Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 237 1-15/11/2006Αρ. Φύλ. 237 1-15 Νοέμβρη 2006
Ιστορικό Γράμμα Νίκου Ζαχαριάδη - μαχητικό πανεθνικό-πατριωτικό εγερτήριο σάλπισμα κατά των φασιστών επιδρομέων  μ' επιστέγασμα "μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό"

 

Το υπερήφανο ΟΧΙ του ελληνικού λαού στους Ιταλούς Φασίστες επιδρομείς

ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι έλληνες παλαίβουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλαίβει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.

Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δόσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.

Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας.

Αθήνα 31 του Οχτώβρη 1940

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ

 


Η λασπολογική επίθεση των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών του «Κ»ΚΕ ενάντια στο ιστορικό γράμμα του Ζαχαριάδη

Οι χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές του «Κ»ΚΕ κατασυκοφάντησαν και διαστρέβλωσαν το ιστορικό γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη, ισχυριζόμενοι: «στο γράμμα όμως κάνει ένα χοντροκομμένο πολιτικό λάθος γράφοντας ότι «στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, εμείς (δηλ. οι έλληνες κομμουνιστές) πρέπει να δώσουμε ανεπιφύλαχτα όλες μας τις δυνάμεις»… η υπόδειξη για ανεπιφύλακτη υποστήριξη του φασίστα δικτάτορα Μεταξά δεν μπορούσε να μην δημιουργήσει συγχύσεις για το ρόλο της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας του Μεταξά και κείνων που βρίσκονται πίσω τους» («Σαράντα του ΚΚΕ 1918-1958», επιλογή ντοκουμέντων, σελ. 644, «Πολιτικές και Λογοτεχνικές εκδόσεις», 1958).

Είναι φανερό α) ότι πρόκειται για αδίστακτη και εντελώς εξόφθαλμη διαστρέβλωση, για την οποία σήμερα σιωπούν β) διαστρεβλώνοντας αυτό το σημείο του γράμματος αποδεικνύονται επιπλέον και αγράμματοι οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ, επειδή το «ανεπιφύλακτα» αναφέρεται στον πόλεμο και όχι στο «φασίστα δικτάτορα Μεταξά», όπως λασπολογώντας ισχυρίζονται οι πολιτικοί νάνοι και συκοφάντες του Ζαχαριάδη ντόπιοι χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές.


Ο σ. Ν. Ζαχαριάδης

«Πραγματικός αρχηγός Κόμματος»

Από τη δίκη στη δικτατορία

Αγαπητέ «Ριζοσπάστη»,

Με την ευκαιρία της απελευθέρωσης του ηρωικού αρχηγού μας σ. Ν. Ζαχαριάδη, θυμήθηκα ένα επεισόδιο από τη δίκη στο Εφετείο της 4ης Αυγούστου. Παρακολούθησα τότε τη δίκη αυτή από μέρος της Εργατικής Βοήθειας μαζί με το γιατρό Γιώργο Ανδρεόπουλο που τουφεκίστηκε από τους Γερμανούς. Όταν τελείωσαν οι καταθέσεις των μαρτύρων της «κατηγορίας» που ήταν όλοι χαφιέδες της Ειδικής και που στις καταθέσεις τους είπαν του κόσμου τις ηλιθιότητες, σηκώθηκε ο ηρωικός μας αρχηγός και ανάμεσα στ’ άλλα, βροντοφώνησε στο φασιστικό δικαστήριο τα παρακάτω λόγια που προξένησαν ρίγη συγκίνησης στους φίλους που παρακολουθούσαν τη δίκη και κατάπληξη στους χαφιέδες και τους δικαστές, που τάχασαν κυριολεκτικά. «Ναι, εγώ είμαι ο αρχηγός του Κομμουνιστικός Κόμματος της Ελλάδας και αναλαμβάνω όλες τις ευθύνες για την πολιτική του Κόμματος και για όλες τις πράξεις όλων των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος».

Η εντύπωση που προξενήθηκε μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου ήταν καταπληκτική, είχε δε την απήχησή της στην αγόρευση του συνηγόρου του σ. Ζαχαριάδη κ. Δ. Μπαμπάκου.

«Υπεράσπισα, είπε ο κ. Μπαμπάκος, υπουργούς και πρωθυπουργούς κατηγορουμένους δια την συμμετοχήν των εις το κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935. Κανείς απ’ αυτούς δεν είχε το θάρρος και τον ανδρισμόν ν’ αναλάβει την ευθύνην των πράξεών του και των πράξεων των οπαδών του. Απεναντίας όλοι συναγωνίζοντο μεταξύ των, ποιος θα κατηγορήσει την πολιτικήν του κόμματός του και τις πράξεις των οπαδών του. Θα ήθελα πολύ οι κύριοι αυτοί, οι οποίοι κατέλαβαν τα ύπατα της πολιτείας αξιώματα, να ήσαν εδώ αυτήν τη στιγμήν δια να λάβουν ένα μάθημα πολιτικής αγωγής και εντιμότητος από τον αρχηγό του Κομμουνιστικού Κόμματος κ. Ν. Ζαχαριάδην. Ο κ. Ν. Ζαχαριάδης είναι ένας πραγματικός αρχηγός. Τον παραδέχομαι. Είναι ένα πραγματικός αρχηγός Κόμματος, με συναίσθησιν των ευθυνών του και των καθηκόντων του ως αρχηγού. Είναι ένας Αρχηγός ο οποίος δε θα εδίσταζε να αναλάβει και την ευθύνην αυτού του Τρωικού πολέμου, αρκεί με τούτο να εκάλυπτε και το τελευταίο εκ των μελών του Κόμματος του οποίου είναι Αρχηγός».

Αυτός είναι πράγματι ο Αρχηγός μας σ. Ν. Ζαχαριάδης

ΓΙΩΡΓΗΣ ΒΑΡΝ.

«Ριζοσπάστης», 18 Μάη 1945, σελ. 1


Το βατερλό της αντιδραστικής συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ στην Καρδίτσα

Απ’ τη στιγμή που ο Χρ. Παλαμιώτης, στέλεχος του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ στην Καρδίτσα, αρνήθηκε να υποκύψει στις πιέσεις της ηγεσίας του κόμματός του για να παραιτηθεί απ’ την υποψηφιότητά του ως δημάρχου Καρδίτσας ήταν σχεδόν σίγουρο, αν όχι προδιαγεγραμμένο, ότι η αντιδραστική συνεργασία «Κ»ΚΕ-ΝΔ θα οδηγούνταν αναπόφευκτα στο απροσδόκητο και οδυνηρότατο και για τις δυο ηγεσίες πρωτοφανές βατερλό στο δεύτερο γύρο των εκλογών: «όπως αναμένονταν, ο «γαλάζιος» κομματικός μηχανισμός στην Καρδίτσα δεν αποδέχεται την απόφαση στη Ρηγίλλης να στηρίξει για τρίτη τετραετία, τον υποψήφιο του ΚΚΕ (και νυν δήμαρχο) Χ. Τέγο» («Ελευθεροτυπία», 25/6/2006, σελ. 26). Είναι επίσης γνωστό ότι τη δήλωση του Χρ. Τέγου («Ρ», 25/5/2006, σελ.7) είχε ακολουθήσει δήλωση-κριτική του στελέχους της ΝΔ Καρδίτσας Βασίλη Κωστή δημοσιευμένη στον «Πρωινό Τύπο» (27 Μάη) της Καρδίτσας (δημοσιευμένες και οι δυο σε φωτοτυπία στην «Ανασύνταξη», φύλο 1-15 Σεπτέμβρη, σελ. 2). Οι μόνοι που «έπλεαν σε πελάγη ευτυχίας» και αισιοδοξίας ήταν οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ: «τα μηνύματα που φτάνουν από τις γειτονιές της πόλης και τα δημοτικά διαμερίσματα δείχνουν ότι η νίκη θα είναι μεγάλη» («Ρ», 20/10/2006, σελ. 7).

Έτσι οι για δυο τετραετίες (1998-2006) δήμαρχοι-νομάρχες της Καρδίτσας, ο «γαλαζιο-ροζ» δήμαρχος Τέγος («Κ»ΚΕ) και ο «γαλαζο-ροζ» νομάρχης Β. Αναγνωστόπουλος (ΝΔ) της αντιδραστικής συμμαχίας-συνεργασίας του «Κ»ΚΕ με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ, αποτελούν πλέον «παλιά γλυκιά ανάμνηση», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τερματίστηκε η συνεργασία μεταξύ των δυο κομμάτων: η συνεργασία τους προφανώς «ζει και βασιλεύει».

Τους «πρωτοπόρους προλετάριους», «στρατάρχες» του Θεσσαλικού κάμπου, Τέγο («Κ»ΚΕ)-Αναγνωστόπουλος (ΝΔ) συναγωνιστές στην πάλη για τα συμφέροντα και τα «δίκαια» των αγροτών (διάβαζε: των πλούσιων μεγαλοαγροτών) δεν κατάφεραν να διασώσουν απ’ την πανωλεθρία ούτε οι «ευλογίες» του Βαρθολομαίου (Τέγος: «επιστρέφοντας απ’ την Κων/πολη…», «Ρ», 25/05/2006, σελ. 7) ούτε η στήριξη της «στρατιάς» των υπουργών-βουλευτών της ΝΔ Καρδίτσας (Σιούφας-Ταλιαδούρος-Τσιάρας), ούτε οι μεταξύ τους χαριεντισμοί, οι αγκαλιές και τα «τρανταχτά γέλια» στις οθόνες της τηλεόρασης (Πέμπτη 19/10/2006) μα ούτε οι πρωτοσέλιδες σοβαροφανείς και χαζοχαρούμενες πόζες των Τέγο-Αναγνωστόπουλων με τους βουλευτές της ΝΔ στις εφημερίδες της Καρδίτσας (φωτογραφία σε «ΝΕΟΣ ΑΓΩΝ» 21/10/2006).

Μετά την ψυχρολουσία της Κυριακής ο λαλίστατος κατά τα άλλα «γαλαζο-ροζ» νυν δήμαρχος Τέγος «φρονίμως ποιών» επέλεξε τη σιωπή, ενώ ο Β. Αναγνωστόπουλος (ΝΔ), ένας απ’ τους «στρατάρχες» του θεσσαλικού κάμπου για τον οποίο κάποτε ο «Ριζοσπάστης» έγραφε ότι «έδωσε δείγματα της αγωνιστικής του προσωπικότητας κατά τη διάρκεια των μεγάλων αγροτικών κινητοποιήσεων των τελευταίων χρόνων» («Ρ», 5/7/1998) – προφανώς για τα συμφέροντα των πλούσιων μεγαλοαγροτών – δεν «άντεξε» την πανωλεθρία του και ξεσπάθωσε, χαρακτηρίζοντας το κόμμα του, τη ΝΔ, «τσαντιρομάγαζο» («Ρ», 26/10/2006, σελ. 12), ενώ για το Σιούφα είπε: «ήταν ο μέγιστος υπουργός του νομού. Παρέστη σε κάποιες εκδηλώσεις, φωτογραφήθηκε, είπαμε. Εγώ το αποτέλεσμα μετρώ» («Ρ», 26/10/2006, σελ. 12).

Είναι προφανές ότι οι Σιούφας-Ταλιαδούρος-Τσιάρας (ΝΔ) δεν κατάφεραν να πιέσουν το Χρ. Παλαμιώτη και τα άλλα στελέχη της ΝΔ Καρδίτσας να εφαρμόσουν τη συμφωνία συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ, που προέβλεπε να ψηφιστεί ο μεν Χρ. Τέγος («Κ»ΚΕ) για δήμαρχος, ο δε Β. Αναγνωστόπουλος (ΝΔ) για νομάρχης. Αυτό έχει προκαλέσει μεγάλες τριβές στο χώρο της ΝΔ και ιδιαίτερα στην Καρδίτσα.

Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ «φυσάνε και δεν κρυώνει» η εξέλιξη-πανωλεθρία, μάλιστα τώρα την «εκμεταλλεύονται» για να ισχυριστούν ότι δεν υπήρξε συμφωνία-συνεργασία «Κ»ΚΕ-ΝΔ και οι διάφοροι γκεμπελίσκοι δημοσιογραφίσκοι του «Ριζοσπάστη» ο ένας γράφει ότι τάχα πρόκειται για «επιμονή στη λάσπη: «Ανοιχτή στήριξη της ΝΔ στον υποψήφιο του ΚΚΕ στην Καρδίτσα (στην πρώτη σελίδα στην «Αυγή»)» («Ρ», 21/10/2006, σελ. 2) και το γράφει αυτό: α) την ίδια που πολύ καλά γνωρίζει, όπως όλος ο κόσμος, τη δήλωση (19/10) των Δ.Σιούφα-Σπ.Ταλιαδούρου-Κ.Τσιάρα στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι «συμπαρατάσσονται τόσο στον υποψήφιο και νυν νομάρχη Βασίλη Αναγνωστόπουλο όσο και στον υποψήφιο και νυν δήμαρχο Καρδίτσας Χρ. Τέγο» («Αυγή», 20/10/2006, σελ. 5), β) όταν ο γραμματέας της ΝΔ, Λ. Ζαγορίτης δηλώνει (19/10/2006) στο «Κόκκινο 105,5»: «εμείς δεν ψηφίζουμε ΠΑΣΟΚ. Σε καμιά περίπτωση και πουθενά. Αυτή είναι η θέση της ΝΔ», και γ) όταν ο Χρ. Τέγος, νυν «γαλαζιο-ροζ» δήμαρχος Καρδίτσας και μάλιστα για δεύτερη τετραετία, είναι και υποψήφιος δήμαρχος του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ για τρίτη φορά: «νομαρχία Καρδίτσας, Αναγνωστόπουλος Βασ., νομάρχης Καρδίτσας, δήμος Καρδίτσας, Τέγος Χρ., δήμαρχος Καρδίτσας» (ανακοίνωση της ΝΔ 22 Μάη δημοσιευμένη σε «Ρ» 23/05/2006, σελ.7 και «Ελευθεροτυπία», 23/05/2006, σελ. 4), υποψηφιότητα που δεν αποποιήθηκε ούτε ο Χρ. Τέγος ούτε η ηγεσία του «Κ»ΚΕ.

Ενας άλλος δημοσιογραφίσκος του «Ριζοσπάστη» μετά την «κοινή ανακοίνωση που εξέδωσαν οι Δ. Βερίλλης και Χρ. Παλαμιώτης, υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ και «αντάρτης» της ΝΔ, αντίστοιχα στο δήμο της Καρδίτσας», νομίζει, σε κουτοπόνηρο στυλ του δασκάλου του Ουκρανού χοιροβοσκού Νικήτα Χρουστσώφ, ότι γίνεται πιστευτός όταν διαψεύδει την υπαρκτή συνεργασία «Κ»ΚΕ-ΝΔ στην Καρδίτσα, γράφοντας: «θα βρεθεί κανένα «καλόπαιδο», από εκείνα που σε κάθε δημοτικές εκλογές μιλούν για τις «ανίερες» συμμαχίες του ΚΚΕ στην Καρδίτσα να μας εξηγήσει τώρα την «ιερότητα» των (πραγματικών) γαλαζοπράσινων συμμαχιών στην Καρδίτσα» («Ρ», 19/10/2006, σελ. 31).

Κι ένας άλλος, τρίτος, μετά την πανωλεθρία της συμμαχίας-συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ ανακαλύπτει όψιμα «ιερά συμμαχία ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ-ΝΔ» («Ρ», 24/10/2006, σελ. 8). Στην πραγματικότητα όμως υπάρχουν δυο «ιερές συμμαχίες»: α) μια «Κ»ΚΕ-ΝΔ που μετά από δυο τετραετίες ηττήθηκε κατά κράτος και β) μια ΠΑΣΟΚ-Χρ. Παλαμιώτη, στελέχους της ΝΔ, που δεν ακολούθησε τη γραμμή του κόμματός του, που κέρδισε τις εκλογές. Αυτή είναι η αλήθεια. Επιπλέον ούτε η ηγεσία της ΝΔ μιλούσε μόνο για «στήριξη» του Χρ. Τέγου, όπως ισχυρίζεται ο γκεμπελίσκος του «Ριζοσπάστη» αλλά τον είχε – αυτό είναι το βασικό – στο ψηφοδέλτιό της υποψήφιο δήμαρχο Καρδίτσας, κι αυτό εκφράζει την υπαρκτή συνεργασία-συμφωνία «Κ»ΚΕ-ΝΔ.

Τώρα οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ παρουσιάζονται κουτοπόνηρα και «δαρμένοι» (που είναι βέβαια γεγονός αφού έχασαν τις εκλογές) αλλά και «ριγμένοι» τάχα απ’ την ΝΔ (ριγμένοι μόνο απ’ τον Παλαμιώτη και όχι από το κόμμα της ΝΔ), πράγμα που είναι χοντροειδές επαναλαμβανόμενο ψεύδος προκλητικών γκεμπελίσκων αφού τα «Κ»ΚΕ-ΝΔ είχαν κοινό και μοναδικό υποψήφιο δήμαρχο τον Χρ. Τέγο και μάλιστα για τρίτη κατά σειρά τετραετία.

Και άλλος, τέταρτος, δημοσιογραφίσκος, επειδή δεν εκλέχτηκε ο Χρ. Τέγος νομίζει ότι μπορεί να εξαφανίσει από προσώπου γης τη συμφωνία-συνεργασία «Κ»ΚΕ-ΝΔ γράφοντας: «και όμως συνεχίζουν να μιλούν για «συμμαχία ΚΚΕ-ΝΔ». Ξέρουν αυτοί τι κάνουν. Πες, πες κάτι μένει στο τέλος…» («Ρ», 24/10/2006, σελ. 4).

Οι θρηνωδίες και τα ψεύδη των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών δεν μπορούν όμως να αλλάξουν-σβήσουν την πραγματικότητα δηλ. την ύπαρξη της αντιδραστικής συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ, την οποία, τουλάχιστον απ’ τα 1998 ως τα σήμερα επιβεβαιώνει: α) η εκλογή των κοινών «γαλαζο-ροζ» υποψηφίων, Χρ.Τέγου-Β.Αναγνωστόπουλου, για δυο τετραετίες, β) το ότι «στην Καρδίτσα τώρα, αυτή τη στιγμή, στους 19 δημοτικούς συμβούλους της πλειοψηφίας με δήμαρχο το στέλεχος του ΚΚΕ Χρ. Τέγο, οι 5 είναι του ΚΚΕ και οι 14 της ΝΔ. Ο αντιδήμαρχος κ. Ανδρέας Γεωργίου π.χ. δεν υπήρξε πρόεδρος της Νομαρχιακής Οργάνωσης της ΝΔ, δεν είναι γνωστό της στέλεχος; Ο κ. Χρ. Παλαμιώτης – τώρα διαφωνών – δεν έχει τα ίδια αξιώματα; Πώς συνέβαιναν αυτά χωρίς συμφωνίες; Χωρίς να τα γνωρίζει η κεντρική ηγεσία του ΚΚΕ;» («Εποχή», 28/5/2006, σελ.5), γ) ότι ο Χρ. Τέγος («Κ»ΚΕ) ήταν κοινός υποψήφιος των «Κ»ΚΕ-ΝΔ, τρίτη κατά σειρά φορά, και σ’ αυτές τις δημοτικές εκλογές.

Τέλος η Α. Παπαρήγα αναφερόμενη έμμεσα στο βατερλό της Καρδίτσας μίλησε για δήθεν «καθαρά ταξική σχέση» απέναντι στο «Κ»ΚΕ, γιατί λέει «ακούστηκαν πάρα πολλά, ιδιαίτερα απ’ την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ, περί υπόγειων συμφωνιών με τη ΝΔ, κ.λπ.» («Ρ», 24/10/2006, σελ. 3) δηλ. εννοώντας ως «καθαρά ταξική στάση» εκείνη απέναντι σε «Κ»ΚΕ-ΝΔ.

Η αντιδραστική συνεργασία του «Κ»ΚΕ με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ και η εγκατάλειψη της διαχωριστικής γραμμής φασισμού-αντιφασισμού δίνει την ευκαιρία και τη δυνατότητα σε υμνητές της «επανάστασης» δηλ. του στρατιωτικοφασιστικού πραξικοπήματος των εγκληματιών συνταγματαρχών και ναζιφασίστες τύπου Π. Ψωμιάδη να δηλώνουν α λα Λεπέν ότι «κοινωνικά είμαι αριστερός»: «Το ΚΚΕ δεν παρασύρθηκε από τη δύνη των ημερών, κράτησε μια αξιοπρεπή στάση, δεν βγήκε στα παράθυρα, γι’ αυτό κι εγώ λέω ότι κοινωνικά είμαι αριστερός» («Ελευθεροτυπία», 16/9/2006, σελ. 4).

«Καλύτερα» και πιο αποκαλυπτικά εύσημα δεν θα μπορούσε να αποσπάσει για τη στάση της η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ από ένα γελοίο μοναρχοφασίστα μπουζουκτσή τύπου Ψωμιάδη –συναρχηγό μαζί με τον ιταλό ΜΠΕΝΙΤΟ (=Σύλβιο) Μπερλουσκόνι όλων των ευρωπαίων καραγκιόζηδων - που ακόμα και πρόσφατα προκαλεί το δημοκρατικό λαό και τα αντιμοναρχικά φρονήματα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και καταπατά ωμά το ισχύον αστικό σύνταγμα, εγκαινιάζοντας τον αγιασμό του εκλογικού του κέντρου με το «νίκα τοις βασιλεύσι», αντί, «τοις ευσεβέσι» («Ελευθεροτυπία», 25/09/2006, σελ. 11) του χουντοφασίστα καλόγηρου Άνθιμου, μητροπολίτη Θεσσαλονίκης. Έχει βέβαια από παλιότερα κι εκείνα του Γ. Καρατζαφέρη που κάθε λίγο και λιγάκι δηλώνει ότι στα περισσότερα συμφωνεί με την Α. Παπαρήγα και τον Θ. Παφίλη στο Ευρωκοινοβούλιο.


«Ριζοσπάστης»-«Αυγή»-αγιασμός για την έναρξη της νέας Συνόδου της Βουλής

Οι βουλευτές των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-«Κ»ΚΕ: φρόνιμα και υπάκουα «ψυχοπαίδια» του Χριστόδουλου

Αρχές Οκτώβρη άρχισαν οι εργασίες της Γ΄ Συνόδου της Βουλής. Στο «Ριζοσπάστη» διαβάζουμε σχετικά: «με τον καθιερωμένο αγιασμό άρχισαν χτες οι εργασίες της Γ΄ Συνόδου της Βουλής αφού οι εργασίες της προηγούμενης Συνόδου έληξαν την περασμένη Παρασκευή» («Ρ», 3/10/2006, σελ. 12).

Ο «Ριζοσπάστης» μας παρα«πληροφορεί» για πολλοστή φορά με το γνωστό δικό του γκεμπελίστικο τρόπο, όπως εξάλλου και για όλα τα θέματα, αποσιωπώντας σκόπιμα ποιοι βουλευτές κομμάτων παραβρέθηκαν στον αγιασμό, και αυτό επειδή όποιος παρακολούθησε την τελετή του αγιασμού στη Βουλή είδε ότι συμμετείχαν οι βουλευτές όλων των κομμάτων (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-«Κ»ΚΕ), πλην εκείνων του ΣΥΝ που απουσίαζαν.

Σ’ αντίθεση με το «Ριζοσπάστη» στην «Αυγή» διαβάζουμε: «δεν ευλογήθηκαν από τον Χριστόδουλο ο πρόεδρος και όλοι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που απουσίασαν από την τελετή καταδεικνύοντας την αντίθεσή τους με την ανάμειξη της εκκλησίας στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Εισερχόμενος ο Χριστόδουλος χαιρέτισε τον υπουργό Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλο (που φέρεται ως ένας από τους «συνομιλητές» του στην κυβέρνηση) και τον πρωθυπουργό. Παρόν ήταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου, ενώ από την τελετή απουσίασαν πολλοί βουλευτές. Το «Κ»ΚΕ, που ευλογήθηκε εξ αποστάσεως από τον Χριστόδουλο, εκπροσώπησαν οι Ορέστης Κολοζώφ, Αντώνης Σκυλλάκος και Βέρα Νικολαϊδου – απουσίασαν τόσο η γραμματέας του κόμματος Αλέκα Παπαρήγα όσο και η «ορθόδοξη» Λιάνα Κανέλλη» («Αυγή», 3/10/2006, σελ. 5).

Είναι προκλητικό στον 21ο αιώνα και διακόσια και πλέον χρόνια από την αστική γαλλική επανάσταση ακόμα στον τόπο μας η αστική βουλή να κάνει έναρξη των εργασιών της με αγιασμό δηλ. να διατηρείται ακόμα μια αντιδραστική σκοταδιστική πρακτική που συνάμα σημαίνει-εμπεριέχει και την άμεση ανάμειξη της ηγεσίας της εκκλησίας στα κοινοβουλευτικά δρώμενα.

Οι βουλευτές και των τριών κομμάτων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-«Κ»ΚΕ, με την παρουσία τους στη βουλή αποδεικνύονται εκ νέου φρόνιμα, υπάκουα και πειθαρχικά «ψυχοπαίδια» του χουντοΧριστόδουλου.

Στην προκειμένη περίπτωση οι Παπαρήγειες φλυαρίες της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ περί «ανυπακοής», «ρήξης», κλπ. αποδεικνύονται για άλλη μία φορά, όπως και σ’ όλα ανεξαιρέτως τα ζητήματα, δημαγωγικές σαπουνόφουσκες, μια σοσιαλδημοκρατική ηγεσία που έχει όχι μόνο προδώσει οριστικά – ακολουθώντας την αντεπαναστατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου-«6ης Ολομέλειας» - την υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του κομμουνισμού αλλά επιπλέον απεμπολίσει ακόμα και τα αστικά αιτήματα.

«Κακές γλώσσες» διαδίδουν ότι το δίδυμο των «νεοορθόδοξων» θεουσών Α.Παπαρήγα-Λ.Κανέλλη «επικοινώνησαν» τηλεφωνικά με τον χουντοΧριστόδουλο για να δικαιολογήσουν την απουσία τους, οπότε «δέχτηκαν» εκ του μακρόθεν τις ευλογίες του επί της γης αντιπροσώπου του Θεού.


Ζήτω ο Μεγάλος Οχτώβρης της νικηφόρας ένοπλης εξέγερσης εργατών-αγροτών και της διχτατορίας του προλεταριάτου -δρόμος αναπόφευχτος όλων των προλεταριακών επαναστάσεων

 

Κάτω ο αντεπαναστατικός σοσιαλδημοκρατικός δρόμος των Χρουστσώφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσώφ

 


 

50 χρόνια από τις φασιστικές δίκες των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης

Στα μέσα Φλεβάρη αυτού του χρόνου συμπληρώθηκαν 50 χρόνια απ' τις φασιστικές τρομοκρατικές δίκες των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων της Τασκένδης. Τον περασμένο χρόνο είχαμε αναδημοσιεύσει («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φυλ. 212, 15-30 Σεπτέμβρη 2005) την καταδικαστική Απόφαση (24.2.1956) - ιστορικό ντοκουμέντο. Τώρα αναδημοσιεύουμε σε συνέχειες το παρακάτω κείμενο του συντρόφου Δημήτρη Βύσσιου που αναφέρεται στα γεγονότα της Τασκένδης και τις φασιστικές δίκες των σοβιετικών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών.

Δημήτρη Κ. Βύσσιου

Συνέχεια από το φ.231

Η αντίδραση στην εκτροπή που προκάλεσαν οι προσπάθειες για να εφαρμοσθούν οι απόψεις της «6ης Ολομέλειας» εκδηλώθηκε με την δημιουργία παράνομων οργανώσεων από την πλειοψηφία, η οποία βρισκόταν σε διωγμό. Ήσαν οι «διαγραμμένοι» όχι μόνο από το πολιτικό προσκήνιο. Οι συνεδριάσεις γίνονταν νύχτα, κατά ομάδες, σε παράμερα σπίτια. Λειτουργούσαν εκλεγμένα καθοδηγητικά όργανα, κλπ. Για τους σοβιετικούς παράγοντες αυτό ήταν κάτι το ασυνήθιστο. Όπως ήταν φυσικό, με τους ανθρώπους τους παρακολουθούσαν επισταμένως τις εξελίξεις. Έτσι αυξάνονταν αριθμητικά και φούσκωναν οι φάκελοι στα ντοσιέ της KGB και της Ερυθράς Ημισελήνου. Για πολλούς, οι ατομικοί τους φάκελοι είχαν ξεπεράσει σε όγκο τους φακέλους τους στην Ελλάδα. Όλοι μας τη ζωή κι εκεί και εδώ φακελωμένοι, εχθροί του λαού, ύποπτοι και εγκληματίες. Κι’ αυτή άλλη μια σελίδα στην τραγική μας ιστορία, και τη δική μας και του αριστερού κινήματος.

Βρισκόμαστε πια στην εποχή της δυναστείας του Τσολάκη. Στο στρατόπεδο, στη στρούγκα των νικητών άρχισε ανοιχτά πια ο «καβγάς για το πάπλωμα» και η προβολή απαιτήσεων για την εξόφληση των γραμματίων. Άλλοι τύπου Γιαννακόπουλου και ΣΙΑ έπρεπε να πάνε, όσοι δεν είχαν πάει, να ζήσουν στη Μόσχα και να ζήσουν καλά. Άλλοι να πιάσουν τις καρέκλες («γραμματείς και φαρισαίοι»), άλλοι να μπουν «συν γυναιξί και τέκνοις» από το παράθυρο, με τους καταλόγους της Κομματικής Επιτροπής στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, χωρίς εξετάσεις και σε ορισμένες περιπτώσεις με γνώσεις τετρατάξιου δημοτικού. Υπήρξαν και περιπτώσεις που στάλθηκαν σε μεταπτυχιακή εκπαίδευση «στελέχη» που δεν είχαν καν τελειώσει το γυμνάσιο και μερικοί και από το δημοτικό. Ορισμένες «επιστημονικές» διατριβές δεν ήταν τίποτε περισσότερο από κακομεταφρασμένα στα ρωσικά ελληνικά κείμενα που ψηφίζονταν από τις συγκλήτους έπειτα από επεμβάσεις από τα ανώτατα κλιμάκια της τοπικής κομματικής ηγεσίας. Αντίθετα, σε πολλές περιπτώσεις, νέοι άνθρωποι με προσόντα και προοπτική εξέλιξης, που δούλευαν και μορφώνονταν, εξοστρακίζονταν από τα ΑΕΙ και τις τεχνικές σχολές μέσης εκπαίδευσης όταν δεν ενέδιδαν στους εκβιασμούς της ηγεσίας.

Σ’ όλο αυτό το διάστημα ο Βαφειάδης καραδοκούσε και οργάνωνε τους οπαδούς του για να περάσει στην επίθεση που θα τον έφερνε στην πρώτη θέση της ηγεσίας του ΚΚΕ. Οι οπαδοί του βγαίνουν ανοιχτά θέτοντας ζήτημα εξουσίας. Μια ακόμα διάσπαση, Αυτή τη φορά πρόκειται για «ενδοκυβερνητική» κρίση, για τη μοιρασιά της πίτας. Μαχαιρώματα μαρκικών και αντιμαρκικών. Όποιος παρατραβούσε το σχοινί είτε παραμερίζονταν είτε επαναφερόταν στην τάξη, φυσικά έπειτα από δημοσία ή γραπτή δήλωση «ειλικρινούς μετανοίας». Στις συνθήκες της έντονης αντιπαράθεσης ανάμεσα στις διάφορες παρατάξεις και ομάδες, σε συνθήκες πολιτικής πόλωσης και θολούρας (με την παραπληροφόρηση που καλλιεργούσε και η KGB) υπήρξαν ορισμένοι πρώην «αντιζαχαριακοί» που αντιμετώπιζαν με περισσότερη νηφαλιότητα τα τεκταινόμενα και αποστασιοπούνταν. Στην αρχή τα φαινόμενα αυτά εκδηλώνονται μεμονωμένες περιπτώσεις, με τον καιρό όμως προβάλλουν πιο έκδηλα και σε ποσότητα και από άποψη ήθους.

Η καθοδήγηση, όμως, σοβιετική και ελληνόφωνη συνεχίζει το δρόμο που υποδεικνύει το Τμήμα Διεθνών Σχέσεων, καινούργια κύματα αντιπροσφυγικών μέτρων. Στον πειρασμό αυτό δεν άντεξαν και άνθρωποι από τους οποίους το κίνημα είχε περισσότερες αξιώσεις. Χωρίς χαρτί από τον διοικητή της πολιτείας ο πρόσφυγας δεν γίνεται δεκτός στη δουλειά. Και το χαρτί αυτό, όπως και το χαρτί για το νοσοκομείο ή το σχολείο ή για ικανοποίηση κάποιας άλλης ανάγκης, δεν δινόταν χωρίς παζαρέματα και πολιτικούς εκβιασμούς. Υπήρξαν και περιπτώσεις που παιδί έλληνα πρόσφυγα από νόμιμο γάμο με σοβιετική γυναίκα γραφόταν σχολείο και έδινε εξετάσεις σε επαγγελματική σχολή μέσης εκπαίδευσης με το όνομα της μητέρας γιατί το όνομα του πατέρα του ήταν γραμμένο στο μαύρο πίνακα.

Στα μαύρα αυτά χρόνια η γάγγραινα της πολιτικής και κοινωνικής κατάπτωσης ανθρώπων και αξιών κατακτούσε έδαφος με γοργούς ρυθμούς. Στην πάλη των προσφύγων όλων των παρατάξεων για την επιβίωση, στα θολά νερά του πολιτικού αποπροσανατολισμού και της πολιτικής ρευστότητας και απομόνωσης, η ασφάλεια ψάρευε τους ανθρώπους της και το κόμμα «έφτιαχνε» κομμουνιστές κατ’ εικόνα και ομοίωση των στελεχών του τύπου Πικραμύγδαλου (Δημητρίου), Ταρζάν (Τσολάκη), Έξαρχου, Μπαρμπαλιά και των ομοίων τους. Τα χρόνια αυτά οι αετονύχηδες πραράπηδες (εργοδηγοί) οπαδοί και των δυο παρατάξεων αγόραζαν με το μάτσο δουλοπάροικους για τις στέπες και τις οικοδομικές επιχειρήσεις της πόλης. Οι κύριοι αυτοί, με την κομματική ταυτότητα στη τσέπη, στελέχη της στρούγκας του Ταρζάν και του Δημητρίου έκλεβαν ασύστολα το κράτος και τους εργάτες. Με πλαστά δικαιολογητικά, για δουλειές που δεν γίνονταν, έπαιρναν από την επιχείρηση πολύ περισσότερα χρήματα απ’ ότι άξιζε η πραγματική δουλειά, και τα μοιράζονταν ο «κομμουνιστής» πραράπης με τους «κομμουνιστές εργάτες». Κι’ αυτό σε χρόνια βάση. Μερικοί απ’ αυτούς υπέγραψαν το γράμμα του Ιανουαρίου του 1956 που ζητούσαν την επέμβαση του ΚΚΣΕ. Άλλοι, απόμαχοι της ανομίας, διεκδικούν στην Ελλάδα το πάνω χέρι στους πολυδιασπασμένους συλλόγους των επαναπατρισθέντων προσφύγων και των αντιστασιακών. Θα μπορούσε κανείς να αναφερθεί και σε άλλες πολύ έντονες εκδηλώσεις ηθικού εκτραχηλισμού, όπως ο τομέας των οικονομικών της προσφυγικής οργάνωσης. Ξεκινώντας από τα χρήματα του «εράνου τιμής» για τον οποίο δεν δόθηκε ποτέ λογαριασμός της εμπορίας όλων των εντύπων του εκδοτικού του κεντρικού μηχανισμού του ΚΚΕ μέχρι και τις εισφορές και οικονομικές συνδρομές των μελών του Κόμματος και αργότερα και για τα καθαρά κέρδη από τις εισπράξεις του καλλιτεχνικού συγκροτήματος (πεντακοσαριές χιλιάδες ρούβλια το χρόνο). Σ’ αυτά δεν έγινε πραγματικός οικονομικός απολογισμός. Τα κομματικά χρήματα βρίσκονταν στις τράπεζες, σε λογαριασμούς ορισμένων από τα μέλη της καθοδήγησης. Εκτός από τους λογαριασμούς εκατομμυρίων ρουβλιών που διαχειρίζονταν ανεξέλεγκτα ο Μ. Χαραλάμπους (Όλα τα βιβλιάρια καταθέσεων προσωπικά) υπήρχαν και άλλοι όπως ο Φουρκιώτης που είχαν από 2 και 3 βιβλιάρια καταθέσεων κομματικών χρημάτων στους ατομικούς τραπεζικούς τους λογαριασμούς. Βρέθηκε και παρουσιάστηκε σαν δικαιολογητικό βεβαίωση με την υπογραφή του. Η. Ρούνη (Μπαμπαρλιά), στην οποία βεβαιωνόταν ότι από την τάδε μέχρι την τάδε ημερομηνία (περιορισμένο χρονικό διάστημα) σωστά ξοδεύτηκε το ποσό των 500 χιλιάδων ρουβλιών και γι’ αυτό καταστράφηκαν τα σχετικά έγγραφα δικαιολογητικά. Ο ιδρώτας, οι στερήσεις και ο πόνος των προσφύγων διασπαθίζονταν για την ικανοποίηση αναγκών εξωπραγματικών και αντικοινωνικών. Όλοι μιλούσαν στην Τασκένδη για τις στενές σχέσεις του Φουρκιώτη με το φιλικό θεατρικό κόσμο της πρωτεύουσας της Δημοκρατίας. Από τα χρήματα του «εράνου τιμής» δίνονταν, χωρίς αποδείξεις και χωρίς να ζητείται απολογισμός, σε στελέχη και οπαδούς, σοβαρά ποσά για να αγοράσουν δήθεν πράγματα που θα στέλνονταν με δέματα στην Ελλάδα σε φυλακισμένους και εξόριστους. Με τον τρόπο αυτό «αγοράζονταν» και νέα μέλη του Κόμματος. Οι αρμόδιες σοβιετικές υπηρεσίες αρνούνταν να επέμβουν, όταν χρειάζονταν η επέμβαση. Και όταν μια φορά, κάτω από την πίεση για τη διαχείριση από τον Φουρκιώτη εκατοντάδων χιλιάδων ρουβλιών κατάφωρης και πασίγνωστης κατάχρησης από την πώληση βιβλίων, ανακοίνωσαν ότι διαπίστωσαν έλλειμμα 2 ρουβλιών και 43 καπικιών. Αυτό πέρασε στην ιστορία σαν το άκρον άωτον της προσφυγικής ανεκδοτολογίας. Η διαπίστωση αυτή άφησε μεγάλα περιθώρια σκέψεων και συζητήσεων ανάμεσα σε οπαδούς και πολιτικούς αντιπάλους της «καθοδήγησης». Τα γεγονότα αυτά είναι μια πρόχειρη σταχυολόγηση από την αλυσίδα των πεπραγμένων των ανθρώπων που με την προσωπική σας βοήθεια και ολόπλευρη συμπαράσταση κ. Πονομαριόφ αναρριχήθηκαν στην κορυφή της ηγετικής σκάλας για να κατρακυλήσουν στο βούρκο της εξαχρείωσης. Έτσι μπήκαμε πλησίστια στην τροχιά της ηθικοπολιτικής αποσύνθεσης και κοινωνικής κατάπτωσης. Το φαινόμενο έλαβε εκτεταμένες διαστάσεις ανάμεσα στους πρόσφυγες. Η προσφυγιά, κατ’ εικόνα και ομοίωση των ηγετικών της στελεχών, αφομοίωνε το περιβάλλον και αφομοιωνόταν απ’ αυτό. Το κακό αυτό δε σταμάτησε ποτέ, ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε από καμιά οργάνωση. Ο καθένας προσπαθούσε ατομικά να κρατηθεί στην επιφάνεια, όπως και όσο μπορούσε.

Ο τρόπος που αντιμετωπίστηκε ή πιο σωστά δεν αντιμετωπίστηκε, αυτό το συνεχές ολίσθημα ήταν το μεγαλύτερο έγκλημα σε βάρος των Ελλήνων προσφύγων. Άνθρωποι με καθαρή συνείδηση στην απόλυτη, συντριπτική τους πλειοψηφία, που δεν είχαν προφτάσει να «μπολιαστούν» με τα αμαρτήματα της κοινωνίας από την οποία προέρχονταν, περασμένοι από τη φωτιά της πολεμικής δοκιμασίας ήσαν ένα υλικό με αξιόλογη ηθική υποδομή. Στο περιβάλλον που άρχισαν την καινούργια τους ζωή οι αντιξοότητες ήταν πολλές και σοβαρές. Έπρεπε να ζήσουν, να δημιουργήσουν οικογένεια, να παλέψουν με όλες τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής, ξεκινώντας από το μηδέν. Η προίκα τους ήταν μια χλαίνη και μια καραβάνα. Οι ανάγκες τους έκαναν ευάλωτους και επιρρεπείς στους πειρασμούς και τις εύκολες λύσεις. Οι παράγοντες εκείνοι που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την προσφυγιά στο σωστό προσανατολισμό της, όχι μόνο για το συμφέρον των προσφύγων αλλά και του αριστερού κινήματος επέδρασαν αρνητικά. Στις επιδιώξεις τους, Σοβιετικοί και Έλληνες ηγέτες και καθοδηγητές των προσφύγων όχι μόνο έδειξαν αδράνεια στην αντιμετώπιση του κινδύνου της ηθικής αποδιάρθρωσης της ελληνικής παροικίας, αλλά έκαναν ότι μπορούσαν να την αποπροσανατολίσουν όχι μόνο πολιτικά, να την μετατρέψουν σε εύκολη λεία τους, για την επιτυχία των επιδιώξεών τους, όχι μόνο πολιτικών. Και όταν η τραγωδία αυτή εξελίσσονταν, σε όλο της το μεγαλείο μπροστά στα μάτια όλων των προσφύγων, ο Δημητρίου είχε το θράσος να υπερθεματίζει σε συγκέντρωση στελεχών το από καταβολής ΚΚΕ τροπάρι «...στο πρόσωπο της κολλεκτίβας των ελλήνων προσφύγων της Τασκένδης, χάρις στην φροντίδα του ΚΚΣΕ ο ελληνικός λαός απέκτησε ένα τεράστιο φυτώριο στελεχών που παλιότερα ούτε να ονειρευτεί μπορούσε». Τρίζουν τα κόκαλα του Μακιαβέλι.

Και δω θα πρέπει να ειπωθούν ακόμα λίγα λόγια για τον αρνητικό ρόλο της παλιάς ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ: Μπαρτζώτας, Βλαντάς, Βοντίσιος (Γούσιας), Ακριτίδης και άλλοι. Τρομοκρατημένοι από την τύχη που επιφυλάξατε στον Ζαχαριάδη έτρεξαν να πιάσουν το απυρόβλητο. Και ενώ τα μέλη και τα στελέχη του Κόμματος πάλευαν και υπέφεραν από τις διώξεις και τους κατατρεγμούς, αυτοί για να διατηρήσουν κάποια ελάχιστα από τα πολλά και διάφορα προνόμιά τους, ψίχουλα από τα αποφάγια της νέας ηγεσίας λούφαξαν. Τρόμαζαν με τη σκέψη ότι μπορούσε να πάνε στην παραγωγή, στο εργοστάσιο εκεί που έστελνε πριν όταν κυβερνούσε ο Μπαρτζώτας τους επιστήμονες στελέχη του ΚΚΕ για να αποκτήσουν «προλεταριακή συνείδηση». Όπως φαίνεται τα περισσεύματα τέτοιας συνείδησης τους έσυρναν στην αρχή φασουλήδες στην Τασκένδη και αργότερα στην άνευ όρων υποταγή στους Πικραμύγδαλο και Ταρζάν. Ο Μπαρτζώτας, πρώην επίτροπος του Αρχηγείου του ΔΣΕ και μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ για 15 ολόκληρα χρόνια, δεν βρήκε μέχρι σήμερα το πολιτικό θάρρος να μιλήσει ανοιχτά για όλα και για όλους, χωρίς προκαταλήψεις, επιφυλάξεις και πολιτικές σκοπιμότητες. Αρκείται μόνο να λέει ότι ορισμένα γραπτά του που κρατάει κλειδωμένα στο μπαούλο θα πρέπει να δημοσιευτούν μετά το θάνατό του.

Όλα αυτά είναι κατορθώματα και δικά σας κ. Πονομαριόφ, όπως άλλο τόσο και των κατά καιρούς ηγεσιών του ΚΚΕ από το 1949 και μέχρι πρόσφατα. Και μόνο για το καταστροφικό σας έργο σε βάρος της ελληνικής προσφυγικής παροικίας πρέπει όλοι σας να λογοδοτήσετε στον σοβιετικό και ελληνικό λαό.

Στις αρχές της δεκαετίας του ΄60 έγινε από τη βάση πάλι μια ακόμη προσπάθεια, φυσικά, απεγνωσμένη στις συνθήκες της γενικής και τοπικής αντίδρασης στην κίνηση αυτή, από την πρώτη στιγμή. Η κίνηση αυτή εκδηλωνόταν με επαφές των στελεχών της αντιπολίτευσης στο καθεστώς του «μικρού» Πατακού Τσολάκη, με κοινές καθαρού πολιτικού χαρακτήρα εκδηλώσεις, συγκεντρώσεις, κλπ. Γράφτηκαν και στάλθηκαν εκκλήσεις και γράμματα στην ΚΕ του ΚΚΣΕ και σε πολλά κόμματα του εξωτερικού. Η κίνηση αυτή επιδείνωνε τη θέση της κλίκας του Ταρζάν, της οποίας η πολιτική βάση καθημερινά στένευε. Αυτό ανησυχούσε και τα αφεντικά, και τους υποτακτικούς. Γι’ αυτό τέθηκαν σε εφαρμογή τα νέα μέσα. Η KGB πήρε την εντολή να επέμβει. Η τρομοκρατία, όμως, θα έπρεπε να μασκαρευτεί με τον μανδύα της νομιμότητας. Να πάρει το χαρακτήρα νομίμων πολιτικών ενεργειών επιβεβλημένων από τις εξελίξεις. Έτσι σε στημένες συνελεύσεις στους τόπους ζωής των προσφύγων λαμβάνονται «ομόφωνες» αποφάσεις, (οι φωνές των διαφωνούντων οπαδών τους δεν ελαμβάνονταν σ’ αυτές τις «δημοκρατικές» παρασυναγωγές), που ζητούσαν από τις Σοβιετικές Αρχές να επέμβουν για να απαλλάξουν την «κολλεκτίβα» των ελλήνων προσφύγων από το μίασμα των «αντικανονικών στοιχείων», των «υπόπτων», των «πρακτόρων» και ότι άλλο έβρισκαν πρόχειρο από το λεξιλόγιο της προπαγάνδας της περιόδου του μεσοπολέμου.

Οι «ομόφωνες» αποφάσεις ζητούσαν από το μεγάλο αδελφό κόμμα και τη σοβιετική εξουσία να συμπαρασταθούν στην οργάνωση των Ελλήνων προσφύγων, ώστε να φέρει σε πέρας τη μεγάλη αποστολή, στην εκπλήρωση της όποιας έμπαιναν εμπόδιο τα εχθρικά αυτά στοιχεία.

Φυσικοί αυτουργοί όλης αυτής της μεγάλης βρομερής καμπάνιας ήσαν τα τοπικά σοβιετικά όργανα, κομματικά και διοικητικά, και ο Ταρζάν με το επιτελείο του. Η υψηλή καθοδήγηση ανήκε όπως πάντα στην εξοχότητά σας κ. Πονομαριόφ. Όχι μόνο καθοδήγηση αλλά και άμεση βοήθεια και συμπαράσταση. Το κακό επεκτάθηκε και ανάμεσα στους κύκλους των προσφύγων της Μόσχας, με καταλόγους προγραφών που συντάσσονταν από τον Γιαννακόπουλο, τον βάρδο όλων των ηγεσιών και ηγετών σοβιετικών και ελλήνων, ο οποίος άλλαζε κάθε φορά τις πολιτικές του τοποθετήσεις και «πεποιθήσεις» με περισσότερη ευκολία απ’ ότι αλλάζει πουκάμισο.

Στις 30 Ιουλίου 1962 με απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ένωσης Οργανισμών Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου της ΕΣΣΔ αφαιρέθηκε το πολιτικό άσυλο σε 35 περίπου άτομα, Έλληνες πρόσφυγες κατοίκους της Τασκένδης. Ήσαν αυτοί που θεωρήθηκαν ως οι υποκινητές της διάσπασης, οι «πρωταίτιοι». Στο μεταξύ ολοκληρώνονταν οι προετοιμασίες για την εφαρμογή του σχεδίου της απομάκρυνσής τους και της ενδεχόμενης φυσικής εξόντωσης έστω και ορισμένων απ’ αυτούς.

Στις αρχές Οκτωβρίου 1962 τα πρόσωπα αυτά ειδοποιήθηκαν να παρουσιαστούν στην αστυνομική διεύθυνση της Δημοκρατίας. Εκεί, στον καθένα χωριστά, μια επιτροπή με επικεφαλής τον κομισάριο της αστυνομίας υποστράτηγο Σλαβένσκυ, τους ανακοίνωσαν, ότι έπειτα από «ομόφωνη» παράκληση της ελληνικής κολλεκτίβας απόφαση για εκτόπισή τους. Στην απόφαση αναφέρονταν ότι αντικοινωνικά και αντισοβιετικά στοιχεία έπρεπε «ν’ αλλάξουν τόπο διαμονής» γιατί η ελληνική κολλκτίβα δεν τους ανεχόταν πια στους κόλπους της. Αυτές οι δραστηριότητες που θύμιζαν τις εκτοπίσεις από τις διοικητικές επιτροπές της μεταξικής εποχής. Προσοχή. Χωρίς ρετσινόλαδο και πάγο. Αλλαγή τόπου διαμονής κ. Πονομαριόφ. Ίσως οι ίδιοι ζήτησαν να πάνε στο Βορρά, για ν’ αλλάξουν το κλίμα, εθελοντικά όπως μιλάτε στη συνέντευξή σας για την περίπτωση Ζαχαριάδη.

Ο χρόνος προετοιμασίας για το «ταξίδι» και της διευθέτηση προσωπικών και οικογενειακών και άλλων προβλημάτων, που δημιουργούνταν με τη διάσπαση των οικογενειών, ήταν πολύ περιορισμένος.

Στην καθορισμένη ημερομηνία «τα καθάρματα» συγκεντρώθηκαν στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης, «επιβιβάστηκαν» και με τη «βοήθεια» της αστυνομίας, σε ειδικό ξεχωριστό βαγόνι και με συνοδούς αστυνομικούς πήραν την άγουσα μέσω Καζακστάν.

Πολύ νωρίτερα πριν ξεκινήσει το τρένο χιλιάδες Έλληνες πρόσφυγες με τραγούδια της αντίστασης ξεπροβόδισαν τους «εχθρούς του λαού». Οι φυσικοί αυτουργοί του εγκλήματος έτριβαν για άλλη μια φορά τα μάτια τους μπροστά στη μεγάλη συγκέντρωση συμπαράστασης προς τους εξοριζόμενους.

Και στο σημείο αυτό μπαίνει ένα ακόμη ερώτημα, κ. Πονομαριόφ: η απόφαση για στέρηση του πολιτικού ασύλου των προσφύγων αυτών από το Σοβιετικό Ερυθρό Σταυρό και την εξορία τους ήταν ή δεν ήταν κατάφωρη παραβίαση του Σοβιετικού Συντάγματος; Και ποιος μπορούσε να αναλάβει την ευθύνη του κουρελιάσματος του υπέρτατου νόμου του σοσιαλιστικού κράτους και να κινητοποιήσει όλο αυτό το μηχανισμό; Μήπως ο Σμελιακόφ ή ο Σλανέβσκυ ή ο Σαάκοφ; Παρόμοιος ισχυρισμός θα ήταν στην καλύτερη περίπτωση γελοίος.

Όλα αυτά έγιναν με προσωπική σας εντολή έπειτα από προηγούμενη έγκριση του Χρουστσόφ. Ο λιλιπούτειος Τσολάκης ήταν μόνο ο κομπάρσος, το υπάκουο παιδί του μαγαζιού, για όλα τα θελήματα.

Έτσι 40 και πλέον άνθρωποι (ορισμένοι και με τις γυναίκες τους), στελέχη της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ, εφοδιασμένοι με την επονείδιστη πράσινη κάρτα του άπατρι, σταμπαρισμένοι με τη βούλα του ανεπιθύμητου, αντικοινωνικού στοιχείου, σκορπίστηκαν στα πέρατα του Β. Καζαχστάν και της Δ. Σιβηρίας 300 χιλιόμετρα μακριά ο ένας απ’ τον άλλον. Σε συνθήκες αυστηρής απομόνωσης, χωρίς κανένα δικαίωμα απομάκρυνσης από τα όρια του συνοικισμού, ούτε και για γιατρό στο γειτονικό κεφαλοχώρι. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν και τραυματίες της Αντίστασης και του εμφυλίου πολέμου και άνθρωποι περασμένης ηλικίας όμως οι Ακροναυπλιώτες Ευγένης Ξενίδης και Στέλιος Κουμαντάς, που δεν επετράπη να ταφούν στο νεκροταφείο των Ελλήνων προσφύγων, όταν πέθαναν αργότερα στην Τασκένδη. Άνθρωποι μεσογειακής προέλευσης μεταφυτεύθηκαν στον πολικό κύκλο. Στο γεωγραφικό πλάτος η θερμοκρασία πέφτει στους 45ο και 50ο C κάτω από το μηδέν. Τα σχολεία διακόπτουν τη λειτουργία τους όταν η θερμοκρασία πέφτει κάτω από 40ο. Η δουλειά όμως δεν σταματάει. Ο ντόπιος πληθυσμός αντιμετωπίζει το χειμώνα προετοιμασμένος και προσαρμοσμένος από τη γέννησή του. Ο άπατρις πρόσφυγας όμως; Ο πρόσφυγας έπρεπε να ξοφλήσει με τη ζωή του. Η εξορία ήταν απεριορίστου χρόνου. Κι’ αυτό, επί οκτώ συναπτά χρόνια μετά από τη φυλακή που δεν τους άφηναν «να σταθούν σε χλωρό κλαρί». Αυτό βοήθησε να πεθάνουν μια ώρα ενωρίτερα οι περισσότεροι απ’ αυτούς που πέρασαν τις 8χρονες διακοπές τους στα θέρετρα της Σιβηρίας (Ο. Μπάστης, Ε. Ξενίδης, Σ. Κουμαντάς, Α. Ζερβός, Γ. Κεβρεκίδης, Κ. Ράφτης και άλλοι). Επιστρέφοντας στην Τασκένδη οι άνθρωποι αυτοί, και μέχρι την τελευταία ημέρα που την εγκατέλειψαν, ήσαν τα μαύρα πρόβατα. Οι υπηρεσίες αλλοδαπών της Δημοκρατίας υποχρέωσαν ορισμένες οικογένειες (Μπάστη, Ράφτη, κλπ.) να πληρώσουν από 400 ρούβλια το άτομο για να τους δώσουν βίζες εξόδου από την ΕΣΣΔ. Το χαράτσι για τον άπατρι, με την πράσινη κάρτα. Και μέχρι σήμερα οι κατά καιρούς τοποτηρητές του Ταρζάν (υπεύθυνος μέχρι χθες για τους πρόσφυγες στο Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ) δεν συγχώρησαν την μεγάλη πλειοψηφία των προσφύγων που δεν τους παραδέχθηκαν και δεν τους ακολούθησαν.

Θα πρέπει, όμως, να ειπωθεί και του «στραβού του δίκιο». Τα μέτρα αυτά κι οι παλιότεροι κατατρεγμοί και εκβιασμοί είχαν και ορισμένα περιορισμένης εμβέλειας αποτελέσματα. Φόβισαν ορισμένους καριερίστες, μερικά πρώην στελέχη και σπουδαστές της Ανωτάτης Κομματικής Σχολής της Μόσχας από την οποία προηγουμένως τους είχαν αποβάλλει σαν στραβόξυλα. Οι διώξεις τους βοήθησαν να «ανανήψουν» κι’ αργότερα τα να «βρουν» με τους Τσολάκηδες και να προκόψουν αναρριχόμενοι τα σκυλιά της κομματικής ιεραρχίας. Αυτό ενεθάρρυνε τους διώκτες να σφίγγουν το σχοινί στο λαιμό της προσφυγιάς.

Σε όλη την περίοδο των διασπάσεων και αντιπαραθέσεων παρουσιάστηκε το φαινόμενο της ολοκληρωτικής διάβρωσης και αποδιάρθρωσης όλου του κομματικού μηχανισμού. Δεν ξέρω μέχρι ποιου σημείου έχει προσχωρήσει μέχρι σήμερα η διερεύνηση του φαινομένου αυτού. Το κάψιμο των φακέλων των αντιστασιακών θα αποτελέσει μια επιπλέον δυσκολία αν κάποτε ξεκινήσει μια σχετική έρευνα. Γίνεται λόγος για την ευκαιρία με την οποία οι υπηρεσίες ασφαλείας της Ελλάδας, της προδικτατορικής περιόδου, εξάρθρωναν στη γέννησή της κάθε προσπάθεια συγκρότησης παράνομου μηχανισμού, του πολύπειρου στη δημιουργία τέτοιων οργανώσεων, στη διάρκεια μισού αιώνα ουσιαστικά παράνομης ύπαρξης και δράσης του ΚΚΕ. Τέτοια ενημερότητα της ασφάλειας που έφτανε μέχρι το σημείο να «υποδέχεται» στη σκάλα του βαποριού ή αεροπλάνου τους «παράνομους», σε αντίθεση με τη σημερινή περίοδο που τα ίδια αυτά όργανα με περισσότερες δυνατότητες και μέσα στη διάρκεια 15 χρόνων δεν πέτυχαν τίποτε το ουσιαστικό στην αντιπαράθεσή τους με την οργανωμένη τρομοκρατία.

Αυτή είναι ένα μέρος της αλήθειας για τη μεγάλη τραγωδία της προσφυγιάς των μαχητών της Ελληνικής Εθνικής Αντίστασης και του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα. 


21 χρόνια στον επίδοξο δολοφόνο ναζιφασίστα Αντ. Ανδρουτσόπουλο

Στις 20 Σεπτέμβρη άρχισε η δίκη στα κτίρια της πρώην σχολής Ευελπίδων του διαβόητου «Περίανδρου», ηγετικού στελέχους της ναζιφασιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή», που έληξε στις 25 με «συνολική ποινή κάθειρξης 21 ετών χωρίς κανένα ελαφρυντικό για τις τρεις απόπειρες ανθρωποκτονίας» («Ελευθεροτυπία», 26/9/2006, σελ.46) για τον επίδοξο δολοφόνο Αντ. Ανδρουτσόπουλο. Η ομόφωνη (7-0) απόφαση ήταν διαφορετική από την πρόταση του εισαγγελέα που χαρακτήριζε το δράστη ένοχο για δυο ανθρωποκτονίες με ελαφρυντικά.

Μετά την έκδοση της απόφασης οι συγκεντρωμένοι ναζιφασίστες απειλούσαν τους συνηγόρους, έβριζαν και χλεύαζαν τους δικαστές και χαιρετούσαν ναζιστικά.

Η ναζιστικής συμμορία των «Χρυσαυγιτών» είχαν επιτεθεί στις 16 Ιούνη 1998 με ρόπαλα-καδρόνια ενάντια στους Δημήτρη Κουσουρή (μέλος του Κ.Σ. της ΕΦΕΕ και στέλεχος του ΝΑΡ), Ηλία Φωτιάδη φοιτητή Πολυτεχνείου και Γιάννη Καραμπατσόλη, αδιόριστο καθηγητή, χτυπώντας τους με πρωτοφανή αγριότητα, μανία και βιαιότητα στο κεφάλι με στόχο να τους δολοφονήσουν.

Ο Δ. Κουσουρής στην κατάθεσή του ανάμεσα στ’ άλλα ανέφερε: «δεν μας χτύπησαν στην τύχη, μας είχαν στοχοποιήσει. Χτυπούσαν κατευθείαν στο κεφάλι. Έπεσα κάτω και συνέχιζε. Και τους άλλους δυο στο κεφάλι τους χτυπούσαν, απλώς αυτοί πρόλαβαν ν’ απομακρυνθούν» Ελευθεροτυπία», 21/09/2006, σελ. 49). «Βρισκόμασταν εκείνο το πρωί στα δικαστήρια για συμπαράσταση σε όσους συνελήφθησαν στη διάρκεια κινητοποιήσεων κατά του ΑΣΕΠ. Την ίδια ώρα σε άλλη αίθουσα των δικαστηρίων εκδικαζόταν μία υπόθεση της «Χρυσής Αυγής». Είδα μέλη της «Χρυσής Αυγής» να βρίσκονται στο χώρο. Ζητήσαμε από τις αρχές που βρίσκονταν εκεί μέτρα προστασίας για την αποφυγή τυχόν επίθεσης της φασιστικής οργάνωσης, αφού ήταν γνωστή για τέτοιες τακτικές. Το μεσημέρι έφυγα. Γύρισα στις 3 μ.μ. περίπου δυο ώρες μετά το δικαστήριο τελείωσε απελευθερώνοντας τους συλληφθέντες διαδηλωτές. Πήγαμε απέναντι να πιούμε έναν καφέ. Δεν πέρασαν πάνω από πέντε λεπτά όταν άκουσα κάποιον να λέει «αυτοί είναι»! Με χτύπησαν στο κεφάλι. Όταν μου έδειξαν τη φωτογραφία του δράστη τον αναγνώρισα: ήταν ο Περίανδρος της Χρυσής Αυγής. Με είχαν βάλει στόχο, ήθελαν να με σκοτώσουν. Γι’ αυτό όλα τα χτυπήματα ήταν στο κεφάλι» («Πριν», 24/09/2006, σελ. 17). Τον Περίανδρο τον αναγνώρισε και ο Γιάννης Καραμπατσόλης, ο οποίος ανάμεσα στα άλλα δήλωσε ότι «τον Κουσουρή τον άφησαν γιατί νόμισαν ότι τον είχαν σκοτώσει. Είναι σίγουρο πως ήμασταν στόχοι. Ηθελαν να μας σκοτώσουν». Και ο φοιτητής του Πολυτεχνείου Ηλίας Φωτιάδης αναφέρει ότι «ο Δ. Κουσουρής ήταν σίγουρα στόχος».

Ο γιατρός Χρήστος Γεωργόπουλος που χειρούργησε τον Κουσουρή κατέθεσε: «τον χειρούργησα το ίδιο βράδυ γιατί δεν είχε πολύ χρόνο. Θα πέθαινε, σώθηκε γιατί ήταν νεαρός οργανισμός. Τα χτυπήματα στο κρανίο ήταν πολλαπλά, είχαν πρόθεση να τον σκοτώσουν. Δεν εξηγείται αλλιώς τέτοια βία. Η δύναμη των χτυπημάτων που δέχτηκε ισούνταν μ’ αυτά που ασκούμε σε 30 εκατοστά τσιμέντο για να σπάσει! Όλα τα χτυπήματα ήταν στο κεφάλι» (24/9/2006, σελ.17).

Οι σχέσεις της «Χρυσής Αυγής» με την ΕΥΠ και τα ΜΑΤ είναι γνωστές και ακριβώς σ’ αυτό οφείλεται ότι 7 ολόκληρα χρόνια δεν συλλαμβάνονταν ο Αντ. Ανδρουτσόπουλος απ’ τις διωκτικές αρχές. Χαρακτηριστική για τις μεταξύ τους σχέσεις είναι η κατάθεση της Χαρίκλειας Καρυώτη, μεταπτυχιακή φοιτήτρια και αυτόπτης μάρτυρας: «εκείνο που έκανε εντύπωση το πρωί της 16ης Ιουλίου ήταν η άνεση που είχαν οι Χρυσαυγίτες με τους άνδρες των ΜΑΤ. Ηταν όλοι μαζί και γελούσαν, εκεί είδα και τον Περίανδρο. Μάλιστα σκεφτόμουν ότι αυτό που ξεχωρίζει τους Χρυσαυγίτες από τα ΜΑΤ είναι τα ρούχα!».

Αξίζει να παρατεθούν ορισμένα από τα αποσπάσματα των μαρτύρων υπεράσπισης, που ήταν μόνο δύο, ο γιατρός των γονιών του Ανδρουτσόπουλου και ο νουνός του πρώην μητροπολίτης Νοτίου Αμερικής. Ο οικογενειακός γιατρός κατέθεσε: «είναι θλιβερό να γίνονται συμπλοκές αντιφρονούντων» για να προσθέσει ότι δεν είναι σε θέση να επιλέξει «υπέρ της μιας ή της άλλης μερίδος».

Ο δε μητροπολίτης ανέφερε ότι πρόκειται για ένα «λάθος» και επέμενε ότι «σε μια σύγκρουση είναι ετεροβαρείς οι συνθήκες. Ξέρετε ότι σε μια σύγκρουση δεν φταίει μόνο ο ένας», πράγμα που υποχρέωσε ένα δικαστή να παρέμβει:

Δικαστής: «Έχετε υπόψη σας στη συγκεκριμένη σύγκρουση τι συνέβη;»

Μητροπολίτης: «Έχω ακούσει…»

Δικαστής: «Η μια ομάδα κρατούσε ξύλα και ρόπαλα και η άλλη έπινε καφέ. Δεν είναι αμφοτεροβαρής σύγκρουση»

Μητροπολίτης (επιμένει στα δικά του): «Εγώ νομίζω ότι υπήρχε μία ομάδα νέων – τέτοια εικόνα έχω – και μια άλλη ομάδα, με διαφορετικές αντιλήψεις και συγκρουστήκανε» («Ελευθεροτυπία», 8/10/2006, σελ.53).

Είναι φανερή η προσπάθεια και των δυο μαρτύρων υπεράσπισης: να «δείξουν» ότι πρόκειται για «συμπλοκή αντιφρονούντων» στην οποία «δεν φταίει μόνο ο ένας» αλλά και οι «δυο» δηλ. πρόκειται για «αμφοτεροβαρή σύγκρουση» ώστε έτσι να «πέσει τα μαλακά» ο επίδοξος δολοφόνος Αντ. Ανδρουτσόπουλος.

Οι φασιστικές οργανώσεις τύπου «Χρυσής Αυγής» συνδέονται στενά με τον αστικό κρατικό μηχανισμό και δρουν ως τρομοκρατικές ομάδες κρούσης με εντολή και την κάλυψή του.

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η λασπολογική επίθεση των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών του «Κ»ΚΕ ενάντια στο ιστορικό γράμμα του Ζαχαριάδη

Ο σ. Ν. Ζαχαριάδης «Πραγματικός αρχηγός Κόμματος» - Από τη δίκη στη δικτατορία («Ρ», 18/5/1945)

Το βατερλό της αντιδραστικής συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ στην Καρδίτσα

«Ριζοσπάστης»-«Αυγή»-αγιασμός για την έναρξη της νέας Συνόδου της Βουλής - Οι βουλευτές των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-«Κ»ΚΕ: φρόνιμα και υπάκουα «ψυχοπαίδια» του Χριστόδουλου

Ζήτω ο Μεγάλος Οχτώβρης της νικηφόρας ένοπλης εξέγερσης εργατών-αγροτών και της διχτατορίας του προλεταριάτου -δρόμος αναπόφευχτος όλων των προλεταριακών επαναστάσεων

50 χρόνια από τις φασιστικές δίκες των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης (συνέχεια από το φ.231)

21 χρόνια στον επίδοξο δολοφόνο ναζιφασίστα Αντ. Ανδρουτσόπουλο

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55