Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 234 15-30/9/2006Αρ. Φύλ. 234 15-30 Σεπτέμβρη 2006
ΔΕΘ: Προκλητικότατος ο πρωθυπουργός των «νταβατζήδων» και της συμμορίας των «κουμπάρων» μαφιόζων

Ο πρωθυπουργός των «νταβαντζήδων» και της συμμορίας των «κουμπάρων» μαφιόζων αλλά και της κυβέρνησης των «καραγκιόζηδων» (Μ.Κεφαλογιάννης: «όλοι είμαστε καραγκιόζηδες») εμφανίστηκε στην ομιλία του στη Θεσσαλονίκη, μ’ αφορμή την ΔΕΘ, προκλητικότατος, αποβάλλοντας κάθε «φιλολαϊκό», δημαγωγικό προφανώς, προσωπείο.

Η προκλητική ομιλία του χαρακτηρίζεται: πρώτο, από πλήρη αθέτηση όλων των προεκλογικών υποσχέσεων του αντιδραστικού μεγαλοαστικού κόμματός του, δεύτερο από μέτρα υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου και εφαρμογή της πιο ακραίας αντιδραστικής νεοφιλελεύθερης πολιτικής, τρίτο από εξαγγελία συνέχισης της σφοδρότατης επίθεσης του κεφαλαίου ενάντια στους εργαζόμενους σε όλα τα επίπεδα, τέταρτο από δημόσια προκλητικότατη διακήρυξη περιορισμού των δημοκρατικών ελευθεριών, πιο συγκεκριμένα απαγόρευσης των διαδηλώσεων στους δρόμους των πόλεων δηλ. επικίνδυνο παραπέρα βάθεμα της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής.

Καταρχήν απέφυγε επιμελώς να αναφερθεί έστω και σε κάποιες από τις προεκλογικές υποσχέσεις και εξαγγελίες, γιατί έτσι κινδύνευε να αποκαλυφθεί η δημαγωγική απατεωνίστικη πολιτική συμπεριφορά για τις δεσμεύσεις κατά την προεκλογική περίοδο. Ίσως φαίνεται να ένοιωθε ανασφαλής και αδύναμος, γιατί δεν είχε δίπλα του τη σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα να του συμπαρασταθεί, ισχυριζόμενη ως συνήθως ότι η κυβέρνηση εφαρμόζει, και μάλιστα πιστά, το πρόγραμμα που εξήγγειλε και επομένως έχει ήδη τάχα υλοποιήσει τις υποσχέσεις του.

Στο μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας του αναλώθηκε στη λήψη μέτρων για καλύτερη «αποδοτικότητα» των επιχειρήσεων δηλ. αύξηση των κερδών του μεγάλου κεφαλαίου, προερχόμενη απ’ την ολοένα και μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων και την προώθηση-εφαρμογή, για τον ίδιο σκοπό, των ακραίων νεοφιλελεύθερων μέτρων-«μεταρρυθμίσεων»: «ο δρόμος των μεταρρυθμίσεων, η στρατηγική των μεταρρυθμίσεων είναι μονόδρομος και θα τον ακολουθήσουμε με συνέπεια».

Και αυτές τις αντιδραστικές «μεταρρυθμίσεις»-μέτρα «βιάζεται» να προωθήσει όσο πιο γρήγορα μπορεί.

Τα αντιδραστικά οικονομικά νεοφιλελεύθερα μέτρα τα οποία απ’ τη μια συντελούν στην ισχυροποίηση του κεφαλαίου και την αύξηση των κερδών του, απ’ την άλλη αποτελούν μια χωρίς προηγούμενο επίθεση στο βιοτικό επίπεδο όλων των εργαζομένων αλλά και στα δημοκρατικά δικαιώματα και τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης. Σ’ αυτά τα μέτρα, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνονται η ιδιωτικοποίηση της Εμπορικής, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, Ολυμπιακή αλλά και η διαβόητη «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση» που δικαιολογημένα έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων σ’ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και στις γραμμές της φοιτητικής νεολαίας.

Δεν παρέλειψε να αναφερθεί στο «νέο θεσμικό πλαίσιο για τις ΔΕΚΟ» εννοώντας μ’ αυτό πλήρη ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, και στην «ενίσχυση του ασφαλιστικού συστήματος» δηλ. σε βάρος των εργαζομένων. Αποφεύγοντας να κάνει λόγο για την πολυδυσφημισμένη «ασφαλιστική μεταρρύθμιση» μίλησε για «ασφαλιστικό σύστημα οικονομικά βιώσιμο» και δήθεν «κοινωνικά δίκαιο».

Πέραν αυτών σημείωσε: «κορυφαία επιλογή μας η μείωση των φόρων των επιχειρήσεων» κατά δέκα ποσοστιαίες μονάδες που ορθά τη χαρακτήρισε ως «βασική επιλογή, βασική αρχή» της αντιδραστικής μεγαλοαστικής κυβέρνησής του.

Προκλητικότατος εμφανίστηκε απέναντι στους εργαζόμενους που ζουν σε κατάσταση μεγάλης φτώχειας και απόλυτης εξαθλίωσης διακηρύσσοντας: «όχι σε ανεύθυνες παροχές», αφού μάλιστα πρώτα τους «διαβεβαίωσε» ότι «ξέρω πολύ καλά ότι υπάρχουν συμπολίτες μας που περνούν δύσκολα», αλλά όμως «δεν γίνεται αλλιώς» και «θα ήμουν ανεύθυνος αν έκανα κάτι άλλο» για να διακηρύξει τώρα «θαρραλέα» αφού βέβαια προεκλογικά τους εξαπάτησε: «καλύτερα να εισπράξω εγώ το πολιτικό κόστος παρά να συμπράξω στη διαιώνιση μιας ντροπής».

Φυσικά δεν παρέλειψε, αφού γνώριζε ότι θα ξεσπάσει η θύελλα των «κουμπάρων» μαφιόζων να διακηρύξει ότι θα επιδείξει «μηδενική ανοχή» απέναντι στη διαφθορά που οι χρουστσωφικοί ηγέτες του «Κ»ΚΕ τη θεωρούν αποτέλεσμα εφαρμογής αυτής ή της άλλης πολιτικής και όχι ως σύμφυτο και αναπόφευκτο φαινόμενο του καπιταλιστικού συστήματος: «επιμονή στην πολιτική που εκτρέφει τη διαφθορά» («Ρ», 15/9/2006 σελ.19).

Τέλος ο πρωθυπουργός των «νταβαντζήδων» και των «κουμπάρων» μαφιόζων αρχηγός του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ δεν περιόρισε την ομιλία του στις επιθέσεις ενάντια στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων αλλά τις επέκτεινε και στις δημοκρατικές ελευθερίες με τα σχεδιαζόμενα φασιστικά μέτρα της κυβέρνησης για τις διαδηλώσεις και τα συνδικάτα.

Αναφερόμενος στο προτεινόμενο φασιστικό μέτρο Πολύδωρα για τον «περιορισμό»-απαγόρευση των διαδηλώσεων στους δρόμους των πόλεων είπε: «ισχύει ότι έχει πει ο υπουργός Δημόσιας Τάξης. Το θέμα είναι υπαρκτό. Νομίζω ότι η συντριπτική πλειοψηφία συμφωνεί ότι κάτι πρέπει να γίνει γι’ αυτό».

Έτσι το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ έρχεται και ως κυβέρνηση να πάρει μέτρα περιορισμού-κατάργησης των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, που κατακτήθηκαν με ποτάμια αίμα, βαθαίνοντας έτσι πολύ επικίνδυνα το προτσές της φασοστικοποίησης της κοινωνικής ζωής του τόπου, παρόλο που η Παπαρήγα ξελαρυγγίζεται καθημερινά μ’ αξιοθρήνητο τρόπο να «αποδείξει» το «δημοκρατικό» χαρακτήρα αυτού του μοναρχοφασιστικού κόμματος και το οποίο μάλιστα, κατά την σοσιαλδημοκράτισα Παπαρήγα, έχει «ξεπεράσει» ακόμα και τον «αντικομμουνισμό» του, που αυτές τις μέρες βρίσκεται στο αποκορύφωμά του παρά το γεγονός ότι ο «Ριζοσπάστης» αναγκάζεται να ομολογήσει την «αντικομμουνιστική σταυροφορία» της ΕΤ-1: «Η ΕΤ-1 μαζί με την ΕΤ-3 έχουν αναλάβει εργολαβικά την αντικομμουνιστική σταυροφορία!» («Ρ», 21/09/2006, σελ.32).

Οι πλατιές λαϊκές μάζες, με πρωτοπορεία την εργατική τάξη, μπορούν να αποκρούσουν τις σφοδρότατες επιθέσεις του κεφαλαίου ενάντια στο βιοτικό τους επίπεδο και τις δημοκρατικές ελευθερίες που προωθούνται με τα νέα αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα μόνο με ΕΝΩΤΙΚΟΥΣ ΜΑΖΙΚΟΥΣ – τους μόνους ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΥΣ – αγώνες, πιέζοντας προς αυτή την κατεύθυνση τους ρεφορμιστές εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ αλλά και τους ρεφορμιστές ηγέτες των συνδικαλιστικών παρατάξεων ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-Αυτ. Παρέμβαση.

 


Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΔΑΣΚΑΛΩΝ

μόνο ο ΕΝΩΤΙΚΟΣ ΜΑΖΙΚΟΣ αγώνας οδηγεί στη νίκη

Οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ διασπάνε γι’ άλλη μια φορά την ΕΝΟΤΗΤΑ και υπονομεύουν τη ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ της απεργιακής κινητοποίησης

ΒΑΡΒΑΡΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΜΑΤ

Προκλητική φιλοκυβερνητική στάση των «Κ»ΚΕ-«Ριζοσπάστη»: η ηγεσία του «Κ»ΚΕ δεν καταδικάζει την επίθεση και ο «Ριζοσπάστης» δεν την προβάλλει ούτε δημοσιεύει φωτογραφίες.

Σ' αντίθεση με την «Ελευθεροτυπία» και την «Αυγή» που προβάλλουν πρωτοσέλιδα το γεγονός της επίθεσης των ΜΑΤ με φωτογραφίες, ο «Ριζοσπάστης» όχι μόνο δεν το κάνει αλλά ούτε στις μέσα σελίδες δημοσιεύει φωτογραφίες απ' την επίθεση των ΜΑΤ

Η μεγάλη και σημαντική απεργία των δασκάλων που άρχισε στις 18 Σεπτέμβρη μπαίνει την επόμενη βδομάδα, αρχές Οκτώβρη, στην 3η βδομάδα, βδομάδα για την οποία έχουν αναγγείλει, μέσω της ΟΛΜΕ, 48ωρη απεργία και οι καθηγητές. Μεγάλη τόσο από την άποψη συμμετοχής των δασκάλων σ’ αυτή αλλά και σε σχέση μ’ άλλες προηγούμενες, αλλά και από άποψη διάρκειας. Σημαντική καταρχήν εξαιτίας της κατάλληλης χρονικής στιγμής που επιλέχτηκε από τη Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος (ΔΟΕ) για την πραγματοποίησή της, αφού έρχεται σε μια χρονική στιγμή ως συνέχεια της απεργίας των πανεπιστημιακών, αρχές καλοκαιριού, αλλά και των νικηφόρων και συνάμα σημαντικότατων αγώνων των φοιτητών με τις καταλήψεις των σχολών τους και κατά δεύτερο γιατί αφορά άμεσα την πάλη όλων των εργαζομένων και του λαού ενάντια στην αντιλαϊκή-αντεργατική πολιτική της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή γενικότερα.

Η μεγάλη απεργία των δασκάλων αποφασίστηκε στις 24 Ιούνη από τη ΔΟΕ που έχει στους κόλπους της 72.000 δασκάλους. Είναι γνωστό ότι οι δάσκαλοι προβάλουν από πέρυσι, ανάμεσα στα άλλα το αίτημα των 1400 ευρώ για τον πρωτοδιορισμένο δάσκαλο, ένα αίτημα πέρα για πέρα δικαιολογημένο που έπρεπε ήδη να είχε ικανοποιηθεί, όταν μάλιστα παρθεί υπόψη το μεγάλο και πρωτοφανές κύμα ακρίβειας που έχει αγκαλιάσει την οικονομία της χώρας και όταν ένας πρωτοδιορισμένος δάσκαλος, χωρίς παιδιά, φτάνει τα 955 ευρώ ενώ με δυο παιδιά φτάνει τα 1000. Απ’ τα δημοσιευμένα στον τύπο στοιχεία γίνεται γνωστό ότι ο πρώτο μισθός κυμαίνεται γύρω στις 12550 ενώ ο καταληκτικός γύρω στις 18400 ευρώ τη στιγμή που στις χώρες της ΕΕ ο μέσος όρος είναι 23160 ευρώ και 40650 αντίστοιχα, σε πολλές δε χώρες της ΕΕ οι αποδοχές των δασκάλων είναι τουλάχιστον διπλάσιες.

Ασφαλώς η αντιδραστική κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ εμπαίζει τους δεκάδες χιλιάδες δασκάλους της χώρας και τους αντιμετωπίζει με προκλητικότητα ενώ παράλληλα τους συκοφαντεί συστηματικά. Όμως οι δάσκαλοι είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν μαχητικά τον αγώνα τους.

Στις 18 Σεπτέμβρη συγκεντρώθηκαν έξω από το Υπουργείο Παιδείας ενώ την Τετάρτη 20 Σεπτέμβρη το μεσημέρι ώρα 12 πραγματοποίησαν το κεντρικό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στα Προπύλαια, στο οποίο συμμετείχαν καθηγητές Γυμνασίου-Λυκείου και Πανεπιστημιακοί. Η ΟΛΜΕ την ίδια μέρα κήρυξε 3ωρη στάση εργασίας πανελλαδικά και η ΑΔΕΔΥ παναττική στάση εργασίας. Πρωτοφανής υπήρξε η συμμετοχή στην απεργία που έφτασε 85 έως 95% πανελλαδικά.

Στο συλλαλητήριο της Τετάρτης συμμετείχαν και οι εργαζόμενοι στους Δήμους με απόφαση της ΠΟΕ-ΟΤΑ που κήρυξε στάση εργασίας από της 11:30 το πρωί ως τη λήξη του ωραρίου.

Οι πάνω από 7.000 συγκεντρωμένοι στα Προπύλαια αρχίζουν, μετά τις ομιλίες, την πορεία προς το Σύνταγμα με προορισμό το Μέγαρο Μαξίμου με συνθήματα «Μαριέτα Γιαννάκου είσαι ανεπαρκής, μ’ αυτή την απεργία θα επιμορφωθείς», «για κουμπαριές και μίζες τα βρίσκουν τα λεφτά, αλλά για την παιδεία τους πιάνει τσιγκουνιά», «οι δάσκαλοι στους δρόμους με τους φοιτητές, όλοι μαζί στο τέλος θα βγούμε νικητές» κ.λπ.

Πριν φτάσουν στην Βουλή δέχονται την πρώτη επίθεση των ΜΑΤ με γκλοπς, δακρυγόνα και χημικά. Ανασυντάσσονται εκ νέου συνεχίζουν την πορεία τους για να δεχθούν και δεύτερη βάρβαρη επίθεση, υποχωρώντας συντεταγμένοι προς τα Προπύλαια. Η αστυνομία διενεργεί συλλήψεις, ενώ οι διαδηλωτές προσπαθούν να αποσπάσουν τους συλληφθέντες απ’ τα χέρια των αστυνομικών.

Ο πρωθυπουργός και η υπουργός Παιδείας δεν περιορίστηκαν μόνο να στείλουν τους πραιτωριανούς του Πολύδωρα κατά των απεργών δασκάλων, προχώρησαν και σε προκλητικές, συκοφαντικές και θρασύτατες δηλώσεις σε βάρος των δασκάλων δια στόματος της ανεκδιήγητης Μ. Γιαννάκου που χαρακτηρίζει τους δασκάλους «ανέντιμους»: «τι άλλο μπορεί να κάνει ένας έντιμος άνθρωπος σε μια τόσο ανέντιμη κατάσταση;». Φαίνεται πως στην περίπτωση της υπουργού Παιδείας η προκλητικότητα και παχυδερμία δεν γνωρίζουν όρια. Έτσι ορθά δήλωσε η ΔΟΕ δια του προέδρου της: «επιστρέφουμε τον χαρακτηρισμό στο ακέραιο, προσαυξημένο μάλιστα κατά 17,5 ευρώ που της επιστρέψαμε εχθές» («Ελευθεροτυπία», 27/09/2006, σελ.8).

Οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ διασπάνε εκ νέου την ΕΝΟΤΗΤΑ και υπονομεύουν τη ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ της απεργιακής κινητοποίησης προς όφελος των αντιδραστικών κυβερνητικών σχεδίων

Οι ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ – με εντολή προφανώς της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσία του «Κ»ΚΕ που συνεργάζεται στενά με την αντιδραστική κυβέρνηση της ΝΔ και έχει αναλάβει σαφή δέσμευση να διασπά μόνιμα και συστηματικά τις απεργιακές κινητοποιήσεις όλων των κλάδων των εργαζομένων – αντί να συμμετέχουν στην κεντρική συγκέντρωση των δασκάλων που κάλεσε η ΔΟΕ στα Προπύλαια, αυτοί οργάνωσαν για πολλοστή φορά ξεχωριστή διασπαστική συγκέντρωση στην Ομόνοια: «συγκέντρωση διοργάνωσε το ΠΑΜΕ στην Ομόνοια» («Ρ», 21/09/2006, σελ.19), διασπώντας, προς όφελος των κυβερνητικών σχεδίων, την απεργιακή κινητοποίηση των δασκάλων, μια απ’ τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις απ’ την οποία τρέμει η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή.

Πέρα απ’ αυτό οι γκεμπελίσκοι της σοσιαλδημοκρατικής αντικομμουνιστικής φυλλάδας «Ριζοσπάστης» έχουν το θράσος να μιλάνε για κάποια άλλη συγκέντρωση στα Προπύλαια: «παράλληλα χθες, άλλη μια απεργιακή κινητοποίηση πραγματοποιούνταν με συγκέντρωση στα Προπύλαια» («Ρ», 21/09/2006, σελ.19), όταν μάλιστα είναι πασίγνωστο: πρώτο ότι αυτή η «άλλη» κινητοποίηση ήταν η κεντρική και μόνη συγκέντρωση που κάλεσαν οι ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες στη ΔΟΕ, δεύτερο ότι τη συγκεκριμένη απεργία αποφάσισε, ως γνωστόν, και καθοδηγεί η ΔΟΕ, τρίτο ότι οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών δεν αποφάσισαν – ούτε ήταν δυνατό να αποφασίσουν – τη συγκεκριμένη απεργιακή κινητοποίηση των δασκάλων. Κι αυτά ακριβώς αποσιωπούν οι γκεμπελίσκοι αστοί δημοσιογραφίσκοι του «Ριζοσπάστη». Ηταν δε τέτοια η διασπαστική τους γύμνια στην Ομόνοια που δεν τόλμησαν να δημοσιεύσουν ανάλογη φωτογραφία με τα πανό του ΠΑΜΕ αλλά περιορίστηκαν σε μια φωτογραφία κάποιων δεκάδων μαθητών («Ρ», 21/09/2006, σελ.19).

Η ξεχωριστή συγκέντρωση των ηγετών του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια έχει ως αποκλειστικό στόχο την διάσπαση της ΕΝΟΤΗΤΑΣ των δασκάλων γύρω απ’ τα κεντρικά αιτήματά τους, υπονομεύει ευθύς εξαρχής την ανάπτυξη της ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑΣ, αποδυναμώνει τον αγώνα τους με σκοπό να καταστήσει την απεργιακή τους κινητοποίηση ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ.

Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ πιστή στην εφαρμογή των δεσμεύσεων της απέναντι στην αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή να σαμποτάρει την ανάπτυξη και ενότητα του αγώνα των δασκάλων – και κάθε αγώνα των εργαζομένων – πρώτο, οργανώνει διασπαστική συγκέντρωση των δασκάλων του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια, δεύτερο η ηγεσία των εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ, παρόλο που το μπορεί και είναι μέρα συμπαράστασης στον αγώνα των δασκάλων, δεν κινητοποιεί τους εργαζόμενους προς συμπαράσταση του αγώνα των απεργών δασκάλων για να μην αποκτήσει ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ η συγκέντρωση και ασκηθεί μεγαλύτερη πίεση και φέρει έτσι σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση, τρίτο ο «Ριζοσπάστης» (21/09/2006) δεν προβάλει καθόλου τον αγώνα των δασκάλων πρωτοσέλιδα αλλά καταχωνιάζει την κινητοποίησή τους στην σελίδα 19. Επιπλέον είναι γνωστό ότι η ηγεσία του «Κ»ΚΕ ήταν εντελώς αντίθετη με την απεργία των δασκάλων παραμονές εκλογών, γι’ αυτό το συνδικαλιστικό στέλεχος του ΠΑΜΕ Γιάννης Δελής γράφει, μ’ αφορμή το συνέδριο της ΔΟΕ: «οι ψήφοι της ΠΑΣΚ, των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ και της ΑΥΤ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ αθροίστηκαν και συναποφασίστηκαν το διεκδικητικό πλαίσιο και το πρόγραμμα δράσης» («Ριζοσπάστης» 7/07/2006, σελ.18). Δεν ήθελε να πραγματοποιηθεί η απεργία αλλά ευτυχώς δεν μπόρεσε να την ματαιώσει.

Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ για να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ, και για να εξυπηρετηθούν τα εκάστοτε κυβερνητικά σχέδια έχει μετατρέψει τη ρεφορμιστική ηγεσία του ΠΑΜΕ σ’ έναν ιδιόμορφο απεργοσπαστικό μηχανισμό στην υπηρεσία των απεργοσπαστικών μηχανισμών της κυβέρνησης, σε μακρύ αόρατο χέρι και πανάθλιο «συμπλήρωμά» τους.

Το μόνο που φοβάται η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή είναι η ΕΝΟΤΗΤΑ των εργαζομένων και η ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ των απεργιακών τους κινητοποιήσεων. Και ακριβώς αυτά τα δυο πρέπει πάση θυσία να υπονομευτούν-«σπάσουν», κι αυτό το ρόλο τον έχει αναθέσει η κυβέρνηση στις ηγεσίες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ. Δεν μπορεί να μην καταλαβαίνουν οι ρεφορμιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ ότι η διάσπαση της ΕΝΟΤΗΤΑΣ οδηγεί σε εξασθένηση-ματαίωση της ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑΣ των αγώνων μ’ αποτέλεσμα να είναι προδιαγεγραμμένη η αποτυχία τους. Επομένως η στάση τους αυτή δεν είναι απλά κάποιο «λάθος» των ρεφορμιστών ηγετών αλλά πρόκειται για συνειδητή προδοτική επιλογή-γραμμή των ρεφορμιστών ηγετών με συγκεκριμένη ανάληψη δέσμευσης απέναντι στην ΝΔ για να υλοποιούνται χωρίς εμπόδια τα προς όφελος του κεφαλαίου κυβερνητικά μέτρα.

Μόνο στη βάση της ΕΝΟΤΗΤΑΣ-ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑΣ οι αγώνες των εργαζομένων είναι ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΙ-νικηφόροι όπως έδειξε η μαζική πανελλαδική κινητοποίηση το 2001 για το Ασφαλιστικό, η πρόσφατη νικηφόρα πάλη των γάλλων φοιτητών και τελευταία η μεγάλης σημασίας νικηφόρα πάλη των φοιτητών μέσω των μαζικών καταλήψεων (σ’ αυτή ήταν οφθαλμοφανέστατη η φιλοκυβερνητική στάση της προσκείμενης στο «Κ»ΚΕ φοιτητικής παράταξης που πήγε χέρι-χέρι με την κυβερνητική ΔΑΠ ενάντια στις καταλήψεις).

Προκλητικά φιλοκυβερνητική η στάση των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ και του «Ριζοσπάστη»

Τη βάρβαρη φασιστική επίθεση των ΜΑΤ ενάντια στους δασκάλους καταδίκασαν η ΔΟΕ, ΟΛΜΕ, ΠΟΣΔΕΠ, που μίλησε για «ωμή αστυνομική βία και βίαιη καταστολή» αλλά και οι σοσιαλδημοκράτες του ΣΥΝ με ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στην «Αυγή» (21/09/2006. σελ.7).

Σ’ αντίθεση με τα δίδυμα αδέλφια τους, τους χρουστσωφικούς σοσιαλδημοκράτες του ΣΥΝ, οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ δεν καταδίκασαν τη βάρβαρη φασιστική επίθεση των ΜΑΤ της 20ης Σεπτέμβρη κατά των απεργών δασκάλων διαδηλωτών. Ποτέ ως τώρα η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ δεν έχει καταδικάσει τις βάρβαρες φασιστικές επιθέσεις των ΜΑΤ του γνωστού φασιστοειδούς, «κανίβαλο» της δεξιάς, Β. Πολύδωρα. Μάλιστα πριν λίγους μήνες ο «Ριζοσπάστης» - εκτελώντας προφανώς εντολή του Β. Πολύδωρα – όταν δέχτηκαν επίθεση των ΜΑΤ οι διαδηλωτές κατά την επίσκεψη της Κοντολίζα Ράις στην Αθήνα ο «Ριζοσπάστης» παρά«πληροφορούσε» την εργατική τάξη, τον λαό και τους αναγνώστες του ότι τα ΜΑΤ δεν έκαναν χρήση γκλοπς, δακρυγόνων και επικίνδυνων για την υγεία χημικών ουσιών αλλά έριχναν «πιπερόσκονη» για «φτάρνισμα» των διαδηλωτών («Ρ», 26/04/2006, σελ.16-17).

Κι αυτή τη φορά ο «Ριζοσπάστης», μ’ εντολή προφανώς της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, από την πλευρά του όχι μόνο δεν πρόβαλε πρωτοσέλιδα με φωτογραφίες το γεγονός της βάρβαρης επίθεσης των ΜΑΤ, όπως έπραξαν σειρά αστικές εφημερίδες, αλλά, απεναντίας, δεν δημοσίευσε ούτε στις μέσα σελίδες φωτογραφίες απ’ την επίθεση των ΜΑΤ («Ρ», 21/09/2006, σελ.19).

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο «Ριζοσπάστης» αποσιωπά και δεν προβάλει τις επιθέσεις των ΜΑΤ ενάντια σε διαδηλωτές, είναι η πέμπτη κατά σειρά φορά ως τώρα.

Η προκλητικά φιλοκυβερνητική στάση των ηγετών του «Κ»ΚΕ και του «Ριζοσπάστη» επιβεβαιώνει-αποδεικνύει, κι αυτή τη φορά, την ύπαρξη αντιδραστικής συνεργασίας μεταξύ «Κ»ΚΕ-ΝΔ, επιπλέον τη συνέχισή της αλλά και την υλοποίηση των μεταξύ τους δεσμεύσεων σ’ όλα τα επίπεδα.

Τέλος, την ηγεσία του «Κ»ΚΕ δεν την ενδιαφέρει ο αγώνας των δασκάλων να είναι νικηφόρος αλλά το: «δάσκαλε, τι θα ψηφίσεις;» («Ρ», 27/09/2006, σελ.32), αφού βέβαια συνάμα φροντίζει να τον διασύρει και συκοφαντήσει («Ρ», 28/09/2006, σελ.2, κλπ.). Η άκρατη ψηφοθηρία και ο κοινοβουλευτικός κρετινισμός των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ έχουν αποκτήσει παροιμιώδεις διαστάσεις.

 


Εθνικιστικό παροξυσμικό παραλήρημα

«Ελληναράδες» λυσσασμένοι λύκοι με πρωτοφανή αγριότητα κομματιάζουν και κατασπαράσσουν τις τρυφερές σάρκες της νεαρής Καρά Χασάν

Όταν στα μέσα του πρώτου δεκαήμερου του Μάη προτάθηκε απ’ τον πρόεδρο του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ η νεαρή δικηγόρος Γκιούλ-Μπεγιάζ Καρά Χασάν ως υποψήφια για την υπερνομαρχία Δράμας-Καβάλας-Ξάνθης, ο εθνικιστικός συρφετός της χώρας ξεσήκωσε έναν πρωτοφανή θόρυβο, δημιουργώντας και προκαλώντας έναν εθνικιστικό παροξυσμό που πήρε παραληρηματικές διαστάσεις με πρωτοστάτες ηγετικά στελέχη του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, ακόμα και υπουργούς αλλά και ναζιφασίστες τύπου Καρατζαφέρη και επιπλέον διάφορους «δημοσιογράφους» που θύμιζαν ασφαλίτες της δεκαετίας του ΄50. Ολοι τους μαινόμενα φασιστοειδή, λυσσασμένοι λύκοι, κατασπαράζουν για μέρες, με πρωτοφανή αγριότητα, τις τρυφερές σάρκες της νεαρής δικηγόρου.

Το σύνθημα της έναρξης του εθνικιστικού φασιστικού παραληρήματος έδωσε η ίδια η κυβέρνηση Καραμανλή δια στόματος του υπουργού Μακεδονίας-Θράκης Γ. Καλαντζή που ζήτησε από την Καρά Χασάν να δηλώσει, αν είναι «ελληνίδα», λέγοντας: «δηλώνει ελληνίδα μουσουλμάνα; Αν εκλεγεί θα παρεβρίσκεται στις εθνικές επετείους;» («Ελευθεροτυπία», 8/5/2006, σελ.7) και λίγο πριν: «στις 25 Μαρτίου, που θα πάω εγώ στην παρέλαση στην Καβάλα ή στην Ξάνθη, θα έρθει και θα σταθεί δίπλα μου στην εξέδρα αν εκλεγεί;» («Ελευθεροτυπία», 6/5/2006, σελ.9).

Την εθνικιστική φασιστική σκυτάλη παίρνει αμέσως ο γνωστός ναζιφασίστας και χουντικός, νομάρχης Θεσσαλονίκης μπουζουκτσής Π. Ψωμιάδης, δηλώνοντας: «περιμένω ν’ ακούσω τον πανηγυρικό της ημέρας για την 25η Μαρτίου, αν εκλεγεί, όπως και αν αναγνωρίζει τη γενοκτονία των Ποντίων, των Αρμενίων» για να περάσει ύστερα στους γνωστούς καλόγερους εθνικιστές Ανθιμο-Παπαθεμελή και τον πρόεδρος του ΛΑΟΣ ναζιφασίστα Γ. Καρατζαφέρη.

Σχεδόν, ένα ολόκληρο μήνα, το Μάη, ο τόπος κυριαρχούνταν από ένα κύμα εθνικιστικού παροξυσμού, ένα πρωτοφανές παραλήρημα, στο οποίο πρωτοστάτησαν κυβερνητικά στελέχη, με την κάλυψη του πρωθυπουργού, και οι ανά την επικράτεια «ελληναράδες», επαναφέροντας το ζοφερό κλίμα της φασιστικής δεκαετίας του ΄50, με τους φακέλους, τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, τις δηλώσεις μετανοίας, το κλίμα της πάλαι ποτέ «ένδοξης εθνικοφροσύνης» της φασιστικής 8ετίας της ΕΡΕ του Κ. Καραμανλή. Αποφασιστική για τη δημιουργία αυτού του κλίματος υπήρξε και η συμμετοχή των διάφορων ΜΜΕ και διάφορων «δημοσιογράφων» με πρωτοστάτες τους εθνικιστές φασίστες Γ. Τράγκα-Μ. Τριανταφυλλόπουλο σε ρόλο και ύφος των γνωστών λαγωνικών ασφαλιτών της ΚΥΠ και άξεστων νωματαρχών της δεκαετίας του ΄50, που ανέκριναν σε καθημερινή βάση την Καρά Χασαν (Κ. ΒΑΡΝΑΛΗΣ: «νωματάρχης ο χοντρός, με μουστάκια ασίκη αντρός, πλάγια γλέπει κι όχι ομπρός, είναι αυτός που συγκρατεί, των αλλών την αρετή, πάντα ξέρει κατιτί»). Ολοι τους «ενδιαφερόμενοι» για τα «εθνικά συμφέροντα» που όποτε τους δίνεται η ευκαιρία τα ξεπουλάνε με τον πλέον αδίστακτο τρόπο. Εθνικιστική μπόχα αποπνέουν και τα «σχόλια» του αστού σοσιαλδημοκράτη Ν. Μπογιόπουλου στο «Ριζοσπάστη» (9/5/2006. σελ.39 και 17/5/2006, σελ. 31) που η «προοδευτικότητά» του, πέρα απ’ τον εθνικισμό του, εξαντλείται καταρχήν στην «ικανότητα» αντικατάστασης της μαρξιστικής έννοιας «φασίστας»-«φασισμός» με την αστική έννοια «ακροδεξιός»-«ακροδεξιά» («ακροδεξιά ήθη διαφόρων κυβερνητικών ή εκκλησιαστικών παραγόντων, «Ρ», 9/5/2006, σελ.39) και κατά δεύτερο στον εξωραϊσμό των διαφόρων μοναρχοφασιστών.

Η «ανεπίκαιρη» και καθυστερημένη αυτή αναφορά στον εθνικιστικό παροξυσμό του Μάη δεν χάνει την αξία και την σπουδαιότητά της, γιατί το ζήτημα του εθνικισμού-σοβινισμού είναι πάντα επίκαιρο, αφού στη σημερινή εξαιρετικά δύσκολη διεθνή κατάσταση και στα Βαλκάνια με τις επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών βρίσκεται συνεχώς στο κέντρο των πολιτικών εξελίξεων. Δεν είναι απλά επίκαιρο αλλά και ο κίνδυνος που προέρχεται απ’ αυτόν για τους λαούς της περιοχής είναι πολύ μεγάλος.

Για το λαό μας ο κίνδυνος είναι ακόμα πολύ μεγαλύτερος αφού ο εθνικισμός αγκαλιάζει και τμήματα της Αριστεράς και μάλιστα φτάνει ως την ηγεσία της όπως στην περίπτωση του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ που θεωρεί και παρουσιάζει την περίπτωση Καρά Χασαν σαν «όξυνση της δικομματικής αντιπαράθεσης» («Ρ», 9/5/2006, σελ.6) αντί να καταδικάζει τον εθνικισμό και τους υποκινητές-εκφραστές του με σαφή και κατηγορηματικό τρόπο όπως έχει πολιτικό καθήκον να πράξει όχι μόνο κάθε επαναστάτης κομμουνιστής μαρξιστής αλλά και κάθε αντιφασίστας-αντιϊμπεριαλιστής.

 


Τελική Διακήρυξη του ΧΧ Διεθνούς Αντιιμπεριαλιστικού και Αντιφασιστικού Κάμπινγκ Νεολαίας

Κοπεγχάγη, Δανία, 4 Αυγούστου 2006

http://www.iul2006.net

Την ίδια ώρα που οι επιθέσεις του Ιμπεριαλισμού ενάντια στους λαούς του κόσμου έχουν πολλαπλασιαστεί και ενταθεί, η αντιφασιστική και αντιιμπεριαλιστική νεολαία έχει υψώσει την αγωνιστική της φωνή στο 20ο Διεθνές Αντιιμπεριαλιστικό και Αντιφασιστικό Κάμπινγκ Νεολαίας που πραγματοποιήθηκε στην Κοπεγχάγη της Δανίας, κατά τη διάρκεια του οποίου διοργανώθηκε και μια διαδήλωση με τη συμμετοχή του Δανέζικου λαού ενάντια στην παρουσία ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, και ενάντια στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή.

Περισσότεροι από 300 νέοι από 16 χώρες του κόσμου (Γερμανία, Αυστρία, Βραζιλία, Κολομβία, Ισημερινό, Ισπανία, Φιλανδία, Γαλλία, Ινδία, Αγγλία, Ιράκ, Ιράν, Μεξικό, Παλαιστίνη, Τουρκία και Δανία) συμμετείχαν σε σεμινάρια, συζητήσεις και ομιλίες μέσω των οποίων ανταλάχτηκαν εμπειρίες για την οργάνωση και την πάλη ενάντια στον πόλεμο, τον νεοφιλελευθερισμό και τον ιμπεριαλισμό.

Ο κόσμος κάτω από την κυριαρχία και τις ενέργειες του ιμπεριαλισμού βρίσκεται σε κρίση. Αυτό από τη μια μεριά εκφράζεται με τον φασιστικό, μέσω των πολέμων, προσανατολισμό, των εισβολών και της επιθετικότητας ενάντια στους λαούς που παλεύουν για την ελευθερία τους, από τη μια μεριά και από την άλλη με την επιβολή νεοφιλελεύθερων πολιτικών, που αναγκάζουν τους λαούς του κόσμου να ζουν στην ανέχεια, του αρνούνται το δικαίωμα στη δουλειά, την υγεία και την ποιοτική παιδεία.

Ο ανταγωνισμός μεταξύ των Βορειοαμερικάνων ιμπεριαλιστών και των άλλων ιμπεριαλιστών, όπως οι ευρωπαίοι, τους έχει οδηγήσει στο με αίμα μοίρασμα του κόσμου, των φυσικών πόρων και των στρατηγικών ζωνών για τη εξασφάλιση των συμφερόντων τους.

Παράλληλα με το δυνάμωμα αυτών των επιθέσεων, η αντίσταση των λαών, των εργαζομένων και ειδικά της νεολαίας βρίσκεται σε άνοδο. Ένα παράδειγμα αυτής της αντίστασης και της διεθνούς αλληλεγγύης είναι η πραγματοποίηση αυτού του 20ου Διεθνές Κάμπινγκ νέων αντιιμπεριαλιστών και αντιφασίστων, μέσω του οποίου θέλουμε να εκδηλώσουμε την σταθερή δέσμευσή μας για υποστήριξη των αγώνων των λαών του κόσμου.

Υποστηρίζουμε τον αγώνα και την αντίσταση των λαών του Ιράκ και του Αφγανιστάν ενάντια στην ΑμερικανοΝΑΤΟϊκή εισβολή, όπως και των λαών της Παλαιστίνης και του Λιβάνου ενάντια στην επιθετικότητα του Ισραήλ.

Χαρακτηρίζουμε την Λατινική Αμερική ως τον αδύναμο κρίκο στην αλυσίδα της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας.

Η Βενεζουέλα προωθεί μια δημοκρατική και εθνική διαδικασία. Η Κολομβία έχει διατηρήσει την εξέγερση που δεν έχει νικηθεί για 40 χρόνια, στον Ισημερινό ο λαός έχει νικήσει 3 διεφθαρμένους Προέδρους και τον ιμπεριαλισμό με την αποβολή του OXY και τη μη υπογραφής της TLC (Συνθήκη Απελευθέρωσης των Συναλλαγών). Επισημαίνουμε επίσης την αντίσταση της Κουβανικής επανάστασης που συνεχίζετε για περισσότερο από 40 χρόνια, όπως και τη δημοκρατική διαδικασία των βολιβιανών που υπερασπίζουν τους φυσικούς πόρους τους και την πάλη του μεξικάνικου λαού για την υπεράσπιση της δημιουργίας ελεύθερης λαϊκής έκφρασης.

Επιπλέον, στην Ευρώπη, ο αγώνας του γερμανικού κοινού ενάντια στον Hartz IV, η επιτυχής εκστρατεία του ΟΧΙ των Γάλλων ενάντια στο ευρωσύνταγμα και η νίκη της νεολαίας ενάντια στο CPE (σύμφωνο πρώτης απασχόλησης) όπως επίσης και οι αντίστοιχες των Χιλιανών, κλπ. έχει δυναμώσει και έχει ενεργοποιήσει όλα τα λαϊκά στρώματα στο να ενωθούν στην πάλη ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό.

Τέτοιες προσπάθειες τα τελευταία χρόνια έχουν καταδείξει στους ευρωπαίους πολίτες ότι οι νεοφιλελεύθερα πολιτικές και τα σχέδια μιλιταριστών της ΕΕ μπορούν να νικηθούν με την ενωμένη και καθορισμένη πάλη των ανθρώπων ενάντια σε τέτοια πολιτικές και σχεδιασμούς.

Ο άνεμος της αλλαγής που φυσά σε ολόκληρο τον κόσμο υποχρεώνει τη νεολαία να δυναμώσει την πάλη της για να πετύχει νέες νίκες όπως αυτή που πέτυχε η γαλλική νεολαία ενάντια στο  CPE καθώς επίσης και οι νέοι της Χιλής και του Ισημερινού, μεταξύ των άλλων, για μια καλύτερη εκπαίδευση. Σε αυτήν την περίοδο οι συμμετέχοντες στο Κάμπινγκ διδάσκονται από την εμπειρία αυτών των νέων που κατέδειξαν, μέσω της πρακτικής τους, ότι η ενότητα είναι η εγγύηση για τη νίκη ενάντια στον ιμπεριαλισμό που είναι ο κοινός εχθρός.

Τα σύνορα που μας χωρίζουν δεν αποτελούν εμπόδιο: υπάρχει μια προσπάθεια και μια υποχρέωση που μας ενώνει.

• Να ενημερωθεί τη νεολαία ολόκληρου του κόσμου για το τι αποφασίστηκε στο 20ο Διεθνές Κάμπινγκ νεολαίας αντιφασίστων και αντιιμπεριαλιστών

• Να αναλάβουμε νέες πρωτοβουλίες για την αντίσταση και την απελευθέρωση των λαών του κόσμου

• Να αναπτυχθούν στενότεροι δεσμοί μορφής της διεθνούς αλληλεγγύης μεταξύ των συμμετεχόντων του 20ου Διεθνούς Κάμπινγκ Νεολαίας και με όλες τις δημοκρατικές και επαναστατικές οργανώσεις του κόσμου

• Να αναλάβουμε την πραγματοποίηση του 21ο Διεθνούς Κάμπινγκ Νεολαίας το 2008 στην Βραζιλία ως γεγονός που θα απασχολεί όλους τους νέους που αναζητούν τη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου

• Να θέσουμε αγωνιστικά και θαρραλέα το στόχο για να εργαστούμε για την ενότητα της νεολαίας και των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό και το φασισμό.

Η μόνη εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό είναι ο επιστημονικός σοσιαλισμός.

Για τη διεθνή αλληλεγγύη!

Ζήτω το ΧΧ Διεθνές Αντιιμπεριαλιστικό Αντιφασιστικό Κάμπινγκ Νεολαίας!


Στο φύλλο 225 παρουσιάσαμε την πολιτική συμφωνία μεταξύ PCT και PTD. Η πολύ σημαντική αυτή συμφωνία ώθησε τον σ. Francisco Caraballo να γράψει το παρακάτω κείμενο το οποίο μεταφράσαμε από τα αγγλικά. (Το κείμενο αρχικά γράφτηκε στα ισπανικά από όπου και μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον George Gruenthal).

Σκέψεις πάνω στην Πολιτική Συμφωνία μεταξύ PCT και PTD

Του Francisco Caraballo*

Η Συμφωνία η οποία υπογράφηκε πρόσφατα μου φαίνεται πολύ θετική, γιατί παρουσιάζει μια ενδιαφέρουσα οπτική με την έννοια ότι προγραμματίζει δραστηριότητες στην επίτευξη κοινών στόχων. Με βάση αυτό, μπορούν να γίνουν και τα ακόλουθα σχόλια:

1. Αυτή η σημαντική πολιτική κατάκτηση δείχνει την επιτυχία του σωστού συνδυασμού κάποιων αντικειμενικών συνθηκών σε σχέση με την πραγματικότητα στη χώρα και την αποφασιστική θέληση των ενωμένων δυνάμεων και των προσπαθειών πάνω σε κοινές προτάσεις.

2. Όλοι μπορούν να δουν ότι συνεχείς ενωτικές προσπάθειες γίνονται σε όλο τον κόσμο, βγάζοντας συμπεράσματα από τη χρησιμότητά τους στην επίτευξη στόχων που μπορούν να δημιουργήσουν αλλαγή στην κατάσταση, με τη συμμετοχή της πλειοψηφίας που παραδοσιακά αποκλείονταν μέχρι τώρα. Υπάρχουν πρόσφατα παραδείγματα σε Ισπανία, Γαλλία, Ισημερινό, Βραζιλία και Κολομβία και παρ’ όλο που διαφέρουν σε περιεχόμενο και βάθος δείχνουν μια διεθνή τάση.

3. Είναι δεδομένο ότι οι εξελίξεις στις χώρες αυτές δείχνουν μια μεγαλύτερη υποταγή στους σχεδιασμούς των Ηνωμένων Πολιτειών, την ενδυνάμωση των ομάδων εκείνων που καθορίζουν την πορεία αυτών των χωρών και που επωφελούνται από την υπερεκμετάλλευση ευρύτερων στρωμάτων του πληθυσμού, ενώ αρνούνται την επίλυση σοβαρών κοινωνικών προβλημάτων. Οι ισχυροί οικονομικοί κύκλοι που είναι συνδεδεμένοι με πολυεθνικές είναι ικανοποιημένοι με τις κατευθυντήριες γραμμές τους, ενώ εκείνοι που τρέφουν τους πλουσίους γίνονται όλο και πιο φτωχοί.

4. Είναι επιτακτικό- ως τμήμα της ιδεολογικής πάλης- να επιδοθούμε σε αυστηρή κριτική της πλαστότητας της αστικής δημοκρατίας, όχι μόνο για τη φύση της, αλλά γιατί εκείνα τα στοιχεία που ήταν θετικά για την πάλη των λαών, τώρα διακυβεύονται. Η άρνηση ή ο δραστικός περιορισμός των ελευθεριών και των δικαιωμάτων σε φιλελεύθερες δημοκρατίες αποτελούν ένα παράδειγμα

5. Στη Συμφωνία που υπογράφηκε μπορεί κανείς να δει σύμπτωση σε στοιχειώδεις σκοπούς, όπως η εθνική κυριαρχία, η συμμετοχική δημοκρατία και η επίλυση των προβλημάτων ευρέων μαζών του πληθυσμού. Είναι προφανές ότι τα σημεία αυτά παρουσιάζουν ξεκάθαρα τους διάφορους τρόπου με τους οποίους μπορεί να υποκινηθεί ο κοινωνικός αγώνας για την κατάκτησή τους: αλλά είναι πολύ σημαντική η επίτευξη μιας κατ’ αρχήν συμφωνίας γιατί επισημαίνει κοινές αφετηρίες και κατευθύνσεις που μπορούν να ακολουθηθούν.

6. Στην ενοποιητική διαδικασία είναι προφανές ότι διάφορα στάδια υπάρχουν, που πρέπει να γίνουν πιο συγκεκριμένα, προκειμένου να αποφευχθούν παρανοήσεις που μπορούν να εξελιχθούν σε τροχοπέδη στην εκπλήρωση των κοινών καθηκόντων. Αυτό είναι σημαντικό, ειδικότερα όταν υπάρχει η πιθανότητα να προσεγγιστούν και άλλες δυνάμεις για ενιαία καθήκοντα.

7. Η εμπειρία διδάσκει ότι το δυνάμωμα της ενότητας επιτυγχάνεται μέσα στη φωτιά του κοινωνικού και πολιτικού αγώνα, δηλαδή, στην εφαρμογή του κοινού προγράμματος, που γίνεται ο ενοποιητικός παράγοντας. Έτσι, είναι απαραίτητη η επίδειξη ιδιαίτερης προσοχής στην εκπλήρωση των υποχρεώσεων και την άσκηση οργανωμένου ελέγχου των σχεδίων και των καθηκόντων.

8. Θα βοηθούσε πολύ αν οι ενοποιητικές συμφωνίες και υποχρεώσεις διευρυνθούν σε όσο το δυνατό περισσότερους τομείς της κοινωνίας. Αλλά, πάνω απ’ όλα είναι απαραίτητο τα αποτελέσματα των ενωτικών πολιτικών να είναι ορατά στο κοινωνικό κίνημα, που σε πολλές περιπτώσεις απαιτεί ευελιξία για την επίτευξη πιο σημαντικών σκοπών.


* Ο Francisco Caraballo είναι πολύ γνωστός Κολομβιανός επαναστάτης και κομμουνιστής ηγέτης. Εκτίει ποινή μεγάλης διάρκειας στις Κολομβιανές φυλακές ως πολιτικός κρατούμενος. Παγκόσμια γίνεται καμπάνια απελευθέρωσής του στην οποία συμμετέχει και η «Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55». Πριν τη σύλληψή του ήταν ο Πρώτος Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Κολομβίας, Μαρξιστικού-Λενινιστικού και Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (EPL).


Ιρακινή Αντίσταση: Συνεχή πλήγματα στους κατακτητές και τους δοσίλογους συνεργάτες τους

Από τις αρχές του Σεπτέμβρη στο Ιράκ, με τα στοιχεία που δίνει το Αμερικανικό Υπουργείο Άμυνας έχουν σκοτωθεί 78 στρατιώτες (εκ των οποίων 73 Αμερικάνοι) που συμμετέχουν στις δυνάμεις κατοχής, ενώ στο διάστημα 1-27/9 τραυματίστηκαν άλλοι 695, εκ των οποίων οι 295 δεν στάθηκε να επιστρέψουν στο πεδίο της μάχης εντός 3 ημερών. Τα πραγματικά νούμερα είναι σίγουρα πολύ μεγαλύτερα αφού ο Αμερικάνικος στρατός αποκρύπτει την αλήθεια για να μην αποκαλυφθεί το μέγεθος των συνεχόμενων στραπάτσων που δέχεται.

Οι επιθέσεις των Ιρακινών ανταρτών είναι καθημερινές και συνεχόμενες σε ολόκληρο το Ιράκ.

Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία από επιθέσεις της Ιρακινής Αντίστασης το ίδιο διάστημα έχουν σκοτωθεί πάνω από 150 Ιρακινοί αστυνομικοί-συνεργάτες των κατακτητών.

Στις 23/9 δολοφονήθηκε στη Σαμάουα μεταφραστής συνεργάτης των Αμερικανών και στο Μπίτζι ο επικεφαλής των ειδικών μονάδων ταχείας παρέμβασης, Ισμαήλ Τζιχάν. Στις 24/9 έγινε επίθεση με δύο βόμβες σε Υπουργό της ψευτο-κυβέρνησης του Ιράκ.

Από το στόχαστρο των αναρτών δεν ξεφεύγει ότι το χρουστσοφικό εθνοπροδοτικό δοσίλογο Ιρακινό «Κ»Κ που συμμετείχε στην πρώτη δοσιλογική κυβέρνηση, ανδρείκελο των ΗΠΑ, συγκροτημένη από τα αμερικανοαγγλικά στρατεύματα κατοχής. Την Τρίτη 26/9 στις 11 το πρωί στην Πλατεία al-Andaluz, στο κέντρο της Βαγδάτης, μοτοσικλέτα με εκρηκτικά ανατινάχτηκε έξω από τα γραφεία του Ιρακινού «Κ»Κ. Από την έκρηξη σκοτώθηκε ο Χουσεΐν Μοχάμεντ Χασάν, μέλος του Ι«Κ»Κ. Οι αμερικανοτσολιάδες του χρουστσωφικού Ι«Κ»Κ συνεχίζουν την ίδια πολιτική συνεργασίας με τα κατακτητικά στρατεύματα, γι’ αυτό και δέχονται τις επιθέσεις της ιρακινής αντίστασης.


 Seref Aydin

Στις 24 Σεπτέμβρη «έφυγε» ο σύντροφος Seref Aydin, μέλος της ΚΕ του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας (TDKP)

Με θλίψη ανακοινώνουμε το θάνατο του σ. Seref Aydin (Eyup), μέλους της ΚΕ του TDKP. Ο σ. Seref Aydin συμμετείχε σε πάρα πολλές από της Διεθνείς Συσκέψεις των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Οργανώσεων και Κομμάτων.

Το 1981 καταδικάστηκε και φυλακίστηκε πέντε χρόνια για την επαναστατική του δράση. Επέδειξε παραδειγματική συμπεριφορά μπροστά στους βασανιστές του και ποτέ του δεν πρόδωσε το κόμμα του.

Η κηδεία του έγινε στην Κωνσταντινούπολη στις 30 Σεπτέμβρη.

Η «Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55» απέστειλε στο TDKP την παρακάτω επιστολή

Προς την ΚΕ του TDKP

Αγαπητοί σύντροφοι,

Η αγγελία του θανάτου του συντρόφου Seref Aydin μέλους της ΚΕ του TDKP προκάλεσε μεγάλη θλίψη και οδύνη στις γραμμές των ελλήνων κομμουνιστών. Ο θάνατος ενός εξαιρετικά σεμνού και ευγενικού αλλά συνάμα πολύ αξιόλογου συντρόφου, ενός τόσο συνεπή και αταλάντευτου επαναστάτη κομμουνιστή και διεθνιστή, όπως ο σύντροφος Seref Aydin αποτελεί μεγάλη απώλεια όχι μόνο για το TDKP και το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα της Τουρκίας αλλά και για το διεθνές κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα που καθοδηγείται απ’ τους Μαρξ-Ενγκελς-Λένιν-Στάλιν.

Θερμά συλλυπητήρια και αγωνιστικούς χαιρετισμούς

«Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55»

29.09.2006

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η μεγάλη απεργία των δασκάλων - μόνο ο ΕΝΩΤΙΚΟΣ ΜΑΖΙΚΟΣ αγώνας οδηγεί στη νίκη - Οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ διασπάνε γι’ άλλη μια φορά την ΕΝΟΤΗΤΑ και υπονομεύουν τη ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ της απεργιακής κινητοποίησης - Βάρβαρη επίθεση των ΜΑΤ

Εθνικιστικό παροξυσμικό παραλήρημα - «Ελληναράδες» λυσσασμένοι λύκοι με πρωτοφανή αγριότητα κομματιάζουν και κατασπαράσσουν τις τρυφερές σάρκες της νεαρής Καρά Χασάν

Τελική Διακήρυξη του ΧΧ Διεθνούς Αντιιμπεριαλιστικού και Αντιφασιστικού Κάμπινγκ Νεολαίας

Francisco Caraballo: Σκέψεις πάνω στην Πολιτική Συμφωνία μεταξύ PCT και PTD

Ιρακινή Αντίσταση: Συνεχή πλήγματα στους κατακτητές και τους δοσίλογους συνεργάτες τους

Seref Aydin - Στις 24 Σεπτέμβρη «έφυγε» ο σύντροφος Seref Aydin, μέλος της ΚΕ του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας (TDKP)

Επιστολή της «Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55» στο TDKP

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55