει ωμά και απροσχημάτιστα σ’ όλα τα κομμουνιστικά κόμματα, ανάμεσα στα οποία και το επαναστατικό ΚΚΕ με επικεφαλής τον αλύγιστο και μεγάλο επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη Νίκο Ζαχαριάδη που αποκρούει θαρραλέα και αποφασιστικά την ανάμιξη στο ΚΚΕ κατά την περίοδο 1954-56.

Ο σύντροφος Βαγγέλης Κελεπούρης, όπως και η τεράστια πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων (πλέον του 95% στην Τασκένδη) αντιτάχθηκε στην επέμβαση των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών στα εσωτερικά του ΚΚΕ και υπεράσπισε την ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη και την επαναστατική γραμμή του Κόμματος αλλά και εκείνη της λενινιστικής-σταλινικής περιόδου των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ. Απόρριψε και καταπολέμησε μαχητικά την αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή των 20ου Συνεδρίου ΚΚΣΕ-«6ης Ολομέλειας» («ειρηνικός δρόμος», κλπ.) και τις διορισμένες δεξιές οπορτουνιστικές καθοδηγήσεις στο σοσιαλδημοκρατικό πλέον «Κ»ΚΕ.

Στις επόμενες, μετά το ΄56 δεκαετίες, παίρνει δραστήρια μέρος στον αντιρεβιζιονιστικό-αντιχρουστσωφικό αγώνα και μένει πιστός ως το τέλος της ζωής του σταθερά και αταλάντευτα στον επαναστατικό δρόμο του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού, την υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, υπερασπίζοντας με παραδειγματική συνέπεια και θάρρος τις επαναστατικές παραδόσεις του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και του ΚΚΕ 1918-55 αλλά και τους Στάλιν-Ζαχαριάδη απ’ τις λασπολογικές επιθέσεις των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών (σοβιετικών-ελλήνων).

Ο σύντροφος Σωτήρης Καΐκης προσφέρει στην «Ανασύνταξη» 30 ευρώ στη μνήμη του επαναστάτη κομμουνιστή Βαγγέλη Κελεπούρη

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η αντιδραστική συνεργασία «ΚΚΕ»-ΝΔ στις δημοτικές εκλογές: απ’ τον α΄ γύρο με Τέγο κοινό υποψήφιο δήμαρχο στην Καρδίτσα, στο β΄ γύρο πανελλαδικά

Βαγγέλης Κελεπούρης

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55