Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 238 15-31/11/2006Αρ. Φύλ. 238 15-31 Νοέμβρη 2006
Κάτω η φασιστική βία της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή

Άγριος δολοφονικός ξυλοδαρμός νεαρού φοιτητή στη Θεσσαλονίκη

Επιστροφή στις φασιστικές δεκαετίες ΄50-΄60

Αρχές του τελευταίου δεκαήμερου του Νοέμβρη ο λαός απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας αντίκρισε στις οθόνες της τηλεόρασης, έκπληκτος και σοκαρισμένος, αρχικά σαστισμένος και αμήχανος και ύστερα εξοργισμένος, μια ανατριχιαστική, αποκρουστική και πρωτοφανή σε βαρβαρότητα εικόνα: το βίαια παραμορφωμένο απ’ τον κτηνώδη βάρβαρο ξυλοδαρμό (17 Νοέμβρη το βράδυ), αιμόφυρτο και εντελώς αγνώριστο πρόσωπο ενός νεαρού: του 24χρονου κύπριου φοιτητή Αυγουστίνου Δημητρίου.

Είναι δε τέτοια η παραμόρφωση του προσώπου του κύπριου φοιτητή που ακόμα και ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων (ΠΟΣΥ) Δ. Κυριαζίδης, που επισκέφτηκε το φοιτητή στο νοσοκομείου όπου νοσηλεύεται, δήλωσε στα διάφορα κανάλια ότι η κατάστασή του είναι κατά πολύ χειρότερη απ’ ότι ως τώρα παρουσιάστηκε στις διάφορες εκπομπές της τηλεόρασης.

Της φρικιαστικής ανατριχιαστικής εικόνας που αντίκρισε ο λαός στις οθόνες της τηλεόρασης προηγήθηκαν 4 σημαντικά γεγονότα που πρέπει να σημειωθούν: πρώτο, ο ανελέητος βάρβαρος δολοφονικός ξυλοδαρμός πραγματοποιήθηκε απ’ ολόκληρη στρατιά θρασύδειλων ασφαλιτών φασιστικών κτηνών ή απ’ τα «παιδιά του λαού» όπως δηλώνει προκλητικά το αφεντικό τους σε κάθε ευκαιρία, δεύτερο, οι ασφαλίτες είχαν όλοι τους καλυμμένα τα πρόσωπα με κουκούλες: ήταν όλοι τους οι «συνήθεις» κουκουλοφόροι ασφαλίτες, τρίτο, έδειραν βάρβαρα και τσαλαπάτησαν κυριολεκτικά τον φοιτητή (εικόνες καναλιών) και μάλιστα αφού τον είχαν ήδη συλλάβει και του είχαν περάσει χειροπέδες, τέταρτο, συνέχισαν να τον δέρνουν-κακοποιούν και στο αστυνομικό τμήμα.

Πριν τη μετάδοση της αποκρουστικής εικόνας 8 καθηγητές του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αυτόπτες μάρτυρες, είχαν την ατυχία να δουν από κοντά τον κτηνώδη ανελέητο ξυλοδαρμό του νεαρού φοιτητή απ’ τα υπάνθρωπα φασιστοειδή της ασφάλειας, παρουσία μάλιστα αξιωματικού της αστυνομίας, τους διαβόητους πραιτοριανούς του προκλητικού και γελοίου φασιστοειδούς Βύρωνα Πολύδωρα, οι οποίοι προς μεγάλη τους τιμή παρενέβησαν και ζήτησαν να σταματήσει ο άγριος ξυλοδαρμός και να μεταφερθεί ο αιμόφυρτος φοιτητής στο νοσοκομείο. Αδύναμοι εκείνη την στιγμή να πράξουν κάτι περισσότερο αντιμετωπίστηκαν με προπηλακισμούς, ύβρεις, πρωτάκουστες και πλούσιες, σχετιζόμενες με τα γεννητικά όργανα, χυδαιότητες, τις οποίες δεν μπόρεσαν-απέφυγαν οι ίδιοι να κατονομάσουν στις τηλεοράσεις, προπαντός εκείνες σε βάρος των συναδέλφων τους καθηγητριών.

Ο καθηγητής Γιάννης Μυλόπουλος, πρόεδρος του Ενιαίου Συλλόγου Διδακτικού και Ερευνητικού προσωπικού (ΕΣΔΕΠ) του ΑΠΘ δήλωσε σχετικά: «το παιδί το χτυπούσαν πολύ ώρα, ακόμα κι όταν ήταν αιμόφυρτο. Εκλαιγε και ζητούσε βοήθεια» («ΝΕΑ», 20/11/2006, σελ. 12). Και: «με μια ομάδα συναδέλφων πλησιάσαμε και ζητήσαμε το λόγο. Οι ένστολοι αστυνομικοί που προστάτευαν τους κουκουλοφόρους μας έβρισαν με τον πιο χυδαίο τρόπο. Τους λέγαμε να σταματήσουν και μας έβριζαν. Αμέσως μετά τον επιβίβασαν σε αυτοκίνητο της Ασφάλειας και έφυγαν» («ΝΕΑ» 21/11/2006, σελ. 12). Επίσης δήλωσε ότι η υπόθεση αφήνει ανοιχτά τα εξής τρία θέματα: «κακοποίηση ενός κρατουμένου ο οποίος ήταν κρατούμενος και ήταν δεμένος με χειροπέδες. Παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς ενώ ήταν βαριά χτυπημένος και εμείς επιμένουμε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο, τον πήγαν στο κρατητήριο όπου παρέμεινε επί τρεις ώρες χωρίς περίθαλψη. Επίσης παρ’ όλο που δηλώσαμε ονόματα και ιδιότητα, μας προπηλάκισαν, μας απώθησαν, μας έβρισαν».

Αναφερόμενος εκ νέου στον άγριο ξυλοδαρμό του φοιτητή σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου απαντά: «εμείς οι οκτώ καθηγητές του ΑΠΘ που γίναμε αυτόπτες μάρτυρες του περιστατικού, επιλέξαμε να το δημοσιοποιήσουμε ακριβώς για να μην επαναληφθεί. Για να μείνει δηλαδή μόνο μια κακή στιγμή» («ΝΕΑ» 22/11/2006, σελ. 39). Και ο καθηγητής Δ. Χασάπης, γραμματέας της ΕΣΔΕΠ, δήλωσε: «δεν μπορεί αστυνομικοί να κυκλοφορούν με πολιτικά ρούχα και να χτυπούν ανελέητα ένα ανυπεράσπιστο παιδί. Δεν ξέρουμε τι έκανε ο νεαρός, αλλά ότι και να έκανε έχει δικαιώματα» («Αυγή» 19/11/2006, σελ. 42). Οι οκτώ καθηγητές υπέβαλαν ήδη μήνυση στον εισαγγελέα Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης Κ. Φλωρίδη (Γ. Μυλόπουλος, Δ. Χασάπης, Ελ. Καρνάβου, Γ. Κρεστενίτης, Γλ. Κλιρανάκου, Ελ. Κοντολίδου, Γ. Διβάρης, Ευ. Δούκα). Στη μηνυτήρια αναφορά τους εις βάρος των αστυνομικών οι καθηγητές μεταξύ άλλων αναφέρουν: «ενώ του είχαν φορέσει χειροπέδες τον ξυλοκοπούσαν. Ο νεαρός αιμόφυρτος και με χειροπέδες κακοποιούνταν βάναυσα από άτομα με πολιτικά ρούχα και μάσκες στο πρόσωπο που μας δήλωσαν ότι ήταν αστυνομικοί» («ΝΕΑ» 21/11/2006, σελ. 12). Και όλα αυτά διαδραματίζονταν μπροστά στα μάτια και «υπό την εποπτεία του διευθυντή Κρατικής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης». Ο νεαρός φοιτητής, που δεν ήταν καν στις εκδηλώσεις του Πολυτεχνείου και τυχαία περνούσε από το σημείο κατάγγειλε ανάμεσα σε πολλά άλλα ότι «με πήγαν στο νοσοκομείο έξι ώρες μετά τον ξυλοδαρμό». Η μητέρα του κύπριου φοιτητή βλέποντας τις εικόνες του άγριου βάρβαρου ξυλοδαρμού του παιδιού της είπε ότι θυμήθηκε «τους γκρίζους λύκους, μόνο που οι κουκουλοφόροι, δεν ήταν τούρκοι αλλά έλληνες».

Παρά το γεγονός ότι ο άγριος ξυλοδαρμός έγινε μπροστά στα μάτια πολλών αυτοπτών μαρτύρων και 8 καθηγητών του ΑΠΘ και παρόλο που οι τηλεοπτικές κάμερες κατέγραψαν και έδειξαν απ’ τις τηλεοράσεις το όργιο βίας των θρασύδειλων κουκουλοφόρων ασφαλιτών παρουσία ένστολων αστυνομικών, η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης βγάζει την παρακάτω προκλητικότατη και ολωσδιόλου ψευδή ανακοίνωση: «ο 24χρονος στη θέα των αστυνομικών και επιχειρώντας προφανώς να διαφύγει έπεσε αρχικά σε σταθμευμένο μοτοποδήλατο και στη συνέχεια σε ζαρντινιέρα, που υπήρχε στο σημείο με αποτέλεσμα να τραυματιστεί. Προσδράμοντες αξιωματικοί, επιχείρησαν να τον ακινητοποιήσουν και να τον συλλάβουν, πλην όμως βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη σθεναρή αντίσταση του 24χρονου, ο οποίος τους εξύβριζε, απωθούσε και χτυπούσε, χρησιμοποιώντας το σώμα του (χέρια-πόδια)», ενώ ο γνωστός χουντοφασίστας Σταύρος Μπαλάσκας, αντιπρόεδρος της Ενωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής, θρασύτατος και προκλητικός επιχειρούσε να διαψεύσει τον Γ. Μυλόπουλο και τους άλλους επτά καθηγητές που ήταν αυτόπτες μάρτυρες του άγριου δολοφονικού ξυλοδαρμού. Ο φασίστας Μπαλάσκας, «μέλος της ΟΝΝΕΔ Παγκρατίου εξ απαλών ονύχων, ο 37χρονος αντιπρόεδρος της Ενωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής και προστατευόμενος του Γ. Βουλγαράκη» («ΒΗΜΑ» 22/11/2006, σελ. Α5), στην ιστοσελίδα του οποίου υπάρχουν άρθρα για το «ένδοξο σώμα της χωροφυλακής», το ρόλο της Ορθοδοξίας και των Ενόπλων Δυνάμεων, κ.λπ. και φωτογραφία του εγκληματία Γ. Παπαδόπουλου, όπως αποκάλυψε το ΜEGA.

Την ίδια στιγμή που τα φασιστοειδή της αστυνομίας μάτωναν τους διαδηλωτές σε Αθήνα-Θεσσαλονίκη και γίνονταν αγνώριστος ο νεαρός φοιτητής απ’ τον κτηνώδη ανελέητο δολοφονικό ξυλοδαρμό, ο «κανίβαλος της Δεξιάς» Β. Πολύδωρας απηύθυνε το εξής προκλητικότατο συγχαρητήριο μήνυμα προς «όλους τους επιτελικούς (σχεδιάσαντες) κι επιχειρησιακούς (εφαρμόσαντες) αξιωματικούς και απλούς αστυνομικούς» στο οποίο, ανάμεσα στ’ άλλα αναφέρει: «η επιχείρηση (της ακώλυτης και ειρηνικής διεξαγωγής) της πορείας πέτυχε. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ! Είδα επαγγελματισμό, μεθοδικότητα, σχέδιο και εφαρμογή του, ψυχραιμία και αυτοματισμό στη δράση που είχαν ως επακόλουθο την επιτυχία. Σε όλα τα σημεία χρειαζόμαστε βελτίωση. Θα την κατακτήσουμε. Για τη Δημοκρατία μας, για την κοινωνία μας. Συγχαίρω» («Αυγή» 19/11/2006, σελ. 42).

Αναφερόμενος στα πολλαπλά πρόσωπα της ΕΛ.ΑΣ ο καθηγητής Δ. Χασάπης σημείωσε: «είδαμε το ένστολο πρόσωπο που είναι ανώνυμο και δεν βλέπει και δεν ακούει. Είδαμε άντρες με πολιτική περιβολή και μάσκες στα πρόσωπα, που μας δήλωσαν ότι είναι αστυνομικοί, να πρωταγωνιστούν στον άγριο ξυλοδαρμό ενός νέου ανθρώπου. Τέλος είδαμε ένα παρακρατικό σώμα με πολιτική περιβολή και χωρίς κουκούλες, το οποίο δρούσε υπό την προστασία της αστυνομίας και πρωταγωνίστησε στην αναζωπύρωση των επεισοδίων που ήδη είχε κατευνάσει ο πρύτανης του ΑΠΘ» («ΑΥΓΗ» 26/11/2006, σελ. 4).

Όλα τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης καταδίκασαν την κτηνώδη βία των κουκουλοφόρων ασφαλιτών σε βάρος του νεαρού κύπριου φοιτητή. Όμως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Θ. Ρουσόπουλος με προκλητικότατο τρόπο υπερασπίστηκε τη βάρβαρη επίθεση των κουκουλοφόρων λέγοντας: «εάν επεμβαίνει κάπου η αστυνομία την κατηγορούμε. Εάν δεν επεμβαίνει, πάλι την κατηγορούμε». Αλλά και ο δήμαρχος και νομάρχης Θεσσαλονίκης, Παπαγεωργόπουλος και Ψωμιάδης, γνωστοί για τις φασιστικές αντιλήψεις, όπως ήταν εξάλλου αναμενόμενο όχι μόνο κάλυψαν πλήρως τους κουκουλοφόρους και το δολοφονικό ξυλοδαρμό αλλά και εμπόδισαν την έκδοση ψηφισμάτων καταδίκης της φασιστικής βίας.

Η βάναυση κακοποίηση του νεαρού φοιτητή και οι εξοργιστικές εικόνες φρίκης, αποτέλεσμα της πρωτοφανούς βαρβαρότητας και φασιστικής κτηνωδίας με πρωταγωνιστές κουκουλοφόρους ασφαλίτες στη Θεσσαλονίκη πρέπει ν’ ανησυχήσουν ιδιαίτερα το λαό μας, επειδή σηματοδοτούν μια νέα και άκρως επικίνδυνη κατάσταση στη ζωή της χώρας που δείχνει: πρώτο, ότι η δήλωση του πρώην πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη προς τα ΜΑΤ, αρχές δεκαετίας του ΄90, «το κράτος είστε εσείς» έχει γίνει πλέον μια οδυνηρή πραγματικότητα στα τρία σχεδόν χρόνια διακυβέρνησης της χώρας απ’ τη ΝΔ, δεύτερο, ότι «η επανίδρυση του φασιστικού αστυνομικού κράτους» έχει προχωρήσει με ταχύτατους ρυθμούς αλλά και με προγραμματισμένο τρόπο απ’ την κυβέρνηση και τον αρμόδιο υπουργό Β. Πολύδωρα που ενθαρρύνει μόνιμα και τακτικά τη φασιστική νοοτροπία και συμπεριφορά των αστυνομικών και τους παροτρύνει δημόσια σε χρήση και ένταση της φασιστικής βίας, τρίτο, ότι έχουν αναλάβει ανοιχτά πλέον δράση οι κουκουλοφόροι ασφαλίτες που ως τώρα δρούσαν καλυμμένα ως προβοκάτορες, τέταρτο, ότι η αστυνομική τρομοκρατία και η φασιστική βία κλιμακώνονται σταθερά και σε επικίνδυνο βαθμό, πέμπτο, ότι η δολοφονική δράση τους στη Θεσσαλονίκη δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός κάποιων χουντοφασιστών «Μπαλάσκηδων» αλλά αντίθετα αναπτύχθηκε και αναπτύσσεται στη βάση επεξεργασμένου σχεδίου απ’ την ηγεσία της αστυνομίας και το φαιδρό αλλά προκλητικό φασιστοειδές Βύρωνα Πολύδωρα. 


Η απεργία των Δασκάλων και το παραληρηματικό φασιστικό κήρυγμα ενός ρασοφόρου

Η μεγάλη απεργία των Δασκάλων ενόχλησε φαίνεται σφοδρότατα όχι μόνο την κυβέρνηση Καραμανλή αλλά και τους αντιδραστικούς ιδεολόγους εκπρόσωπους-υπερασπιστές του μεγάλου κεφαλαίου. Έτσι εξηγείται το καλογερίστικο φασιστικό παραλήρημα του Χρήστου Γιανναρά, καθηγητή της Παντείου «ελέω Θεού-κεφαλαίου», απ’ τους πιο «ταλαντούχους» ρασοφόρους υπερασπιστές του ντόπιου κεφαλαίου στην «Καθημερινή» κατά των Δασκάλων – μνημείο γκεμπελίστικων ψευδών, συκοφαντιών και λασπολογίας απ’ την αρχή ως το τέλος.

Ασυγκράτητος ο θεολόγος Χρ. Γιανναράς, με τις ευλογίες και τη βοήθεια του «Θεού»-κεφαλαίου συκοφαντεί με τον πιο χυδαίο τρόπο τους Δασκάλους δηλ. τον πιο κακοπληρωμένο κλάδο της ελληνικής κοινωνίας, επειδή ζήτησαν «μισθό, «καθαρό» 1400 ευρώ!», συκοφαντίες προφανώς εκ του ασφαλούς, αφού ο ίδιος έχει «γεμάτες τις τσέπες του» με μισθό κατά πολύ μεγαλύτερο ως καθηγητής Πανεπιστημίου απ’ τους Δασκάλους.

Μιλάει για «αγορασμένο πτυχίο» των Δασκάλων «από την Παιδαγωγική Ακαδημία των Σκοπίων» για να επιδείξει τον έξαλλο και άκρατο ρατσιστικο-εθνικισμό απέναντι στη μικρή γειτονική χώρα, για πτυχία αποκτημένα «σε θλιβερά παιδαγωγικά τμήματα ελλαδικών πανεπιστημίων» για να «δείξει» την ανεπάρκεια γνώσεων των Δασκάλων, κ.λπ..

Και μιλάει για «ανεπάρκεια» των Δασκάλων ο Χρ. Γιανναράς, που αρχές της δεκαετίας του ΄80 σκαρφάλωσε, όντας θεολόγος, στην έδρα φιλοσοφίας της Παντείου χωρίς να διαθέτει όχι μόνο ουσιαστικά (προκλητικά αγράμματος σε φιλοσοφικά ζητήματα)* αλλά ούτε καν τα τυπικά προσόντα δηλ. σπουδές και πτυχίο φιλοσοφικής σχολής. Αυτά συμβαίνουν μόνο στη χώρα μας. Στο τότε υπόμνημά του προς τη Σχολή της Παντείου ο μακαρίτης πια Αύγουστος Μπαγιόνας, καθηγητής φιλοσοφίας, αφού πρώτα καταδείχνει την άγνοια-αγραμματοσύνη του Γιανναρά σε φιλοσοφικά ζητήματα, κατέληγε: «νομίζω ότι ο κ. Γιανναράς οψιμαθής και αυτοδίδακτος στις φιλοσοφικές σπουδές είναι ακατάλληλος για την πλήρωση της έδρας της Φιλοσοφίας της Παντείου Σχολής» (Α. Μπαγιόνας: «ο νεοσκοταδισμός στη φιλοσοφία», στο «Πολιτιστική», τεύχος 18, Απρίλιος 1985, σελ. 24-35). Αξίζει οι Δάσκαλοι να βρουν απ’ το περιοδικό «Πολιτιστική» και να διαβάσουν το υπόμνημα του Α. Μπαγιόνα.

Ετσι δόθηκε η δυνατότητα στο Χρ. Γιανναρά να γεμίζει δεκαετίες τώρα τα κεφάλια των δύσμοιρων φοιτητών της Παντείου όχι με φιλοσοφικές γνώσεις αλλά με σκοταδιστικά θεολογικά «άχυρα» αποβλάκωσης και αντιδραστικές ιρασιοναλιστικές απόψεις, που ανθούν στη σημερινή εποχή της μεγάλης κρίσης, ολόπλευρης αποσύνθεσης και πρωτοφανούς σαπίλας του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος.

Δεν διστάζει να παρουσιάσει τους απεργούς Δασκάλους ως «τυράννους», «εκβιαστές» του λαού και «βασανιστές του πολίτη» και θεωρεί «αδιανόητο να εκβιάζουν το σύνολο, μεθοδικά να το τυραννούν για να πετύχουν ασύμμετρα με την προσφορά τους ή με τις δυνατότητες του συγκεκριμένου συνόλου ατομικά οφέλη» («Καθημερινή», 12/11/2006, σελ. 25), εξομοιώνοντάς τους μάλιστα με «στρατό κατοχής».

Φτάνει δε στο σημείο να αποδίδει στο συνδικαλισμό των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα «συμπεριφορές στρατού κατοχής» που σιτίζεται απ’ τον «κρατικό κορβανά» και το «υστέρημα του φορολογούμενου», τη στιγμή που και ο ίδιος ως καθηγητής της Παντείου «παρασιτίζεται» απ’ τον «κρατικό κορβανά». Συκοφαντεί με τον πιο αδίστακτο και χυδαίο τρόπο τους συνδικαλιστές και τις απεργίες των εργαζομένων στο δημόσιο, παρουσιάζοντάς τες ως ενέργεια που τάχα ως «αποκλειστικό» σκοπό έχει, με την «καθημερινή» κατάληψη των δρόμων της Αθήνας, «να βασανίσει σαδιστικά τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό βιοπαλαιστών συμπολιτών τους» και επιχειρεί ανεπιτυχώς να τους φέρει σε αντιπαράθεση με τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, εμφανιζόμενος μάλιστα ως «υπερασπιστής» του «τυραννισμένου προλεταριάτου που υφίστανται το κόστος της σαδιστικής χυδαιότητας» σ’ αντίθεση με τους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα που «καλοπαιρνούν».

Κατηγορεί και λασπολογεί τους Δασκάλους όχι μόνο ως «βασανιστές του πολίτη, που ηδονίζονται με τη γεύση της εξουσίας που αποκτούν πάνω στη ζωή των συνανθρώπων τους» που έχουν «ελάχιστη έως μηδενική παραγωγικότητα, κουβεντούλα, «ξυστό» και «στοίχημα» στο 8ωρο που γίνεται συνήθως 6ωρο…» αλλά τους καταλογίζει και «ωμή αντικοινωνική βαναυσότητα» και τους εμφανίζει ως «ένσαρκο υπόδειγμα του τραμπουκισμού» για τα «τρυφερά μαθητούδια»: «τους Δασκάλους τους να λυσσομανούν ενάντια σε άλλους λειτουργούς κοινωνικού υπουργήματος, τους αστυνομικούς που εκτελούν εντολές των εκλεγμένων στη διαχείριση της ευταξίας εκπροσώπων του συνόλου λαού». Κατά το Γιανναρά, λοιπόν, οι Δάσκαλοι «χτυπούσαν» τα «ακίνητα στρατιωτάκια» των ΜΑΤ.

Εδώ βέβαια ο ρασοφόρος Χρ. Γιανναράς μιλάει σαν υπουργός Δημόσιας Τάξης, ξεπερνώντας σε γελοιότητα και φασιστική νοοτροπία τον νυν υπουργό Β. Πολύδωρα. Εχει όλα τα απαραίτητα προσόντα να προσφέρει τις συμβουλές του στα ΜΑΤ ή να ζητήσει απ’ την κυβέρνηση Καραμανλή να τον τοποθετήσει αντί του Β. Πολύδωρα στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Ενδιαφερόμενος για τα κέρδη των καπιταλιστών και υπερασπίζοντας την άνοδο των κερδών του μεγάλου κεφαλαίου κατηγορεί τους εργαζόμενους σε «κάποιο κλάδο λειτουργών του κράτους που διεκδικούν περισσότερα προνόμια, προκλητικότερη κοινωνική ανισότητα, παροχές πέρα από κάθε λογική» αλλά και τους Δασκάλους προσπαθώντας ανεπιτυχώς να υποστηρίξει ότι η σημερινή προκλητική κοινωνική ανισότητα δεν είναι σύμφυτη στο καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα αλλά δημιουργείται τάχα απ’ τους εργαζόμενους.

Και όλη αυτή τη θεολογούσα καλογερίστικη λασπολογική φλυαρία-εκστρατεία σε βάρος του αγώνα των εργαζομένων τη διαπερνά σαν κόκκινη κλωστή η φασιστική αντίληψη-πρόταση απαγόρευσης των απεργιών ή όπως «κομψά» το διατυπώνει «το πρόβλημα δεν είναι πρωταρχικά ηθικό, είναι αποκλειστικά συνταγματικό» και καλεί την κυβέρνηση Καραμανλή να προχωρήσει με «συνταγματικές ρυθμίσεις» στην απαγόρευση των απεργιών και παραπονείται ως «καλός χριστιανός» και αγανακτεί που «κανένας ποτέ στην Ελλάδα δεν ζήτησε να τιθασευθεί νομοθετικά η αντικοινωνική αυθαιρεσία των συνδικαλισμένων κοινωνικών λειτουργών» δηλ. προτείνει νέους Μεταξάδες-Παπαδόπουλους.

Τέλος δεν μπορούσε βέβαια να μην συκοφαντήσει την «Αριστερά» με διάφορες γελοιότητες που δεν αξίζουν σχολιασμό.

Μετά απ’ όλα αυτά οι εργαζόμενοι κατανοούν γιατί ο θεολόγος Χρ. Γιανναράς έπρεπε πάση θυσία να καταλάβει την έδρα φιλοσοφίας της Παντείου Σχολής, για να ξεσπαθώνει, έχοντας το αυξημένο «κύρος» του καθηγητή, κατά των εχθρών εργαζομένων, «κύρος» που στην περίπτωσή του φαίνεται να είναι μόνο ικανό να διασφαλίσει την αυτογελοιοποίηση και το μέγεθος της αντιδραστικότητάς του.

* Με μόνη «φιλοσοφική» εργασία τη θεολογική «εισαγωγή στη φιλοσοφία» που είναι για «γέλια και για κλάματα» ή ευγενέστερα διατυπωμένο από τον Α. Μπαγιόνα: «το μόνο έργο του κ. Γιανναρά που φιλοδοξεί να είναι φιλοσοφικό, δηλ. η «Εισαγωγή στη φιλοσοφία», είναι κατ’ ουσία θεολογικό… Η εισαγωγή του δυστυχώς αποτελεί οπισθοδρόμηση ως προς το μέσο επίπεδο της ελληνικής φιλοσοφικής βιβλιογραφίας, ανεξάρτητα από τάσεις και κατευθύνσεις».


Τα πρωτοφανή καραγκιοζιλίκια ενός απατεωνίσκου, γελοίου και ανίκανου υπουργού

Ο Γ. Αλογοσκούφης ήδη από την προεκλογική κιόλας περίοδο είχε κατορθώσει ν’ αναδειχθεί σε κλασική περίπτωση ανικανότητας σχετικά με την εκτίμηση της οικονομικής κατάστασης της χώρας και τον υπολογισμό των σπουδαιότερων μεγεθών-δεικτών της οικονομίας για να συνεχίσει όταν έγινε υπουργός με τη διαβόητη «δημοσιονομική απογραφή» το 2004 που πέτυχε το ακατόρθωτο: υπολογίζοντας το δημόσιο χρέος και τα κρατικά ελλείμματα κατά πολύ μεγαλύτερα απ’ ότι ήταν έθεσε την οικονομία της χώρας υπό επιτήρηση των οργάνων της ΕΕ, επιτήρηση για την οποία πλήρωσε και εξακολουθεί να πληρώνει βαρύτατο τίμημα η εργατική τάξη και ολόκληρος ο ελληνικός λαός.

Και αυτή την κλασική του ανικανότητα και τη γελοιοποίηση μπροστά σε κάθε υπαλληλίσκο της ΕΕ τη «διασκέδαζε» κάθε φορά με τις γνωστές χαζοχαρούμενες πόζες, ικανοποιημένος που έχει εξελιχθεί στον υπ’ αριθμόν 1 καρπαζοεισπράκτορα υπουργό της ΕΕ.

Η οικονομία της χώρας συνεχίζει να βρίσκεται υπό την επιτήρηση της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης όμως επειδή πλησιάζουν οι εκλογές επιχειρεί με διάφορα γελοία στατιστικά τρικ να τερματιστεί η επιτήρησή της.

Έτσι στα τέλη Σεπτέμβρη ανακοινώνει μια ανύπαρκτη αύξηση-απάτη στο ΑΕΠ κατά 25% μ’ αποτέλεσμα να γίνει αντικείμενο πρωτοφανούς γελοιοποίησης πολλών ξένων εφημερίδων όπως της εφημερίδας «Financial Times» που έγραψε σε πρωτοσέλιδο, της 29ης Σεπτέμβρη, ειρωνευόμενη τον Αλογοσκούφη, άρθρο με τίτλο «το αρχαιότερο επάγγελμα ενισχύει το ελληνικό ΑΕΠ κατά 25%».

Ανάλογο κύριο άρθρο της «Wall Street Jurnal» ειρωνεύεται και γελοιοποιεί τον Αλογοσκούφη, μιλάει για «ελληνική ιδιοφυία», για την κατά 25% αναθεώρηση της αύξησης του ΑΕΠ και γράφει πως «η Αθήνα φαίνεται να επανασυνδέεται με την αρχαία της δόξα και να ανακαλύπτει μια μαγική φόρμουλα για την οικονομική ανάπτυξη» για να καταλήξει: «μία στατιστικά πλουσιότερη Ελλάδα θα πρέπει να πληρώσει περισσότερα στην ΕΕ και να πάρει λιγότερες επιδοτήσεις. Δεν θα πρέπει να ανησυχεί όμως την Αθήνα – μόλις οι μαστροποί και όσοι ξεπλένουν χρήμα αρχίσουν να πληρώσουν φόρους» («Ελευθεροτυπία», 5/10/2006, σελ. 4). Το ίδιο και η «Le Monde» σε άρθρο της με τίτλο «αριθμοί α λα Γκρεκ» ειρωνεύεται και χλευάζει τον Αλογοσκούφη για την «πορνεία».

Τώρα η χαζοχαρούμενη οικονομική «ιδιοφυία» πάλι στο ίδιο μοτίβο της κλασικής ανικανότητας, ανακοινώνει ότι «δεν έχουμε αξιολογήσει τις επιπτώσεις από την απόφασή μας αυτή. Και ίσως κληθούμε να πληρώσουμε αναδρομικά» («Ελευθεροτυπία», 6/10/2006, σελ. 22).

Επομένως ο λαός, πέρα απ’ το διασυρμό της χώρας και απ’ τις επαρχιώτικες κουτοπονηριές του Αλογοσκούφη, θα κληθεί να πληρώσει αυξημένη εισφορά στα Ταμεία της ΕΕ και μάλιστα αναδρομικά, που σύμφωνα με υπολογισμούς του τύπου το νέο χαράτσι θα κυμαίνεται από 260-390 εκατ. ευρώ το χρόνο για τη χρονική περίοδο 2000-2006 και αναμένεται να φτάσει στο συνολικό ύψος των 2 δις. ευρώ αν ισχύσει από το 1995 τα φθάσει τα 3 δις. ευρώ.

Παρόλο που είναι γνωστό ότι τα βάρη της διαβόητης «δημοσιονομικής απογραφής» που οδήγησε σε επιτήρηση την ελληνική οικονομία πλήρωσε και εξακολουθεί να πληρώνει η εργατική τάξη και ολόκληρος ο ελληνικός λαός, ο «Ριζοσπάστης» αντί να ξεσκεπάσει και καταδικάσει την αντιλαϊκή οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Καραμανλή κάνει λόγο για «ανούσιες «κόντρες» για «απογραφή-επιτήρηση» («Ρ», 11/11/2006, σελ. 13).

 


Ελένη Μουρατίδη
1927-26.2.2005

Γαλάτεια Σαλίμκα-Γκαβέλα
22.8.1922-31.10.2003

Στη μνήμη των συντροφισσών Ελένης Μουρατίδη και Γαλάτειας Σαλίμκα-Γκαβέλα, γενναίων μαχητριών του ΔΣΕ, καθοδηγούμενου από το Ν. Ζαχαριάδη, που απ' τις γραμμές του πολέμησαν το ντόπιο μοναρχοφασισμό και τον αγλλο-αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, καταπολέμησαν τον αντεπαναστατικό χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, υπεράσπισαν τους Μαρξ-Ενγκελς-Λένιν-Στάλιν και το Ν. Ζαχαριάδη, έμειναν πιστές ως το τέλος στην υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμό, ο σ. Ισαάκ Μουρατίδης προσφέρει στην "ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ" 50 ευρώ.

 


55 χρόνια από την ίδρυση της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ)

Ο Νίκος Ζαχαριάδης εμπνευστής της δημιουργίας «Ενιαίου Δημοκρατικού Συνασπισμού»-ΕΔΑ με πρωταγωνιστή το ΚΚΕ

Αρχές Αυγούστου (01/08/1951) συμπληρώθηκαν 55 χρόνια από την ίδρυση της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ)*, με πρόεδρο το γιατρό Γιάννη Πασαλίδη, ενός κόμματος με μεγάλη συμβολή στην πάλη της εργατικής τάξης και του λαού μας και συνεχείς σκληρούς αγώνες ενάντια στο ντόπιο μοναρχοφασισμό-καπιταλισμό και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό καθώς και κατά του ιμπεριαλισμού γενικότερα, με πλούσιους αντιφασιστικούς και αντιϊμπεριαλιστικούς αγώνες και σημαντικές προοδευτικές παραδόσεις στην πολιτική ιστορία της χώρας.

Οι σημερινές σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ δεν αναφέρθηκαν καθόλου στη φετινή επέτειο της ίδρυσης της ΕΔΑ, αλλά και όταν αναφέρονται, κυριαρχημένες από έναν τυφλό αντιζαχαριαδισμό-αντιΚΚΕ 1918-55, διαστρεβλώνουν κατάφορα την ιστορική πραγματικότητα σχετικά με την ίδρυση της ΕΔΑ και το περιεχόμενο του προγράμματός της. Οι μεν πρώτοι δεν αναφέρονται σχεδόν καθόλου στην ΕΔΑ, ενώ οι δεύτεροι, όταν αναφέρονται, παρουσιάζουν την ίδρυσή της μόνο ως έργο διαφόρων αντιφασιστικών δυνάμεων της χώρας, αποσιωπώντας τον αποφασιστικό και καθοριστικό ρόλο του επαναστατικού ΚΚΕ, με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, που είχε την έμπνευση και την πρωτοβουλία για την ίδρυσή της, αμέσως μετά τον τερματισμό της ένοπλης πάλης του ΔΣΕ, σε κείνες τις πολύ σκληρές και δύσκολες για τον τόπο και το λαό μας συνθήκες της δεκαετίας του 1950.

Ετσι, λοιπόν, για σειρά λόγους, όχι μόνο ιστορικούς αλλά και επίκαιρους πολιτικούς επιβάλλεται η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας.

Μετά την απόφαση της ηγεσίας του ΚΚΕ για υποχώρηση του ΔΣΕ αφού δεν υπήρχαν πλέον προοπτικές νίκης στο άμεσο μέλλον, μπροστά στο Κόμμα έμπαιναν, μετά τον τερματισμό των 3,5 χρόνων ηρωικού ένοπλου αγώνα των ανταρτών ενάντια στο ντόπιο μοναρχοφασισμό και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, νέα πολιτικά καθήκοντα για τη συνέχιση της πάλης στις νέες συνθήκες, με εκτός νόμου το ΚΚΕ.

Σαράντα μόλις μέρες μετά το πέρασμα των δυνάμεων του ΔΣΕ στην Αλβανία, τέλη του πρώτου δεκαήμερου του Οκτώβρη (9/10/1949) συνήλθε εκεί η 6η Ολομέλεια του ΚΚΕ, μια απ’ τις σημαντικότερες του Κόμματος, γιατί οι ορθές αποφάσεις της καθόρισαν τα νέα καθήκοντά του, μεταξύ των οποίων και της δημιουργίας «ενιαίου δημοκρατικού συνασπισμού σ’ όλη τη χώρα», που συνέβαλαν αποφασιστικά-καθοριστικά στην ανάπτυξη της πάλης εργατιάς-αγροτιάς και ολόκληρου του λαού κατά του μοναρχοφασισμού-καπιταλισμού αλλά και των αμερικανοΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών.

Στην «Απόφαση» με τίτλο «η νέα κατάσταση και τα καθήκοντά μας» της 6ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ (9/10/1949) αναφέρεται: «γ) με βάση το πρόγραμμα για τη δημοκρατικοποίηση της Ελλάδας, την ανεξαρτησία και την υπεράσπιση της ειρήνης, το ΚΚΕ πρέπει, σε στενή συνεργασία με το ΑΚΕ το κόμμα της εργαζόμενης Αγροτιάς, που πάλεψε μαζί μας στα βουνά, να δημιουργήσει πλατύ δημοκρατικό συνασπισμό. Ο συνασπισμός αυτός θα ενώνει όλον τον εαμικό κόσμο, όλους τους δημοκράτες, όλους εκείνους που δέχονται ένα μίνιμουμ πρόγραμμα δημοκρατικοποίησης της Ελλάδας. Ο δημοκρατικός συνασπισμός πρέπει να οργανώσει τους δημοκράτες και πατριώτες στα εργοστάσια, στις επιχειρήσεις, στα χωριά, στις συνοικίες, παντού όπου δουλεύουν και ζουν, και να χρησιμοποιήσει όλες τις νόμιμες μορφές πάλης κοινοβουλευτικές και μη» (σελ. 17).

«ζ). Το Κόμμα πρέπει, χρησιμοποιώντας τις δυνατότητες που υπάρχουν, να βγάλει στην Αθήνα νόμιμη, περιοδική, πολιτική εφημερίδα»

η) χωρίς αναβολή το Κόμμα πρέπει να προετοιμάσει και να στείλει στις μεγάλες πόλεις ολόκληρη σειρά κομματικά στελέχη, για το δυνάμωμα και την αναδιοργάνωση των τοπικών κομματικών οργανώσεων και για την εξασφάλιση της εφαρμογής της καινούργιας γραμμής» (σελ. 18). Ταυτόχρονα προς το τέλος η «Απόφαση» διαπιστώνει: «με επικεφαλής την ανακατανίκητη χώρα του σοσιαλισμού και οδηγητή το Μεγάλο Στάλιν παντού προχωρούν οι δυνάμεις της ειρήνης, της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού. Χαρά και ενθουσιασμό γέμισε τις ψυχές των εργαζομένων, παντού, το κοσμοϊστορικό γεγονός της ανακήρυξης της λαϊκής δημοκρατίας της Κίνας (σελ. 17-19) («το ΚΚΕ, ΕΠΙΣΗΜΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΤΟΜΟΣ 7ος 1949-1955», σελ. 17-19, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 1995).

Αργότερα, τον Απρίλη του επόμενου χρόνου, στην «Απόφαση του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ» (26/4/50), ανάμεσα στα άλλα σημειώνεται: «ένα πρόγραμμα ζητά ο λαός: Ψωμί-Δημοκρατία-Ανεξαρτησία-Ειρήνη.

Μια άμεση επιτακτική απαίτηση έχει:

- Γενική χωρίς όρους αμνηστία.

- Να γκρεμιστούν τα Μακρονήσια.

Ένα παλλαϊκό πόθο: να διαφυλαχτεί η ειρήνη με όλα τα μέσα.

Μια Οργάνωση μπορεί να ανταποκριθεί στη λαϊκή αυτή επιταγή:

Ο ενιαίος δημοκρατικός συνασπισμός σ’ όλη τη χώρα.

Κοινό πολιτικό, δημοκρατικό πρόγραμμα, που θα συνενώσει όλους τους έλληνες που θέλουν μια λεύτερη, ειρηνική Ελλάδα, ικανή να θρέψει τα παιδιά της με τον κόπο και το μόχθο τους. Οι διαφορές του παρελθόντος ας μπουν στην μπάντα. Ας δώσουμε το χέρι στους χτεσινούς αντίπαλους. Ας ξεχάσουμε τις χτεσινές αντιθέσεις μας, μια και σήμερα παλεύουμε για τον ίδιο σκοπό που είναι: πάνω απ’ όλα, το συμφέρον του Λαού και της Ελλάδας.

Ενιαία δημοκρατική δράση, έξω και μέσα απ’ τη Βουλή, για το πιο πάνω πρόγραμμα. Ενότητα και δημοκρατική πειθαρχία, σαν απαραίτητος όρος για την επιτυχία (στο ίδιο σελ. 28).

Το Κόμμα επανέρχεται και στην 3η Συνδιάσκεψη (Οκτώβρης 1950) όπου σημειώνεται: «9. Κεντρική, ανώτατη πολιτική έκφραση και πάλης του λαού για τα δίκαιά του πρέπει να ’ναι το πανελλαδικό, παλλαϊκό μέτωπο ή συνασπισμός όλων των λαϊκών προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων, οργανώσεων, κομμάτων, παραγόντων, προσωπικοτήτων της χώρας. Ο αγωνιστικός δημοκρατικός αυτός συνασπισμός θα πρέπει ν’ απομονώσει και να αποξενώσει όλους τους κεντρωτικούς και ψευτοσοσιαλιστικούς ρεφορμιστικούς αγροτοκάπηλους και συμβιβαστικούς παράγοντες και οργανώσεις, που για αποστολή έχουν, στην περίοδο της γενικής πολιτικής κρίσης στη χώρα, να ευνουχίσουν το λαϊκό αγώνα και να στερεώσουν την εξουσία της πλουτοκρατίας και της αμερικανοκρατίας.

Με ένα καθαρό αγωνιστικό, λαϊκό πρόγραμμα πάλης για την ειρήνη – τη λαϊκή επιβίωση – τη δημοκρατία, την εθνική ανεξαρτησία, δίχως άγγλους και αμερικανούς ιμπεριαλιστές, ενάντια στην αποικιοποίηση, τον αμερικανικό πόλεμο, το λαϊκό αφανισμό, τη μοναρχοφασιστική αποχαλίνωση και την παλατιανή στρατοκρατία, ο λαϊκός δημοκρατικός συνασπισμός, που θα στηρίζεται εσωτερικά στο λαό και διεθνώς στο παγκόσμιο μέτωπο ειρήνης και δημοκρατίας, και που στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής θα παλέψει ενάντια στο φασιστικό άξονα Αθήνα-Βελιγράδι και για μια στενή, αδελφική συνεργασία με τις Λαϊκές Δημοκρατίες, πρώτ’ απ’ όλα με τις Λαϊκές Δημοκρατίες της Αλβανίας και Βουλγαρίας και με τη Σοβιετική Ένωση, μπορεί ο Λαϊκός Δημοκρατικός Συνασπισμός να συνενώσει όλους τους τίμιους πατριώτες και εργαζόμενους έλληνες σ’ ένα ακαταμάχητο μέτωπο πάλης και να τους οδηγήσει στη νίκη.

10. Ψυχή, κινητήρια και ηγέτρια δύναμη στην πάλη του Λαού, για το ψωμί, την ειρήνη και τη νίκη είναι το ΚΚΕ» («το ΚΚΕ, ΕΠΙΣΗΜΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΤΟΜΟΣ 7ος 1949-1955», σελ. 68-69, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 1995).

Στην «Ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και του ΠΓ της ΚΕ του ΑΚΕ» (7/3/51) για τις «δημοτικές και κοινοτικές εκλογές» της 15 του Απρίλη 1951 αναφέρεται: «4. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας και το Αγροτικό Κόμμα της Ελλάδας θα αγωνιστούν για να σχηματιστεί ένα πλατύ παλλαϊκό μέτωπο ή συνασπισμός όλων των λαϊκών οργανώσεων, προσωπικοτήτων, όλων των δημοκρατικών και πατριωτικών στοιχείων του τόπου, ενάντια στο μέτωπο της εθνικής προδοσίας» (στο ίδιο σελ. 133), ενώ στην «Ανακοίνωση του ΚΚΕ και του ΑΚΕ» (31/5/51) γίνεται λόγος για «ενότητα. Πανδημοκρατικό μέτωπο και παλλαϊκή οργάνωση, κινητοποίηση και δράση: εκλογές άμεσες με ανόθευτη αναλογική. Για να ψηφίσει ο λαός: Ειρήνη-Ανεξαρτησία-Δημοκρατία» (σελ. 153).

Ακόμα σ’ άλλη «Ανακοίνωση του ΚΚΕ και του ΑΚΕ» (15/6/51) γίνεται λόγος «για ένα ρωμαλέο αγωνιστικό πανδημοκρατικό μέτωπο» (σελ. 154).

Στην «Πρόταση του ΑΚΕ και του ΚΚΕ για τις εκλογές» (7/7/51) σημειώνεται: «για να φυλάξουμε την Ελλάδα από το βάραθρο όπου τη σπρώχνει η αμερικανοκρατία, ένας τρόπος υπάρχει: να οργανωθεί πανελλαδικά σ’ ένα πανδημοκρατικό συνασπισμό (ΠΑΣ) ο κόσμος που έχει για σύμβολό του: Ειρήνη-Λευτεριά-Ανοικοδόμηση-Δουλειά-Αμνηστία. Ε.Λ.Α.Δ.Α.» (σελ. 162).

Ολες οι προσπάθειες του ΚΚΕ, παρά τις όποιες δυσκολίες, κατέληξαν στην ίδρυση της ΕΔΑ στις αρχές Αυγούστου, η οποία συμμετείχε στις εκλογές της 9ης Σεπτέμβρη 1951 για τις οποίες η «Απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και του ΠΓ της ΚΕ του ΑΚΕ (21/9/1951) σημειώνει: «στις 9 του Σεπτέμβρη ο λαός μας, για μια ακόμα φορά, απόκρουσε και καταδίκασε αυτές τις αμερικάνικες επιδιώξεις. Το στρατόπεδο της ειρήνης, της δημοκρατίας, της αμνηστίας, που στις εκλογές εκπροσώπησε η ΕΔΑ, βγήκε από την εκλογική μάχη πιο ισχυρό, παρά την τρομοκρατία, τις απερίγραπτες νοθείες και την ξετσίπωτη διαρπαγή ψήφων της ΕΔΑ και μέσα ακόμα από τις κάλπες… Γύρω από τον Παπάγο συσπειρώθηκε η αμερικανοκρατία, η ντόπια πλουτοκρατία και η στρατοκρατική μαφία «ΙΔΕΑ», που δούλεψαν λυσσασμένα να τον επιβάλουν με όλα τα μέσα… Ο λαός, οι δημοκρατικές δυνάμεις πέτυχαν μια σημαντική νίκη, στην πάλη του για την Ειρήνη-Δημοκρατία-Αμνηστία. Κι αν η ΕΠΕΚ του Πλαστήρα δεχόταν να πραγματοποιούσε την πανδημοκρατική ενότητα, με βάση το ελάχιστο δημοκρατικό πρόγραμμα Ειρήνη-Δημοκρατία-Αμνηστία, η νίκη του λαού στις εννιά του Σεπτέμβρη θα ήταν μεγάλη και εκλογικά θ’ ανατρέπονταν ακόμα πιο έκδηλα τα σχέδια της αμερικανοκρατίας… Οι 560.000 ψήφοι που πήρε η ΕΔΑ και ο Πλαστήρας, δόθηκαν υπέρ της αμνηστίας, της ειρήνης, της δημοκρατίας και ενάντια στο μοναρχοφασισμό και την αμερικανοκρατία…» (στο ίδιο σελ. 174-177).

Απ’ τις παραπάνω σκόπιμα εκτεταμένες αναφορές σε αποφάσεις του Κόμματος, γίνεται φανερό ότι τη σκέψη-πρόταση αλλά και την πρωτοβουλία για τη συγκρότηση «ενιαίου δημοκρατικού συνασπισμού» είχε η επαναστατική ηγεσία του ΚΚΕ και μάλιστα μόλις 40 μέρες μετά τον τερματισμό του ένοπλου αγώνα του ηρωικού Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ). Δεν είχε μόνο τη σκέψη-πρόταση αλλά και πρωτοστάτησε-πρωταγωνίστησε στην υλοποίησή της με σειρά ενέργειες ως την ίδρυση της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ), τον Αύγουστο του 1951.

Η σκέψη, επομένως και το καθήκον της πάλης για τη δημιουργία «ενιαίου δημοκρατικού συνασπισμού», που βρήκε αργότερα την πρακτική έκφρασή του στην ίδρυση της ΕΔΑ, αποτελεί ευφυή πολιτική σύλληψη του Νίκου Ζαχαριάδη σε κείνη την πολύ κρίσιμη και δύσκολη για το εργατικό κίνημα, το λαό και τον τόπο περίοδο και συνάμα είναι η τρίτη μεγάλη ιστορική του συμβολή – μετά α) την ανάληψη της ηγεσία του ΚΚΕ και β) το ιστορικό γράμμα του ΄40 – στην ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος της χώρας και ειδικότερα την πάλη του ενάντια στον ντόπιο μοναρχοφασισμό και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό σε κείνες τις πολύ δύσκολες και εξαιρετικά πολύπλοκες συνθήκες σε τοπικό και διεθνές επίπεδο, με: απαγορευμένο το ΚΚΕ, δεκάδες χιλιάδες φυλακισμένους και εξόριστους, εκτελέσεις και πρωτοφανή φασιστική βία, τρομοκρατία στο ζενίθ, ασφυκτική εξάρτηση της χώρας απ’ τον αμερικανοΝΑΤΟϊκό ιμπεριαλισμό και διακυβέρνησή της απ’ τους δοσίλογους συνεργάτες των ιταλο-γερμανο-βουλγάρων κατακτητών, όξυνση της κατάστασης στα Βαλκάνια, αύξηση της επιθετικότητας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, κ.λπ. κ.λπ.

Βέβαια η ΕΔΑ δεν ήταν ΚΚΕ, ούτε «Δούρειος Ιππος» του μα ούτε και «υποκατάστατο» του ΚΚΕ, όπως ισχυρίζονταν η μοναρχοφασιστική Δεξιά. Ούτε ήταν ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα: αντίθετα ήταν ένα συνεπές αντιφασιστικό αντιιμπεριαλιστικό κόμμα. Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα εκείνης της περιόδου είχαν προ πολλού χάσει τον αντιιμπεριαλιστικό τους χαρακτήρα (ήταν ως κυβερνήσεις και ως κόμματα στην υπηρεσία των συμφερόντων και της πολιτικής του μεγάλου ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου των χωρών τους) αλλά και τον αντιφασιστικό τους χαρακτήρα, αφού ως κυβερνήσεις προωθούσαν με διάφορα μέτρα τον εκφασισμό του αστικού κράτους και γενικά τη φασιστικοποίηση της κοινωνικής ζωής των χωρών τους.

Η ΕΔΑ, σε κλίμα άγριας τρομοκρατίας, συλλήψεων, φυλακίσεων και εκτοπίσεων, με τη στήριξη των κομμουνιστών και την καθοδήγηση του ΚΚΕ, διεξήγαγε μεγάλους αγώνες κατά του μοναρχοφασισμού, τη φασιστική τρομοκρατία και την καπιταλιστική εκμετάλλευση, κατά του ιμπεριαλισμού και για την απαλλαγή της χώρας απ’ την ιμπεριαλιστική εξάρτηση, κατά του πολέμου και υπέρ της ειρήνης. Είναι πολύ χαρακτηριστική και εξόχως αποκαλυπτική η απροκάλυπτη και προκλητική φασιστική απάντηση που έδωσε σε διάβημα διαμαρτυρίας βουλευτών της ΕΔΑ (Η. Ηλιού, Γ. Παπαδημητρίου), μετά τις εκλογές του 1958, ο τότε υπουργός προεδρίας της φασιστικής κυβέρνησης Καραμανλή και απ’ τους μόνιμους στυλοβάτες του ντόπιου μοναρχοφασισμού γενικότερα, Κ. Τσάτσος: «ακούστε, κύριοι. Τα κράτη της Δύσης διαθέτουν ως ανασχετικά φράγματα κατά του κομμουνιστικού κινδύνου τον καθολικισμό και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Εμείς δεν διαθέτουμε τίποτα απ’ αυτά. Μετά από εμάς έρχεστε εσείς. Ε! δεν πρόκειται να σταυρώσουμε τα χέρια και να παραδοθούμε. Θα σας αντιμετωπίσουμε με τα σώματα Ασφαλείας και τα άλλα όργανα του κράτους. Έχουμε ευθύνες απέναντι του έθνους» (Γ. Παπαδημητρίου: «Η αναλαμπή της Αριστεράς», σελ. 70-72, Αθήνα 2001).

Σε συνθήκες πρωτοφανούς φασιστικής τρομοκρατίας, με απαγορευμένο το ΚΚΕ και το ΑΚΕ, την ισχύ του 509 και του ΑΝ 375 «περί κατασκοπείας», βίας και νοθείας, δολοφονιών κατά την προεκλογική περίοδο κ.λπ. κ.λπ., η ΕΔΑ πέτυχε να αναπτύξει τις δυνάμεις της από 10,57% και 10 έδρες (με εξόριστους τους βουλευτές της) στις εκλογές της 9ης Σεπτέμβρη 1951 φτάνοντας το 1958 να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση, κερδίζοντας ποσοστό 24,43% και 79 βουλευτικές έδρες.

Η πολύχρονη τρομοκρατία σε βάρος των οπαδών και μελών της ΕΔΑ, οι διώξεις, συλλήψεις, δολοφονίες κ.λπ. κορυφώνονται με τη δολοφονία του βουλευτή της Γρηγόρη Λαμπράκη το Μάη του 1963 απ’ τη φασιστική κυβέρνηση Κ. Καραμανλή («να φύγη η κυβέρνησι του αίματος, μόνη υπεύθυνη για τη δολοφονία», ζητούσε σε πρωτοσέλιδο η «Αυγή» της εποχής) και όχι απ’ το «παρακράτος» όπως ισχυρίζονται σήμερα οι σοσιαλδημοκράτες του «Ριζοσπάστη» («ο Γ. Λαμπράκης… δέχτηκε τη δολοφονική επίθεση των οργάνων του παρακράτους», «Ρ» 26/05/2006, σελ. 39), αφήνοντας έτσι στο απυρόβλητο τη μοναρχοφασιστική κυβέρνηση της ΕΡΕ με το διαβόητο «μέγα εθνάρχη» αρχηγό της και τότε πρωθυπουργό, Κ. Καραμανλή (τον οποίο ο «Ρ» ούτε φραστικά κατονομάζει) και εξωραΐζοντας το φασιστικό Καραμανλικό κράτος, «αναδρομικά» βέβαια.

Σ’ αντίθεση με τα Καραμανλικά τσιράκια, αστούς δημοσιογραφίσκους του σημερινού «Ριζοσπάστη», ορθότατα ο Μανόλης Γλέζος απορρίπτει τον όρο «παρακράτος» και σωστά επισημαίνει, μετά από λεπτομερή αναφορά σε κείνη την ιστορική περίοδο ότι «το Λαμπράκη τον δολοφόνησε το αστικό κράτος που κυβερνήτης του ήταν ο Κ. Καραμανλής και η κυβέρνησή του» για να επαναλάβει-τονίσει: «το αστυνομικό κράτος λοιπόν της κυβέρνησης Καραμανλή δολοφόνησε το Λαμπράκη» και ότι «το καθεστώς ολόκληρο, το αστυνομικό κράτος που πρωθυπουργός ήταν ο Καραμανλής έκανε αυτό το έγκλημα» («Εποχή», 31 Μαΐου 1998, σελ. 16), με τις οργανωμένες απ’ την κυβέρνηση της ΕΡΕ «αντισυγκεντρώσεις των υγειώς σκεπτομένων ενθικοφρόνων». Παρόντες στην κυβερνητική «αντισυγκέντρωση» ήταν ολόκληρη η ηγεσία, με πολιτικά, της χωροφυλακής και ασφαλίτες: στρατηγός Κ. Μήτσου, επιθεωρητής χωροφυλακής Β. Ελλάδος, συνταγματάρχης Ε. Καμουτσής, διευθυντής Αστυνομίας Θεσσαλονίκης, αντισυνταγματάρχης Μ. Χ. Διαμαντόπουλος, υποδιευθυντής Αστυνομίας Θεσσαλονίκης, ταγματάρχης Κ. Δόλκας, διοικητής Εθνικής Ασφαλείας Θεσσαλονίκης, οι υπομοίραρχοι Εμ. Καπελώνης και Δ. Κατσούλης του Ε΄ τμήματος (Κ. Παπαϊωάννου: «πολιτική δολοφονία, υπόθεση Λαμπράκη», Αθήνα 1983, σελ. 81).

Την ΕΔΑ, το συνεπές αυτό αντιφασιστικό-αντιϊμπεριαλιστικό κόμμα, την έτρεμε – ακριβώς για την πολιτική και την πάλη της – η μοναρχοφασιστική αντίδραση του τόπου, πράγμα που ομολογεί ακόμα και ένας απ’ τους κυριότερους εκπροσώπους της.

Ο Γ. Ράλλης, ηγετικό στέλεχος της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς και πρώην πρωθυπουργός, δήλωνε, μετά μισό αιώνα, δικαιολογημένα ότι: «η ΕΔΑ του ΄58 «ήταν το φόβητρο, δεν είναι η σημερινή Αριστερά. Η ημέρα με τη νύχτα. Και ήταν η ημέρα με τη νύχτα. Δεν υπάρχει σύγκριση μεταξύ της ΕΔΑ και της σημερινής Αριστεράς. Ακόμα και του Κομμουνιστικού Κόμματος σήμερα» («Ελευθεροτυπία».25/11/2002, σελ. 53).

Είναι γεγονός ότι τα σημερινά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ - σ’ αντίθεση με την τότε ΕΔΑ - καταρχήν δεν έχουν αντιιμπεριαλιστική στάση-πολιτική. Το μεν πρώτο με τη συνεργασία του με το εθνικιστικό ΔΗΚΚΙ και την Κομμουνιστική Ανανέωση που και τα δυο είναι υπέρ της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, εμμέσως πλην σαφώς στηρίζει την ΕΕ αλλά ούτε και το ίδιο έχει ξεκάθαρη θέση ενάντιά της, ενώ στην περίπτωση της στρατιωτικής κατάληψης του Ιράκ από τα αμερικανοαγγλικά στρατεύματα με τη θέση του «έξω η Ελλάδα απ’ το Ιράκ» αφήνει στο απυρόβλητο τα ιμπεριαλιστικά στρατεύματα ΗΠΑ-Αγγλίας, κρατώντας έτσι φιλοϊμπεριαλιστική στάση που είναι πλήρως εναρμονισμένη με κείνη των χρουστσωφικών δοσίλογων αμερικανοτσολιάδων του Ιράκ, τους οποίους εξακολουθεί να στηρίζει και έχει ακόμη σχέσεις μαζί τους. Το δε δεύτερο, είναι ανοιχτά υπέρ της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στο ζήτημα της αντιφασιστικής στάσης-πολιτικής, το μεν «Κ»ΚΕ δεν έχει κανένα μέτωπο πάλης ενάντια στον εθνικισμό-σοβινισμό-ρατσισμό-φασισμό, γι’ αυτό η ηγεσία του δέχεται συνεχείς επαίνους απ’ τους Γ. Καρατζαφέρη-Π. Ψωμιάδη, κ.λπ. κι έχει μεγάλες διαρροές προς τα ναζιφασιστικά κόμματα ΛΑΟΣ-«Χρυσή Αυγή» («δεν είναι τυχαίο ότι το 1/3 των ψηφοφόρων του ΚΚΕ με αποδέχεται, όπως έδειξε η πρόσφατη δημοσκόπηση της GPO», Γ. Καρατζαφέρης, «Ελευθεροτυπία». 13/02/2006), ενώ ο ΣΥΝ παρόλο που έχει ανοιχτό μέτωπο ενάντια στο εθνικισμό-ρατσισμό-φασισμό κ.λπ., κάποιες φορές είναι δυστυχώς ασυνεπές.

Ασφαλώς στο χώρο της ΕΔΑ προκάλεσαν, μετά το ΄56, μεγάλη ζημιά τα στελέχη της, πρώην κομμουνιστές, που επηρεάστηκαν και εκπροσώπησαν τις χρουστσωφικές σοσιαλδημοκρατικές απόψεις (ζήτημα που δεν είναι του παρόντος) ενώ κατά τη διάρκεια της φασιστικής δικτατορίας αυτά προκάλεσαν διάσπαση στην ΕΔΑ για να προχωρήσουν στην «μεταπολίτευση» στην πλήρη διάλυσή της.

Η διάλυση της ΕΔΑ δεν οφείλεται κυρίως στον ανταγωνισμό των σοσιαλδημοκρατών ηγετών των «Κ»ΚΕ-«Κ»ΚΕ εσ. να αποσπάσουν δυνάμεις απ’ την ΕΔΑ ο καθένας για το κόμμα του, αλλά οφείλεται πρωταρχικά σε συνειδητή επιλογή-απόφαση των χρουστσωφικών ηγετών, η οποία συνδέονταν άμεσα και ήταν ενταγμένη όχι μόνο στα σχέδια της κυρίαρχης αντιδραστικής αστικής τάξης για τη δημιουργία και ύπαρξη δυο μεγάλων αστικών κομμάτων - σχεδιασμός που τα επιτελεία του ντόπιου κεφαλαίου είχαν καταστρώσει απ’ την πρώτη κιόλας περίοδο της στρατιωτικοφασιστικής δικτατορίας – αλλά και εκείνα του διεθνούς παράγοντα (κυρίως αμερικανοί, σοβιετικοί κ.λπ.).

Η ύπαρξη της ΕΔΑ με τις μεγάλες αντιφασιστικές-αντιϊμπεριαλιστικές παραδόσεις αποτελούσε το πρώτο, το κύριο και σοβαρότατο εμπόδιο στην προώθηση και υλοποίηση των σχεδίων των ξένων και ντόπιων επιτελείων του κεφαλαίου στη «μεταπολιτευτική» περίοδο. Επρεπε, λοιπόν, οπωσδήποτε να διαλυθεί η ΕΔΑ για να υλοποιηθεί το σχέδιο της ντόπιας αστικής τάξης (περιοριζόμαστε μόνο σ’ αυτό χωρίς ν’ αναφερθούμε στο διεθνή παράγοντα) δηλ. ν’ ανοίξει ο δρόμος στη δημιουργία ενός δεύτερου μεγαλοαστικού κόμματος δίπλα στο πρώτο που υπήρχε: το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΕΡΕ που μετονομάστηκε σε «Νέα Δημοκρατία» στη «μεταπολίτευση». Το δεύτερο μεγάλο αστικό κόμμα ήταν το ΠΑΣΟΚ με αρχηγό τον Α. Παπανδρέου, αφού το «κέντρο» είχε κομματιαστεί σε διάφορες ομάδες (Μαύρος, Ζίγδης, κ.λπ.). Όμως για να δημιουργηθεί και αναπτυχθεί το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα ευθύς εξαρχής μεγαλοαστικό αλλά και με «αριστερό» προφίλ, υιοθετώντας «αριστερά» συνθήματα «αλλαγή», «σοσιαλισμός», κ.λπ., έπρεπε οπωσδήποτε να διαλυθεί η ΕΔΑ της οποίας το χώρο θα καταλάμβανε το νέο κόμμα, όπως και έγινε. Κι ακριβώς αυτό έπραξαν, με εντολή της κυρίαρχης αντιδραστικής αστικής τάξης, οι υπηρέτες της σοσιαλδημοκράτες ηγέτες των «Κ»ΚΕ-«Κ»ΚΕ εσ.: διέλυσαν την ΕΔΑ για να καταλάβει το χώρο της το ΠΑΣΟΚ και σ’ αυτό συνίσταται η πρώτη μεγάλη προδοσία τους στη «μεταπολιτευτική» περίοδο. Παράλληλα διέπραξαν και δεύτερη προδοσία διασφαλίζοντας το «αριστερό» προφίλ του με τη συνεχή εκ μέρους τους προβολή-προπαγάνδιση στο λαό ως κόμματος που τάχα αγωνίζεται για την «αλλαγή» και το «σοσιαλισμό» παρόλο που οι λακέδες του κεφαλαίου ρεβιζιονιστές ηγέτες γνώριζαν ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν ευθύς εξαρχής ένα μεγαλοαστικό κόμμα.

Η ανάπτυξη των δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ και η μετατροπή του σε μαζικό κόμμα του μεγάλου κεφαλαίου προϋπόθετε οπωσδήποτε τη διάλυση της ΕΔΑ, διάλυση που δημιουργούσε την απαραίτητη δεξαμενή άντλησης δυνάμεων απ’ το χώρο της προς το ΠΑΣΟΚ.

Είναι ολοφάνερο πως η ύπαρξη και διατήρηση της ΕΔΑ κατά τη «μεταπολιτευτική» περίοδο αποτελούσε το πρώτο και κυριότερο εμπόδιο για την ανάπτυξη του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ, το οποίο – εξαιτίας της ύπαρξης της ΕΔΑ - θα ήταν καταδικασμένο να μείνει ένα μικρό κόμμα με ποσοστό 10-15%. Επομένως η διατήρηση, στερέωση και ανάπτυξη της ΕΔΑ έπρεπε σε κείνη την περίοδο ν’ αποτελέσει το πρώτιστο πολιτικό καθήκον των κομμουνιστών ώστε έτσι να ματαιωθεί η υλοποίηση των σχεδιασμών της ντόπιας αστικής τάξης και όχι μόνο. Η τυχόν επιστροφή του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη Νίκου Ζαχαριάδη θα είχε να συμβάλει αποφασιστικά και σ’ αυτή την κατεύθυνση: δίπλα και παράλληλα με την αναδιοργάνωση του Κόμματος σ’ ένα μαζικό επαναστατικό, λενινιστικού-σταλινικού τύπου, ΚΚΕ, είναι αυτονόητο ότι θα διατηρούσε και το αντιφασιστικό-αντιιμπεριαλιστικό κόμμα της ΕΔΑ, ματαιώνοντας έτσι τα σχέδια της αντιδραστικής αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών, μεταξύ των οποίων και τη δημιουργία δεύτερου μεγάλου αστικού κόμματος. Στα πλαίσια αυτών των σχεδιασμών για τη «μεταπολιτευτική» περίοδο, ντόπιας και ξένης αντίδρασης αποφασίστηκε απ’ την προδοτική σοσιαλδημοκρατική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ η δολοφονία του Νίκου Ζαχαριάδη στις παραμονές της «μεταπολίτευσης».

* Την 1η Αυγούστου 1951 υπογράφτηκε το πρακτικό συνεργασίας και «στις 9 Αυγούστου ο πρόεδρός της Γιάννης Πασαλίδης καταθέτει στον Άρειο Πάγο τον τίτλο και το έμβλημα της ΕΔΑ για της συμμετοχή της στις εκλογές. Το έμβλημα είναι ένας κύκλος με τα αρχικά ΕΔΑ στο κέντρο. Γύρω από τον τίτλο είναι γραμμένες οι λέξεις: Ειρήνη-Δημοκρατία-Αμνηστία» (Γ. Παπαδημητρίου: «Η αναλαμπή της Αριστεράς», σελ. 26, Αθήνα 2001).

 


Ευχαριστήριο στην κλινική «Ευαγγελίστρια»

Ευχαριστήριο στην κλινική «Ευαγγελίστρια»

(Πυθίας 24, κοντά στην πλατεία Κυψέλης)

Νοσηλεύομαι εδώ κι ένα μήνα στην κλινική «Ευαγγελίστρια». Θέλω να συγχαρώ την κλινική αυτή και ιδιαίτερα τους παθολόγους γιατρούς Καμπουρίδη Στέφανο και Ηλιάκη Αθανάσιο γιατί πέτυχαν να ρυθμίσουν το ζάχαρο μου αποφεύγοντας έτσι σοβαρούς κινδύνους για τη ζωή μου.

Ευχαριστώ όλους τους γιατρούς της κλινικής καθώς και όλους όσους με περιθάλπουν και με βοηθούν από πλευράς καθαριότητας για να ζω μέσα σ’ ένα κλίμα υγιεινό από πάσης απόψεως.

Ο συνταξιούχος βουλευτής Νίκανδρος Κεπέσης

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η απεργία των Δασκάλων και το παραληρηματικό φασιστικό κήρυγμα ενός ρασοφόρου

Τα πρωτοφανή καραγκιοζιλίκια ενός απατεωνίσκου, γελοίου και ανίκανου υπουργού

Ελένη Μουρατίδη - Γαλάτεια Σαλίμκα Γκαβέλα

55 χρόνια από την ίδρυση της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ): Ο Νίκος Ζαχαριάδης εμπνευστής της δημιουργίας «Ενιαίου Δημοκρατικού Συνασπισμού»-ΕΔΑ με πρωταγωνιστή το ΚΚΕ

Ευχαριστήριο στην κλινική «Ευαγγελίστρια»

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55