Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 235 1-15/10/2006Αρ. Φύλ. 235 1-15 Οκτώβρη 2006
Ακραίο και πολύ επικίνδυνο βάθεμα της ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ: Με τα σχεδιαζόμενα φασιστικά μέτρα Πολύδωρα-Σουφλιά «περιορισμού»-απαγόρευσης των διαδηλώσεων στους δρόμους των πόλεων και κατάργηση-απαγόρευση των συνδικαλιστικών οργανώσεων στη «Δημόσια Διοίκηση»

Οι δολοφόνοι Καλαμποκο-Κοτζαμάνιδες φασίστες τρομοκράτες της ΔΑΚΕ σε πλήρη δράση

Άγριος ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟΣ ξυλοδαρμός και ΘΑΝΑΤΟΣ του συνδικαλιστή Μ. Γουρνιεζάκη

Το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ είχε ήδη από την προεκλογική περίοδο διακηρύξει ότι σε περίπτωση νίκης στις εκλογές θα προχωρήσει στην «επανίδρυση του κράτους» δηλ. επανίδρυση του φασιστικού κράτους της Δεξιάς.

Και ακριβώς αυτό το αντιδραστικό μεγαλοαστικό κόμμα – συνέχεια των δοσιλόγων της Κατοχής και της φασιστική ΕΡΕ – η χρουστσωφική σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ διαφημίζει μόνιμα όχι μόνο ως κόμμα «δημοκρατικό» αλλά και ως κόμμα που έχει αποβάλει τάχα ακόμα και τον «αντικομμουνισμό», μια ηγεσία που τώρα τελευταία έχει επιπλέον ξεπέσει στο ρόλο της πιο αξιοθρήνητης και αθλιέστερης «παλλακίδας» του Κ. Καραμανλή.

Όμως η διαφήμιση και ο εξωραϊσμός της ΝΔ ως κόμματος «δημοκρατικού» απ’ την ηγεσία του «Κ»ΚΕ καθόλου δεν εμπόδισε την κυβέρνηση Καραμανλή να προχωρήσει με ταχύτατους ρυθμούς στην «επανίδρυση του κράτους», ακριβέστερα στην επανίδρυση του κράτους της φασιστικής Δεξιάς, να προχωρήσει στον εκφασισμό του αστικού κράτους, ένα απ’ τα βασικότερα συστατικά στοιχεία της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής του τόπου. Στα τρία χρόνια διακυβέρνησης της χώρας απ’ την ΝΔ, αυτή επάνδρωσε σ’ όλα τα επίπεδα τον κρατικό μηχανισμό (στρατό, αστυνομία, δικαιοσύνη κ.λπ.) με ολόκληρες στρατιές φασιστικών χουντικών στοιχείων, μάλιστα κάποιοι απ’ αυτούς κατέχουν και υπουργικούς θώκους (Τσιτουρίδης, Ανδρεουλάκος, κ.λπ.). Ας αναφερθεί μια εντελώς πρόσφατη και απ’ τις ελάχιστες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας περίπτωση χουντοφασιστών εκείνη του Νίκου Ανδριανόπουλου που ήταν «επί χούντας υπάλληλος, επί ΝΔ Γενικός Γραμματέας» του υπουργείου Οικονομικών: «ο εν λόγω υπάλληλος διορίστηκε το Μάιο του 2006 στη θέση του γενικού γραμματέα του υπουργείου, 35 χρόνια μετά το διορισμό του (το 1971) ως υπαλλήλου του υπουργείου, χωρίς διαγωνισμό και με προσόν το «πιστοποιητικό νομιμοφροσύνης» και τη «δήλωση καταδίκης του κομμουνισμού»» («Ελευθεροτυπία», 28/09/2006, σελ.12).

Στον εκφασισμό του κράτους – ουσιαστικό στοιχείο της φασιστικοποίησης – έρχεται να προστεθούν στην κατεύθυνση του βαθέματός της η ψήφιση διαφόρων αντιδραστικών νόμων, η διατήρηση ολόκληρου του μηχανισμού παρακολούθησης που εγκαταστάθηκε κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων (χαφιεδοκάμερες κ.λπ.), η επανίδρυση της διαβόητης πάλαι ποτέ «ένδοξης αγροφυλακής», η επανίδρυση-επαναφορά του συνδικαλιστικού της Ασφάλειας, οι πρόσφατες επιθέσεις των ΜΑΤ ενάντια στους απεργούς δασκάλους, οι σιδηρογροθιές κ.λπ. με κορυφαίες, πολύ χαρακτηριστικές περιπτώσεις, καταρχήν της δήλωσης-εντολή του «κανίβαλου» της Δεξιάς Πολύδωρα προς τα «ακούνητα στρατιωτάκια» των ΜΑΤ να κάνουν χρήση χημικών «για να μην συμπλέκονται» με τους διαδηλωτές και το φασιστικό παραλήρημα του γνωστού χουντοφασίστα αντιπροέδρου της Ενωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής Σ. Μπαλάσκα που μίλησε για «επαγγελματίες διαδηλωσάκηδες», για «τραμπούκους δασκάλους που δέρνουν αστυνομικούς και κάνουν αίσχη», δηλώνοντας συνάμα ότι «δεν υπάρχει νόμος που να απαγορεύει αστυνομικούς να φέρουν σιδηρογροθιά» («Αυγή», 4/10/2006, σελ.17) και τώρα τελευταία, εντελώς πρόσφατα, δυο νέες κυβερνητικές φασιστικές προτάσεις: α) η πρόταση του «κανίβαλου» της φασιστικής Δεξιάς Β. Πολύδωρα για «περιορισμό»-απαγόρευση των διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας και β) του Γ. Σουφλιά για κατάργηση-απαγόρευση των συνδικαλιστικών παρατάξεων και της συνδικαλιστικής-πολιτικής δράσης στο δημόσιο τομέα.

Η φασιστική πρόταση Πολύδωρα, γνωστοποιήθηκε με επιστολή του προς τα κόμματα και τους διαφόρους φορείς (ΓΣΣΕ, ΑΔΕΔΥ, ΣΕΒ) για «διάλογο» πάνω στην πρότασή του. Στην επιστολή του, ανάμεσα στ’ άλλα αναφέρει: «οι μικρές διαδηλώσεις και πορείες να πραγματοποιούνται σε μια λωρίδα κυκλοφορίας, χωρίς να κλείνει όλος ο δρόμος και χωρίς να διακόπτεται η κυκλοφορία» («Ελευθεροτυπία», 17/08/2006, σελ.16). Ο Πολύδωρας αφού επικαλείται το σαθρό επιχείρημα ότι «από μακρού χρόνου η Πρωτεύουσα και οι κάτοικοί της ταλανίζονται από συχνές, σχεδόν καθημερινές, διαδηλώσεις μικρού ή μεγάλου αριθμού ατόμων» απειλεί τονίζοντας: «το ΥΔΤ δεν μπορεί να μείνει αδρανές». Ανάλογη πρόταση είχε κάνει και ο υποψήφιος δήμαρχος της ΝΔ Ν. Κακλαμάνης, που συμφωνεί με την πρόταση Πολύδωρα. Ο υποψήφιος δήμαρχος Αθήνας του ΠΑΣΟΚ Κ. Σκανδαλίδης απ’ τη μια χαρακτήρισε την πρόταση Πολύδωρα «εξωθεσμική, προεκλογική και κουτοπόνηρη» με την οποία ο υπουργός θέλει και τους εργαζόμενους να φιμώσει νομοθετικά, ενώ απ’ την άλλη σημειώνει ότι «τη ζωή της πόλης, τη σχέση των παραγωγικών και κοινωνικών της δυνάμεων, την αρμονική συμβίωση και τους κανόνες που τα ρυθμίζουν πρέπει να τα πάρουν στα χέρια τους ο δήμος και οι φορείς της πόλης» («Αυγή», 18/08/2006, σελ.3), αποφεύγοντας να τοποθετηθεί κατηγορηματικά ενάντια στην πρόταση, συμφωνεί έτσι ουσιαστικά με τον Κακλαμάνη. Κατά το Σκανδαλίδη πρέπει να «περιορίσει»-καταργήσει τις διαδηλώσεις ο δήμος και όχι η κυβέρνηση.

Ευτυχώς η πρόταση Πολύδωρα απορρίφθηκε απ’ όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ και τα δυο σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, αλλά και τη ΓΣΣΕ και την ΑΔΕΔΥ, με δηλώσεις στελεχών τους ή ανακοινώσεις.

Πέρα απ’ το γεγονός ότι η πρόταση Πολύδωρα συνιστά φασιστικό μέτρο είναι ταυτόχρονα και αντισυνταγματική. Ο πρώτος που συμφώνησε μ’ αυτή ήταν ο πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθήνας Κ. Μίχαλος, γνωστό κυβερνητικό στέλεχος επί σειρά ετών (μέχρι πρότινος γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών) και στέλεχος του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ. Τη στήριξη της φασιστικής κυβερνητικής πρότασης Πολύδωρα έκφρασε ο Ν. Κακλαμάνης, ο Δ. Σιούφας, ο απερχόμενος δήμαρχος Μπεχράκης, ο πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Δ. Αρμενάκης και φυσικά οι ναζιφασίστες Γ. Καρατζαφέρης και Μ. Βορίδης.

Στα τέλη Σεπτέμβρη έρχεται και νέα φασιστική κυβερνητική πρόταση για κατάργηση-απαγόρευση των συνδικάτων στο δημόσιο τομέα δια στόματος Σουφλιά που ανάμεσα στα άλλα δήλωσε: «τι σημαίνει να υπάρχει στο δημόσιο η ΔΑΚΕ και οι άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις; Να πάνε να γραφτούν στην οργάνωση της γειτονιάς τους. Ο κομματισμός βλάπτει τη δημόσια διοίκηση» («Ελευθεροτυπία», 28/09/2006, σελ.4), συνεχίζοντας: «εμείς να καταργήσουμε τη ΔΑΚΕ και τα άλλα κόμματα τις δικές οργανώσεις στη δημόσια διοίκηση».

Και η φασιστική πρόταση Σουφλιά, όπως και εκείνη του Β. Πολύδωρα, δεν είναι προσωπική του αλλά πρόταση της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού των «νταβατζήδων» και των «κουμπάρων» μαφιόζων, όπως προκύπτει και απ’ τη δήλωση (28 Σεπτέμβρη) του ανεκδιήγητου κυβερνητικού εκπροσώπου Θ. Ρουσόπουλου.

Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ καταρχήν δεν χαρακτηρίζει φασιστική την πρόταση Σουφλιά και δεύτερο, παριστάνοντας τον αφελή ζητά – για να μην εκθέσει την κυβέρνηση Καραμανλή – «η κυβέρνηση της ΝΔ είναι υποχρεωμένη να πάρει θέση και να εξηγήσει εάν εγκρίνει και αποδοκιμάζει τις δηλώσεις του υπουργού της» («Ρ», 28/09/2006, σελ.3), λες και δεν ξέρει ότι η πρόταση Σουφλιά είναι πρόταση της κυβέρνησης.

Πέρα απ’ το πολύ επικίνδυνο βάθεμα της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής, με τις δυο νέες φασιστικές προτάσεις του, το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ επιχειρεί για πρώτη φορά, να μεταφέρει και σε επίπεδο κυβερνητικής πολιτικής τις αντιλήψεις του δηλ. να εφαρμόσει στην πράξη τις φασιστικές του απόψεις και ως κυβέρνηση.

Τις τελευταίες μέρες δίπλα στις φασιστικές προτάσεις Πολύδωρα-Σουφλιά προστέθηκαν και τραμπούκικες τρομοκρατικές ομάδες της Δεξιάς ενάντια στους καταληψίες μαθητές και τα ακόμα σπουδαιότερα γεγονότα: η δολοφονική επίθεση άγριου ξυλοδαρμού, που οδήγησε στο θάνατο το συνδικαλιστή της ΠΑΣΚΕ Μ. Γουρνιεζάκη από φασίστες τρομοκράτες της ΔΑΚΕ και η τραμπούκικη φασιστική επίθεση νεοδημοκρατών στον Πύργο της Ηλίας εναντίον 40χρονου που χάθηκε-πνίγηκε στα νερά στης θάλασσας: «αυτόπτες μάρτυρες εκπρόσωποι φορέων και κόμματα καταγγέλλουν ότι ο 40χρονος κυνηγήθηκε ανηλεώς από μαινόμενους ψηφοφόρους του νυν δημάρχου Πύργου Γαβρίλη Λιατσή (ΝΔ) και προκειμένου ν’ αποφύγει το λιντσάρισμα, έπεσε το λιμάνι του Κατάκολου και χάθηκε στα νερά» («Ελευθεροτυπία» 10/10/2006, σελ.48).

Όλα αυτά απειλούν άμεσα τις ελευθερίες και τα κατακτημένα με πολλές θυσίες και ποτάμια αίμα δημοκρατικά δικαιώματα.

Η εργατική τάξη και ολόκληρος ο ελληνικός λαός πρέπει να επαγρυπνούν και να οργανώσουν την πάλη τους ώστε να ματαιώσουν τις προσπάθειες για εφαρμογή των δύο αυτών φασιστικών προτάσεων-μέτρων και να αποκρούσουν τη φασιστική τρομοκρατία μ’ οποιοδήποτε τρόπο κι αν εκδηλώνεται αλλά και να παρεμποδίσουν το παραπέρα εξαιρετικά επικίνδυνο βάθεμα της φασιστικοποίησης.


Αύγουστος Μπαγιόνας (1931-2005)

Οφειλόμενος καθυστερημένος αποχαιρετισμός σ' έναν επαναστάτη μαρξιστή φιλόσοφο

Αρχές Αυγούστου συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τότε που «έφυγε» από τη ζωή (πέθανε από καρδιά στην Αθήνα 2 Αυγούστου και κηδεύτηκε στις 8 στην Πάτρα) ο Αύγουστος Μπαγιόνας, κορυφαίος φιλόσοφος του τόπου και γνωστός σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες απ’ τη συμμετοχή του σε διεθνή συνέδρια φιλοσοφίας αλλά κυρίως απ’ τα δημοσιεύματά του σε έντυπα διαφόρων ευρωπαϊκών γλωσσών.

Ο Αύγουστος Μπαγιόνας που γεννήθηκε στην Πάτρα το 1931 σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στα Πανεπιστήμια της Σορβόνης και του Εδιμβούργου. Καθηγητής φιλοσοφίας δίδαξε πρώτα στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στην συνέχεια στην Πάντειο και τα Πανεπιστήμια Κρήτης και Πατρών.

Τα συγγραφικά ενδιαφέροντα του μαρξιστή φιλοσόφου Α. Μπαγιόνα αρχίζουν απ’ την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, τη φιλοσοφία του γαλλικού Διαφωτισμού, το γερμανικό ιδεαλισμό (κυρίως φιλοσοφία του Χέγκελ) και φτάνουν στο Μαρξ και το μαρξισμό και από εκεί στη νεοελληνική φιλοσοφική σκέψη, μαρξιστική και μη (Δ. Γληνός, Χ. Θεοδωρίδης, Γ. Ιμβριώτης, Ε. Παπανούτσος), την κριτική του ανορθολογισμού και του νεοορθόδοξου σκοταδισμού και τη φιλοσοφία της ιστορίας (πρώτη μη ολοκληρωμένη καταγραφή: Π. Νούτσος: Αύγουστος Μπαγιόνας στο: «ΟΥΤΟΠΙΑ», Νο 66, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2005, σελ.19-21).

Άφησε, λοιπόν, πίσω του μεγάλο σε έκταση, πλούσιο σε ποικιλία θεμάτων και πολύ αξιόλογο και σημαντικό έργο.

Σαν στοχαστής ο Αύγουστος Μπαγιόνας διακρίνονταν για τη βαθιά και ευρύτατη φιλοσοφική του κατάρτιση, ενώ υπήρξε βαθύς γνώστης όλων των παλιότερων, νεότερων και σύγχρονων φιλοσοφικών ρευμάτων με συνεχή, μόνιμη και συστηματική παρακολούθηση της σχετικής βιβλιογραφίας.

Ξεχώριζε για τη σπάνια και πολύ εντυπωσιακή γνώση των πηγών που του επέτρεπε να κινείται με θαυμαστή ευχέρεια, μεγάλη άνεση, βεβαιότητα και σιγουριά στο χώρο της φιλοσοφίας καθώς και των άλλων πνευματικών του ενδιαφερόντων.

Δεν έγραφε μόνο αλλά ταυτόχρονα διάβαζε-μελετούσε διαρκώς ό,τι προκαλούσε το ενδιαφέρον του και επιπλέον ξαναεπέστρεφε συχνά στη μελέτη έργων που είχε ήδη μελετήσει, όπως π.χ. τα τελευταία χρόνια, τη Φαινομενολογία του πνεύματος του Χέγκελ, Υλισμό και Εμπειριοκριτικισμό του Λένιν, έργα του Στάλιν κ.λπ. κ.λπ. Εγραφε και μελετούσε διαρκώς. Το βιβλίο ήταν μόνιμος σύντροφός του. Ζούσε με τα βιβλία με το δικό του σπάνιο και ιδιαίτερο τρόπο: όχι σαν επίδειξη υψηλής κατάρτισης, πολύπλευρης μόρφωσης και παιδείας αλλά σαν ζωντανή πηγή του ερευνητικού-δημιουργικού, διεισδυτικού και οξυδερκούς, μα πρώτα απ’ όλα έξοχου συνθετικού πνεύματος του. Μελετώντας το παρόν και ερευνώντας το παρελθόν, συνέδεε το παρελθόν διαλεκτικά με το παρόν και το μέλλον, στην υπηρεσία πάντα της προόδου και της κοινωνικής επανάστασης.

Η Φιλοσοφία ήταν ο πρώτος μεγάλος, μόνιμος και αιώνιος έρωτάς του. Πράγματι, «ο Μπαγιόνας ήταν «κατ’ εξοχήν» φιλόσοφος» (Ε. Μπιτσάκης). Ο δεύτερος μεγάλος έρωτάς του ήταν η Ιστορία, για την οποία τον τελευταίο καιρό σχεδίαζε τη συγγραφή σχετικού έργου που δυστυχώς ο πρόωρος και αδόκητος θάνατός του ματαίωσε τη συγγραφή του, στερώντας το έτσι απ’ τη φτωχή πνευματική ζωή του τόπου και όχι μόνο.

Όμως τα πνευματικά ενδιαφέροντα του επαναστάτη μαρξιστή φιλοσόφου Α. Μπαγιόνα δεν περιορίζονταν μόνο στη Φιλοσοφία και την Ιστορία, αγκάλιαζαν επιπλέον την Κοινωνιολογία, Ψυχολογία, Λογοτεχνία, Παιδεία, Μουσική κ.λπ. αλλά και την Πολιτική που παρέμενε πάντα στο κέντρο των ενδιαφερόντων και συγκέντρωνε την ιδιαίτερη προσοχή του.

Σχετικά με τα νέα και επίκαιρα ιδεολογικο-πολιτικά ζητήματα ο Αύγουστος Μπαγιόνας διαπίστωσε έγκαιρα την επικίνδυνη αναβίωση και άνθιση του ανορθολογισμού στις μέρες μας και επισήμανε την αναγκαιότητα ανασκευής αυτού του αντιδραστικού ρεύματος ως αναπόσπαστο τμήμα της γενικότερης ιδεολογικής ταξικής πάλης δηλ. της πάλης του μαρξισμού ενάντια στην αντιδραστική αστική ιδεολογία στο σύνολό της και θεωρούσε «επιτακτικό το καθήκον της πάλης κατά του ανορθολογισμού και του σκοταδισμού που τα τελευταία χρόνια λυμαίνεται το δυτικό κόσμο και ιδιαίτερα τη χώρα μας, προσβάλλοντας ακόμα και προοδευτικούς ή έστω προοδευτικοφανείς διανοούμενους» (Α. Μ. 1982). Στην πάλη κατά του ανορθολογισμού εκτιμούσε ιδιαίτερα το έργο «Die Zerstoerung der Vernunft» (Βερολίνο 1954) του Ούγγρου ρεβιζιονιστή Georg Lukacs για τη σχεδόν ολοκληρωμένη - παρά τις όποιες ελλείψεις και τα υπαρκτά σοβαρά λάθη - και εύστοχη κριτική στο γερμανικό ιρασιοναλισμό (=ανορθολογισμό), χωρίς να συμμερίζεται τις λαθεμένες και ρεβιζιονιστικές απόψεις του. Είναι γνωστό ότι ο Georg Lukacs στο σημαντικό και ογκώδες έργο του υποκαθιστά την πρωταρχική βασική αντίθεση-πάλη μεταξύ υλισμού-ιδεαλισμού (σελ. 6 και 74) με την πάλη μεταξύ ρασιοναλισμού-ιρασιοναλισμού, που αποτελούν μόνο τμήμα της πρωταρχικής πάλης, υπερτονίζει την πάλη μεταξύ διαλεκτικής-μεταφυσικής σε βάρος του βασικού ζητήματος της φιλοσοφίας μ’ αποτέλεσμα την υποβάθμιση στην καλύτερη περίπτωση και στη χειρότερη την εξάλειψη-άρνηση του βασικού ζητήματος της φιλοσοφίας, κάτι που ανοιχτά ομολογεί-παραδέχεται αργότερα και ο ίδιος ο Georg Lukacs: σ’ αντίθεση με τους Στάλιν-Ζντάνοφ που θεωρούν «ολόκληρη την ιστορία της φιλοσοφίας ως πάλη μεταξύ υλισμού και ιδεαλισμού»… «Die Zerstoerung der Vernunft θέτει μια άλλη αντίθεση στο κέντρο της θεώρησης, δηλ. την πάλη μεταξύ ρασιοναλιστικής και ιρασιοναλιστικής φιλοσοφίας» (Georg Lukacs: Gelebtes Denken, eine Autobiographie im Dialog, σελ. 166 και 141-142, Frankfurt 1981).

Ο μαρξιστής Α. Μπαγιόνας δεν έμεινε ποτέ κλεισμένος στους «τέσσερις τοίχους» του γραφείου του και στις αίθουσες πανεπιστημιακής διδασκαλίας αλλά πήρε δραστήρια μέρος και μαχητικά στην ιδεολογική ταξική πάλη των ημερών του. Σημαντικότατη, σ’ αυτή την κατεύθυνση, υπήρξε η συμβολή του στην κριτική αναίρεση του αντιδραστικού νεοορθόδοξου ρεύματος στην οποία πρωτοστάτησε. Εμμένοντας με συνέπεια σε μαρξιστικές θέσεις αντιμετώπισε με την απαιτούμενη σοβαρότητα το σκοταδιστικό ρεύμα της λεγόμενης «νέας ορθοδοξίας» που «ήκμασε στο τέλος της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980» (Α. Μπαγιόνας), εξαπολύοντας εναντίον των εκπροσώπων του (Χρ. Γιανναρά, Κ. Μοσκώφ, Κ. Ζουράρι, κ.λπ.) μια σφοδρότατη αλλά τεκμηριωμένη πολεμική (για τη σειρά άρθρων Π. Νούτσος: Αύγουστος Μπαγιόνας στο: «ΟΥΤΟΠΙΑ», Νο 66, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2005 σελ. 21).

Ας μνημονευτεί εδώ μόνο το εξαιρετικά τεκμηριωμένο υπόμνημα του Α. Μπαγιόνα που υπέβαλε στην Πάντειο για την περίπτωση του θεολόγου Χρ. Γιανναρά, (υποψήφιου τότε για την έδρα της φιλοσοφίας), που αποτελεί καταπέλτη όχι τόσο για τις αντιδραστικές του απόψεις αλλά προπαντός για την αγραμματοσύνη του σε φιλοσοφικά ζητήματα, και καταλήγει: «νομίζω ότι ο κ. Γιανναράς οψιμαθής και αυτοδίδακτος στις φιλοσοφικές σπουδές είναι ακατάλληλος για την πλήρωση της έδρας της Φιλοσοφίας της Παντείου Σχολής».

Αξίζει να σημειωθεί ότι το υπόμνημα του Μπαγιόνα για το Γιανναρά δεν δέχτηκε να δημοσιεύσει κανένα απ’ τα έντυπα της επίσημης ρεβιζιονιστικής Αριστεράς – ενέργεια πολύ αποκαλυπτική για την τότε στάση της και χαρακτηριστική για τη μετέπειτα ως τα σήμερα αντεπαναστατική της πορεία: «πρέπει να εκφράσω τις ευχαριστίες μου στην «Πολιτιστική» που δέχτηκε να δημοσιεύσει το υπόμνημα που υπέβαλα στην Πάντειο και την λύπη μου για την απροθυμία άλλου περιοδικού να το δεχτεί» (Α. Μπαγιόνας: ο νεοσκοταδισμός στη φιλοσοφία, στο: «Πολιτιστική», τεύχος 18, Απρίλιος 1985, σελ.24-35). Για δε τη στάση των ρεβιζιονιστών «Κ»ΚΕ κ.λπ. σημειώνει: «ερωτηματικά προκαλεί η υποτονική και ανεπαρκής αντίδραση μεγάλου μέρους της Αριστεράς τόσο στην υπόθεση Γιανναρά όσο και στα πιο πρόσφατα συμπτώματα νεοσκοταδισμού που εμφανίστηκαν» (στο ίδιο, σελ. 25).

Αυτά συνέβαιναν γιατί ήδη στην ηγεσία του χρουστσωφικού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ κυριαρχούσαν οι νεοορθόδοξες απόψεις, τις οποίες εκπροσωπούσε εντελώς ανοιχτά ο Κ. Μοσκώφ, στέλεχος του ΚΜΕ στη Θεσσαλονίκη που είχε προφανώς τη στήριξη της ηγεσίας, ο οποίος υποκαθιστώντας το μαρξισμό με αντιδραστικές θρησκευτικές απόψεις και αντικαθιστώντας τη μαρξιστική ορολογία με θεολογική ορολογία, πρόσφερε στα μέλη και τους οπαδούς του ΚΚΕ μια ρώσικη σαλάτα αντιμαρξιστικών χρουστσωφικών ρεβιζιονιστικών και αντιδραστικών «χριστιανικών» σκοταδιστικών νεορθόδοξων απόψεων, στις οποίες άσκησε οξύτατη κριτική ο Αύγουστος Μπαγιόνας, ο οποίος εξαιτίας αυτής της διαμάχης και της σαφούς φιλονεοορθόδοξης στάσης της ηγεσίας «αγανακτισμένος αποχώρησε από το ΚΚΕ» (Ε. Μπιτσάκης).

Σε κείνη την περίοδο οι Γιανναράς, Μοσκώφ, Ζουράρις, κυριολεκτικά αγράμματοι σε φιλοσοφικά ζητήματα, φλυαρούσαν αυτογελοιοποιούμενοι, διαδίδοντας αντιδραστικές ασυνάρτητες απόψεις, και έβριζαν τους πάντες, όπως ο Μοσκώφ που αποθρασυμένος σε άρθρο του στα «ΝΕΑ» έφτασε στο πιο ακραίο σημείο γελοιότητας και αντιδραστικότητας να μιλά για «νεοφασισμό» και να ισχυριστεί για τον Μπαγιόνα ότι «μένει να ζητήσει την εξορία τους στην Γυάρο ή στο Μακρονήσι» και ότι τάχα «ζητά αν και γόνος της μεγάλης εβραϊκής κοινότητας ν’ ανοίξουν νέα Νταχάου όπου θα εγκλειστούν αναθεωρητές, χεγγελιανοί και νεοορθόδοξοι, αλλά και οι κακοί εκείνοι κομμουνιστές που μελετούν την παραδομένη ιδεολογία…» («ΝΕΑ», 8/7/ 1985 και αναδημοσίευση «Πολιτιστική», τ.22, σελ. 18, Αύγουστος 1985).

Σ’ αυτή τη διαμάχη ο «Ριζοσπάστης» «δεν διευκρίνιζε τη θέση του» όχι «επειδή η ηγεσία του ΚΚΕ πάντα υποκλίνονταν μπροστά στους αστούς που έρχονταν στην αριστερά» αλλά επειδή στην ηγεσία του χρουστσωφικού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ και του «Ριζοσπάστη» κυριαρχούσαν ήδη, απ’ τις αρχές, αν όχι νωρίτερα, της δεκαετίας του ΄80, αντιδραστικές νεοορθόδοξες απόψεις, κυριαρχία που στα επόμενα χρόνια δυνάμωσε και οδήγησε στη συγχώνευση των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστικών απόψεων με τις αντιδραστικές νεοορθόδοξες απόψεις (Ζουράρις-Κανέλλη, στενές σχέσεις με την αντιδραστική ηγεσία της εκκλησίας και το χουντοΧριστόδουλο, ταυτότητες κ.λπ. κλ.π).

Τελευταία προετοίμαζε τη συγκέντρωση σ’ ένα τόμο των σχετικών σημαντικών άρθρων συμπληρωμένα, αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει την έκδοσή του.

Είναι πολύ θετικό και σημαντικό που ο Ευτύχης Μπιτσάκης κατέθεσε δημοσίως τη μαρτυρία του τόσο για τη γνωστή και σε μας συζήτηση στο «Κ»ΚΕ πάνω στο αντιδραστικό νεοορθόδοξο ρεύμα, μ’ αφορμή το θάνατο του Α. Μπαγιόνα (Ε. Μπιτσάκης: στερνό αντίο στον Αύγουστο Μπαγιόνα, «ΠΡΙΝ», 16/10/2005, σελ. 20) όσο προπαντός και για τη στάση της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας και εκείνη του Αύγουστου Μπαγιόνα επειδή συμβάλει στη διαμόρφωση μιας πιο ολοκληρωμένης και ακριβούς εικόνας για τα τεκταινόμενα τότε στο χώρο του χρουστσωφικού «Κ»ΚΕ.

Στον κύκλο των διανοουμένων ο μαρξιστής Μπαγιόνας είχε όχι άδικα τη φήμη του «σταλινικού». Μέσα στην ιδεολογικο-πολιτική θολούρα που επικρατεί στη «μεταπολιτευτική» περίοδο ως τα σήμερα είναι αλήθεια πως ο Αύγουστος Μπαγιόνας είναι ο μόνος που σε πολιτικό επίπεδο κινήθηκε σε επαναστατική μαρξιστική κατεύθυνση (χωρίς να παραβλέπεται η συμβολή άλλων διανοουμένων στην πάλη κατά του ανορθολογισμού, νεορθόδοξων απόψεων, σκοταδισμού, φασισμού, ρατσισμού κ.λπ.), πράγμα που αποτυπώνεται, ανάμεσα στ’ άλλα, καθαρά και με σαφήνεια και στο άρθρο με τίτλο «η σταλινική εξουσία στην ΕΣΣΔ» («Ελευθεροτυπία», «ΙΣΤΟΡΙΚΑ», Ιωσήφ Στάλιν, τευχ. 202, 11 Σεπτεμβρίου 2003, σελ. 44-49) στο οποίο: α) αντιτάσσεται και ανασκευάζει το μύθο της «εξομοίωσης Χίτλερ-Στάλιν» και υπερασπίζει το Στάλιν, β) θεωρεί τη σταλινική ΕΣΣΔ σοσιαλιστική χώρα, γ) μιλάει για «σταλινική εξουσία στην ΕΣΣΔ» που «οικοδόμησε νέο κοινωνικό σύστημα ανατρέποντας τον καπιταλισμό» δ) μιλάει για «σταλινισμό» και «σταλινική θεωρεία», ε) θεωρεί ότι με το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) «άρχισε η αντισταλινική εκστρατεία του Χρουστσώφ», στ) ότι με τον Χρουστσώφ άρχισε το πισωγύρισμα στον καπιταλισμό στη Σοβιετική Ενωση ή αλλιώς: «όπως σωστά παρατήρησε ο Μ. Θεοδωράκης («Ελευθεροτυπία» 5/5/2003) με τον Χρουστσώφ άρχισε η σήψη του υπό οικοδόμηση σοσιαλιστικού κοινωνικού σχηματισμού».

Απ’ την εντελώς σύντομη, μερική (ανορθολογισμός, νεοορθόδοξος σκοταδισμός, σοσιαλισμός ΕΣΣΔ) και ελλιπέστατη βέβαια αναφορά, γίνεται φανερό πως ο Αύγουστος Μπαγιόνας ανήκει σε κείνους τους στοχαστές που είχε τη θέληση και την ικανότητα να συλλάβει και να εκφράσει την τάση της εποχής του, να εκφράσει τις ανάγκες της, να στρατευτεί με το έργο του στο πλευρό της εργατικής τάξης και να συντονίσει τα βήματά του με το βήμα της ιστορίας – ερχόμενος σε ρήξη και με το χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό παρά τα όποια κατάλοιπα στο έργο του – κι ακριβώς σ’ αυτό συνίσταται η ιδιαίτερα σημαντική συμβολή του στην υπεράσπιση του επαναστατικού μαρξισμού σε μια εξαιρετικά δύσκολη και θολή ιστορική περίοδο, όπως η σημερινή, που πληθώρα αντιμαρξιστικά «άχυρα» προβάλλονται ως «μαρξισμός» αλλά και η μεγάλη αξία του συνολικού του έργου - έργο που ασφαλώς αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη για τη νεολαία του τόπου η οποία πρέπει να μελετήσει ολόκληρο το σημαντικό έργο του.

Ο θάνατος του επαναστάτη μαρξιστή φιλοσόφου Α. Μπαγιόνα αποτελεί μεγάλη απώλεια για την πνευματική ζωή της χώρας και αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό τόσο στη μαρξιστική σκέψη όσο και στον προοδευτικό στοχασμό γενικότερα.

Πηγές:

Α. Μπαγιόνα: Έργα

Πολυετείς συζητήσεις με τον Α. Μπαγιόνα

Ε. Μπιτσάκη: Στερνό αντίο στον Αύγουστο Μπαγιόνα «ΠΡΙΝ», 16/10/2005, σελ. 20

Π. Νούτσος: Αύγουστος Μπαγιόνας, στο: «ΟΥΤΟΠΙΑ», Νο 66, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2005, σελ. 19-21

 


Η μεγάλη απεργία των δασκάλων συνεχίζεται

Η φασιστική αλητοπεζοδρομιακή «γλώσσα» της Γιαννάκου

Οι ηγέτες του ΠΑΜΕ: Από την καταψήφιση των 5νθημερων κινητοποιήσεων στις επανειλημμένες απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις προς όφελος των κυβερνητικών μέτρων

Η μεγάλη απεργία των Δασκάλων συνεχίζεται μαχητικά, μπαίνοντας ήδη στην 5η βδομάδα τις επόμενες μέρες.

Η απεργία των Δασκάλων είναι μεγάλη τόσο από την πλευρά της διάρκειάς της όσο και από τη μαζική συμμετοχή των Δασκάλων σ’ αυτή καθώς και εκείνη της μαζικότητας που χαρακτηρίζει τα απεργιακά συλλαλητήρια.

Δεν είναι μόνο η σημαντικότερη απεργία των εργαζομένων της τελευταίας 3ετίας μα εξαιτίας της χρονικής στιγμής που πραγματοποιείται αποκτά ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα και σημασία επειδή συνδέεται άμεσα με την υπεράσπιση των συμφερόντων όλων των εργαζομένων σε μια περίοδο ραγδαίας χειροτέρευσης του βιοτικού τους επιπέδου και οξύτατης επίθεσης στα δημοκρατικά τους δικαιώματα και ελευθερίες. Είναι μια απεργία όλων των πλατιών λαϊκών μαζών. Οι Δάσκαλοι, με την απεργία τους, δίνουν μαθήματα πρωτοπορίας στους αγώνες όλων των εργαζομένων, γι’ αυτό το λόγο έχουν και τη μαζική συγκινητική συμπαράσταση γονέων και μαθητών καθώς και ολόκληρου του ελληνικού λαού.

Απ’ την πλευρά της η κυβέρνηση των «νταβατζήδων», των «κουμπάρων» μαφιόζων και των «καραγκιόζηδων» συκοφαντεί καθημερινά το δίκαιο αγώνα των εκπαιδευτικών, προκαλώντας δε με θράσος τους απεργούς, έφτασε στο σημείο η υπουργός Παιδείας να χρησιμοποιεί αλητο-πεζοδρομιακή «γλώσσα», λέγοντας ότι η κυβέρνηση «δε μασάει» και επιπλέον μίλησε για «φασιστική συμπεριφορά» των Δασκάλων-καθηγητών («Ελευθεροτυπία», 12/10/2006, σελ.1). Και σύμφωνα με τον «Ελεύθερο Τύπο» (12/10/2006): «είναι φασιστική νοοτροπία το κλείσιμο και οι καταλήψεις των σχολείων».

Είναι φανερό πως η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή αποδίδει προκλητικά τη δική της φασιστική νοοτροπία και συμπεριφορά στους απεργούς εκπαιδευτικούς και τους μαθητές.

Ορθότατα καταδικάστηκαν απ’ όλους τους εκπαιδευτικούς φορείς οι φασιστικές δηλώσεις Γιαννάκου, ενώ ο πρόεδρος της ΔΟΕ Δ. Μπράτης δήλωσε ανάμεσα στα άλλα: «τις αναφορές περί φασιστικών συμπεριφορών τις της επιστρέφουμε στο ακέραιο, δεν μπορεί να επικαλείται δημοκρατικές διαδικασίες η υπουργός, που για πρώτη φορά στα 30 χρόνια της μεταπολίτευσης απαγόρευσε την είσοδο στα διοικητικά συμβούλια της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ» («Ελευθεροτυπία 12/10/2006, σελ. 20).

Στη μαχητική απεργία των Δασκάλων συμπαραστέκονται οι καθηγητές, οι πανεπιστημιακοί, οι μαθητές με καταλήψεις και οι φοιτητές. Δυστυχώς απ’ την πλευρά των άλλων εργαζομένων η συμπαράσταση είναι εντελώς ανεπαρκής ως ανύπαρκτη, παρά τις κάποιες στάσεις εργασίας και μια εικοσιτετράωρη απεργία, κ.λπ.

Πέρα απ’ αυτά η απεργία των Δασκάλων υπονομεύεται συνεχώς απ’ τις απεργοσπαστικού χαρακτήρα συγκεντρώσεις των εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ, που δρουν ξετσίπωτα και προκλητικά μ’ αυτή τους τη διασπαστική στάση σε φιλοκυβερνητική κατεύθυνση: διασπούν άμεσα την ΕΝΟΤΗΤΑ και συνεπώς στερούν τη ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ των απεργιακών κινητοποιήσεων των Δασκάλων προσπαθώντας να καταστήσουν την απεργία τους ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ – και ακριβώς αυτό επιδιώκει η κυβέρνηση Καραμανλή – με απώτερο στόχο να περάσουν τα αντιδραστικά κυβερνητικά μέτρα στην Παιδεία.

Μ’ αυτή τους τη διασπαστική και προφανώς φιλοκυβερνητική στάση, οι εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ έχουν μετατραπεί στις πιο ταλαντούχες και αξιοθρήνητες «μπαλαρίνες» της κυβέρνησης Καραμανλή, που απ’ τους καθημερινούς φιλοκυβερνητικούς χορούς έχουν χάσει όλα τα «αριστερά» φτιασίδια.

Η πολιτική και συνδικαλιστική απατεωνίστικη συμπεριφορά και στάση αυτών των ρεφορμιστών εργατοπατέρων δεν γνωρίζει όρια όταν απ’ τη μια διακηρύσσουν ότι «ξεκινά τη Δευτέρα 18 του Σεπτέμβρη η 5νθήμερη απεργία των εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και οι ταξικές δυνάμεις καλούν τους εκπαιδευτικούς να συμμετάσχουν και να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους για την επιτυχία της, υποστηρίζοντας το πλαίσιο αιτημάτων του ΠΑΜΕ» («Ριζοσπάστης» 16/09/2006, σελ.6) όταν απ’ την άλλη ακριβώς οι ίδιοι α) στο συνέδριο της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας (ΔΟΕ) έχουν απορρίψει-καταψηφίσει τις 5νθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες, που πρότειναν οι άλλες ρεφορμιστικές συνδικαλιστικές παρατάξεις ΠΑΣΚ-ΑΥΤΟΝ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ-ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ – δηλ. τις απεργίες που ζούμε και πραγματοποιούνται αυτές τις μέρες – και αντ’ αυτών για τα «μάτια του κόσμου» πρότειναν «48ωρη απεργιακή κινητοποίηση» β) ταυτόχρονα φρόντισαν ακόμα να τις κατασυκοφαντήσουν για να τις ματαιώσουν αφού τάχα οι 5νθήμερες απεργίες «εξυπηρετούν μια χαρά τις προεκλογικές ανάγκες του ΠΑΣΟΚ, λίγες μέρες πριν τις δημοτικές εκλογές του Οκτώβρη» («Ρ», 7/07/2006, σελ.18) και γ) επιπλέον οργανώνουν επανειλημμένες διασπαστικές απεργιακές συγκεντρώσεις (π.χ. πεζόδρομο της Κοραή, Δευτέρα 18/9/2006). Κατηγορούν τους άλλους ρεφορμιστές ότι «στο πρόγραμμα δράσης επιλέγονται προωθημένες μορφές κινητοποιήσεων στη λογική των 5ήμερων επαναλαμβανόμενων απεργιών – και μάλιστα από τη 2η κιόλας βδομάδας λειτουργίας των σχολείων – που μπορεί μεν να μην υποστηρίζονται από τη μεσολάβηση των καλοκαιρινών διακοπών, εξυπηρετούν όμως μια χαρά τις προεκλογικές ανάγκες του ΠΑΣΟΚ, λίγες μόνο μέρες πριν τις δημοτικές εκλογές του Οκτώβρη». «Οι ψήφοι της ΠΑΣΚ, των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ και της ΑΥΤΟΝ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ αθροίστηκαν και συναποφασίστηκε το διοικητικό πλαίσιο και το πρόγραμμα δράσης» δηλ. αυτό των σημερινών κινητοποιήσεων. Αντ’ αυτού η ΕΣΑΚ-ΔΕΕ (ΠΑΜΕ) πρότεινε: «το πρόγραμμα δράσης που πρότεινε η ΕΣΑΚ-ΔΕΕ, αλληλένδετο με το διεκδικητικό της πλαίσιο και μακριά από τις προεκλογικές επιδιώξεις του δικομματισμού, αποτελούνταν από προτάσεις για προετοιμασία του αγώνα στο πλευρό του ταξικού κινήματος, με το ΠΑΜΕ αρχίζοντας με 48ωρη απεργιακή κινητοποίηση το τρίτο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη, με συλλαλητήριο την πρώτη μέρα μαζί με τα ταξικά συνδικάτα και σύγκλιση γενικών συνελεύσεων τη δεύτερη μέρα για παραπέρα κλιμάκωση» («Ρ», 7/07/2006, σελ.18).

Να, λοιπόν, οι ρεφορμιστικές απάτες των ηγετών του ΠΑΜΕ στη ΔΟΕ: 48ωρη απεργία για την «τιμή των όπλων» αντί των 5νθήμερων επαναλαμβανόμενων απεργιών διαρκείας.

Ετσι οι «ξεπλυμένες» απ’ τα «αριστερά» φτιασίδια «μπαλαρίνες» της κυβέρνησης, ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ στη ΔΟΕ, όχι μόνο απέρριψαν τις σημερινές 5νθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις των Δασκάλων, όχι μόνο τις κατασυκοφάντησαν τότε πως τάχα εξυπηρετούσαν το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ αλλά και σήμερα, διαρκούντων των κινητοποιήσεων, χορεύουν «τσίτσιδες» στην κυβερνητική Καραμανλική αυλή (Κ. ΒΑΡΝΑΛΗΣ: «κατάγυμνη χορεύει (όλα της φόρα!) στον τάφο σου, Πατρίδα! Φαλλοφόρα τουρλώνεται κι’ ουρλιάζει: «είναι δικός μου αφτός ο βούρκος του Ελεύθερου Κόσμου»»), προσπαθώντας με τις επανειλημμένες διασπαστικές συγκεντρώσεις να ματαιώσουν-ακυρώσουν την ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ του αγώνα των δασκάλων. Με τη διάσπαση της ΕΝΟΤΗΤΑΣ παρεμποδίζουν-ματαιώνουν τη ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ και έτσι καθιστούν την απεργιακή κινητοποίηση των Δασκάλων ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ.


Τα «ηρωικά παιδιά» της αντικομμουνιστικής κλίκας των Χρουστώφ-Μπρένζιεφ-Γκορμπατσώφ «πήραν τις πλαγιές» του Γράμμου για ψήφους

Η ομιλία της Α. Παπαρήγα στο Κεφαλοχώρι Κόνιτσας: Σταθερά και με συνέπεια στο ρεφορμιστικό σοσιαλδημοκρατικό δρόμο του αντεπαναστατικού χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού

Οι κότες του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού δεν μπορούν ποτέ να πετάξουν στο ύψος των αετών ανταρτών των Γράμμου-Βίτσι-Κλέφτη-Μουργκάνας και μετέπειτα αιχμάλωτων των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών στη Σιβηρία

 


Η υπηρέτρια του κεφαλαίου Α. Παπαρήγα στέκεται - για να «τιμήσει» υποτίθεται τον αγώνα του ΔΣΕ - δίπλα-μπροστά στο ΠΥΡΟΒΟΛΟ του τότε ταγματάρχη και μετέπειτα αντισυνταγματάρχη του ΔΣΕ συντρόφου μας ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΚΟΚΚΑ, που η χρουστσωφική ηγεσία του «Κ»ΚΕ (΄56) τον είχε στείλει πολύχρονες «διακοπές» (6 και πλέον χρόνια) στις παγωμένες στέππες της Σιβηρίας.

Αν το 1991, δηλ. πριν 15 χρόνια, το τιμωρό χέρι της ιστορίας υποχρέωσε την αντισταλινική-αντιζαχαριαδική σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Φλωράκη-Παπαρήγα να σταθεί υποκριτικά αλλά και σε πλήρη αμηχανία μπροστά στο φέρετρο του μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ – δολοφονημένου απ’ την προδοτική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ - τώρα, καλοκαίρι του 2006, η ειρωνία της τύχης τάφερε έτσι για την υπηρέτρια του κεφαλαίου Α. Παπαρήγα να στέκεται - για να «τιμήσει» υποτίθεται τον αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας - δίπλα-μπροστά στο ΠΥΡΟΒΟΛΟ του τότε ταγματάρχη και μετέπειτα αντισυνταγματάρχη του ΔΣΕ συντρόφου μας ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΚΟΚΚΑ, που η χρουστσωφική ηγεσία του «Κ»ΚΕ (΄56) τον είχε στείλει πολύχρονες «διακοπές» (6 και πλέον χρόνια) στις παγωμένες στέππες της Σιβηρίας για να απαλλαχτεί-«συνέλθει» απ’ τις «πλάνες» του δηλ. να αποκηρύξει το μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό και τον επαναστατικό ένοπλο αγώνα του ΔΣΕ και να τον χαρακτηρίσει «τυχοδιωκτισμό» του Νίκου Ζαχαριάδη.

Σε κάθε κομμουνιστή αλλά και σ’ όλους τους αγωνιστές αντιιμπεριαλιστές και αντιφασίστες προβάλλει ένα βασικό ερώτημα που πρέπει με κατηγορηματικό και σαφέστατο τρόπο ν’ απαντηθεί: εγκατέλειψε μήπως η ηγεσία του «Κ»ΚΕ τη σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου-«6ης Ολομέλειας» από τότε(1991) που στέκονταν μπροστά στο φέρετρο του Νίκου Ζαχαριάδη ως τώρα που τάχα «τιμά» το ΔΣΕ; «Επανήλθε» μήπως στον επαναστατικό δρόμο του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού; Προφανώς Ο Χ Ι, όπως θα φανεί απ’ την παρακάτω συγκεκριμένη αναφορά στην ομιλία της Α. Παπαρήγα (4 Ιούλη 2006) στο Κεφαλοχώρι Κόνιτσας.

Και στις δυο περιπτώσεις (1991 και 2006) η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ επιχειρεί, ανεπιτυχώς βέβαια, να θέσει τις επαναστατικές παραδόσεις του ένδοξου σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ στην υπηρεσία της αστικής τάξης, με στόχο να εγκλωβίσει τους κομμουνιστές στον αντεπαναστατικό, και εντελώς ακίνδυνο γι’ αυτήν, δρόμο του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού, δρόμος που α) βρίσκεται αποκλειστικά στην υπηρεσία των συμφερόντων της και β) στερεώνει, δυναμώνει και διαιωνίζει την εξουσία της ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης γενικότερα. Στη δεύτερη περίπτωση με την πραγματοποίηση καλοκαιρινής εκδρομής στο Κεφαλοχώρι είναι οφθαλμοφανέστατος ο σκοπός: η ψηφοθηρία ενόψει των δημοτικών-νομαρχιακών εκλογών δηλ. να αποσπάσει ψήφους απ’ τους επιζώντες αγωνιστές του ΔΣΕ, τους συγγενείς και φίλους τους για να συμμετέχει και να παίζει καλύτερα το αστικό κοινοβουλευτικό παιχνίδι, κάτι που δεν κρύβει ούτε ο «Ριζοσπάστης» που δια στόματος Γ. Στράβου (μέλος του γραφείου περιοχής δυτικής Μακεδονίας) σε ομιλία του στο Χάρο της Κοτύλης του Γράμμου που ζήτησε από το λαό και τη νεολαία να δώσουν στο «Κ»ΚΕ «την ψήφο τους στις επόμενες εκλογές – για να στείλουν ξεκάθαρο μήνυμα σύγκρουσης και ρήξης με την κυρίαρχη πολιτική που υπηρετούν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και στηρίζει ο ΣΥΝ. «Να κρατήσουμε ανοιχτό το δρόμο για να βρει δικαίωση ο αγώνας του ΔΣΕ» («Ρ», 22/08/2006, σελ.17).

Για ψηφοθηρικούς, λοιπόν, λόγους η ηγεσία του «Κ»ΚΕ (΄56) «πήρε τις πλαγιές» του Γράμμου, ακριβέστερα δεν έφτασε ούτε καν στα «ριζά» του ηρωικού βουνού μα σταμάτησε κάπου κοντά στο δημόσιο δρόμο Κόνιτσας-Κοζάνης για να «τιμήσει» δήθεν τα 60χρονα του ΔΣΕ. Εχει όμως την ατυχία τα όπλα του ΔΣΕ να μην μεταμορφώνονται σε ψηφοδέλτια μα ούτε και τα εκατομμύρια φύλλα των δέντρων του δοξασμένου Γράμμου είναι κατάλληλα για τις κάλπες.

Παρακολουθώντας την πορεία του ρεβιζιονιστικού «Κ»ΚΕ απ’ το 1956 ως τα σήμερα και ειδικότερα απ’ το 1957, που χαρακτήρισε τον ένοπλο αγώνα του ΔΣΕ «τυχοδιωκτισμό» του Ζαχαριάδη, αλλά και την τελευταία ομιλία της Παπαρήγα στο Κεφαλοχώρι της Κόνιτσας (4 Ιούλη 2006) που εδώ θα μας απασχολήσει, εύκολα διαπιστώνει κανείς σταθερή παραμονή και αυστηρή προσήλωση σε σοσιαλδημοκρατικές θέσεις και στις θέσεις του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού γενικότερα:

Πρώτο, συνεχίζει να διατηρεί τη γνωστή της θέση για «αριστερίστικη, τυχοδιωκτική γραμμή του Ζαχαριάδη στην περίοδο του ένοπλού αγώνα 1946-1949 («Σαράντα χρόνια του ΚΚΕ 1918-1958», σελ. 657, εκδ. 1958), παρά και τις τελευταίες – υποκριτικού προφανώς χαρακτήρα – εκδηλώσεις «τιμής» στο ΔΣΕ. Ποτέ ως τώρα οι εκάστοτε δεξιές οπορτουνιστικές ηγεσίες του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ δεν έκαναν αυτοκριτική γι’ αυτή τη θέση τους και πολύ περισσότερο δεν την εγκατέλειψαν-απέρριψαν. Δεν το έπραξε ούτε η Α. Παπαρήγα στο Κεφαλοχώρι. Μια αντιμαρξιστική όσο ανόητη και γελοία εκτίμηση που είναι σε πλήρη ρήξη με τις θέσεις-εκτιμήσεις του ΚΚΕ και την πραγματική πορεία του κινήματος σε κείνη τη φάση και που επιπλέον ανατρέπεται: α) απ’ τις πάμπολλες μαρτυρίες αγωνιστών ηγετικών στελεχών του ΔΣΕ και β) και τώρα τελευταία απ’ την παρουσίαση – έστω και ελλειπή – σχετικών ντοκουμέντων απ’ τον ιστορικό Φίλιππο Ηλιού: «ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος», Αθήνα 2004.

Δεύτερο, δεν θεωρούν τον ένοπλο αγώνα του ΔΣΕ ως τον αναπόφευκτο και μοναδικό δρόμο για την ανατροπή της δικτατορίας της αντιδραστικής αστικής τάξης, και αυτό προκύπτει και απ’ την ομιλία της Α. Παπαρήγα. Αντίθετα στο Πρόγραμμα του 15ου Συνεδρίου κάνουν λόγο ότι «μπορεί να προκύψει κυβέρνηση αντιϊμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο» και ότι «το ΚΚΕ επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση» («Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ. 39, Αθήνα 1996). Αποθέωση λοιπόν του αντεπαναστατικού κοινοβουλευτικού δρόμου «περάσματος» δήθεν στο σοσιαλισμό.

Τρίτο, στην εκδήλωση στο Κεφαλοχώρι επαναπροβάλεται-προπαγανδίζεται – με τις κόκκινες-γαλανόλευκες εθνικές σημαίες που ανεμίζονταν απ’ τα μέλη και τους οπαδούς του «Κ»ΚΕ, υπό το «άγρυπνο βλέμμα» της γαλαζοντυμένης Α. Παπαρήγα – η αντιμαρξιστική αντιδραστική αντίληψη του διαβόητου και κακόφημου εθνικιστικού «κομμουνισμού» (βλέπε CD)

Τέταρτο, στην ομιλία της η Α. Παπαρήγα επαναπροβάλει το χρουστσω-μπρεζνιεφικό αντισταλινισμό δηλ. η Σοβιετική Ενωση με το ΚΚΣΕ και το λαό έκαναν αγώνες, αλλά χωρίς καθοδηγητή, χωρίς την καθοδήγηση του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ: «η Σοβιετική Ενωση με επικεφαλής το ΚΚΣΕ και τον ηρωικό σοβιετικό λαό τους χάλασε τα σχέδια» («Κυρ. Ριζοσπάστης», 16/07/2006, «7 μέρες μαζί», σελ.4).

Πέμπτο, η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα δεν παραλείπει βέβαια στην ομιλία της να εκφράσει-διαφημίσει και τον ακραίο αντιζαχαριαδισμό της μιλώντας επανειλημμένα για «αγώνα του ΔΣΕ» αλλά χωρίς να αναφέρει τον εμπνευστή, οργανωτή και καθοδηγητή του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας σύντροφο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ. Μάλιστα η Α. Παπαρήγα μνημονεύει αντί του Ζαχαριάδη τον αποστάτη Χ. Φλωράκη, προφανώς ως «καθοδηγητή» του ΔΣΕ, αφού στο CD της εκδήλωσης τοποθετούν και φωτογραφία του απ’ το αντάρτικο (χρουστσωφικές γελοιότητες).

Πολύ, λοιπόν, και μέχρι γελοιότητας πειθαρχική η υπηρέτρια του κεφαλαίου Α. Παπαρήγα δεν τολμά, ούτε για δημαγωγία, να αναφέρει τα ονόματα των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ γιατί προφανώς της «τραβάει το αυτάκι» η αντιδραστική αστική τάξη που γνωρίζει πολύ καλά τους κινδύνους που την απειλούν απ’ την επαναστατική τους πολιτική γραμμή,

Έκτο, δεν αρκείται όμως σ’ αυτά, αλλά επαναφέρει προπαγανδίζοντάς τα, και τα γνωστά χρουστσωφικά μυθεύματα της κλίκας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη-Φλωράκη κ.λπ. ότι ο ένοπλος αγώνας 1946-1949 δεν ήταν σοσιαλιστική επανάσταση αλλά ήταν απλά «αντιιμπεριαλιστικός εθνικοαπελευθερωτικός και δημοκρατικός αγώνας» («Σαράντα χρόνια του ΚΚΕ 1918-1958», σελ. 646, εκδ. 1958): «ο αγώνας του ΔΣΕ ήταν αντιιμπεριαλιστικός και διεθνιστικός, δίκαιος και ηθικός» («Κυρ. Ριζοσπάστης», 16 Ιούλη 2006, «7 μέρες μαζί», σελ. 4).

Σ’ αντίθεση με τα χρουστσωφικά δεξιά οπορτουνιστικά μυθεύματα, το ΚΚΕ, με επικεφαλής το Ν. Ζαχαριάδη, εκτιμούσε-υπογράμμιζε: «η επανάσταση που έκανε ο ΔΣΕ ήταν σοσιαλιστική. Και η εξουσία που εγκαθίδρυε, όπου επικρατούσε, ήταν δικτατορία του προλεταριάτου. Η επερχόμενη επανάσταση, θάναι απ’ το χαρακτήρα της σοσιαλιστική και θάχει λύσει στην πορεία της και αστικοδημοκρατικά προβλήματα» επειδή η τότε «ύπαρξη της ΣΕ διευκολύνει και επιτρέπει το πέρασμα στη σοσιαλιστική επανάσταση και οικοδόμηση, χωρίς να είναι αναγκαίο προηγούμενα το πέρασμα από το καπιταλιστικό στάδιο ανάπτυξης» («Βοήθημα για την ιστορία του ΚΚΕ», σελ. 253 και 261, εκδ. της ΚΕ του ΚΚΕ, 1952).

Όλα ως εδώ στην ομιλία της Α. Παπαρήγα «κυλούσαν» φυσιολογικά, χωρίς εκπλήξεις και με θαυμαστές επιδόσεις στα πλαίσια και την κατεύθυνση της αντεπαναστατικής γραμμής του χρουστσωφικού ρειβιζιονισμού με κορυφαία περίπτωση τον πιο ακραίο αντισταλινισμό-αντιζαχαριαδισμό με την αποφυγή μνημόνευσης των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, για β΄ παγκόσμιο πόλεμο και ΔΣΕ κάτι που αντίθετα πράττουν στα κείμενά τους πάντα και οι πιο σφοδρότεροι αντίπαλοι-εχθροί τους αντιδραστικοί αστοί ιστορικοί και δημοσιολόγοι, γιατί απλούστατα αποτελούν πραγματικά ιστορικά γεγονότα που δεν μπορούν ν’ αλλάξουν-σβηστούν, παρά την όποια αποσιώπηση.

Ομως η εργατική τάξη και ο λαός μας γνωρίζουν αυτά που και η ιστορία γνωρίζει ότι δηλ. ο Ιωσήφ Στάλιν ήταν καθοδηγητής του ΚΚΣΕ απ’ το 1924-1953 και ο Ν. Ζαχαριάδης ήταν αρχηγός του ΚΚΕ απ’ το 1931-1956, η μόνη που δεν τα γνωρίζει αυτά είναι η σοσιαλδημοκρατική αντισταλινική-αντιζαχαριαδική κλίκα της Α. Παπαρήγα.

Ωστόσο η ομιλία της Α. Παπαρήγα «έκρυβε» μια «μεγάλη» έκπληξη που αιφνιδιάζει ευχάριστα τον προσεκτικό αναγνώστη ότι δηλ. η Α. Παπαρήγα δίπλα στο Χ. Φλωράκη διδάχτηκε, επιπλέον, εκτός από τα «βλαχοδημαρχιλίκια» και τις προδοσίες, και τις «στρατιωτικές τέχνες» (ίσως εκπαιδεύτηκε και απ’ τη Λ. Κανέλλη όταν προετοίμαζε τις ταξιαρχίες κρούσης για να ανακαταλάβει τα Ιμια) και έτσι σε ρόλο Ναπολέοντα πλέον – από πλευράς στρατιωτικών γνώσεων, κι ας μην ξέρει σε ποιο σημείο του όπλου βρίσκεται η σκανδάλη (έχει ολωσδιόλου χάσει την αίσθηση του γελοίου) – αποφασίζει να μας «διαφωτίσει» για τις μάχες του ΔΣΕ: «υποδείγματα στρατιωτικής τακτικής έμειναν στην ιστορία της ένδοξης πάλης του ΔΣΕ οι μάχες του Καρπενησιού, της Νάουσας, της Καρδίτσας, της Αράχωβας Ναυπακτίας, η μεγάλη μάχη και ο ελιγμός στο Γράμμο, και άλλες αναμετρήσεις» («Κυρ. Ριζοσπάστης», «7 μέρες μαζί», 16/7/2006, σελ. 5).

Και όλα αυτά για να διαφημίσει τις στρατιωτικές «ικανότητες» του «μεγάλου» στρατηγού «καπετάν Γιώτη» με τα γνωστά απανωτά στραπάτσα, που μας υποχρεώνει να παραθέσουμε παρακάτω τις μαρτυρίες δυο αγωνιστών του ΔΣΕ, των Αχιλλέα Παπαϊωάννου (ταξίαρχου) και Βασίλη Καραγιάννη (ταγματάρχη) για τα δυο τουλάχιστον απ’ τα πασίγνωστα στραπάτσα του στο ΔΣΕ.

Συμπερασματικά: η παραπάνω σύντομη «περιήγηση» στην ομιλία της Α. Παπαρήγα δείχνει εκ νέου ότι οι κότες του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού – παρά τις όποιες δημαγωγικές αναφορές στο ΔΣΕ - δεν μπορούν ποτέ να πετάξουν στο ύψος των αετών ηρωικών ανταρτών των Γράμμου-Βίτσι-Κλέφτη-Μουργκάνας κι ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο τα στελέχη της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας «πήραν τις πλαγιές» του Γράμμου ήταν η ψηφοθηρία.


Μαρτυρίες των Αχιλλέα Παπαϊωάννου και Βασίλη Καραγιάννη για τα δυο μεγάλα στραπάτσα του Χ. Φλωράκη στο ΔΣΕ

 

Μαρτυρία Αχιλλέα Παπαϊωάννου, ταξίαρχου του ΔΣΕ

Απόσπασμα από το κεφάλαιο «Δυο ηγέτες: Ιστορικός ηγέτης Ν. Ζαχαριάδης και «ιστορικός» ηγέτης Χ. Φλωράκης» του βιβλίου του Αχιλλέα Παπαϊωάννου, ταξίαρχου του ΔΣΕ, «Ποιος αυτοκτόνησε (δολοφόνησε) το Νίκο Ζαχαριάδη;», εκδόσεις Μπιμπλής. Σελ. 26-28

[…]

Διαβάσαμε και τα απομνημονεύματα του «ιστορικού» ηγέτη, Χαρίλαου Φλωράκη -του καπετάν Γιώτη. Τον είπαν και εξακολουθούν να τον λένε μερικοί δημοσιογράφοι «ιστορικό» ηγέτη του ΚΚΕ. Περιμέναμε να γράψει μόνο δυο τρεις σειρές: Τι έγινε η περίφημη Μεραρχία της Ρούμελης του ΔΣΕ της οποίας ήταν διοικητής, για να μην πούμε ολόκληρο το αρχηγείο του ΔΣΕ Νότιας Ελλάδας; Θα διηγηθώ μια άγνωστη ιστορία για να μάθουν, να καταλάβουν οι αναγνώστες πολλά πράγματα απ’ όσα παρέλειψε να αναφέρει στο βιβλίο του.

Την 30η Αυγούστου 1949, εγώ τότε ως ταξίαρχος –διοικητής της 103 Ταξιαρχίας του ΔΣΕ, όταν υποχώρησα με την ταξιαρχία μου μετά την ήττα του στο Γράμμο σε αλβανικό έδαφος, εκεί στη δημοσιά από Ερσέκα-Κορυτσά, πήρα μια γραπτή διαταγή, από τον τότε «υπουργό» στρατιωτικών Δημήτριο Βλαντά της «προσωρινής Κυβέρνησης Παρτσαλίδη».

«σ. Αχιλλέα, θέλω να συγκροτήσεις ένα επίλεκτο τάγμα της Ταξιαρχίας σου -εθελοντών- και να καταλάβεις τις κορφές 2520, Κιάφα, Μούκα Πέτρα και Γκίντζοβα του Γράμμου. Περιμένουμε τον καπετάν Γιώτη με τη Μεραρχία του, ο οποίος βρίσκεται σε πορεία από τη Ρούμελη-Θεσσαλία και όπου νάνε θα φτάσει, να ανοίξεις δίοδο να περάσει, να τον περιμένεις, να τον υποδεχθείς...».

Ζουν αρκετοί από την τότε 103 Ταξιαρχία του ΔΣΕ και θα θυμούνται που τους συγκέντρωσα σ’ ένα αλβανικό χωράφι για να επιλέξω τους εθελοντές του τμήματος αυτού.

Ναι, πήγαμε να ανακαταλάβουμε εκείνα τα υψώματα «αυγό», 2520, την Κιάφα, Πέτρα Μούκα και Γκίζντοβα, από την πλευρά της Αλβανίας. Όμως δεν ξέρω πως με φώτισε ο θεός και δεν έκανα την έφοδο. Θυμάμαι είχαμε αναρριχηθεί με τι τμήμα αυτό (Τάγμα) στα 30 μέτρα από τις πιο πάνω κορυφές και με το πρόσταγμα μου έτοιμοι για έφοδο θα εξορμούσαμε.. Κοντά μου είχα τον ταγματάρχη δ/τη του Τάγματος αυτού, Αχιλλέα Παππά, μαζί με τον ΠΕ του Τάγματος Γιαννάδη Θωμά (ο Θωμάς ζει, πρέπει να θυμάται). Ζει και θυμάται ο τότε δ/της λόχου του τμήματος αυτού Βαγγέλης Ευαγγελίδης.

«Πίσω μαρς!», διατάζω τον Παππά. Κι ο φίλος μου ο μακαρίτης ο Παππάς μου είπε μια φράση που δεν μπορώ να την ξεχάσω: «Σύντροφε Ταξίαρχε, είναι μια από τις πιο σοφές διαταγές που έχω πάρει από σένα, γιατί όπως βλέπεις το πανηγύρι έχει τελειώσει...», «Παππά, άφησέ τα αυτά και πάμε πίσω», του απαντώ. Με αγκάλιασε ο Παππάς, έτσι όπως είμαστε μπρούμυτα ξαπλωμένοι με φίλησε στο μάγουλο, γιατί αν η έφοδος γινόταν θα ήταν «αυτοκτονία», μια αλόγιστη θυσία, ένα έγκλημα. Πλησίασε στο αυτί και μου είπε: «Πού θα πας όμως από τον Βλαντά; Το ξέρεις τι σε περιμένει;». Είχα την πικρή πείρα και μιας άλλης τέτοιας διαταγής, κάποιου άλλου διοικητή μου, να ανακαταλάβω τη μυτερή κορφή της «Αμμούδας» κατά την π,απιχειρήσεων «Κορωνίς» -Αύγουστος 1948-. Πειθάρχησα, έκανα την έφοδο με αποτέλεσμα να γυρίσω πίσω αποδεκατισμένος... (Θα θυμάται ασφαλώς ο Χείμαρρος...).

Πολύ αργότερα στην 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ στη Ρουμανία, το 1951, πλησίασα σε ένα διάλλειμα τον Βλαντά, τότε μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος ήταν ένας από τους πιο κοντινούς συνεργάτες του Ζαχαριάδη.

«Σύντροφε Βλαντά, του λέω, δεν εκτέλεσα τη διαταγή σου εκεί στο αλβανικό έδαφος σχετικά με το 2525 κλπ. για να περάσει ο καπετάν Γιώτης. Τι συνέβη και δε με κάλεσες σε απολογία;» (Και τί μου ήρθε να πάω να του το θυμίσω;).

«Άστα σύντροφε, μην τα σκαλίζεις αυτά γιατί βρωμάν... Ο στρατηγός μας αυτός έφτασε στην Αλβανία χωρίς στρατά... Έφερε μαζί του μόλις 100-150 του Επιτελείου του και της προσωπικής του φρουράς, πέρασε από τον Καλαμά της Ηπείρου, οι υπόλοιποι, Ταξιαρχίες, Τάγματα και Λόχοι δεν έφτασαν ποτέ στην Αλβανία, χάθηκαν ως εμπροσθοφυλακή, οπισθοφύλακες και πλαγιοφύλακες για να φτάσει σώος ο μασκαράς από την Ρούμελη μέχρι την Αλβανία». Αυτά είναι λόγια του Βλαντά, δεν είναι δικά μου.

 

Μαρτυρία Βασίλη Καραγιάννη, ταγματάρχη του ΔΣΕ

«Προσωπικά δεν είχα και δεν έχω τέτοια ικανότητα να κρίνω ή να κατηγορήσω έναν Στάλιν, που αποδείχτηκε πως ήταν ένας πολύ Μεγάλος Ανδρας, που καθοδήγησε και διοίκησε ένα Μεγάλο Στρατό και τα έβγαλε πέρα παλικαρίσια και όχι όπως ο Χαρίλαος Φλωράκης-Γιώτης. Του τελευταίου του εμπιστεύτηκε μια μεραρχία ο ΔΣΕ και τη διέλυσε μέσα σε δυο, σχεδόν, μήνες και ήρθε στα Πεύκα της Σαμαρίνας με μια Διμοιρία. Είναι έτσι, Γιώτη, ή όχι; Λέει ψέματα ο Καραγιάννης; Σου τα λέω από τώρα για να σε προετοιμάσω. Για να μην μου κάνεις τον πολύ «φορτσάτο» και τον μεγάλο καθοδηγητή. Τώρα ποιος είμαι εγώ που θα στα πω; Είμαι ο Επίτροπος του Κώστα Παλαιολόγου και ήμασταν μαζί όλη μέρα στο παρατηρητήριο. Εσύ, εγώ, ο Παλαιολόγου… Κάτω από το Μπογδάνι απέναντι απ’ το Ζεκύρι της Φούρκας στις 15 Ιουνίου 1949. Είναι έτσι, Γιώτη, ή μήπως λέω ψέματα και θέλω να σε συκοφαντήσω; Ετσι είναι, Χαρίση Σδράβο; Είναι έτσι, Κώτσο Παλαιολόγο; Είναι έτσι, Κώστα Βαταβάλη, από τα Ζαγόρια, που ήσουν Επιτελάρχης στην Ταξιαρχίας μας;» (σελ.36)

«Εγραψα αυτά τα λίγα για το Στάλιν που είναι μερικές από τις «ευθύνες» που του καταλογίζουν: Πρώτα-πρώτα ο παλιάτσος της Σοβιετικής Ενωσης ο Νικήτας Χρουτσώφ και ύστερα οι δικές μας οι «κοπριές» τύπου Κολιγιάννη, Φλωράκη, Λουλέ, Μπαρτζιώτα κ.λπ. Φυσικά, θα ρωτηθεί ο αναγνώστης: Τι διάολο βρε Καραγιάννη, αυτά γράφεις για την ηγεσία; Με συγχωρείτε, αλλά αυτά ξέρω, αυτά γράφω. Πιο κάτω, θα δείτε και… χειρότερα. Οποιος θέλει και έχει ακόμα αμφιβολίες, ας πάρει έναν απ’ αυτούς, να μου τον φέρει εδώ μπροστά μου, να καθίσουμε σταυροπόδι και να κουβεντιάσουμε. Το Φλωράκη και τον Κολιγιάννη είδα με τα μάτια μου διαλυμένους. Αυτοί δεν είδαν εμένα στην κατάσταση αυτή. Ούτε τη μονάδα που διοικούσαμε με τον Κώστα Παλαιολόγο. Είναι έτσι, Χαρίση Σδράβο; Είναι έτσι, Παχή Γιάννη; Είναι έτσι, Ελληνα; Είναι έτσι, Χαρίλαε Φλωράκη; Γράφω και ρωτάω αυτούς, που, μαζί, είδαμε τα χάλια του. Μη σας κακοφαίνεται Φλωράκη-Μπαρζιώτα. Δεν σας είπα εγώ να ξεφτελιστείτε για ένα κομμάτι ψωμί και γίνατε πράκτορες των Ρώσων ή μάλλον του Χρουτσώφ και του Μπρέζνιεφ. Φυσικά θα μου πείτε: Ενας-ένας και όλοι μαζί, εμείς πηγαίναμε για δόξα. Αυτό είναι σωστό. Τότε, γιατί δεν την παίρνατε αυτή την έρμη δόξα με τα δικά σας κότσια και ψάχνατε να σας τη δώσουν άλλοι; Ετσι, κάπως, είναι, στρατηγέ της Θεσσαλίας, αγαπητέ Χαρίλαε Φλωράκη. Τα χάλια σου τα είδα στα Πεύκα της Σαμαρίνας. Ηρθες μ’ ένα παληομούλαρο και με μια διμοιρία αντάρτες. Ολόκληρος στρατηγός! Κρίμα τις μπότες που φορούσες» (σελ.42-43).

«Ηρθε, λοιπόν, ο καπετάν-Γιώτης, ο «μεγάλος» στρατηγός της Θεσσαλίας, με μια, μόνο, διμοιρία. Όταν γύρισα στο σταθμό, με σύστησε ο Παλαιολόγος, πρώτα με το Φλωράκη, μετά με τον Επίτροπο. Ρωτάω, που είναι τα τμήματά σας; Απάντηση, όμως, δεν πήρα. Με πήρε, βέβαια, ο Παλαιολόγος πιο πέρα για να εξηγήσει. Και μου εξήγησε! Μετά το Καρπενήσι, ξεκίνησε (ο Φλωράκης) για το Γράμμο και διαλύθηκε στο δρόμο. Αυτή ήταν η τραγωδία του σημερινού γενικού γραμματέα του Κόμματος, αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες. Από το Καρπενήσι μέχρι τη Σαμαρίνα… Δεν πιστεύω, Χαρίλαε, να σε αδικώ» (σελ196).

«Εγραψα για τους Κολιγιάννη-Φλωράκη. Είπα ότι δεν τους αναγνωρίζω σαν στρατηγούς. Ο Φλωράκης ήρθε, προς το Γράμμο, με τριάντα άτομα. Τόσους έχει και δεκανέας. Πώς να τον πω, λοιπόν; Μπαίνει το ερώτημα: Είχε ανάγκη το ΚΚΕ από δυο χρεοκοπημένους στρατηγούς; Δεν είχε άλλους λεβέντες, νεολαίους ή παλιούς δοκιμασμένους; Ασφαλώς, ναι» (σελ.197-198)

Βασίλης Χρ. Καραγιάννης: «Στα στενά μονοπάτια του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας…», Γιάννινα 1987 (μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ ήρθε δυο φορές παράνομα στην Ελλάδα με άλλους συντρόφους για κομματική δουλειά (1950 και 1954), χωρίς να συλληφθεί).

Οι μαρτυρίες των Α. Παπαϊωάννου και Β. Καραγιάννη που ανταποκρίνονται στα ιστορικά γεγονότα δεν διαψεύστηκαν ποτέ ούτε απ’ τον αποστάτη Φλωράκη ούτε απ’ την σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ. Και δεν μπορούν βέβαια να διαψευσθούν, επειδή ανταποκρίνονται στην αλήθεια των ιστορικών γεγονότων. Τα «στραπάτσα» του Χ. Φλωράκη στο ΔΣΕ – και μάλιστα δυο φορές – τα γνωρίζουν πολλοί απ’ τους επιζώντες ακόμα μαχητές του ΔΣΕ.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Αύγουστος Μπαγιόνας (1931-2005) - Οφειλόμενος καθυστερημένος αποχαιρετισμός σ' έναν επαναστάτη μαρξιστή φιλόσοφο

Η μεγάλη απεργία των δασκάλων συνεχίζεται - Η φασιστική αλητοπεζοδρομιακή «γλώσσα» της Γιαννάκου - Οι ηγέτες του ΠΑΜΕ: Από την καταψήφιση των 5νθημερων κινητοποιήσεων στις επανειλημμένες απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις προς όφελος των κυβερνητικών μέτρων

Τα «ηρωικά παιδιά» της αντικομμουνιστικής κλίκας των Χρουστώφ-Μπρένζιεφ-Γκορμπατσώφ «πήραν τις πλαγιές» του Γράμμου για ψήφους

Μαρτυρίες των Αχιλλέα Παπαϊωάννου και Βασίλη Καραγιάννη για τα δυο μεγάλα στραπάτσα του Χ. Φλωράκη στο ΔΣΕ

Μαρτυρία Αχιλλέα Παπαϊωάννου, ταξίαρχου του ΔΣΕ

Μαρτυρία Βασίλη Καραγιάννη, ταγματάρχη του ΔΣΕ

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55