Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 236 15-30/10/2006Αρ. Φύλ. 236 15-30 Οκτώβρη 2006
Η μεγάλη απεργία των ΔΑΣΚΑΛΩΝ έληξε

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις τους συνεχίζονται

ΧΑΙΡΕ ΠΕΡΗΦΑΝΕ ΔΑΣΚΑΛΕ ΠΡΩΤΟΠΟΡΕ ΟΡΓΙΣΜΕΝΕ ΑΓΩΝΙΣΤΗ

 

Από «Ελευθεροτυπία» 26/10/2006, σελ. 45, ο «Ριζοσπάστης» φαίνεται πως τρέμει την αναδημοσίευση αυτού του συνθήματος

Μετά από 6 βδομάδες μαχητικών συγκεντρώσεων, συλλαλητηρίων και διαδηλώσεων, που συντάραξαν το πανελλήνιο, έληξε η μεγάλη απεργία – 5νθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες διαρκείας – των Δασκάλων, ενός κλάδου που βρέθηκε στην πρωτοπορία της πάλης ενάντια στα αντιδραστικά μέτρα για την Παιδεία αλλά και ενάντια στην αντιλαϊκή-αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ – για αυξήσεις μισθών και υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών – τιμώντας και συνεχίζοντας έτσι τις πλούσιες αγωνιστικές παραδόσεις ενός κλάδου με μεγάλη συμβολή στους αγώνες του λαού μας τον περασμένο αιώνα, πράγμα που εκφράστηκε και κατά την έναρξη-διάρκεια της συναυλίας στο Σύνταγμα, όπου τερματίστηκε η τελευταία μεγαλειώδης, πρωτοφανής σε όγκο κινητοποίηση και αγωνιστικά συνθήματα μαχητική πορεία και στην περήφανη απάντηση-σύνθημα του πανό που υψώθηκε πάνω στην εξέδρα ως απάντηση σε κείνους που «μας ρωτούν πώς θα τιμήσουμε στις 28 Οκτωβρίου τον αγώνα κατά της γερμανικής κατοχής. Να η απάντηση: 40-44: ΤΟΤΕ ΛΑΟΣ ΑΝΤΑΡΤΗΣ, ΤΩΡΑ ΛΑΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ».

Όσοι απ’ τους επιζώντες αγωνιστές δάσκαλοι της παλιάς γενιάς είδαν το σύνθημα θα ένιωσαν σίγουρα περήφανοι για τον αγώνα των παιδιών και εγγονών τους, νεώτερων συναδέλφων τους.

Οι Δάσκαλοι παρά το γεγονός ότι ήταν υποχρεωμένοι απ’ τα πράγματα να τερματίσουν τις 5νθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες διαρκείας δεν σταμάτησαν τον αγώνα: είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις και ήδη ανακοίνωσαν δυο 24ωρες απεργίες (3 και 9 Νοέμβρη).

Παρόλο που οι Δάσκαλοι δεν πέτυχαν την ικανοποίηση των οικονομικών τους αιτημάτων γυρίζουν στα σχολεία με το κεφάλι ψηλά, περήφανοι και νικητές, αφού η μεγάλη απεργία τους, παρά τον τερματισμό της είναι και παραμένει μια πολύ μεγάλης σημασίας απεργία τόσο για τον αγώνα τον δικό τους αλλά κυρίως, και πρώτα απ’ όλα, για όλους τους εργαζόμενους και ολόκληρο τον ελληνικό λαό επειδή:

1) Πέτυχε να εξαναγκάσει, με την ισχυρή πίεσή της, τον πρωθυπουργό των «νταβατζήδων» και της συμμορίας των «γαλάζιων κουμπάρων» μαφιόζων να δεχθεί τους Δασκάλους – ισοδυναμεί με πολιτική ήττα της κυβέρνησης αφού ως τότε αρνούνταν πεισματικά σύσσωμη η κυβέρνηση κάθε υποχώρηση για να τους δεχθεί. Είναι η πρώτη φορά που «γονατίζει» η κυβέρνηση Καραμανλή κάτω απ’ το τεράστιο βάρος της μεγάλης απεργιακής κινητοποίησης εργαζομένων, τη μόνη απεργία απ’ την οποία έτρεμε καθόλη τη διάρκειά της και γι’ αυτό υιοθέτησε αμέσως την επαίσχυντη πρόταση Παπανδρέου για αναβολή της συζήτησης του άρθρου 16.

2 )Ανέδειξε και έθεσε στο κέντρο της πάλης τα οξυμένα, μεγάλα και σοβαρά προβλήματα της Παιδείας, τα κράτησε και θα εξακολουθήσει να τα κρατάει για πολλούς μήνες ακόμα στην επικαιρότητα.

3) «Εσπασε» το κλίμα της ηττοπάθειας και έθεσε στο κέντρο της πάλης όχι μόνο τα οικονομικά αιτήματα και προβλήματα των Δασκάλων (μισθός 1400 ευρώ, κ.λπ.) αλλά και εκείνα της εργατικής τάξης και όλων των πλατιών εργαζομένων μαζών σε μια περίοδο διαρκούς χειροτέρευσης του βιοτικού τους επιπέδου, σε μια περίοδο μεγάλης φτώχειας και απόλυτης εξαθλίωσης, σε μια περίοδο επικίνδυνου περιορισμού-κατάργησης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών που βαθαίνουν διαρκώς και επικίνδυνα το προτσές της φασιστικοποίησης του συνόλου της κοινωνικής ζωής.

4) Αποκάλυψε στα μάτια του ελληνικού λαού το μέγεθος της αντιδραστικότητας της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, ξέσκισε το «δημοκρατικό» της προσωπείο και κουρέλιασε τις διάτρητες μάσκεςτης, αφού οι απεργοί Δάσκαλοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη φασιστική βία των ΜΑΤ, με τα γκλοπς, τα δακρυγόνα και τις επικίνδυνες χημικές ουσίες αλλά και τις σιδηρογροθιές των «πραιτοριανών» του προκλητικότατου φασιστοειδούς που ακούει στο όνομα Β. Πολύδωρα και τέλος με τη φασιστική στάση την αλητο-πεζοδρομιακή «γλώσσα» της υπουργού Παιδείας.

5) Πέτυχε με την μεγάλη συμμετοχή των Δασκάλων στις απεργιακές κινητοποιήσεις και τα πρωτοφανή σε όγκο συλλαλητήρια και συγκεντρώσεις ΕΝΟΤΗΤΑ και ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ σε σημαντικό βαθμό και υποχρέωσε σε αναδίπλωση τους παντός είδους διασπαστές και υπονομευτές των απεργιακών κινητοποιήσεων.

6) Πυροδότησε το μεγάλο κύμα καταλήψεων των σχολείων απ’ τους μαθητές πανελλαδικά και ανέδειξε για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση τα σοβαρά προβλήματά τους σ’ όλα τα επίπεδα. Απελευθέρωσε τη σκέψη τους απ’ τα αντιδραστικά δεσμά, δυνάμωσε την αποφασιστικότητα και μαχητικότητά τους, σφυρηλάτησε την αγωνιστική τους στάση και πρωτοβουλία.

7) Στη βάση της υπεράσπισης της δημόσιας Παιδείας και ενάντια στην ιδιωτικοποίηση με την προσχεδιασμένη αναθεώρηση του Συντάγματος (άρθρο 16) αναπτύχθηκε Πανεκπαιδευτικό μέτωπο με τη συμμετοχή των καθηγητών και των πανεπιστημιακών στις κινητοποιήσεις αλλά και τις καταλήψεις σειράς Σχολών απ’ τους φοιτητές που εκφράστηκε και εκφράζεται στο κεντρικό σύνθημα: «όχι στην αναθεώρηση του άρθρου 16».

8) Πέτυχε για πρώτη φορά την πλατιά στήριξη-συμπαράσταση από γονείς και κηδεμόνες αλλά κέρδισε και τη συμπάθεια-αλληλεγγύη από μεγάλα τμήματα των εργαζομένων και του λαού.

 

 

ΔΑΚΕ (ΝΔ) - ΕΣΑΚ-ΔΕΕ («Κ»ΚΕ): Ανοιχτοί υπονομευτές-σαμποταριστές της μεγάλης απεργία των δασκάλων

Είναι γνωστό ότι το πρόγραμμα δράσης της ΔΟΕ και οι πενθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες διαρκείας αποφασίστηκαν στο συνέδριό της τον περασμένο Ιούνη.

Οι αντιδραστικοί κυβερνητικοί της ΔΑΚΕ (ΝΔ) αλλά και οι ρεφορμιστές της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ («Κ»ΚΕ) αντιτάχθηκαν στο πρόγραμμα δράσης και ήταν ευθύς εξαρχής ενάντια στην εξαγγελία και την πραγματοποίηση των 5νθήμερων επαναλαμβανόμενων απεργιών διαρκείας. Έτσι ΔΑΚΕ – ΕΣΑΚ-ΔΕΕ βρέθηκαν και πάλι μαζί – όπως τον περασμένο Ιούνη η ΠΚΣ («Κ»ΚΕ) με τη ΔΑΠ (ΝΔ) ενάντια στις ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ των φοιτητών – στο ίδιο φιλοκυβερνητικό χαράκωμα-συμμαχία δηλ. στον ίδιο απεργοσπαστικό μηχανισμό της κυβέρνησης Καραμανλή που είχε κάθε λόγο να εμποδίσει το ξέσπασμα της μεγάλης και σημαντικής αυτής απεργίας.

Οι 5νθήμερες απεργίες των Δασκάλων που έζησε ο λαός μας πανελλαδικά που ανατάραξαν τα ήρεμα νερά και συντάραξαν τη χώρα απ’ άκρη σ’ άκρη ψηφίστηκαν μόνο απ’ τις ρεφορμιστικές συνδικαλιστικές παρατάξεις των ΠΑΣΚ-Αυτ. Παρέμβαση (ΣΥΝ)-Παρεμβάσεις, όπως εξάλλου αναφέρεται και στο «Ριζοσπάστη» επικριτικά αλλά και πολύ αποκαλυπτικά για το ρόλο και την απεργοσπαστική στάση της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ («Κ»ΚΕ): «οι ψήφοι της ΠΑΣΚ, των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ και της ΑΥΤ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ αθροίστηκαν και συναποφασίστηκε το διοικητικό πλαίσιο και το πρόγραμμα δράσης» («Ρ», 7/7/2006, σελ. 18).

Οι ρεφορμιστές ηγέτες της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ (ΠΑΜΕ-«Κ»ΚΕ) αφού πρώτα σαμπόταραν-απέρριψαν την απόφαση για 5νθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες, προχώρησαν ύστερα στην κατασυκοφάντησή τους, ισχυριζόμενοι ότι τάχα οι 5νθήμερες απεργίες «εξυπηρετούν μια χαρά τις προεκλογικές ανάγκες του ΠΑΣΟΚ, λίγες μέρες πριν τις δημοτικές εκλογές του Οκτώβρη» («Ρ», 7/7/2006, σελ.18) και όταν ξέσπασε η μεγάλη απεργία, που δεν μπόρεσαν να ματαιώσουν, προχωρούν υπονομεύοντας ευθέως την ΕΝΟΤΗΤΑ των απεργιακών κινητοποιήσεων με την οργάνωση ξεχωριστών συγκεντρώσεων, συγχωνευόμενοι έτσι με τους αντιδραστικούς της ΔΑΚΕ σ’ ένα ενιαίο απεργοσπαστικό μηχανισμό στην υπηρεσία των κυβερνητικών μέτρων, γιατί είναι προφανέστατο και δεν μπορεί αυτό να μην το καταλαβαίνουν οι συνδικαλιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ ότι χωρίς ΕΝΟΤΗΤΑ δεν μπορεί να επιτευχθεί ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ των κινητοποιήσεων, όρος απαραίτητος για την ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ και την επιτυχή έκβαση των αγώνων. Συνέχισαν αυτή την απεργοσπαστική τακτική καθόλη τη διάρκεια των απεργιακών κινητοποιήσεων και ως την τελευταία μέρα του μεγάλου μαζικού συλλαλητηρίου στο Σύνταγμα όταν μετά την πορεία αντί να επιστρέψουν και πάλι στην πλατεία Συντάγματος, όπως είχε καθοριστεί-αποφασιστεί από τη ΔΟΕ για το κλείσιμο της διαδήλωσης με κεντρική συναυλία, οι ηγέτες του ΠΑΜΕ έδωσαν εντολή στο δικό τους μπλοκ - ουρά της διαδήλωσης-πορείας – να διαλυθεί στην Πανεπιστημίου προς την Ομόνοια, όπως και έγινε. Δεν επέστρεψαν στο Σύνταγμα και δεν παραβρέθηκαν στην συναυλία για να μην φανεί εκ νέου ο τεράστιος όγκος του μεγαλειώδους συλλαλητηρίου και ασκηθεί μεγαλύτερη πίεση στην αντιδραστική κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ.

Και ενώ το μπλοκ του ΠΑΜΕ δεν παραβρέθηκε στη συναυλία οι απατεωνίσκοι γκεμπελίσκοι δημοσιογράφοι του «Ριζοσπάστη» γράφουν: «η κεφαλή έχει επιστρέψει στην πλατεία Συντάγματος. Και στην «ουρά» ακόμα υπάρχουν μπλοκ που δεν έχουν φτάσει στη Βουλή… και η διαδήλωση συνεχίζεται. Ο παλμός δεν σταματάει. Στο ρυθμό της μουσικής απ’ τα μεγάφωνα τα συνθήματα γίνονται νότες, ο αγώνας γίνεται τραγούδι… οι διαδηλωτές υποδέχονται μ’ ενθουσιασμό το Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τους μουσικούς του, που ήρθαν «να σας ευχαριστήσουμε που διδάσκετε τα παιδιά μας τι σημαίνει αγώνας και αξιοπρέπεια». Η διαμαρτυρία γίνεται γιορτή» («Ρ», 26/10/2006, σελ. 6). Στη δε πρώτη σελίδα του «Ριζοσπάστη» της ίδιας μέρας προχωρούν σε μια άλλη απάτη-ψεύδος για να καλύψουν την προδοτική τους στάση δημοσιεύουν φωτογραφία με πανό του ΠΑΜΕ απ’ το πέρασμά τους κατά τη διάρκεια της πρώτης αρχικής συγκέντρωσης-πορείας και από κάτω απ’ αυτή μοντάρουν φωτογραφία του Παπακωνσταντίνου που τραγουδάει με πλήθος κόσμου που τον χειροκροτεί (με σχεδόν το ίδιο κείμενο της 6ης σελίδας) για να «φανεί», εξαπατώντας τους αναγνώστες, πως τάχα το μπλοκ του ΠΑΜΕ επέστρεψε και αυτό στο Σύνταγμα για να πάρει μέρος στη συναυλία και το κλείσιμο του συλλαλητηρίου, ενώ πρόκειται για χονδροειδέστατο, γκεμπελικού χαρακτήρα ΨΕΥΔΟΣ. Οσοι ήταν παρόντες στη συναυλία τα γνωρίζουν αυτά και ευτυχώς καλύτερα απ’ όλους οι παρόντες απεργοί Δάσκαλοι. Αυτή είναι η κατάντια των προδοτών χρουστσωφικών σοσιαλδημοκρατών ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ, πιστών υπηρετών του κεφαλαίου.

Η μεγάλη απεργία των Δασκάλων, πέρα απ’ την κάπως ασυντόνιστη αλληλεγγύη των καθηγητών και πανεπιστημιακών, μαθητών και φοιτητών και από κάποια ελάχιστη εκ μέρους της ΑΔΕΔΥ δεν είχε δυστυχώς καμιά συμπαράσταση από τους εργατοπατέρες ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες της ΓΣΕΕ μα ούτε απ’ τα κλαδικά σωματεία και τις Ομοσπονδίες των εργαζομένων στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα.

Πέρα απ’ αυτά, τη συνέχιση της απεργίας αλλά και το δυνάμωμα του Πανεκπαιδευτικού μετώπου ματαίωσε η άθλια στάση του αρχηγού του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου με την επαίσχυντη πρότασή του για αναβολή της συζήτησης του άρθρου 16, που «ήρθε κουτί» στην κυβέρνηση Καραμανλή δηλ. την έβγαλε απ’ τη μεγάλη δυσκολία και μάλιστα τη στιγμή που προετοίμαζε την επιστράτευση των περήφανων αγωνιστών Δασκάλων.


Δημοτικές-Νομαρχιακές εκλογές

Μια «πεταχτή» και εντελώς επιπόλαιη ματιά στον τύπο των δυο μεγάλων αστικών κομμάτων, του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, σε κείνον των δυο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ αλλά και των εξωκοινοβουλευτικών Αριστερών Οργανώσεων δείχνει ότι όλοι τους σημείωσαν «επιτυχίες» και «άνοδο» του εκλογικού τους ποσοστού.

Ο τύπος όλων των Κομμάτων και των Οργανώσεων κατακλύζεται από θριαμβολογίες και διαπερνάται από ένα κλίμα πλαστής «αισιοδοξίας» που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα γενικά, τη δική τους κατάσταση ειδικότερα και πολύ περισσότερο με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πλατιές λαϊκές μάζες, που βλέπουν η κατάστασή τους να χειροτερεύει με ταχύτατους ρυθμούς και να εξαθλιώνονται αλλά και του τόπου γενικότερα.

Τα δυο μεγάλα αστικά κόμματα, το κυβερνών αντιδραστικό κόμμα της ΝΔ και το «αντιπολιτευόμενο» ΠΑΣΟΚ, υπέστησαν μία σχετικά πολύ μικρή πτώση – σε σχέση με τα σημερινά οξύτατα προβλήματα που ταλανίζουν τον τόπο – διατηρώντας έτσι και τα δυο μαζί υψηλά εκλογικά ποσοστά απέναντι και στα δυο σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ.

Έτσι ο λεγόμενος «δικομματισμός» για τον οποίο πολύ λόγο κάνουν οι ρεφορμιστές ηγέτης των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ διατηρεί την πλήρη κυριαρχία του στο πολιτικό σκηνικό της χώρας.

Παρά την πτώση του εκλογικού ποσοστού του κόμματος της ΝΔ, η κυβέρνηση Καραμανλή παρουσιάζει μία πλασματική εικόνα και καλλιεργεί ένα κλίμα «έγκρισης» δήθεν απ’ το λαό της ως τώρα αντιλαϊκής-αντεργατικής πολιτικής που της δίνει τάχα το «δικαίωμα» να συνεχίσει ακάθεκτα την παραπέρα εφαρμογή της πιο ακραίας μορφής νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής.

Παρόλο που η δυσαρέσκεια και αγανάκτηση του λαού απέναντι στην κυβερνητική πολιτική δεν εκδηλώθηκε σε επαρκή βαθμό στις δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές, η δυσαρέσκεια της εργατικής τάξης και γενικά των εργαζομένων και όχι μόνο είναι υπαρκτή και πολύ μεγάλη. Κι αυτό εξαιτίας τόσο της αθέτησης των προεκλογικών υποσχέσεων αλλά κυρίως και πρώτα απ’ όλα των καταστροφικών-οδυνηρών αποτελεσμάτων που είχε ως τώρα η εφαρμογή της αντιδραστικής πολιτικής της, που έχει καταδικάσει τις εργαζόμενες μάζες σε μεγαλύτερη ανεργία και σε ακόμα πολύ μεγαλύτερη φτώχεια και εξαθλίωση, σε κατεδάφιση του συνόλου σχεδόν των κατακτήσεων των εργαζομένων και σε μια πρωτοφανή επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες, που οδηγούν σε επικίνδυνο βάθεμα το προτσές της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής.

Ευτυχώς που συνέπεσε με τις δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές η μεγάλη και σημαντικότατη για όλο το λαό απεργία των Δασκάλων, με τη συμπαράσταση των καθηγητών και πανεπιστημιακών αλλά και τις καταλήψεις των μαθητών και φοιτητών που έκφρασαν τη μεγάλη λαϊκή δυσαρέσκεια και αγανάκτηση αλλά και αμφισβήτησαν το επικαλούμενο απ’ την κυβέρνηση των «νταβατζήδων» και των γαλάζιων «κουμπάρων» μαφιόζων «δικαίωμά της», στη βάση του εκλογικού αποτελέσματος, να συνεχίζει την αντιδραστική αντιλαϊκή-αντεργατική πολιτική της. Η μεγάλη κινητοποίηση των Δασκάλων της αφαίρεσαν όλα τα προσχήματα.

Τη μεγάλη δυσαρέσκεια του λαού δεν κατόρθωσε να εισπράξει ούτε το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ, κι αυτό, πέρα απ’ τα άλλα, εξαιτίας της απουσίας αντιπολιτευτικής πολιτικής. Αντί να κάνει αντιπολίτευση κάνει «συμπολίτευση», όπως έπραξε τελευταία μ’ αφορμή των αγώνα των εκπαιδευτικών, με την επαίσχυντη πρόταση Παπανδρέου να αναβληθεί για αργότερα η συζήτηση του άρθρου 16, στηρίζοντας έτσι την κυβέρνηση και αποδυναμώνοντας-ματαιώνοντας την αλληλεγγύη μεταξύ των εκπαιδευτικών, τη στήριξη της απεργίας των Δασκάλων απ’ τους φοιτητές και τη συνέχιση του αγώνα κατά των αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων»-μέτρων στον τομέα της Παιδείας.

Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ που πανηγυρίζουν για κάποια υποτιθέμενη «αύξηση» ποσοστού ψήφων, στην πραγματικότητα σημείωσαν αλλού κάποια άνοδο και αλλού μεγάλη πτώση, στην καλύτερη περίπτωση διατήρησαν μετά δυσκολίας τις δυνάμεις τους, αν δεν μειώθηκαν: «συγκρίνοντας τις ψήφους που συγκέντρωσαν τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ στις πρόσφατες νομαρχιακές εκλογές με τις ψήφους που είχε συγκεντρώσει πριν τέσσερα χρόνια, προκύπτει μια απώλεια 31.021 ψήφων, καθώς από 510.716 ψήφους που είχε συγκεντρώσει το 2002 τώρα έφτασε τους 479.695» («Πριν», 22/10/2006, σελ. 7). Όσον αφορά τους δημάρχους στον α΄ γύρο εκλέγει 8 και 2 κοινοτάρχες που τους είχε από την προηγούμενη τετραετία. Το 2002 είχε κερδίσει από τον α΄ γύρο 24 δήμους. Διεκδίκησε στο β΄ γύρο 13 δήμους. Το 2002 διεκδικούσε στο β΄ γύρο 61 και είχε κερδίσει 37. Συνολικά κερδίζει 13 δήμους και 2 κοινότητες που είναι το ένα τέταρτο από τους 61 δήμους που κέρδισε το 2002.

Έτσι η πολυδιαφημισμένη «πάλη» της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ κατά του «δικομματισμού» αποδείχτηκε σαπουνόφουσκα και πολιτική απάτη πρώτου μεγέθους, αφού και τα δυο μεγάλα αστικά κόμματα διατήρησαν πολύ υψηλά ποσοστά και επομένως το σύνθημα περί «πάλης κατά του δικομματισμού» ήταν ένα σύνθημα πολιτικής απάτης που απλά απόκρυβε τον πραγματικό σκοπό: την υφαρπαγή ψήφων για τη διατήρηση των δυνάμεων του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ στο όνομα της σαπουνόφουσκας: «πάλη κατά του δικομματισμού» ώστε να μπορεί η ηγεσία του και στο μέλλον να συμμετέχει στα αυτοδιοικητικά-κοινοβουλευτικά προς όφελος του κεφαλαίου παιχνίδια. Παρόλα αυτά, η Α. Παπαρήγα, αυτογελοιοποιούμενη, διακηρύσσει εκ νέου: «συνεχίζουμε με συνέπεια την πάλη κατά του δικομματισμού» («Ρ», 24/10/2006, σελ. 3).

Όσον αφορά τις καθημερινές εκκλήσεις του «Ριζοσπάστη» και των σοσιαλδημοκρατών ηγετών προς τους εργαζόμενους και το λαό «γυρίστε τους την πλάτη», «κάνε το βήμα!», «όχι στη χαμένη ψήφο!» και «καταδίκασε τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, κάνε το βήμα, φύγετε από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, τολμήστε», κ.λπ., που κορυφώνονται στις Μαυρίκειες ουρανομήκης κοτσάνες του τύπου «θέλει δύναμη για να σταθείς όρθιος στην κάλπη» («Ρ», 24/08/2006, σελ. 15), μόνο τρανταχτά γέλια προκαλούσαν ευθύς εξαρχής και εξακολουθούν να προκαλούν - πολύ περισσότερο τώρα που τέτοιες ανόητες και γελοίες εκκλήσεις αποδείχτηκαν σαπουνόφουσκες, αυτές σφυρίζουν ακόμα κακόηχα στα αυτιά των μελών και οπαδών αυτού του αστικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, κι αυτό όχι μόνο εξαιτίας της ανεδαφικότητας και γελοιότητας των συνθημάτων αλλά επιπλέον εξαιτίας του ότι κόμματα του «ευρω-μονόδρομου» είναι και τα ρετάλια των ΔΗΚΚΙ-Κομμουνιστικής Ανανέωσης.

Επιπλέον ο πολύς θόρυβος της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ για τη διαβόητη συνεργασία με τα ρετάλια του εθνικιστικού ΔΗΚΚΙ, Κομμουνιστικής Ανανέωσης κ.λπ. αποδείχθηκε μόνο σφραγίδες που δεν της «έφεραν» ψήφους ούτε βέβαια μεταμορφώθηκαν σε ψήφους τα εκατομμύρια φύλλα των δέντρων του Γράμμου, μετά τα καλοκαιρινά σοσιαλδημοκρατικά πανηγύρια της ηγεσίας στα ριζά του ούτε η αθλιότητα μετατροπής των αντιστασιακών εκδηλώσεων σε προεκλογικές πασαρέλες των Μαυρίκου-Χαλβατζή (65 χρόνια του ΕΑΜ στα Προπύλαια, «Ρ», 28/09/2006, σελ.8).

Είναι χαρακτηριστικό αλλά και αποκαλυπτικότατο για την αστική πολιτική τους, ότι και τα δυο σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ δεν πέτυχαν να εισπράξουν σε εκλογικό ποσοστό κάτι, έστω και ελάχιστο, απ’ το μεγάλο ποσοστό δυσαρέσκειας των πλατιών λαϊκών μαζών. Για δε το «Κ»ΚΕ υπήρξε ιδιαίτερα οδυνηρότατο το μεγάλο βατερλό της αντιδραστικής συνεργασίας με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ στην Καρδίτσα.

Οσο για τις διάφορες εξωκοινοβουλευτικές Αριστερές Οργανώσεις που κι αυτές πανηγυρίζουν για τους κάποιους ελάχιστους ευκαιριακούς ψήφους απέδειξαν-αποδεικνύουν εκ νέου την έλλειψη πολιτικής βούλησης για ενότητα, έστω και στις δημοτικές εκλογές – το κατώτατο και πρώτο επίπεδο συνεργασίας – αλλά και την έλλειψη πολιτικής σοβαρότητας στα ζητήματα γενικά της ενότητας απ’ τα πιο απλά ως τα πιο σύνθετα.

Τέλος αξίζει να σημειωθεί ότι το μεγάλο ποσοστό της λαϊκής δυσαρέσκειας βρήκε την έκφρασή του στη μεγάλη πανελλαδικά αποχή, και κυρίως στην Αθήνα που μαζί με τα άκυρα-λευκά ξεπερνά το 50%: μεγάλη αποχή σημειώθηκε και στο Δήμο της Αθήνας (42,29%), τα δε «λευκά άγγιξαν το 2,81% και τα άκυρα το 4.4%» («Αυγή» 17/10/2006, σελ.6).

 


Η φασιστική επίθεση στελεχών της ΔΑΚΕ και άγριος ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟΣ ξυλοδαρμός οδηγεί στο ΘΑΝΑΤΟ τον συνδικαλιστή Μ. Γουρνιεζάκη

Οι δολοφόνοι Καλαμποκο-Γκοτζαμάνηδες φασίστες τρομοκράτες της ΔΑΚΕ σε πλήρη δράση

Στο τέλος του πρώτου δεκαήμερου του Οκτώβρη (7/10/2006) ένα νέο γεγονός, η δολοφονική επίθεση φασιστών τραμπούκων της ΔΑΚΕ και ο άγριος ξυλοδαρμός που οδήγησαν στο θάνατο το συνδικαλιστή της ΠΑΣΚΕ-ΕΛΤΑ, συνταράσσει το πανελλήνιο αλλά μόνο για δυο-τρεις μέρες αφού όλα τα κόμματα φρόντισαν αυτό το τόσο σοβαρό κρούσμα φασιστικής δολοφονικής τρομοκρατίας που κορυφώνεται με το θάνατο συνδικαλιστή να το θάψουν κυριολεκτικά λόγω εκλογών και διαφόρων άλλων πολιτικο-κομματικών σκοπιμοτήτων.

Τη νύχτα, τις πρώτες πρωινές ώρες 4-4.30 οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ Μανόλης Γουρνιεζάκης και Κώστας Κονής δέχτηκαν επίθεση από τραμπούκους της ΔΑΚΕ (Γ. Μπούνιας και Θ. Κονταξής) που πήγαν ν’ αρπάξουν την κάλπη για να νοθέψουν το αποτέλεσμα των εκλογών στα ΕΛΤΑ (διεξάγονταν αρχαιρεσίες του συλλόγου πτυχιούχων των ΕΛΤΑ στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ») με γροθιές, κλωτσιές και τραπέζια, επίθεση-ξυλοδαρμός που οδήγησε στο θάνατο του συνδικαλιστή Μ. Γουρνιεζάκη. Ο δολοφονημένος συνδικαλιστής «ξεψύχησε στα χέρια υπαλλήλου του ξενοδοχείου λέγοντας ότι «εγώ δεν έβλαψα ποτέ άνθρωπο γιατί αυτή η επίθεση;» («Ελευθεροτυπία», 7/10/2006, σελ.16).

Τα τελευταία λόγια του Γουρνιεζάκη ήταν: «δεν καταλαβαίνω γιατί μου το έκαναν αυτό; Αφού δεν έχω κάνει τίποτα. Τριάντα χρόνια στα ΕΛΤΑ και δεν με χτύπησε κανένας. Με χτύπησαν και με εξύβρισαν. Θέλω την ποινική τους δίωξη» («Ελευθεροτυπία» 9/10/2006, σελ.6). Ο συνδικαλιστής Κ. Κονής, αυτόπτης μάρτυρας, δήλωσε σχετικά: «το Μανόλη τον χτύπησε ο Μπουνιάς και τον έριξε στο πάτωμα. Ο Μανόλης προσπάθησε να ξανασηκωθεί και δέχτηκε κι άλλο χτύπημα. Στη συνέχεια λιποθύμησε» («ΝΕΑ», 7-8 Οκτωβρίου 2006, σελ.10).

Ο σύλλογος των πτυχιούχων ΕΛΤΑ στην ανακοίνωση-καταδίκη αναφέρει ανάμεσα στ’ άλλα ότι «επιστρέφουμε σε εποχές Γκοτζαμάνη και «καρφίτσας»».

Ο θάνατος του συνδικαλιστή που αποδίδεται από τον ιατροδικαστή Κουτσάφτη σε «έκτακτη στρεσογόνο κατάσταση» συνδέεται άμεσα με τον άγριο ξυλοδαρμό και την ένταση που προκλήθηκε απ’ τη βάρβαρη δολοφονική επίθεση. Η κυβέρνηση απέδωσε το θάνατο του συνδικαλιστή σε «παθολογικά αίτια».


Οι τοποθετήσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης απέναντι στη δολοφονία του συνδικαλιστή Μ. Γουρνιεζάκη από φασίστες τραμπούκους της ΔΑΚΕ και οι βαρύτατες πολιτικές τους ευθύνες

Ας δούμε τώρα συγκεκριμένα πως τοποθετήθηκαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης απέναντι στη φασιστική δολοφονική επίθεση και τον άγριο ξυλοδαρμό που οδήγησε στο θάνατο τον συνδικαλιστή της ΠΑΣΚΕ Μ. Γουρνιεζάκη.

Ο αρχηγός του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου απέδωσε το θάνατο του συνδικαλιστή στην αναβίωση του παρακράτους και στην πολιτική της κυβέρνησης, δηλώνοντας μεταξύ άλλων: «αντιμετώπισε την επίθεση των τραμπούκων ενός παραδιοικητικού, παρακρατικού μηχανισμού στα ΕΛΤΑ. Δυστυχώς, αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής της κυβέρνησης της ΝΔ, που διχάζει τους εργαζόμενους, πολώνει την κοινωνία και δημιουργεί το έδαφος για να αναπτυχθούν τέτοια επικίνδυνα φαινόμενα. Δεν θα ανεχθούμε την αναβίωση του παρακράτους» («Ελευθεροτυπία», 7/10/2006, σελ. 17).

Αντιστρέφοντας εντελώς τα πραγματικά γεγονότα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Θ. Ρουσόπουλος και παριστάνοντας τον «υπερασπιστή» των «δημοκρατικών ηθών» δήλωσε ότι «είναι τουλάχιστον άκαιρη, αν όχι επικίνδυνη για τα δημοκρατικά μας ήθη, η σπουδή με την οποία ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να εκμεταλλευτεί μικροπολιτικά την ανθρώπινη απώλεια, επενδύοντας για ακόμη μια φορά στην πόλωση και στην οξύτητα» και απέδωσε το θάνατο σε «παθολογικά αίτια»: «θα ενημερωνόταν και για την έκθεση του ιατροδικαστή που δεν διαπίστωσε αμυχές και απέδωσε το θάνατο σε παθολογικά αίτια» («Ελευθεροτυπία», 7/10/2006, σελ. 17). Άρα, κατά το Ρουσόπουλο, δεν προηγήθηκε τάχα ξυλοδαρμός.

Σ’ αντίθεση με τους ψευδέστατους ισχυρισμούς του κυβερνητικού εκπροσώπου ο θάνατος του συνδικαλιστή ήταν αποτέλεσμα του άγριου δολοφονικού ξυλοδαρμού εκ μέρους των φασιστών τραμπούκων της ΔΑΚΕ (ΝΔ).

Απαντώντας ο Ν. Αθανασάκης, εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ, στο Θ. Ρουσόπουλο, υποστήριξε ότι «επικίνδυνη για τα δημοκρατικά μας ήθη είναι η δράση των τραμπούκων και αυτή τη δράση έπρεπε να καταδικάσει και να στηλιτεύσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος» («Ελευθεροτυπία» 7/10/2006, σελ. 17).

Σ’ άλλη δήλωσή του αργότερα ο Γ. Παπανδρέου αναφέρει: «δεν θ’ αφήσουμε να ριζώσει στη χώρα μας η λογική των τραμπούκων. Λέμε όχι στις παρακρατικές αντιλήψεις», χαρακτήρισε τον Γουρνιεζάκη «θύμα της ασυδοσίας, της αυθαιρεσίας, του αυταρχισμού, της αναβίωσης μιας αντίληψης παρακράτους» για να τονίσει ότι η Νέα Δημοκρατία «προσφέρει προστασία σε παρασιτικές δυνάμεις. Και επανιδρύει το παρακράτος» («Ελευθεροτυπία», 9/10/2006, σελ. 7).

Οι εφημερίδες «Νέα», «Ελευθεροτυπία», «Έθνος» και η «Αυγή» πρόβαλαν πρωτοσέλιδα τη φασιστική επίθεση των τραμπούκων δολοφόνων της ΔΑΚΕ που οδήγησε, μετά τον άγριο ξυλοδαρμό, στο θάνατο το συνδικαλιστή της ΠΑΣΚΕ Μανόλη Γουρνιεζάκη.

Η «Αυγή» που πρόβαλε πρωτοσέλιδα το θέμα με τίτλο: «ΜΑΥΡΗ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ, Νεκρός συνδικαλιστής της ΠΑΣΚΕ μετά από επίθεση στελεχών της ΔΑΚΕ!» σχολίασε: «δεκαετίες πίσω, στις πιο μαύρες μέρες του παρελθόντος, γύρισε το συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας» («Αυγή», 7/10/2006, σελ.9) ενώ την επόμενη σε σημείωμα με τίτλο «γεύση παρακράτους στα ΕΛΤΑ» αναφέρεται εκ νέου στο γεγονός της επίθεσης και δημοσιεύει ανακοίνωση του ΣΥΝ που αφού καταδικάζει απερίφραστα τις «αντιδημοκρατικές και τραμπούκικες ενέργειες» σημειώνει: «σήμερα όσο ποτέ πρέπει να καταδικαστούν και να αποδοκιμαστούν κάθε είδους πράξεις και βιαιότητες στο συνδικαλιστικό κίνημα, που παραπέμπουν σε άλλες εποχές και δυναμιτίζουν το δημοκρατικό κλίμα των αντιπαραθέσεων στη συνδικαλιστική και πολιτική ζωή της χώρας» («Αυγή», 8/10/2006, σελ. 42). Επίσης δημοσιεύει ανακοίνωση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ (ΕΚΦ) όπου ανάμεσα στ’ άλλα αναφέρεται: «η βίαιη αυτή επίθεση θυμίζει ανώμαλες, αντιδημοκρατικές καταστάσεις που έζησε το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα σε άλλες εποχές και που έχουν καταδικαστεί ανεπίστρεπτα στη συνείδηση του ελληνικού λαού. Ο ενωμένος, ταξικός αγώνας των εργαζομένων θα ακυρώσει στην πράξη τις πρακτικές αυταρχισμού και αξιοποίησης παρακρατικών μηχανισμών για την προώθηση νεοφιλελεύθερων πολιτικών».

Σ’ αντίθεση με τις παραπάνω εφημερίδες που πρόβαλαν πρωτοσέλιδα το θέμα ο «Ριζοσπάστης» ήταν η μόνη εφημερίδα που το έθαψε κυριολεκτικά, προφανώς σκόπιμα, στη σελίδα 21 και μάλιστα στο κάτω μέρος της και με τίτλο «θύμα βίαιης επίθεσης συνδικαλιστής της ΠΑΣΚΕ» (λείπει επίσης σκόπιμα απ’ τον τίτλο η λέξη «θάνατος»), αναφέρει την καταγγελία της Γραμματείας Αθήνας του ΠΑΜΕ, παρουσιάζει τις δηλώσεις Παπανδρέου-Ρουσόπουλου σαν «καβγά πάνω απ’ τον νεκρό» και δημοσιεύει την ανακοίνωση του «Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ» που την αναδημοσιεύουμε, για πληρέστερη εικόνα, ολόκληρη: «το ΚΚΕ καταδικάζει τη βίαιη ενέργεια συνδικαλιστών του χώρου της ΔΑΚΕ στο χώρο που φυλάσσονταν η κάλπη, και τη θλιβερή κατάληξη του επεισοδίου με το θάνατο του συνδικαλιστή της ΠΑΣΚΕ Μανόλη Γουρνιεζάκη. Εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στην οικογένεια του νεκρού συνδικαλιστή» («Ρ», 7/10/2006, σελ. 21).

Επιπλέον δημοσιεύει μια επαίσχυντη και κατάπτυστη, φιλοφασιστικού χαρακτήρα υπεράσπισης των δολοφόνων τραμπούκων, τοποθέτηση του «Γ. Μαυρίκου, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ» στον «Αλφα» στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρεται: «η αιτία που γεννά αυτά τα φαινόμενα είναι το γεγονός ότι οι κυβερνητικές συνδικαλιστικές παρατάξεις ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ, στο χώρο των ΔΕΚΟ έχουν θα έλεγα, μία «τυφλή αντιπαράθεση και κόντρα» όχι πάνω σε προγράμματα και θέσεις, αλλά για το ποιος θα κυριαρχήσει, επειδή όποιος κυριαρχήσει στο συνδικαλιστικό κίνημα των ΔΕΚΟ διαπλέκεται και αποκτά εξουσία» («Ρ», 7/10/2006, σελ. 21).

Ανάλογη αντιδραστικού περιεχομένου τοποθέτηση έκανε και ο Γιάννης Μανουσογιαννάκης στην τηλεόραση του «Αλφα» το Σάββατο βράδυ (7/10/2006) που αντί να καταδικάσει τη φασιστική δολοφονική επίθεση των τραμπούκων της ΔΑΚΕ βρέθηκε σε πλήρη ευθυγράμμιση με τους συνδικαλιστές της ΝΔ (ας υπενθυμίσουμε ακόμα πως ο Μανουσογιαννάκης όταν δέχονταν επίθεση απ’ τα ΜΑΤ διαδηλωτές συμπαραστάτες των απεργών ναυτεργατών στον Πειραιά, αυτός αντί να καταδικάζει την επίθεση διαχώριζε τη θέση του απ’ τους διαδηλωτές).

Οι αντιδραστικές αυτές απόψεις, έμμεσης αλλά σαφέστατης στήριξης της δολοφονικής δράσης των τραμπούκων της ΔΑΚΕ επαναλαμβάνονται προκλητικά και απ’ τους εξαχρειωμένους αστούς σοσιαλδημοκράτες δημοσιογραφίσκους του «Ριζοσπάστη» και σε άλλα φύλα του «Ριζοσπάστη» (πχ. «Ρ» 10/10/2006, σελ.2, 4 και 31, κ.λπ.).

Με τις παραπάνω κατάπτυστες, μα πρώτα απ’ όλα αντιδραστικές τοποθετήσεις οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ πρώτο, συγκαλύπτουν-δικαιολογούν τη φασιστική βία των τραμπούκων της ΔΑΚΕ (ΝΔ) αλλά και επιπλέον, ακόμα χειρότερα, δεύτερο, εμμέσως πλην σαφώς στηρίζουν τη φασιστική τους δράση.

Οι δυο πολυταλαντούχες μπαλαρίνες της κυβέρνησης Καραμανλή, ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες που έχουν μετατρέψει το ΠΑΜΕ σ’ έναν ιδιόμορφο απεργοσπαστικό μηχανισμό με τις ξεχωριστές διασπαστικού χαρακτήρα συγκεντρώσεις των απεργιακών κινητοποιήσεων – αναπόσπαστο τμήμα των κυβερνητικών απεργοσπαστικών μηχανισμών και ενταγμένο σ’ αυτούς – θα είχε ενδιαφέρον να καταθέσουν ως μάρτυρες στην προσεχή δίκη τις παραπάνω τοποθετήσεις τους σχετικά με την «αιτία που γέννησε το φαινόμενο» της δολοφονίας του συνδικαλιστή Γουρνιεζάκη, κατάθεση φιλόδοξη που θα τους αναδείκνυε ως τους καλύτερους μάρτυρες υπεράσπισης-αθώωσης των δολοφόνων φασιστών τραμπούκων της ΔΑΚΕ (ΝΔ) και άξιους μιμητές-αντιγραφείς της πρόσφατης κατάθεσης του αντιδραστικού μητροπολίτη, νουννού και μάρτυρα υπεράσπισης του ναζιφασίστα Αντ. Ανδρουτσόπουλου («Περίανδρου»): «ξέρετε σε μία σύγκρουση δεν φταίει μόνο ένας… εγώ νομίζω ότι υπήρχε μια ομάδα νέων – τέτοια εικόνα έχω – και μια άλλη ομάδα, με διαφορετικές αντιλήψεις και συγκρούστηκε» («Ελευθεροτυπία», 8/10/2006, σελ. 53 και στο σχετικό σημείωμα αυτού του φύλλου). Ας μην χάσουν, λοιπόν, οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ τη μοναδική ευκαιρία που τους προσφέρεται.

Έτσι, λοιπόν, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των ηγετών του ΠΑΜΕ – και σ’ αυτό ακριβώς φαίνεται καθαρά το μέγεθος της αντιδραστικότητας της τοποθέτησης των Μαυρίκου-Μανουσογιαννάκη - η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη είχε τότε σαν «αιτία» την «τυφλή αντιπαράθεση και κόντρα» μεταξύ της φασιστικής ΕΡΕ και της ΕΔΑ, η δε δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα στην Πάτρα την «αντιπαράθεση» κυβέρνησης ΝΔ (Μητσοτάκη) και καθηγητών και δεν ήταν το αποτέλεσμα της φασιστικής τραμπούκικης δολοφονικής δράσης των μοναρχοφασιστικών κομμάτων ΕΡΕ-ΝΔ και των τρομοκρατικών ομάδων κρούσης τους.

Αν η παλιά προδοτική σοσιαλδημοκρατία των δεκαετιών ΄20 και ΄30 άνοιξε τότε το δρόμο στο φασισμό με τη διάσπαση της εργατικής τάξης και τον ιδεολογικο-πολιτικό αφοπλισμό της, η νέα ντόπια χρουστσωφική σοσιαλδημοκρατία του «Κ»ΚΕ με την παραπάνω τοποθέτηση των στελεχών της κάνει επιπλέον ένα πελώριο βήμα παραπέρα και πράττει κάτι πολύ χειρότερο: συγκαλύπτει-δικαιολογεί τη φασιστική τρομοκρατία γενικά και στηρίζει, ακριβώς μ’ αυτή την τοποθέτηση, τη φασιστική δολοφονική δράση των όποιων τραμπούκικων ομάδων κρούσης. Και εδώ βρίσκονται οι βαρύτατες πολιτικές ευθύνες της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας της Α. Παπαρήγα, ανεξάρτητα απ’ τις οποιεσδήποτε πολιτικές σκοπιμότητες.

Παρά το γεγονός ότι όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης καταδίκασαν τη «βίαιη ενέργεια» - δεν την αποκαλούν καν «δολοφονική» - και πολύ περισσότερο «ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ» παρόλο που οδήγησε στο ΘΑΝΑΤΟ του συνδικαλιστή – όμως το έπραξαν μ’ έναν εντελώς χλιαρό τρόπο και επιπλέον, αυτό είναι το χαρακτηριστικότερο, δε θέλησαν να πάρει έκταση το θέμα και πολιτικές διαστάσεις. Το «έκλεισαν» άρον-άρον.

Η απαράδεκτη και χλιαρότατη αυτή στάση όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης, αστικών (μεγαλοαστικό ΠΑΣΟΚ) και ρεβιζιονιστικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ), για οποιεσδήποτε πολιτικές σκοπιμότητες που δεν ενδιαφέρουν εδώ, είναι επικίνδυνη επειδή αυτή ανοίγει το δρόμο στην ανάπτυξη και ένταση της φασιστικής τρομοκρατίας, πράγμα που σημαίνει ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης επωμίζονται γι’ αυτή τους τη στάση βαρύτατες πολιτικές ευθύνες.

Το νέο αυτό κρούσμα δολοφονικής τρομοκρατίας δεν θυμίζει μόνο τις δολοφονίες του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963 στη Θεσσαλονίκη και του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα το 1991 στην Πάτρα απ’ τις κυβερνήσεις της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς αλλά δείχνει και την ύπαρξη-οργάνωση, και απ’ την τωρινή κυβέρνηση Καραμανλή, παρακρατικών τρομοκρατικών ομάδων κρούσης, ανάλογες εκείνων των δολοφονικών ομάδων των Καλαμποκο-Γκοτζαμάνηδων που είχαν συγκροτηθεί και καθοδηγηθεί απ’ τις κυβερνήσεις Κ. Μητσοτάκη-Κ. Καραμανλή αντίστοιχα. Ανάλογες ομάδες κρούσης της ΝΔ δρουν αυτές τις μέρες και επιτίθενται στους μαθητές των καταλήψεων, προκαλώντας σκόπιμα καταστροφές στα σχολεία για να δυσφημίσουν τις καταλήψεις και ξυλοφορτώνοντας τους μαθητές να σταματήσουν τις καταλήψεις.


Πετρέλαιο και ανταγωνισμοί στην Αρκτική

Ο εντοπισμός τεράστιων αποθεμάτων αερίου και οι υψηλές τιμές στην ενέργεια σε συνδυασμό με την αύξηση της μέσης παγκόσμιας θερμοκρασίας, έχει οριστικά θέσει την Αρκτική στο κέντρο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, με τη Νορβηγία σε έναν ρόλο κλειδί.

«Ο κόσμος έχει ανάγκη σε γιγαντιαίες πετρελαϊκές επενδύσεις για τα επόμενα 25 χρόνια. Γι αυτό είναι σημαντικό να προσελκύσουμε τις πετρελαϊκές εταιρίες στην περιοχή του Μπάρεντς τώρα» λέει η Διεθνής Υπηρεσία Ενέργειας, αναφέρει η (σημ.μετάφρ.: νορβηγική) εφημερίδα Aftenposten το Νοέμβρη του 2005.

«Η ΔΥΕ φοβάται πως η αναμενόμενη κατά 50% αύξηση της ζήτησης ενέργειας ως το 2030 θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη εξάρτηση από τις πετρελαιοπαραγωγούς χώρες της πολιτικά ασταθούς Μέσης Ανατολής». Η ΔΥΕ έλαβε την απάντηση που ήλπιζε. Στις 31 Μάρτη, η νορβηγική κυβέρνηση παρουσίασε το πλάνο σωτηρίας της Θάλασσας του Μπάρεντς, μετά από σφοδρή σύγκρουση μεταξύ των τριών «κόκκινων» και πράσινων κομμάτων που αποτελούν τον κυβερνητικό συνασπισμό. Η αλιεία, το περιβάλλον, η εκμετάλλευση πετρελαίου και αερίου θα συνυπάρχουν, θα επιβλέπουμε την τήρηση όλων των υποχρεώσεων, είπε ο Πρωθυπουργός (Εργατικό Κόμμα- Σοσιαλδημοκράτες) Jens Stoltenberg. Ειδικά οι υποχρεώσεις μας έναντι των πετρελαϊκών εταιριών και των ΗΠΑ, θα πρέπει να προστεθούν.

Ζωτική για την προστασία του περιβάλλοντος

Μολονότι κάποιες από τις πλέον ευαίσθητες ζώνες αλιείας δεν έχουν συμπεριληφθεί στο σχέδιο, κάτι που απαιτούσε το Σοσιαλιστικό Αριστερό Κόμμα (SV), το σχέδιο αυτό δεν παρέχει ούτε μια αποτελεσματική προστασία αυτών των ζωτικών για την παράκτια αλιεία. Το σχέδιο θα αναθεωρηθεί το 2010.

Τα περιβαλλοντικά κινήματα διαμαρτυρήθηκαν και κατηγόρησαν σφοδρά τα κυβερνητικά κόμματα για αθέτηση των προεκλογικών τους υποσχέσεων σχετικά με την προστασία του περιβάλλοντος.

Η Νορβηγική θάλασσα και η θάλασσα του Μπάρεντς αποτελούν φυσικά θησαυροφυλάκια και είναι σημαντικά για όλο το οικολογικό αναπαραγωγικό σύστημα, ειδικά για το νορβηγικό-αρκτικό βακαλάο.

Με κάποιες εξαιρέσεις, γεωτρήσεις για πετρέλαιο θα επιτραπούν πέρα από τις ακτές βορείως της Φινλανδίας, στα σύνορα δηλ. με τη Ρωσία.

Η πιο βόρεια πλατφόρμα παραγωγής αερίου Snøhvit (Λευκό Χιόνι), πρόσφατα τέθηκε σε λειτουργία. Αυτό το νορβηγικό σχέδιο είναι από μόνο του μεγάλων διαστάσεων. Πολύ σημαντικό είναι ότι θεωρείται ως το «εισητήριο» για την είσοδο της Norsk Hydro και της Statoil στην προσπάθειά τους να πατήσουν το πόδι τους στη διπλάσια σε μέγεθος περιοχή με αέριο Shtokman, στη Ρωσική οικονομική ζώνη.

Το Σεπτέμβρη του 2005 ο ρωσικός κολοσσός Gazprom όρισε τις πέντε εταιρίες Hydro, Statoil, Total, Chevron και Conoco Philips να λάβουν μέρος στον τελικό διαγωνισμό για το ποια από αυτές θα αποτελεί συνεταίρος στην αξιοποίηση της Shtokman.

Η κυβέρνησή μας, ως μια κυβέρνηση υπέρ των μονοπωλίων, φυσικά κάνει ό,τι είναι δυνατό υπέρ των συμφερόντων των «δικών μας» εταιριών. Όταν ο ρώσος πρωθυπουργός Mikhail Fradkov πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στη Νορβηγία στις 28 Μάρτη, επιδείξεις των σχεδίων του αγωγού της υποψήφιας Norsk Hydro στη δυτική ακτή, αποτελούσαν ένα πολύ σημαντικό τμήμα του πρωτοκόλλου.

Η Hydro και η Statoil αποτελούν διεθνώς την πρωτοπορία σε υπεράκτια τεχνολογία, και, γι’ αυτό το λόγο θεωρούνται εν δυνάμει ενδιαφέρουσες από τη ρωσική ολιγαρχία.

Οι ΗΠΑ θέλουν τη Νορβηγία ως σταθερό προμηθευτή αερίου.

Τα κέρδη και οι εκτιμώμενες αυξήσεις στην τιμή αγοράς του πετρελαίου και του αερίου αποτελούν φυσικά το αρχικό κίνητρο για αυτό τον όψιμο αγώνα δρόμου στη Θάλασσα του Μπάρεντς. Αλλά η γεωπολιτική και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί αποτελούν ένα εξίσου σημαντικό τμήμα του παιχνιδιού.

«Η σημασία της Νορβηγίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες, όσον αφορά την εθνική ενεργειακή μας πολιτική, αυξάνει χρόνο με το χρόνο» δήλωσε ο πρώην πρέσβης John Doyle Ong σε μια συνέντευξη το φθινόπωρο του 2005. Η Νορβηγία μπορεί να εξισορροπήσει την εξάρτηση από την ασταθή Μέση Ανατολή και πολύ δύσκολα θα σκεφτεί να απειλήσει να πουλά το πετρέλαιο και το αέριό της σε ευρώ αντί για δολάρια ΗΠΑ διακινδυνεύοντας, έτσι, την ηγεμονία του δολαρίου και τον αμερικάνικο χάρτινο πύργο που έχει κατασκευαστεί από ένα υπερτιμημένο νόμισμα Ο Ong ήταν ένας ένθερμος υποστηρικτής του σχεδίου Snow White. Η αποστολή αερίου, από εδώ στο Cove Point, Washington DC, πολύ σύντομα θα αποτελεί πραγματικότητα.
Κατά την αναχώρησή του, ο πρέσβης, αφού θρασύτατα απαίτησε οι ΗΠΑ να συμμετέχουν σε τριμερείς διαπραγματεύσεις με τη Νορβηγία και τη Ρωσία, δήλωσε σε συνέντευξή του στη Dagbladet, ότι «οι πρωτοβουλίες της Νορβηγίας είναι πάντοτε συμβατές με τους στόχους της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Και η Νορβηγία, σε πολλές περιπτώσεις, μπορεί να κάνει πράγματα που εμείς δεν μπορούμε, παραμένοντας αυτή που είναι και εμείς, παραμένοντας αυτοί που είμαστε».
Στην Αρκτική περιοχή οι ΗΠΑ ίσως έχουν επιπλέον ανάγκη για έναν επιβλέποντα, και η Νορβηγία έχει στο παρελθόν αποδείξει πως αποτελεί μια καλή επιλογή.

Μια φράξια του Ρεπουμπλικανικού κόμματος έχει μπλοκάρει την επικύρωση, εκ μέρους των ΗΠΑ, της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας των Ηνωμένων Εθνών (UNCLOS) του 1982, αφήνοντας το ελεύθερο στις ΗΠΑ να πιέζουν για μια αναδιανομή των αποθεμάτων πετρελαίου, αερίου και αλιείας.

Η αύξηση της μέσης παγκόσμιας θερμοκρασίας προσφέρει νέες προοπτικές κερδοφορίας

Αυτό που τα κινήματα για την προστασία του περιβάλλοντος φοβούνται, κάνει τις πετρελαϊκές εταιρίες να τρίβουν τα χέρια τους. Η Παγκόσμια θερμοκρασία έχει ήδη οδηγήσει σε ένα δραματικό λιώσιμο των πάγων στην Αρκτική. Τον Αύγουστο του 2005 ένα ρωσικό ερευνητικό σκάφος κατόρθωσε να φτάσει στο Βόρειο Πόλο από μόνο του, χωρίς τη βοήθεια παγοθραυστικού. Κάτι τέτοιο στο παρελθόν δεν ήταν εφικτό. Κάτω από τον πολικό πάγο υπάρχουν τεράστια και απροσδιόριστα αποθέματα, τα οποία τώρα μπορούν να γίνουν προσβάσιμα και κερδοφόρα αν οι μάζες πάγου συνεχίσουν να συρρικνώνονται. Μόνο ένα τμήμα αυτού που κρύβεται κάτω από το παχύ στρώμα πάγου έχει γεωλογικά ερευνηθεί. Σχεδόν εξίσου σημαντικές είναι οι προοπτικές συντομότερων διαδρομών μεταφοράς, που θα μειώσουν δραστικά το κόστος. Ένα νέο πέρασμα μισάνοιχτο για 4-5 μήνες το χρόνο, θα άνοιγε νέες διαδρομές μεταφοράς, και θα προξενούσε νέους υπολογισμούς κόστους και οφέλους για πιθανά αποθέματα.

Αυτοί οι παράγοντες εξηγούν την προθυμία των ιμπεριαλιστών να βάλουν χέρι σε όσο περισσότερες πηγές στην Αρκτική, καθώς και τον επιθετικό τόνο μεταξύ κρατών που παραδοσιακά θεωρούνταν καλοί γείτονες. Ο ανταγωνισμός γίνεται πιο έντονος ως αποτέλεσμα επίσης των κλιματικών αλλαγών που προξενούν μια μετανάστευση τεράστιων αποικιών καβουριών και ψαριών. Αυτό ίσως σημαίνει ότι κάποια κράτη θα απωλέσουν μεγάλα αποθέματα, όταν ολόκληροι θαλάσσιοι πληθυσμοί, ως αποτέλεσμα αλλαγών στη θερμοκρασία του νερού και στα θαλάσσια ρεύματα, μετακινηθούν σε νέες περιοχές.

Η Νορβηγία θέλει να επεκτείνει την επιρροή της

Η κοκκινοπράσινη κυβέρνηση που ήλθε στην εξουσία στα τέλη του φθινοπώρου του 2005, έχει από την αρχή δώσει προτεραιότητα στις πολύ βόρειες περιοχές, πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά. Αυτός ο προσανατολισμός έχει παρουσιαστεί όχι μόνο ως μια πολιτική ώριμης και σώφρονος εκμετάλλευσης των φυσικών αποθεμάτων, αλλά και ως απόδειξη μιας ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας, βασισμένης στα εθνικά συμφέροντα, δηλ. ως μια ήπια στροφή από την απόλυτη υποταγή στις ΗΠΑ. Με αυτή την εκδοχή γίνεται αποδεκτό, και επικυρώθηκε, από το πιο αριστερό- από τα κυβερνητικά- κόμμα, το SV.

Αλλά, όπως έχει αποδειχτεί, η νορβηγική στόχευση στο πολύ βόρειο τμήμα της χώρας, είναι σε απόλυτη σύμπλευση με τις επιθυμίες και τα συμφέροντα των ΗΠΑ, ενώ ταυτόχρονα συμβαδίζει με τις ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες της ίδιας της Νορβηγίας. Είναι πολύ σημαντικό για τις ΗΠΑ το ότι η Νορβηγία, ένα μέλος του ΝΑΤΟ, επικεντρώνει τη δραστηριότητά της και επενδύει και στρατιωτικά στην περιοχή (1). Παρόλο που οι ΗΠΑ εκτιμούν τη νορβηγική «συνεισφορά» στις δυνάμεις κατοχής του Αφγανιστάν και αλλού, αυτή είναι περισσότερο πολιτικής και συμβολικής φύσης.

Ανταγωνισμός μεταξύ Ρωσίας, Καναδά, Δανίας και Νορβηγίας

Η Νορβηγία και η Ρωσία εδώ και καιρό έχουν θέσει εδαφικά ζητήματα, και μερικώς έχουν πάρει το νόμο στα χέρια τους. Για πάνω από 30 χρόνια, τα δύο κράτη βρίσκονται σε διαφωνία, όσον αφορά στις αρχές πάνω στις οποίες πρέπει να βασιστεί η χάραξη της θαλάσσιας οικονομικής συνοριακής γραμμής. Η Νορβηγία επιμένει στην αρχή της ίσης απόστασης, ενώ η Ρωσία είναι υπέρ μια χάραξης συνόρων με βάση τον κάθε οικονομικό τομέα. Η διαφιλονικούμενη ζώνη αποτελεί μια γκρίζα ζώνη και, παράνομα, αποτελεί αγαπημένο σημείο για πλοία από διάφορα κράτη με μεγάλο στόλο αλιείας. Η Νορβηγία έχει κηρύξει από μόνη της μια ζώνη προστασίας γύρω από τα νησιά Spitsbergen, κάτι όμως που δεν έχει αναγνωριστεί από άλλα κράτη.

Το 2001, η Ρωσία επιχείρησε να προσαρτήσει τη μισή Αρκτική Θάλασσα, αλλά αντιτάχθηκαν σε αυτό οι ιμπεριαλιστές ανταγωνιστές της. Ο Καναδάς και η Δανία επίσης, έχουν επιθετικές βλέψεις στην Αρκτική περιοχή. Μάχονται όσον αφορά την κυριαρχία της μικρής βραχονησίδας Hansøya πέρα από τη Γροιλανδία. Η Δανία (που κατέχει ως ημιαποικία τη Γροιλανδία) προσπαθεί γεωλογικά να αποδείξει ότι ο Βόρειος Πόλος αποτελεί φυσική συνέχεια της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας της Γροιλανδίας, ενώ ο Καναδάς κάνει επίδειξη στρατιωτικής ισχύος, περιπολώντας τα πολικά σύνορά το με βαριά οπλισμένο στρατό 1500 ατόμων, κυρίως ιθαγενών. Η επιθετική καναδική συμπεριφορά είναι ένα επιπλέον μέτρο για την εξασφάλιση του ελέγχου του βορειοδυτικού μελλοντικού περάσματος.

Ο όρος «Ψυχρός Πόλεμος» ίσως αποκτήσει νέα σημασία στο Αρκτικό μέτωπο.

1)H Νορβηγία επενδύει σταθερά στη ναυτική της δυναμικότητα και έχει δαπανήσει 4 δις. $ σε 5 νέα πολυλειτουργικά πολεμικά πλοία, κατασκευασμένα στην Ισπανία. Το Βασιλικό Ναυτικό ελπίζει να έχει γίνει το καλύτερο (αν και όχι το μεγαλύτερο) στην Ευρώπη ως το 2010.

2)Η Συνθήκη του Svalbard (Spitsbergen) του 1920 δίνει ένα ειδικό καθεστώς σε αυτά τα νησιά. Αν και παραμένουν υπό Νορβηγική δικαιοδοσία, οποιαδήποτε στρατιωτική δραστηριότητα είναι απαγορευμένη αλλά επιτρέπεται τα συμβαλλόμενα κράτη, αν και υπό συγκεκριμένους περιορισμούς, να αναπτύσσουν οικονομική δραστηριότητα. 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

ΔΑΚΕ (ΝΔ) - ΕΣΑΚ-ΔΕΕ («Κ»ΚΕ): Ανοιχτοί υπονομευτές-σαμποταριστές της μεγάλης απεργία των δασκάλων

Δημοτικές-Νομαρχιακές εκλογές: Μια «πεταχτή» και εντελώς επιπόλαιη ματιά στον τύπο των δυο μεγάλων αστικών κομμάτων, του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, σε κείνον των δυο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ αλλά και των εξωκοινοβουλευτικών Αριστερών Οργανώσεων δείχνει ότι όλοι τους σημείωσαν «επιτυχίες» και «άνοδο» του εκλογικού τους ποσοστού.

Η φασιστική επίθεση στελεχών της ΔΑΚΕ και άγριος δολοφονικός ξυλοδαρμός οδηγεί στο θάνατο τον συνδικαλιστή Μ. Γουρνιεζάκη

Οι τοποθετήσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης απέναντι στη δολοφονία του συνδικαλιστή Μ. Γουρνιεζάκη από φασίστες τραμπούκους της ΔΑΚΕ και οι βαρύτατες πολιτικές τους ευθύνες

Πετρέλαιο και ανταγωνισμοί στην Αρκτική

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55