Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρ. Φύλ. 241 1-15/1/2007Αρ. Φύλ. 241 1-15 Γενάρη 2007
Σε άμεσο κίνδυνο ΑΡΘΡΟ 16 - ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ
Η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή εντείνει την επίθεσή της στην ΠΑΙΔΕΙΑ

ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - «Κ»ΚΕ τρέμουν τις ΜΑΖΙΚΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Το πανεπιστημιακό ΑΣΥΛΟ και το ΑΡΘΡΟ 16 κινδυνεύουν άμεσα και μαζί του η ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ.

Η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή προωθεί διαρκώς τη σφοδρότατη επίθεσή της, έχοντας την άμεση στήριξη του ΠΑΣΟΚ και την έμμεση, αλλά σαφέστατη, στήριξη του «Κ»ΚΕ. Δε διστάζει να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να δυσφημίσει τα πανεπιστήμια και τις ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ των φοιτητών αρχίζοντας από τους κουκουλοφόρους των ΜΑΤ που τους «αδειάζει» κατά στρατιές στα συλλαλητήρια των φοιτητών ως την ανοιχτή τρομοκρατία των φοιτητών μη διστάζοντας ακόμα να ισχυρισθεί ότι στο χώρο των Πανεπιστήμιων διακινούνται ναρκωτικά από τους φοιτητές με την «ελπίδα» να μεταστρέψει το πολιτικό κλίμα υπέρ των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων στην ΠΑΙΔΕΙΑ, που αν περάσουν θα καταφέρουν θανατηφόρο και ανεπανόρθωτο πλήγμα.

Σ’ αυτή την αντιδραστική επιχείρησή της έχει την πλήρη συμπαράσταση όχι μόνο των κρατικών καναλιών αλλά και όλων των ιδιωτικών.

Όμως δεν της είναι καθόλου εύκολο να προωθήσει τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία με την αναθεώρηση του ΑΡΘΡΟ 16, την κατάργηση του πανεπιστημιακού ΑΣΥΛΟΥ, την κατάργηση της ΔΩΡΕΑΝ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ και την ιδιωτικοποίηση της παιδείας γενικότερα, γιατί η πανεπιστημιακή κοινότητα συσπειρωμένη γύρω από την ΠΟΣΔΕΠ συνεχίζει τον αγώνα και είναι αποφασισμένη να τον συνεχίσει, αποκρούοντας την κυβερνητική επίθεση και ματαιώνοντας τα κυβερνητικά σχέδια.

Η αγωνιστική στάση της ΠΟΣΔΕΠ υποχρέωσε και μια σειρά πρυτάνεις να προτείνουν αναβολή της κατάθεσης του νόμου-πλαίσιο, ενώ τον ανεκδιήγητο και γελοίο Θ. Βερέμη να απειλεί κάθε λίγο και λιγάκι με παραίτηση, να κατηγορεί το ΣΥΝ ότι υποκινεί τις κινητοποιήσεις ή να επικαλείται τη διαβόητη «σιωπηρή πλειοψηφία».

Το ότι δεν είναι εύκολη η κατάσταση για την κυβέρνηση το δείχνει και το γεγονός ότι ο Κ. Καραμανλής υποχρεώθηκε να «βγάλει στο κλαρί» εκ νέου ακόμα και την παλλακίδα του Α. Παπαρήγα με ανοιχτή επίθεση – ας προσεχθεί ιδιαίτερα: παραμονές κινητοποιήσεων - κατά της ηγεσίας του πανεπιστημιακού κινήματος δηλ. κατά της ΠΟΣΔΕΠ που καθοδηγεί τον αγώνα: «πάντως και η ηγεσία του πανεπιστημιακού κινήματος έχει θέση κατά του άρθρου 16, αλλά βάζει αρκετές τρικλοποδιές από εκεί και πέρα στο γενικότερο αγώνα που πρέπει να γίνει για μια δημόσια δωρεάν και σύγχρονη Παιδεία.» («Ρ» 9.1.2007 σελ. 11).

Μάλιστα φτάνει στο σημείο να ισχυριστεί ότι «το κίνημα μπορεί να συναντιέται στη μη αναθεώρηση του άρθρο 16, αλλά όπως είπαμε το άρθρο 16 από μόνο του δε λύνει το πρόβλημα», να συμπαραταχθεί με τη Γιαννάκου μιλώντας για «αρνητική κατάσταση που υπάρχει στα πανεπιστήμια», για «συντεχνίες» και «παραμάγαζα»,για να καταλήξει προκλητικά συμφωνώντας με το Θ. Βερέμη: «ορισμένα από αυτά που λέει ο Βερέμης ισχύουν» («Ρ» 9.1.2007 σελ. 13)

Οι συγκεντρώσεις της ΠΟΣΔΕΠ και τα ως τώρα συλλαλητήρια των φοιτητών διακρίθηκαν για τη μαζικότητά τους παρά τις διασπαστικές, προς όφελος των κυβερνητικών σχεδίων, προσπάθειες των εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ, με δυο εξέδρες στο Σύνταγμα (συλλαλητήριο 10.1.2007), ενώ οι ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ των Σχολών ως τα μέσα του μήνα έχουν ξεπεράσει τις 250.

Η ΠΟΣΔΕΠ από την πλευρά της πρέπει να δυναμώσει το πανεκπαιδευτικό μέτωπο με ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, να ασκήσει πίεση στους ρεφορμιστές των ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ για συμπαράσταση στο δίκαιο αγώνα της και να κλιμακώσει σταδιακά αλλά σταθερά παραπέρα τις κινητοποιήσεις, ενώ οι φοιτητές πρέπει να συνεχίσουν-προωθήσουν άμεσα τις ΜΑΖΙΚΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ – τις μόνες που κυριολεκτικά τρέμει η αντιδραστική κυβέρνηση της ΝΔ – και να επεκταθούν αυτές και στα Σχολεία-Λύκεια.

Τις ΜΑΖΙΚΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ, μαζί με την πάλη των πανεπιστημιακών, τρέμουν και τα τρία μεγάλα κόμματα, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-«Κ»ΚΕ, γιατί αυτές είναι οι μόνες που μπορούν να οδηγήσουν σε μια παρατεταμένη σύγκρουση στο χώρο της Παιδείας και στο ξέσπασμα κυβερνητικής κρίσης παρά τους λεονταρισμούς του Πρωθυπουργού των «νταβατζήδων» και των «γαλάζιων κουμπάρων» μαφιόζων, Κ. Καραμανλή.

Κανένα από τα τρία κόμματα δε θέλει τις ΜΑΖΙΚΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ. Είναι ενδεικτικό ότι η ηγεσία του «Κ»ΚΕ όχι μόνο δεν έχει ως γραμμή, αυτή τη στιγμή, στο φοιτητικό κίνημα τις ΜΑΖΙΚΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ αλλά ο «Ριζοσπάστης» ούτε καν αναφέρει, έστω πληροφοριακά, τι γίνεται στο χώρο των ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ. Μόνο για λόγους τακτικής η ΠΚΣ μπορεί να συμφωνεί με κάποια μεμονωμένη ΚΑΤΑΛΗΨΗ, όμως αποφεύγει συστηματικά να προτείνει ΜΑΖΙΚΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ και αντί αυτών προτείνει κάποιες θεαματικές, θεατρινίστικου χαρακτήρα και εντελώς ακίνδυνες για τα κυβερνητικά σχέδια, κινήσεις (ολιγόλεπτο κλείσιμο δρόμων, κλπ.) για εκτόνωση και εξαπάτηση των φοιτητών.

Η τακτική της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ αυτή τη στιγμή είναι απ’ τη μια σαμποτάζ (άμεσο-έμμεσο) στην επέκταση των ΜΑΖΙΚΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ και απ’ την άλλη διασπαστική απεργοσπαστική στάση – σε πλήρη αρμονία με την απεργοσπαστική τακτική της κυβέρνησης – των ρεφορμιστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ, ακόμα με ξεχωριστές εξέδρες στον ίδια χώρο, όπως έπραξαν στο Σύνταγμα (συλλαλητήριο 10.1.07) – για φανταστείτε τι ωραία «απολαυστική» πασαρέλα θα ήταν αν είχαν στήσει και οι άλλες ρεφορμιστικές συνδικαλιστικές παρατάξεις η καθεμιά τη δική της ξεχωριστή εξέδρα – αλλά πάντα με μικρή συμμετοχή ώστε α) να μην ασκείται πίεση στην κυβέρνηση και στα σχέδιά της και β) να μη διαταράσσεται η μόνιμη συνεργασία-συμμαχία «Κ»ΚΕ – ΝΔ.


Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ προκλητικό στήριγμα της φασιστικής επίθεσης στα κόμματα της αντιπολίτευσης

Ως τώρα ήταν γνωστή η συνεργασία της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ και την κυβέρνηση σε διάφορα επίπεδα: απ’ τις δημοτικές εκλογές, τους αγρότες, κλπ. ως το σημείο της μετατροπής της ΚΕ του «Κ»ΚΕ, με επικεφαλής την Α. Παπαρήγα, σε παλλακίδα του Κ.Καραμανλή αλλά και των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ σε ξεπλυμένες, απ’ τους καθημερινούς χορούς στην αυλή του Μαξίμου, κυβερνητικές μπαλαρίνες με τις διασπαστικές απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις (απεργία τραπεζοϋπαλλήλων, ναυτεργατών, δασκάλων, κλπ.).

Επίσης είναι γνωστό ότι το «Κ»ΚΕ δεν είχε και δεν έχει κανένα μέτωπο πάλης ενάντια στον εθνικισμό-σοβινισμό-ρατσισμό-φασισμό μ’ αποτέλεσμα να μετακινούνται νεολαίοι οπαδοί και μέλη της «Κ»ΝΕ σωρηδόν προς τις φασιστικές οργανώσεις τύπου Καρατζαφέρη, κλπ..

Όμως απ’ τον τελευταίο χρόνο παρατηρείται ένα νέο φαινόμενο στην πολιτική της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ δηλ. η ηγεσία αυτού του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος σιωπά και στηρίζει, εμμέσως πλην σαφώς τις φασιστικές επιθέσεις της κυβέρνησης σ’ άλλα κόμματα: αρχίζοντας απ’ την αποφυγή καταδίκης της φασιστικής στάσης του Γ. Σούρλα στη Βουλή απέναντι στον Αλαβάνο με το κλείσιμο των μικροφώνων για να φτάσουν οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες ηγέτες του ΠΑΜΕ Μαυρίκος-Μανουσογιαννάκης να δικαιολογούν το δολοφονικό ξυλοδαρμό του συνδικαλιστή της ΠΑΣΚΕ Μ.Γουρνιεζάκη απ’ τους φασίστες της ΔΑΚΕ με αποκορύφωμα την τελευταία προωθημένη φασιστική επίθεση της κυβέρνησης, διά στόματος Πολύδωρα, ενάντια στα κόμματα της αντιπολίτευσης, ΣΥΝ και ΠΑΣΟΚ, απαιτώντας μάλιστα από το ΣΥΝ «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων» και «δηλώσεις μετανοίας».

Οι προκλητικές δηλώσεις Πολύδωρα που πρώτο απαιτούν «νομιμοφροσύνη» και «δηλώσεις μετανοίας» απ’ τα κόμματα του Ελληνικού Κοινοβουλίου με αιχμή το ΣΥΝ και δεύτερο καλούν-παροτρύνουν τους αστυνομικούς να πυροβολούν-δολοφονούν εν ψυχρώ, επειδή και «οι φρουροί είναι άνθρωποι» και «υπάρχει νευρικό σύστημα στον δέκτη της επίθεσης» αποτελούν σαφέστατη και πολύ επικίνδυνη εκτροπή σε φασιστικές καταστάσεις και ταυτόχρονα συνιστούν μια νέα κατάσταση στη στάση της κυβέρνησης της ΝΔ: έρχεται για πρώτη φορά ως κυβέρνηση να κάνει πράξη τις φασιστικές απόψεις του κόμματος της ΝΔ. Επιπλέον επιβεβαιώνεται εκ νέου ο μοναρχοφασιστικός χαρακτήρας του μεγαλοαστικού αυτού κόμματος.

Η εργατική τάξη και ο δημοκρατικός αντιφασίστας λαός μας περίμενε απ’ την ηγεσία του «Κ»ΚΕ μια σαφή καταδίκη αυτής της φασιστικής επίθεση της κυβέρνησης στο ΣΥΝ, όμως αντ’ αυτού η ηγεσία αρνήθηκε να το πράξει και μιλάει για «δικομματικό παιχνίδι παλαιού τύπου» («Ρ» 20.12.2006, σελ. 6), αποδίδει τη φασιστική επίθεση Πολύδωρα στην ιμπεριαλιστική ΕΕ και καλεί «οι εργαζόμενοι και η νεολαία δεν πρέπει να αποπροσανατολιστούν» («Ρ» 20.12.2006, σελ. 7).

Και δεν είναι μόνο το ότι η ηγεσία του «Κ»ΚΕ δεν καταδικάζει την φασιστική επίθεση στο ΣΥΝ, όπως όφειλε-έπρεπε να πράξει, αλλά κάνει ακόμα κάτι πολύ χειρότερο-προκλητικότερο: δεν καταδικάζει ούτε την παρότρυνση Πολύδωρα προς τους αστυνομικούς να δολοφονούν εν ψυχρώ.

Η αντιδραστική αυτή στάση μετατρέπει την ηγεσία του «Κ»ΚΕ σε προκλητικό στήριγμα και απολογητή της φασιστικής επίθεσης της κυβέρνησης στα κόμματα της αντιπολίτευσης – μια νέα στάση-φάση στην αντιδραστική πορεία αυτού του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο «Ριζοσπάστης» για να διασκεδάσει τις αλγεινές εντυπώσεις που προκλήθηκαν απ’ την αντιδραστική αυτή στάση της ηγεσίας και το ότι ο ΣΥΝ τους βγαίνει εκ νέου απ’ τα αριστερά προσπαθεί επιπλέον να τον λασπώσει: «η κυβέρνηση ασκεί πιέσεις στα «ευάλωτα» κόμματα (διάβαζε ΣΥΝ) να συναινέσουν στις προωθούμενες αντιδραστικές αλλαγές και σε κάθε περίπτωση να αποκηρύξουν εκ των προτέρων «το πεζοδρόμιο», δηλ. την ανυποχώρητη αντίσταση και τη σύγκρουση με την πολιτική της» («Ρ» 2012.2006, σελ.6).

Μα αν ο ΣΥΝ είναι απλά «ευάλωτος», η ηγεσία του «Κ»ΚΕ έχει πουληθεί-παραδοθεί απ’ την αρχή χεροπόδαρα στην κυβέρνηση της ΝΔ (καταλήψεις Ιούνη-Ιούλη 2006, απεργία ναυτεργατών, δασκάλων, τωρινές κινητοποιήσεις πανεπιστημιακών κλπ.), γι’ αυτό και εισπράττει κάθε λίγο και λιγάκι τα συγχαρητήρια της κυβέρνησης και πρωτ’ απ’ όλα των γελοίων φασιστοειδών τύπου Β.Πολύδωρα, Π.Ψωμιάδη, κλπ.


Δημήτρη Γληνός

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

Το Πολιτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος με βαθύτατη θλίψη αγγέλνει στον Ελληνικό λαό ότι ύστερα από σοβαρή εγχείρηση πέθανε στις 26.12.1943 ο εκλεχτός εκπρόσωπος της ελληνικής διανόησης ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΛΗΝΟΣ μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και της Γραμματείας του Πολιτικού Γραφείο της.

Με το θάνατο του Δ. Γληνού ο Ελλ. Λαός χάνει έναν από τους πιο θαρραλέους μαχητές του εθνικοαπελευθερωτικού του αγώνα, χτίστη του νεοελληνικού πολιτισμού του και τα ελληνικά γράμματα, η επιστήμη και η διανόησή του το πιο πρωτοπόρο αντιπρόσωπό τους, το κόμμα έναν από τους πιο αγαπημένους του ηγέτες.

Όλη η σταδιοδρομία του Δ. Γληνού αντικαθρεπτίζει το σκληρό αγώνα των πιο προοδευτικών στοιχείων της νεοελληνικής διανόησης ενάντια στον άγονο και στείρο επίσημο πολιτισμό που βρίσκονταν μακριά κι’ αντίθετα από το συμφέρον της ανάπτυξης του ελληνικού λαού. Καθρεπτίζει τον αγώνα για τα λαϊκά δίκαια, για τη λαϊκή παιδεία και μόρφωση για την εθνική -τη λαϊκή- γλώσσα, για τη δημιουργία πραγματικού νεοελληνικού πολιτισμού. Βαθύς γνώστης των εκπαιδευτικών προβλημάτων, άριστος φιλόλογος με πολύπλευρη φιλοσοφική κατάρτιση ο Γληνός υπήρξε, κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ο υπεύθυνος εισηγητής της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης για την εισαγωγή της δημοτικής γλώσσας στην κατώτερη και μέση εκπαίδευση. Τετράγωνο μυαλό και ίσιος χαρακτήρας συγκέντρωσε γύρω του ο Γληνός ό,τι ικανό και προοδευτικό παρουσίαζε η αστική διανόηση πριν 15-20 χρόνια. Εκδίδοντας το περιοδικό «Αναγέννηση», παλέβοντας στον «Εκπαιδευτικό όμιλο για την επικράτηση προοδευτικών αντιλήψεων». Μα το πνεύμα της αντίδρασης ματαίωσε τις προοδευτικές προσπάθειες του Γληνού και των ομοϊδεατών του φίλων του λαϊκού πολιτισμού. Ο ίδιος ο Δ. Γληνός διώχτηκε από κάθε θέση, συκοφαντήθηκε, καταδιώχθηκε για τις ιδέες του.

Ο Γληνός πείθεται ότι πια στο σημερινό κράτος της πλουτοκρατίας δεν υπάρχει έδαφος ούτε για τις παραμικρότερες προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, ότι χρειάζεται επαναστατικός αγώνας μαζί με τον ελληνικό λαό για την επιβολή των λαϊκών πόθων. Βαθαίνει τη μελέτη του μαρξισμού λενινισμού και από το 1932 φανερώνεται ανοιχτά σα μαχητής της επαναστατικής διανόησης του τόπου μας.

Ο λαός μας εκτίμησε κι’ αγάπησε τον πρωτοπόρο μαχητή του. Το 1936 οι εργαζόμενοι και διανοούμενοι της Αθήνας τον ετίμησαν εκλέγοντάς τον βουλευτή στο ψηφοδέλτιο του Παλλαϊκού Μετώπου. Από τότε ο Δ. Γληνός γίνεται και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας.

Η αστική τάξη από την οποία προέρχονταν ο Γληνός δεν του συγχώρεσε ποτέ τη φυγή προς το λαϊκό αγώνα. Για την πάλη του ενάντια στον Γκλύξμπουργκ η διχτατορία Κονδύλη τον εξόρισε στον Αη-Στράτη. Η μοναρχοφασιστική εξορία της 4ης Αυγούστου τον κράτησε εξόριστο στην Ανάφη, Ακροναυπλία και Σαντορίνη, όπου συμμερίστηκε με τους άλλους αγωνιστές του λαού τις φριχτές κακουχίες της εξορίας!

Η εθνική κατάρρευση και υποδούλωση βρήκε το Δ. Γληνό στις πρώτες γραμμές των μαχητών του κόμματός μας, που ανάλαβαν μαζί με άλλους συμμάχους ν’ ανασυγκροτήσουν τις διαλυμένες εθνικές δυνάμεις και ν’ ανάψουν κάτω από τις σημαίες του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου το σημερινό μεγαλειώδη πόλεμο ενάντια στους καταχτητές, για την απελευθέρωση της Ελλάδας. Ο Γληνός υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες του ΕΑΜ και ένας από τους πιο λαμπρούς εκπροσώπους του. Από την ικανότατη πένα του βγήκε το γνωστό πολυδιαβαστό βιβλιαράκι «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ». Πλήθος άρθρα του σε φλέγοντα ζητήματα του σημερινού εθνικού αγώνα δημοσιεύτηκαν στο «Ριζοσπάστη» και άλλα έντυπα. Ο Γληνός κατέλειπε και σπουδαία ατελείωτη θεωρητική εργασία. Δεν πρόλαβε να αξιοποιήσει όλες του τις δυνατότητες. Πέθανε πιστός στρατιώτης στο χαράκωμα της σκληρής πάλης για την εθνική λευτεριά. Μα αφήνει πίσω του στρατιά ολάκερη από φωτισμένα μυαλά, που θα καταχτήσουν τη λευτεριά και θα πραγματοποιήσουν τους πόθους του.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα, το πιο μαχητικό κόμμα της προόδου, εκτιμώντας τις τεράστιες υπηρεσίες και ικανότητές του στην υπόθεση του λαϊκού διαφωτισμού και τη συμβολή του στο νεοελληνικό εθνικό πολιτισμό, ανέδειξε το Δ. Γληνό στην κορυφή της κομματικής ηγεσίας. Στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ το Δεκέμβρη το 1942 ο Γληνός εξελέγει μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του και του Πολιτικού Γραφείου της και αργότερα μέλος της Γραμματείας του.

Ας σκούζει η υστερική προπαγάνδα του χιτλερισμού και των πραχτόρων της ότι τάχα οι κομμουνιστές επιβουλεύονται τους εκπροσώπους της διανόησης. Όλη η σταδιοδρομία και ανάδειξη του Δ. Γληνού είναι η πιο φωτεινή απόδειξη για την αγάπη και τη στοργή που βρίσκουν οι διανοητές επιστήμονες, λογοτέχνες, καλλιτέχνες στις γραμμές του μαχόμενου λαού, όσοι δεν αρκούνται αυτάρεσκα στη ζωή του γραφείου, αλλά παλεύουν με το λαό και για το λαό στις κρίσιμες ώρες των πεπρωμένων τους. Μόνο με το λαό μπορούν ν’ αναδείξουν τις ικανότητές τους και να καταλάβουν αντάξια θέση στους κόλπους του.

Έλληνες!

Ο θάνατος του Δ. Γληνού αφήνει μεγάλο κενό στον αγώνα για την εθνική μας απελευθέρωση για την πρόοδο και προκοπή του έθνους. Ας γίνει η γεμάτη αυτοθυσία ζωή του και ο μαρτυρικός θάνατός του παρόρμηση για να πυκνώσουμε τις γραμμές του εθνικού αγώνα. Στα τελευταία γραφτά που βγήκαν από το χέρι του ο Γληνός μας καλεί «Έλληνες, όλοι μαζί ενωμένοι να σταματήσουμε τον εμφύλιο πόλεμο, να συντρίψουμε τον καταχτητή!».

Διανοούμενοι!

Εμπνευσμένοι από το υπέροχο παράδειγμα του κορυφαίου μαχητή διανοούμενου πυκνώστε κατά χιλιάδες τις γραμμές του ΕΑΜ!

Ολοκληρώστε το έργο του Γληνού που το τιμάει αύριο αντάξια η πατρίδα. Γίνετε μέλη του κόμματος που ελάμπρυνε με τη δράση του ο Γληνός, που μας άφησε τούτα τα ύστατα λόγια ξεψυχώντας: «Πιστεύω στον κομμουνισμό. Θα νικήσουμε, θα νικήσουμε, θα νικήσουμε…»

Αιώνια η δόξα και τιμή στο φωτεινό πρόμαχο της ελληνικής λευτεριάς και αναγέννησης.

Το Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ Αθήνα, 27.12.1943

Ριζοσπάστης, 30.12.1943 


Bertolt Brecht

50 χρόνια από το θάνατο του μεγαλοφυούς δραματουργού και μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή ποιητή

Στις 14 Αυγούστου του 2006 συμπληρώθηκαν 50 χρόνια απ’ το θάνατο του Μπρεχτ. Μ’ αφορμή το θάνατό του είναι αναγκαία μια σύντομη αναφορά σε δυο αστικο-ρεβιζιονιστικούς μύθους που διαστρεβλώνουν με τον πλέον χονδροειδή και προκλητικό τρόπο την επαναστατική μαρξιστική ιδεολογικο-πολιτική κατεύθυνση και στάση του Bertolt Brecht, εμφανίζοντας τον α) ως «μαθητή»-υπερασπιστή των αντιμαρξιστικών απόψεων του Karl Korsch και β) ως «αντισταλινικού».

 

Η επαναστατική ιδεολογικο-πολιτική κατεύθυνση-στάση του Μπρεχτ και οι δυο αστικορεβιζιονιστικοί μύθοι

Στο σημείωμα αυτό θα περιοριστούμε μόνο σε 2-3 τοπικές περιπτώσεις σχετικά με τους δύο προαναφερμένους μύθους: α) ο Bertolt Brecht «μαθητής» του Karl Korsch δηλ. «υπερασπιστής» των αντιμαρξιστικών του απόψεων, β) ο «αντισταλινικός» Brecht.

ΜΥΘΟΣ 1ος: σύμφωνα μ’ αυτό τον αστικό-ρεβιζιονιστικό μύθο ο Bertolt Brecht «διδάχτηκε» το Μαρξισμό από τον Karl Korsch. Δηλαδή αφού ο Brecht υπήρξε «μαθητής» του Korsch υιοθέτησε και «υπεράσπισε» στο έργο του και την επαναστατική του δράση της αντιμαρξιστικές-αντιλενινιστικές απόψεις του Γερμανού οπορτουνιστή «Δασκάλου» του.

Αυτό το μύθο οι αντιδραστικοί αστοί, οι παλιοί σοσιαλδημοκράτες και οι νέοι σοσιαλδημοκράτες χρουστσοφικοί ρευιζιονιστές διαδίδουν στο διεθνή χώρο, μισό και πλέον αιώνα τώρα, συμπεριλαμβανομένης εδώ και της σημερινής σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ (΄56).

Έτσι στο «Ριζοσπάστη» διαβάζουμε ότι ο Brecht «διδάχτηκε το μαρξισμό απ’ τον αντιφασίστα βουλευτή του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος Καρλ Κορς» («Ρ» 14.8.2004, σελ.28). Ας σημειωθεί με την ευκαιρία ότι το Γερμανικό Κόμμα λέγονταν τότε Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας (KPD) και όχι όπως το σημερινό χρουστσοφικό (D«K»P), που γράφει ο «Ριζοσπάστης».

Κάποιος άλλος νεόκοπος καθηγητής, έρχεται με το καθηγητικό του «κύρος», προσπαθώντας υποτίθεται να αποκρούσει τους ισχυρισμούς της ντόπιας φασιστικής Δεξιάς ότι ο Μπρεχτ είχε σχέση με το «δογματικό μαρξισμό» (εννοεί το λενινισμό-σταλινισμό), να μας «πληροφορήσει» ισχυριζόμενος ότι ο Μπρεχτ δεν είχε σχέση με το «δογματικό μαρξισμό» αλλά είχε σχέση με τον ανύπαρκτό «μαρξισμό» του Karl Korsch: «όπως είναι γνωστό στους μελετητές του βίου και του έργου του, ο Μπρεχτ μυήθηκε στον μαρξισμό από τον φιλόσοφο Κ.Κορς (K.Korsch), ο οποίος ακριβώς λόγω της απόκλισής του από την κομματική «γραμμή» είχε διαγραφεί από το ΚΚΓ» (Γ. Βελουδής: «Πρόσληψη του έργου στην Ελλάδα», «Βήμα» 13.8.2006, σελ. Α39).

Μερικές σύντομες παρατηρήσεις σ’ αντιπαράθεση με τα μυθεύματα του «Ριζοσπάστη» και των διαφόρων Βελουδήδων:

Πρώτο, ο ίδιος ο Μπρεχτ μας πληροφορεί πως δεν μυήθηκε στο μαρξισμό από τον Κ.Κορς, όπως φλυαρώντας υποστηρίζει ο Γ.Βελουδής, αλλά αντίθετα υποχρεώθηκε από μόνος του να ασχοληθεί με το Μαρξ, γιατί «έπρεπε για κάποιο θεατρικό έργο να περιγράψει το χρηματιστήριο σιτηρών του Σικάγο … Εκείνο το θεατρικό έργο δε γράφτηκε ποτέ – κι’ εγώ άρχισα να διαβάζω Μαρξ. Τότε μονάχα ζωντάνεψαν κι οι δικές μου σκόρπιες πραχτικές εμπειρίες, συνδέθηκαν, εξηγήθηκαν» (Μ.Μπρεχτ: Για τη φιλοσοφία και τον μαρξισμό, σελ.8, Αθήνα 1977). Είναι δε επίσης γνωστό ότι από το 1926 ο Μπρεχτ άρχισε να μελετά το «Κεφάλαιο» του Μαρξ: «βρίσκομαι βυθισμένος στο «Κεφάλαιο». Πρέπει να το καταλάβω τώρα επακριβώς…» (στο ίδιο, σελ.135).

Δεύτερο, είναι γνωστό ότι εκτός από τον Κ.Κορς, ο Μπρεχτ είχε και άλλους «Δασκάλους» με τους οποίους συνδέθηκε φιλικά σ’ ολόκληρη τη ζωή του όπως τους Hermann Duncker, Fritz Sternberg, Johann-Lorenz Schmidt, κλπ. που δίδαξαν στη Μαρξιστική Εργατική Σχολή (= Marxistische Arbeiterschule – MASCH). Επίσης και με τον Καρλ Κορς, παρά τις αντιμαρξιστικές του απόψεις και τη διαγραφή του από το ΚΚΓ το 1926, τον συνέδεε μακρά φιλία ως το θάνατό του.

Τρίτο, όμως η μακρά φιλία του με τους K.Korsch, F.Sternberg,κλπ. σε καμία περίπτωση δε σημαίνει ότι ο Μπρεχτ αποδέχονταν και υποστήριζε τις απόψεις τους στις δεκαετίες ΄30, ΄40, ΄50 όπως αφήνουν να εννοηθεί ο «Ριζοσπάστης» και ο Γ.Βελουδής που παρουσιάζουν το Μπρεχτ «μαθητή» του Κ.Κορς δηλ. υποστηρικτή υπερασπιστή των γνωστών οπορτουνιστικών αντιμαρξιστικών-αντιλενινιστικών απόψεών του.

Μάλιστα ο «Ριζοσπάστης» για να κάνει πιο ελκυστικό-«πειστικό» το μύθο: ο Μπρεχτ «μαθητής» του Κ.Κορς, αποσιωπά – αποκρύβει από τους αναγνώστες: α) ότι στο 5ο συνέδριο τις Γ΄ ΚΔ (Ιούνης 1924) ασκήθηκε κριτική (Ζηνόβιεφ) στον K,Korsch αλλά και στους Georg Lukacs και Antonio Graziadei (Protokoll des V. Weltkongresses der Kommunistischen Internationale, Bd.I, S.53 etc) β) ότι το 1926 ο Κ.Κορς διαγράφτηκε για τις οπορτουνιστικές του απόψεις από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γερμανίας, γ) ότι στο ρεβιζιονιστικό του έργο «Μαρξισμό και φιλοσοφία» (1923) ασκήθηκε κριτική για «ιδεαλιστική παρέκκλιση» απ’ τους Bammel, Luppol, Bucharin, Deborin, Rudas, Duncker, κλπ. Επίσης κριτική ασκήθηκε για ιδεαλιστικές-ρεβιζιονιστικές απόψεις στο έργα του Georg Lukacs:Geschichte und Klassenbewusstsein(1923) και του Antonio Graziadei: Preis und Mehrpreis in der kapitalistischen Wirtschaft (1923).

Τέταρτο, σ’ αντίθεση με τοω ψευδή ισχυρισμό του «Ριζοσπάστη» που αφήνει να εννοηθεί ότι ο Κ.Κορς (1886-1961) υπήρξε μόνιμα μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, αυτός βρέθηκε μόνο για πολύ μικρό διάστημα στις γραμμές του, μετά τη διάλυση του USPD, απ’ το 1920 ως το Μάη του 1926 που διαγράφεται για τις οπορτουνιστικές αντιλενινιστικές του απόψεις. Ο Κ.Κορς έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ιένας το 1919, βουλευτής του ΚΚΓερμανίας στη Θουριγγία και στο Ράϊχσταγκ, κλπ., και στις 28 Φλεβάρη 1933 εγκατέλειψε τη Γερμανία.

Πέμπτο, πέρα από τις ιδεαλιστικές ρεβιζιονιστικές απόψεις που περιέχονται στο έργο του «Μαρξισμός και φιλοσοφία» (1923), ο Κορς μετά τη διαγραφή του από το ΚΚΓ στρέφεται όχι μόνο κατά τις λενινιστικής θεωρίας της επανάστασης που ήδη από το 1929 θεωρεί ότι αυτή δεν έχει καμία αξία πλέον μα και ενάντια στη διαλεκτική του Μαρξ και κατά του σοσιαλισμού που οικοδομούνταν στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν.

Δεν είναι βέβαια απαραίτητο να ξεφυλλίσει κανείς τους 10 τόμους (Bd 1-10, Europaeische Verlagsanstalt) για να γνωρίσει τις αντιμαρξιστικές-αντιλενινιστικές απόψεις του Καρλ Κορς. Αρκεί μόνο να διαβάσει τα «Politische Texte» και ότι υπάρχει μεταφρασμένο στα Ελληνικά από διάφορους τροτσκιστές, ομοϊδεάτες των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών.

Ο Κορς στρέφεται ενάντια στο έργο του Λένιν «Υλισμός και εμπειριοκριτικισμός» (βλέπε: «Πως τίθεται το πρόβλημα σήμερα, αντί-κριτική (1930)», στο Κ.Κορς: «Μαρξισμός και φιλοσοφία» σελ.79-97, Αθήνα 1981) για να φτάσει στις «Δέκα θέσεις για το μαρξισμό σήμερα» (1950) να απορρίψει το μαρξισμό ως θεωρία του προλεταριάτου: «4ο Το πρώτο βήμα, για να ξανασταθεί στα πόδια της μια επαναστατική θεωρία και πράξη, είναι η ρήξη μ’ αυτόν το μαρξισμό που έχει την αξίωση να μονοπωλεί την πρωτοβουλία της επανάστασης και τη διεύθυνση στη θεωρία και στην πράξη. 5ο Ο Μαρξ δεν είναι σήμερα παρά ένας από τους πολλούς προδρόμους, θεμελιωτές και συνεχιστές του σοσιαλιστικού κινήματος της εργατικής τάξης. Όχι λιγότερο σημαντικοί είναι οι λεγόμενοι ουτοπικοί σοσιαλιστές, από την εποχή του Τομας Μουρ ως τη δική μας. Όχι λιγότερο σημαντικός ένας μεγάλος αντίπαλος του Μαρξ, όπως ο Μπλάνκι, και αδιάλλακτοι εχθροί, όπως ο Προυντόν και ο Μπακούνιν. Όχι λιγότερο σημαντικές, στο τέλος, είναι οι πιο πρόσφατες εξελίξεις όπως ο γερμανικός ρεβιζιονισμός, ο γαλλικός συνδικαλισμός και ο ρωσικός μπολσεβικισμός.» (Karl.Korsch: Από τη διαλεκτική του Χέγκελ στη διαλεκτική του Μαρξ, σελ. 63-64, Αθήνα 1976)

Επιπλέον στον αντιλενινιστικό του οίστρο δεν δίστασε να ισχυριστεί ότι στο οικονομικό έργο του Λένιν «Η ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Ρωσία» (1899), «κατά βάσει από καμία πλευρά πλέον δεν εκπροσωπείται η μαρξιστική θεωρία σαν θεωρητική έκφραση ενός προλεταριακού – σοσιαλιστικού κινήματος» (Karl Korsch: «Politische Texte», σελ.254, Frankfurt am Main / Koeln 1974)

Ήδη από το 1932 διακηρύσσει: «σ’ αυτή την ιστορική καμπή της επαναστατικής ανάπτυξης, τη στιγμή που όλες οι μέχρι τότε αθέατες πραχτικές τάσεις της ρωσικής επανάστασης προσανατολίζονταν «σοβαρά και για πολύ καιρό» προς την παλινόρθωση μιας μη σοσιαλιστικής οικονομίας, εκείνος που στόλισε αυτή την τελεσίδικη περιστολή των πραχτικών στόχων της επανάστασης με το απαραίτητο, όπως πίστευε, ιδεολογικό συμπλήρωμα της, δεν ήταν ο Στάλιν άλλα ο ορθόδοξος μαρξιστής Λένιν. Πρώτος αυτός, σ’ αντίθεση με όλες τις προηγούμενες διακηρύξεις του, δημιούργησε τον καινούργιο μαρξιστικό μύθο σύμφωνα με τον οποίο ο σοσιαλιστικό χαρακτήρας είναι έμφυτος στο σοβιετικό Κράτος και, συνεπώς, είναι εγγυημένη η δυνατότητα πραγματοποίησης μιας απόλυτα σοσιαλιστικής κοινωνίας μέσα στην απομονωμένη τότε σοβιετική Ρωσία. Η πρώτη φάση του ρωσικού μαρξισμού κλείνει μ’ αυτόν τον εκφυλισμό της μαρξιστικής θεωρίας, τον υποβιβασμό της σε απλή ιδεολογική δικαιολόγηση ενός Κράτους που στην πραγματική τάση του είναι καπιταλιστικό και επομένως θεμελιωμένο πάνω στην καταστολή του επαναστατικού κινήματος της προλεταριακής τάξης» (βλέπε: Η μαρξιστική ιδεολογία στη Ρωσία, στο: Καρλ Κορς: Γιατί είμαι μαρξιστής, σελ. 117-118, Αθήνα 1980)

Τέλος το 1938 μιλάει για μετατροπή του μαρξισμού σε «καθαρή ιδεολογία», που «χρησιμεύει σήμερα στο να κρύβει την υποχώρηση του κυρίαρχου, που μέχρι τώρα δινόταν στο ηγετικό κόμμα, και την ενίσχυση της, φασιστικού τύπου, προσωπικής εξουσίας που ασκεί ο Στάλιν κι οι τσανακογλείφτες του.» (στο ίδιο σελ. 131).

Αυτός είναι ο διαβόητος «μαρξιστής» ( διάβαζε: αντιμαρξιστής-αντιλενινιστής-αντισταλινιστής) Καρλ Κορς των αστών, των παλιών σοσιαλδημοκρατών, των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σοσιαλδημοκρατών του «Κ»ΚΕ και των διαφόρων Βελουδήδων.

Έκτο, σ’ αντίθεση με τον Καρλ Κορς που οδηγήθηκε απ’ τις πρώτες ρεβιζιονιστικές ιδεαλιστικές απόψεις του έργου του «Μαρξισμός και φιλοσοφία», τον περιορισμό του μαρξισμού μόνο σε «επιστήμη της κοινωνίας», την ταύτιση της ιδεαλιστικής διαλεκτικής του Χέγκελ με την υλιστική διαλεκτική των Μαρξ-΄Ενγκελς και πέρασε στην απόρριψη της λενινιστικής θεωρίας της αντανάκλασης, τον περιορισμό της μαρξιστικής διαλεκτικής σε μέθοδο, στην παρουσίαση του λενινισμού σαν «ψευδή ιδεολογία», στην άρνηση της διδασκαλίας του Λένιν να χρησιμοποιηθεί σαν επαναστατική ιδεολογία του προλεταριάτου, στην εγκατάλειψη του διαλεκτικού-ιστορικού υλισμού, σε πλήρη απόρριψη του μαρξισμού και της Οχτωβριανής επανάστασης καθώς και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, στον αντισοβιετισμό και στην ταύτιση του φασισμού με το σοσιαλισμό κάτω απ’το μανδύα της αντιδραστικής θεωρίας του ολοκληρωτισμού (K.Korsch: Restauration oder Totalisierung (1946), στο Karl Korsch: Politische Texte S.370, Frankfurt 1974), ο Μπρεχτ, παρά τους όποιους «Δασκάλους» του μεταξύ των οποίων και του «απογοητευμένου δασκάλου του» Κ.Κορς (« ο δάσκαλος μου είναι απογοητευμένος», στο Μ.Μπρεχτ: Για τη φιλοσοφία και τον μαρξισμό, σελ. 29, Αθήνα 1977) και τις φιλίες του μ’ αυτούς, ακολουθεί τον επαναστατικό δρόμο και απ’ τα μέσα της δεκαετίας του ΄20 που έρχεται σ’ επαφή με το Μαρξισμό αφομοιώνει σταδιακά την επαναστατική θεωρία των Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν- Στάλιν, στηρίζει ολόκληρο το έργο του στον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό, υιοθετεί και προπαγανδίζει τη μαρξιστική αντίληψη του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, υπερασπίζει τη διχτατορία του προλεταριάτου και το σοσιαλισμό που οικοδομούνταν στη Σοβιετική Ένωση του Σταλιν.

Δεν χρειάζονται περισσότερα για να φανεί-τεκμηριωθεί η κατάρρευση του ΜΥΘΟΥ: ο Μπρεχτ «μαθητής» του Κ.Κορς δηλ. «υπερασπιστής» των αντιμαρξιστικών-αντιλενινιστικών απόψεών του.

ΜΥΘΟΣ 2ος: Ο «αντισταλινικός Μπρεχτ».

Ένας δεύτερος μύθος των αστών και ρεβιζιονιστών είναι ο «αντισταλινικός» Μπρεχτ, μύθο που τον διαφήμισε πρόσφατα, ανεπιτυχώς βέβαια, και ο Γ.Βελουδής. Με πρωτοφανή καθηγητική «σοβαρότητα» (διάβαζε: ελαφρότητα) ισχυρίζεται: «ο Μπρεχτ είχε εκφραστεί και με το ίδιο το έργο του κατά του δογματισμού και του σταλινισμού – φαινόμενα αντίθετα του μαρξισμού: αμέσως μετά το θάνατό του έγιναν γνωστά και στην Ελλάδα μερικά ποιήματά του και σημειώματά του κατά του Στάλιν» (Βήμα 13.8.2006, σελ. Α39).

Ακάθεκτος ο Βελουδης, πριν φτάσει στη νεότερη φάση του διαβόητου αλλά ανύπαρκτου «αντισταλινισμού» του Μπρεχτ, μέσα στον αντισταλινικό του οίστρο, για να «τεκμηριώσει» τον υποτιθέμενο αντισταλινισμό της περιόδου των δεκαετιών ΄30-΄40, λίγο έλλειψε να ανακηρύξει το Μπρεχτ «αρχιστράτηγο» των Αμερικάνικων Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ για μετά τον πόλεμο με αξιοθαύμαστη επαρχιώτικη κουτοπονηριά «πληροφορεί» τους δύσμοιρους αναγνώστες του ότι «επέστρεψε στην ηττημένη και κατεχόμενη απ’ τους νικητές πατρίδα», αποκρύβοντας ότι ο Μπρεχτ γύρισε στην τότε σταλινική Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (DDR), που είχε μπει στο δρόμο της οικοδόμησης του μαρξιστικού σοσιαλισμού. Εκεί έζησε και εκεί έδρασε, βοηθώντας με το επαναστατικό του έργο την οικοδόμηση του συγκεκριμένου σοσιαλισμού.

Ο Γ.Βελουδής αποφεύγει σκόπιμα να αναφέρει ποια είναι τα ποιήματα και τα σημειώματα του Μπρεχτ «κατά του Στάλιν», γιατί απλούστατα δεν υπάρχουν. Στα έργα του (1-20 τόμοι) υπάρχει μόνο ένα σημείωμα στον 20 τόμο (σελ. 325-326) αποδιδόμενο στο Μπρεχτ, το οποίο προφανώς είναι κατασκεύασμα της προδοτικής ρεβιζιονιστικής κλίκας των Ούλμπριχτ–Χόνεκερ.

Άλλα πως είναι δυνατόν το σημείωμα αυτό να ανήκει στο Μπρεχτ όταν ακόμα και από μαρτυρίες ανατολικογερμανών ρεβιζιονιστών είναι γνωστό ότι ο Μπρεχτ ήταν ακόμα και κατά της δημοσίευσης του λόγου του Χρουστσόφ στο 20ο συνέδριο.

Μια κάποια Ν.Βαλαβάνη «νεοφώτιστη» στα περί «αντισταλινισμου» του Μπρεχτ – αφού πρώτα πριν κάμποσα χρόνια φρόντισε να δολοφονήσει άγρια το ύφος των ποιημάτων του Μπρεχτ και να διαδώσει το γκαιμπελίστικο ΨΕΥΔΟΣ, ότι τάχα ο Μπρεχτ «τιμήθηκε με το βραβείο Λένιν» – καταφεύγει σ’ έναν πιο «πρωτότυπο» τρόπο για να «τεκμηριώσει» τον ανύπαρκτό «αντισταλινισμό» του δηλ. το μύθο του «αντισταλινικού» Μπρεχτ: «ο Μπρεχτ αντίθετα με μεγάλους ποιητές όπως ο Ελυαρ, ο Αραγκον, ο Ρίτσος όχι μόνο δεν έγραψε ποτέ ποιήματα εγκωμίων, αλλά άσκησε έντονη και ουσιαστική κριτική στο σταλινισμό» («Εποχή», 10.12.2006, σελ. 27) για να φτάσει στην ουρανομήκη κοτσάνα, ότι επειδή ο Ούγγρος ρεβιζιονιστής G.Lukacs κατηγόρησε το Μπρεχτ ως «φορμαλιστή», αυτό παραλίγο να του «στοιχήσει τη ζωή», την οποία φαίνεται να του την «έσωσε» η Ν.Βαλαβάνη.

Στην ίδια συνέντευξή της μας ανακοινώνει ότι έχει «διαπρέψει» και κάνει «σπουδαίες έρευνες» γύρω απ’ τον χρουστσοφικό ιδεαλιστικό μύθο της «προσωπολατρίας» (αντιμετωπίζοντας το σταλινισμό «όχι στο έδαφος της προσωπολατρίας άλλα ως πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο»). Γι’ αυτό θα της συνιστούσαμε, για να μην πάνε «χαμένοι» οι κόποι της, να προχωρήσει στην ίδρυση ενός αντισταλινικού Ινστιτούτου «Μπρεχτολογίας» - θα αποτελούσε πράγματι παγκόσμια πρωτοτυπία – με «ειδικό» ερευνητή στα περί «προσωπολατρίας» τον Γ. Βελουδή, δίνοντας του την μοναδική ευκαιρία να προσφέρει κι’ αυτός τη δική του «οξυνούστατη κριτική της προσωπολατρίας» και διευθύντρια την Α.Παπαρήγα, ειδική και αυτή στα περί «προσωπολατρίας», άλλα ιδιαίτερα, σε ένα «νέο κλάδο», που «ανακάλυψε» η ίδια, τη συγκέντρωση–επιμέλεια των «πονηρών του Μπρεχτ, έχοντας ως βοηθό της τον πρώην υφυπουργό πολιτισμού της κυβέρνησης της ΝΔ Π.Τατούλη (Α.Παπαρήγα προς Τατούλη: «μπορούμε να διαβάσουμε μαζί Μαγιακόφσκι ή Μπρεχτ και να χαρούμε. Αμφιβάλλω ότι θα δεχτείτε μερικά πονηρά του Μαγιακοφσκι και του Μπρεχτ άλλα εν πάση περιπτώσει.», «Ρ» 5.11.2005, σελ.8).

Τώρα τελευταία η Ν.Βαλαβάνη ασχολείται με το «θεάρεστο» για τους αστούς έργο αφαίρεσης του επαναστατικού περιεχομένου απ’ το έργο του Μπρεχτ. Αξιός ο μισθός της, της ευχόμαστε «καλή επιτυχία».

Όμως τόσο ο δεύτερος μύθος δηλ. εκείνος του «αντισταλινικού» Μπρεχτ όσο και ο πρώτος: ο Μπρεχτ «μαθητής» του Κ.Κορς δηλ. «υπερασπιστής» των αντιμαρξιστικών-αντιλενινιστικών του απόψεών διαψεύδονται από τα παρακάτω:

1. πρώτα-πρώτα από το ίδιο το επαναστατικό έργο του Μπρεχτ που κινείται στο δρόμο των Μαρξ-Ενγκελς-Λένιν-Στάλιν,

2. ο Μπρεχτ σ’ αντιπαράθεση με τους δυο μύθους έχει μια μαρξιστική αντίληψη του σοσιαλισμού-κομμουνισμού,

3. ο μαρξιστής Μπρεχτ σ’ αντίθεση με τους διάφορους οπορτουνιστές υπεράσπισε τη διχτατορία του προλεταριάτου και το συγκεκριμένο σοσιαλισμό που οικοδομούνταν στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν και μετέπειτα στις άλλες Λαϊκές Δημοκρατίες ως τα μέσα της δεκαετίας του ’50,

4. σε αντιπαράθεση με τις διάφορες αντεπαναστατικές αντιπολιτευτικές ομάδες, υπεράσπισε το «σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Σοβιετικής Ένωσης» (Μ.Μπρεχτ: Για τη Φιλοσοφία και το Μαρξισμό, σελ. 60-64, Αθήνα 1977),

5. υπεράσπισε, κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του πολέμου, την ΕΣΣΔ με επικεφαλής το Στάλιν απ’ τις επιθέσεις των διαφόρων αντισταλινικών (στο ίδιο, σελ. 64-65)

6. αντέκρουσε τις συκοφαντίες του Αντρέ Ζίντ σε βάρος της ΕΣΣΔ που περιέχονται στο βιβλίο του «Επιστροφή από την ΕΣΣΔ» , Παρίσι 1936 (στο ίδιο σελ. 66-70)

7. ο Μπρέχτ υπεράσπισε – πράγμα που είναι πολύ πιο σπουδαίο για εκείνη την κρίσιμη ιστορική περίοδο – ακόμα και τις «δίκες της Μόσχας» (στο ίδιο, σελ. 71-76),

8. το 1949 δεν επιστρέφει στην ιμπεριαλιστική Δυτική Γερμανία αλλά στη σταλινική DDR που έχει μπει στο δρόμο της οικοδόμησης του επιστημονικού σοσιαλισμού-κομμουνισμού των Μαρξ-Ενγκελς-Λένιν-Στάλιν,

9. ο Μπρεχτ ζει εκεί και συμμετέχει ενεργά και δραστήρια με το έργο του στη σοσιαλιστική οικοδόμηση ως της 14 Αυγούστου του 56 που πέθανε στο ανατολικό Βερολίνο και τάφηκε στο Dorotheen-Friedhof, που ήταν η επιθυμία του,

10. ιδρύει στο Βερολίνο το δικό του Θέατρο, το περίφημο “Berliner Ensemble” (= Μπερλίνερ Άνσαμπλ),

11. μ’ αφορμή το θάνατο του Στάλιν δήλωσε: «σταμάτησαν οι καρδιές των καταπιεσμένων και των πέντε ηπείρων, και εκείνων που έχουν απελευθερωθεί, και όλων, όσων αγωνίζονται για την παγκόσμια ειρήνη όταν άκουσαν ότι ο Στάλιν είναι νεκρός. Αυτός ήταν η ενσάρκωση των ελπίδων τους. Όμως τα πνευματικά και υλικά όπλα, που αυτός δημιούργησε υπάρχουν και η διδασκαλία του είναι εδώ, για να δημιουργηθούν νέα» («Sinn und Form» 3/1953, σελ.10)

12. στις 21 Δεκέμβρη του 1954 ο Μπρεχτ τιμήθηκε με το «Βραβείο Στάλιν» και όχι με το ανύπαρκτο τότε «βράβειο Λένιν» όπως ισχυρίζονται μισό και πλέον αιώνα τώρα οι γκαιμπελίσκοι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές, μεταξύ των οποίων και οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ,

13. ο Μπρεχτ δεν επικρότησε το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό και οι όποιες κριτικές του σε λάθη – δεξιές παρεκκλίσεις, όπως το ποίημα «Die Loesung» για τα αντεπαναστατικά γεγονότα τις 17 Ιούνη 1953, της ηγεσίας του ΕΣΚΓ είναι σωστές και αποσκοπούσαν στην καλύτερη οικοδόμηση και στερέωση του σοσιαλισμού.

Το Βραβείο «Στάλιν» και τα γκαιμπελίστικα ΨΕΥΔΗ του αντικομουνιστικού συρφετού των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών

Μετά την επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης στη Σοβιετική Ένωση, αρχές-μέσα της δεκαετίας του΄50, πέρα απ’ την πλήρη εγκατάλειψη του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού, η προδοτική αντικομμουνιστική κλίκα των Χρουστσοφ-Μπρεζνιεφ – πράχτορες του διεθνούς ιμπεριαλισμού - στα πλαίσια της διαβόητης πολιτικής της «αποσταλινοποίησης» όχι μόνο κατασυκοφάντησαν την ένδοξη σταλινική εποχή αλλά επιχείρησαν ακόμα να διαγράψουν-σβήσουν εντελώς το όνομα του Στάλιν απ’ την ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Γκρέμισαν σ’ όλες τις χώρες τα αγάλματά του και μετονόμασαν ότι θύμιζε το όνομα του (δρόμους, πόλεις, κλπ., ακόμα και το μεγάλο αντιφασιστικό σύμβολο «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» σε Βόλγογκραντ.), φθάνοντας ως το πιο ακραίο σημείο να κηρύξουν ανύπαρκτο – πέρα απ’ τη μετονομασία του σε «Βραβείο Λένιν» - και το «Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ» διαδίδοντας το πιο χονδροειδές ιστορικό ΨΕΥΔΟΣ που γνώρισε ποτέ η ιστορία της ανθρωπότητας και γράφοντας σε όλα τα έντυπά τους – συνεχίζουν αυτό το ΨΕΥΔΟΣ μισό αιώνα τώρα – ότι μια σειρά προσωπικότητες των επιστημών, των γραμμάτων και της τέχνης τιμήθηκαν τάχα με το «Βραβείο Λένιν» (που τότε δεν υπήρχε), ενώ είχαν τιμηθεί με το «Βραβείο Στάλιν».

Ένας από αυτούς υπήρξε και ο μεγάλος Γερμανός επαναστάτης κομμουνιστής ποιητής Μπέρτολτ Μπρέχτ που τιμήθηκε με το «Βραβείο Στάλιν» στις 21 Δεκέμβρη του 1954 και στις 25 Μάη του 1955 πήγε στη Μόσχα να το παραλάβει.

Η απονομή του «Βραβείου Στάλιν» στο Μπρέχτ καταγράφτηκε τότε ως ιστορικό γεγονός σ’ ολόκληρο τον ευρωπαϊκό και το διεθνή τύπο, όπως και στον τύπο της ΛΔΓ που ως το 1957 τουλάχιστον, μεταξύ άλλων, και στο περιοδικό “Sinn und Form”, Zweites Sonderheft Bertolt Brecht, 1/1957 γράφεται: «Bertolt Brecht sprach in Moskau, Rede anlaeβlich der Verleihung des internationalen Stalin-Preises» (σελ.562) και στην εφημερίδα “Neues Deutschland” (28 Mai 1955).

Παρόλο που είχε ήδη καταγραφεί ως ιστορικό γεγονός, αυτό δεν εμπόδισε τους χρουστσοφικούς προδότες αρχιψευταράδες σοβιετικούς κλπ., αλλά κι’ εκείνους της κλίκας των Ούλμπριχτ-Χόνεκερ να γράψουν αργότερα: « το 1954 απονεμήθηκε στο Μπρεχτ η υψηλότερη διάκριση, του διεθνούς Βραβείου Λένιν ειρήνης»( Bertolt Brecht, Schriftsteller der Gegenwart, σελ. 255, Berlin(DDR 1963) και να περάσουν το μεγάλο αυτό ιστορικό ΨΕΥΔΟΣ σ’ ένα σωρό άλλες εκδόσεις έργων του μεταξύ των οποίων και στην έκδοση των 20 τόμων από το Suhrkamp Verlag: «Rede anlaeβlich der Verleihung des Lenin-Preises «Fuer Frieden und Verstaendigung zwischen den Voelkern» (Brecht έργα: τόμος 20, σελ.343 και σημειώσεις σελ. 29, Frankfurt 1967: «δράστης του εγκλήματος» ο ανατολικογερμανός ρεβιζιονιστής Werner Hecht).

Tο ίδιο ΨΕΥΔΟΣ συναντά κανείς και σ’ όλες τις εκδόσεις έργων του Μπρεχτ απ’ τους σοβιετικούς χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές, μεταξύ των οποίων και στη βιογραφία του Μπρεχτ που περιλαμβάνεται στη «Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια»: «το κρατικό Βραβείο της Γερμανικής Δημοκρατίας απονεμήθηκε στο Μπρεχτ το 1951, καθώς και το Διεθνές Βραβείο Λένιν για την εδραίωση της Ειρήνης μεταξύ των Εθνών, το 1954» («ΜΣΕ»: τόμος 23, σελ 401, Αθήνα 1981).

Εξαίρεση του κανόνα δεν θα μπορούσαν βέβαια να αποτελέσουν οι ντόπιοι χρουστσοφικοί της αντισταλινικής κλίκας των Φλωράκη-Παπαρήγα: σε δύο βιβλία που εξέδωσε το κομματικό εκδοτικό «Σύγχρονη Εποχή» αναφέρεται το ίδιο χοντροκομμένο ιστορικό ΨΕΥΔΟΣ:

«Λόγος με την ευκαιρία της απονομής του Βραβείου Λένιν «για την Ειρήνη και τη συναδέλφωση των λαών» και «ο Μπρεχτ τιμήθηκε στις 21 Δεκέμβρη 1954 με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη» (Μ.Μπρεχτ: Για την τέχνη και την πολιτική, σελ. 185 + 196, «Σ.Ε.», Αθήνα 1985).

«στην ομιλία του στη Μόσχα μ’ αφορμή την παραλαβή του Βραβείου Λένιν…», «όταν δυο χρόνια πριν το τέλος της ζωής του, του απονεμήθηκε το «Διεθνές Βραβείο Λένιν για το δυνάμωμα της Ειρήνης ανάμεσα στους λαούς» και οπισθόφυλλο: «Ομιλία στην τελετή απονομής του Βραβείου Λένιν, Μόσχα 1955» (Μ. Μπρεχτ: Ποιήματα, σελ. 18, 24 και 322 (οπισθόφυλλο), «Σ.Ε.» Αθήνα 1987)

Ο δε «Ριζοσπάστης» από την πλευρά του, μ’ εντολή της βαμμένης αντισταλινικής σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας Παπαρήγα, επιδίδεται μόνιμα, δεκαετίες τώρα, σε μια ξέφρενη γκαιμπελίστική πλύση εγκεφάλου της νεολαίας, επαναλαμβάνοντας και προβάλλοντας το χοντροκομμένο αυτό ιστορικό ΨΕΥΔΟΣ.

Ανάμεσα στις πάμπολλες περιπτώσεις διάδοσης του ιστορικού ΨΕΥΔΟΥΣ εκ μέρους του «Ριζοσπάστη» ας μνημονευθούν τρεις των τελευταίων χρόνων: α) «το 1955 για το έργο του τιμάται με το Βραβείο Λένιν» («Ρ» 14.8.2004, σελ. 28), β)«ο Μπρεχτ τιμήθηκε με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη το 1955, και «έφυγε», ένα χρόνο αργότερα στις 14 Αυγούστου 1956 στη ΓΛΔ…» («Ρ» 7.5.2005, σελ. 30), και ακριβώς το ίδιο: γ) «ο Μπρεχτ τιμήθηκε με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη το 1955, και «έφυγε», ένα χρόνο αργότερα στις 14 Αυγούστου 1956 στη ΓΛΔ…» («Ρ» 30.9.2006, σελ. 26).

Πέρα από το συνειδητό γκαιμπελίστικο ΨΕΥΔΟΣ ότι «ο Μπρεχτ τιμήθηκε με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη» - ανύπαρκτο σ’ εκείνη την περίοδο – περιέχεται και μια ανακρίβεια από άγνοια: ο Μπρεχτ δεν τιμήθηκε το 1955, αλλά στις 21 Δεκέμβρη 1954 και στις 25 Μάη του 1955 πήγε στη Μόσχα να παραλάβει το « Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ».

Και με αυτά τα προκλητικά γκαιμπελίστικα ΨΕΥΔΗ οι χροστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ γεμίζουν τα μυαλά τις νεολαίας. Το ίδιο ΨΕΥΔΟΣ δυστυχώς επαναλαμβάνει και το περιοδικό «Πολιτιστική»: «τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο της ΓΛΔ το 1951 και με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη το 1954» («Πολιτιστική», τ. 39-40/1987, σελ. 87).

Είναι προς τιμή δυο περιοδικών που καταγράφουν ακριβώς το ιστορικό γεγονός και γράφουν την αλήθεια: το ένα είναι η «Ε.Τ.»: «1954 21 Δεκέμβρη: του απονέμεται το Βραβείο Στάλιν. 1955 ταξίδι του Μπρεχτ στη Μόσχα να πάρει το Βραβείο Στάλιν» («Επιθεώρηση Τέχνης», τ. 83, Νοέμβριος 1961, σελ. 418, αφιέρωμα στον Μπρεχτ), το άλλο το περιοδικό «ΔΙΑΒΑΖΩ»: «1954 21 Δεκεμβρίου: τιμάται με το Διεθνές Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη» («ΔΙΑΒΑΖΩ», τ. 211/1989, σελ. 26, αφιέρωμα στο Μπρεχτ).

Σ’ αντίθεση με τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές υπάρχουν σειρά αστοί συγγραφείς που γράφουν την αλήθεια σχετικά με το «Βραβείο Στάλιν»: «ο Μπρεχτ παραλαμβάνει το Βραβείο Στάλιν Ειρήνης στη Μόσχα 1955» (Marianne Kesting: Brecht, σελ. 137, Hamburg 1964), «το 1953 ο Pablo Neruda περνάει στις στήλες του αμερικάνικού και ευρωπαϊκού τύπου, τιμημένος με το Βραβείο Στάλιν» (H.M. Enzensberger: Poesie und Politik, σελ. 100, Frankfurt 1962), κλπ., κλπ.

Είναι τόσο αβυσσαλέο και θανάσιμο το μίσος των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ (΄56) απέναντι στο Στάλιν που και για τον PABLO NERUDA επαναλαμβάνουν το ίδιο γκαιμπελίστικο ΨΕΥΔΟΣ: «το 1953 του απονέμεται στη Μόσχα το Βραβείο Λένιν» («Ρ» 3.10.1993, σελ. 35). Το ίδιο ΨΕΥΔΟΣ επαναλαμβάνουν και οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές στη «Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια» (τόμος 24, σελ. 109, Λήμα Π.Νερούντα), αλλά και ο «Λαϊκός Δρόμος», ελπίζουμε από παραπληροφόρηση: «Διεθνές Βραβείο Λένιν 1953» («Λ.Δ.» 17.7.2004, σελ. 16).

Όμως όλους τους παραπάνω τους διαψεύδει ο ίδιος ο επαναστάτης ποιητής: «τον άλλο χρόνο έπαιρνα κι’ εγώ το Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη και τη φιλία ανάμεσα στους λαούς» (Π.Νερουντα: Η ζωή μου, τόμος 2ος , σελ. 251).

Το ίδιο ΨΕΥΔΟΣ επαναλαμβάνει ο Ριζοσπάστης και για τον Βραζιλιανό συγγραφέα Jorge Amado: «αυτός ο αγώνας του θα τιμηθεί το 1951 με τη βράβευσή του με το Βραβείο Λένιν «για την εδραίωση της ειρήνης ανάμεσα στους λαούς» («Ρ» 26.8.2001, σελ. 5), αλλά και στο αντισταλινικό χρουστσοφικό-τροτσκιστικό «ΠΡΙΝ»: «το 1951 τιμήθηκε στη Μόσχα με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη» («ΠΡΙΝ», 12.8.2001, σελ. 13).Βέβαια, ο Jorge Amado είναι πασίγνωστο ότι τιμήθηκε, όπως και όλοι οι παρακάτω, με το «Βραβείο Σταλιν», κι’ αυτό το πραγματικό γεγονός δεν μπορεί να σβηστεί απ’ την ιστορία με τα γκαιμπελίστικα ΨΕΥΔΗ των προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών όπου γης.

Ας παραθέσουμε με την ευκαιρία, για πληροφόρηση της νεολαίας, ορισμένα από τα ονόματα διάσημων προσωπικοτήτων της επιστήμης και της τέχνης που τιμήθηκαν με το «Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ»:

FREDERIC JOLIOT-CURIE (1950). « Ο διάσημος Γάλλος φυσικός, ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονες, πυρηνικός φυσικός, προοδευτικός παράγων… ήρθε το 1951 στη Σοβιετική Ένωση να παραλάβει το διεθνές Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη» («Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια», τόμος 16, σελ. 206, Μόσχα 1952). Αυτό το πραγματικό γεγονός που είναι και η ιστορική αλήθεια καταγράφει η Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια της εποχής του Στάλιν, ενώ η χρουστσοφική-μπρεζνιεφική Εγκυκλοπαίδεια επαναλαμβάνει το γνωστό γκαιμπελίστικό ΨΕΥΔΟΣ ότι τάχα «ο Ζολιό-Κιουρί τιμήθηκε με το διεθνές Βραβείο Λένιν «για την εδραίωση της Ειρήνης μεταξύ των λαών» (1951)» («Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια», τόμος 12, σελ.501, Αθήνα 1979) το ίδιο ΨΕΥΔΟΣ επαναλαμβάνεται στη χρουστσοφική-μπρεζνιεφική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια για όλους όσους τιμήθηκαν με το «Βραβείο Σταλιν».

1. JORGE AMADO (1951)

2. ANNA SEGHERS (1951)

3. JOHN BERNAL (1953)

4. PABLO PICASSO (1953)

5. NAZIM HIKMET (1953)

6. NICOLAS GUILLEN (1955)

7. ANDRE BONNARD (1954): «πέθανε στη Γενεύη σε ηλικία 71 ετών ο καθηγητής Αντρέ Μπονάρ παγκοσμίου φήμης Ελληνιστής και μεγάλος φίλος του Ελληνικού λαού. Το 1954 τιμήθηκε με το «Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη» («Αυγή» 27.10.1959).

 


Ανασυγκροτήθηκε το ΚΚ Ισπανίας (μ-λ):

Επαναστατικό κόμμα στην υπηρεσία του Ισπανικού και διεθνούς προλεταριάτου

Οι εκπρόσωποι στο έκτακτο συνέδριο της Εθνικής Επιτροπής Κομ. Οργανώσεων της Ισπανίας (CEOC) που πραγματοποιήθηκε στα τέλη Οκτώβρη του 2006 (βλ. «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φ.232 1-30 Αυγούστου 2006) αποφάσισαν, ομόφωνα, να προχωρήσουν στην ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ισπανίας (μ-λ). Η πρωτοβουλία αυτή στηρίχτηκε στην ενθουσιώδη υποστήριξη συντρόφων άλλων πολλών οργανώσεων, κυρίως των μ-λ κομμάτων και οργανώσεων των Ευρωπαϊκών χωρών αλλά και των άλλων ηπείρων, καθώς επίσης και στον γόνιμο προσυνεδριακό που προηγήθηκε αλλά και στις συζητήσεις μέσα στην οργάνωση τα 4 χρόνια λειτουργίας της CEOC.

Το συνέδριο εξέλεξε Εκτελεστική Επιτροπή η οποία συνεδρίασε αρχές Νοέμβρη και εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση.

 

Ανακοίνωση της Εκτελεστικής Επιτροπής του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ) (Νοέμβρης 2006)

Η Ε.Ε. του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (μαρξιστικό-λενινιστικό) πραγματοποίησε την πρώτη της συνεδρίαση μετά τη σύσταση του κόμματος στο Έκτακτο Συνέδριο της Εθνικής Επιτροπής ΚΟ (CEOC). Στη συνεδρίαση, μέσα σε κλίμα ενθουσιασμού, εκτιμήθηκαν οι δυνατότητες και η προοπτική που έδωσε αυτό το σημαντικό βήμα, καθώς και η επίδρασή του στο Ισπανικό και Διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.

Η συνεδρίαση της Ε.Ε. επισήμανε τις ευθύνες που είναι αναγκαίο να καλυφθούν πάνω στο ζήτημα της πολιτικής δουλειάς. Επίσης, οι βασικές κατευθύνσεις της δουλειάς που πρέπει να θέσουν σε πέρας οι οργανώσεις του Κόμματος και τα θέματα υψηλής προτεραιότητας που πρέπει να ανοιχτούν μέσα στις επόμενες εβδομάδες. Συγκεκριμένα, οι τελικές συζητήσεις πάνω στις αποφάσεις του Συνεδρίου.

Από τη άλλη, η Επιτροπή μελέτησε το αποτέλεσμα των Καταλωνικών αυτόνομων εκλογών, στις οποίες καταγράφηκε η ύπαρξη υπαρκτών αντιθέσεων καθώς και το γεγονός ότι η μπουρζουαζία συνεχίζει να είναι ανίκανη να τις λύσει και να βάλει τέλος στην συνεχιζόμενη αστάθεια. Λάβαμε υπ’ όψιν μας ότι η ψήφος διαμαρτυρίας σε συγκεκριμένα κόμματα καθώς και η μεγάλη αποχή φανερώνουν την αντίθεση των λαϊκών μαζών στην πολιτική του μοναρχικού καθεστώτος.

Όσον αφορά τη σύσταση της Διεθνούς Συνδικαλιστικής Συνομοσπονδίας, η Εκτελεστική Επιτροπή θεωρεί ότι αντανακλά την ανάγκη των οπορτουνιστικών ηγεσιών αυτών των συνδικάτων να μετριάσουν την αυξανόμενη αδυναμία τους απέναντι στο κεφάλαιο, συνενώνοντας δυνάμεις.

Αν και η νέα συνομοσπονδία ανοίγει επίσης νέες προοπτικές για την παρέμβαση και προπαγάνδιση αυτών που θεωρούμε ταξικών θέσεων, ο μυστικός τρόπος με τον οποίο αυτή συστάθηκε, χωρίς ενημέρωση ούτε συμμετοχή των οργανώσεων και των συνδικαλιστικών στελεχών, αποδεικνύει τον οπορτουνιστικό της χαρακτήρα. Η δηλωμένη πρόθεση για συμβολή «στη διακυβέρνηση της παγκοσμιοποίησης» ώστε να την καταστήσει «πιο ανθρώπινη», δείχνει το ρεφορμιστικό και περιορισμένο χαρακτήρα της νέας συνομοσπονδίας, τη θέτει στο περιθώριο της πάλης των τάξεων και συμβάλλει στη σύγχυση των εργαζομένων όσον αφορά στους στόχους της πάλης τους. Θα είναι απαραίτητο να παρακολουθούμε, εντούτοις, τη μελλοντική δραστηριότητα της ΔΣΣ και να προωθήσουμε την ενότητα των διεθνιστικών και ταξικών ρευμάτων που βρίσκονται στους κόλπους της, δεδομένου ότι και μόνο η σύστασή της καταδεικνύει την ένταση που σε όλο τον κόσμο έχει η πάλη των τάξεων.

Δοθέντων των παραπάνω ζητημάτων καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι, τόσο στον κόσμο όσο και στην Ισπανία, η συνεύρεση όλων των μαρξιστών - λενινιστών καθίσταται απαραίτητη όλο και περισσότερο. Για αυτό τον λόγο, και όπως ήδη εκθέσαμε στο πρόσφατο συνέδριό μας, θεωρούμε ότι τα φόρουμ συζήτησης που, όπως η Πανεθνική Επιτροπή Μαρξιστικών-Λενινιστικών Οργανώσεων, επιτρέπουν να συζητούνται θέσεις και να επιτυγχάνονται συμφωνίες μεταξύ των κομμουνιστών, συνεχίζουν να αποτελούν ένα θετικό και απαραίτητο στοιχείο. Και, συνεπώς, καλέσαμε τις οργανώσεις, τους αγωνιστές και όλους εκείνους τους ανθρώπους που αισθάνονται μαρξιστές-λενινιστές να προχωρήσουν τη συζήτηση και την κοινή πρακτική, έτσι ώστε να μπορούμε να συνεχίσουμε να κάνουμε βήματα προς την δημιουργία ενός ενιαίου Κομμουνιστικού Κόμματος: του Κόμματος που χρειάζεται η εργατική τάξη για να επιτύχει τη χειραφέτησή της.

Μαδρίτη, Νοέμβρης 2006

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ προκλητικό στήριγμα της φασιστικής επίθεσης στα κόμματα της αντιπολίτευσης

Δημήτρη Γληνός - Ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ για το θάνατό του (27/12/1943)

Bertolt Brecht - 50 χρόνια από το θάνατο του μεγαλοφυούς δραματουργού και μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή ποιητή

Η επαναστατική ιδεολογικο-πολιτική κατεύθυνση-στάση του Μπρεχτ και οι δυο αστικορεβιζιονιστικοί μύθοι

Το Βραβείο «Στάλιν» και τα γκαιμπελίστικα ΨΕΥΔΗ του αντικομουνιστικού συρφετού των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών

Ανασυγκροτήθηκε το ΚΚ Ισπανίας (μ-λ): Επαναστατικό κόμμα στην υπηρεσία του Ισπανικού και διεθνούς προλεταριάτου

Ανακοίνωση της ΕΕ του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ) (Νοέμβρης 2006)

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55