Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρ. Φύλ. 242 15-31/1/2007Αρ. Φύλ. 242 15-31 Γενάρη 2007
Κλιμακώνεται και δυναμώνει ο αγώνας Πανεπιστημιακών-Φοιτητών κατά της αντιδραστικής μεταρρύθμισης της κυβέρνησης Καραμανλή

Σωστή απάντηση: οι επαναλαμβανόμενες Απεργίες Διαρκείας και οι Μαζικές Καταλήψεις Διαρκείας

Ήδη από τη μαζικότητα του πρώτου συλλαλητηρίου (10/1/07) σε Προπύλαια-Σύνταγμα των φοιτητών-πανεπιστημιακών φάνηκε καθαρά η αποφασιστικότητα τους ν’ αντισταθούν στην αντιδραστική επίθεση της κυβέρνησης Καραμανλή στη δημόσια δωρεάν Παιδεία με τη σχεδιαζόμενη αναθεώρηση του άρθρο 16 και την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Σ’ εκείνο το συλλαλητήριο συμμετείχαν πάνω από 15000 διαδηλωτές με τους φοιτητές να φωνάζουν συνθήματα «Μαριέττα και Κωστάκη τάχετε χαμένα, ξύπνησε ο εφιάλτης του '91», «Μαριεττα Γιαννάκου τις καταλήψεις άκου και ρώτα τον Αρσένη τι σε περιμένει», «το υπουργείο τους φοιτητές αποκαλεί αλήτες, αλήτες είναι τα ΜΑΤ και οι ασφαλίτες», κ.λ.π. κ.λ.π.

Η μόνη «παραφωνία», αρνητικό επιζήμιο σημείο-γεγονός, στο μεγαλειώδες αυτό συλλαλητήριο ήταν η ξεχωριστή απεργοσπαστική συγκέντρωση στην Ομόνοια των ρεφορμιστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ. Όμως αυτή τη φορά οι φιλοκυβερνητικές μπαλαρίνες του ΠΑΜΕ δεν περιορίστηκαν μόνο στην ξεχωριστή απεργοσπαστική συγκέντρωση-πορεία άλλα προχώρησαν ένα ακόμα βήμα στον κατήφορο της προδοσίας: έστησαν προκλητικά, μ’ εντολή προφανώς της κυβέρνησης Καραμανλή, και δεύτερη εξέδρα στο Σύνταγμα, δίπλα σ’ εκείνη των ΠΟΣΔΕΠ-ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, όχι σε αντιπαράθεση με την κυβέρνηση άλλα σε αντιπαράθεση με τις Ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών που καθοδηγούν τον αγώνα.

Το ότι αυτή η απεργοσπαστική δράση των ηγετών του ΠΑΜΕ πραγματοποιείται με εντολή της κυβέρνησης Καραμανλή και στα πλαίσια της συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ φάνηκε εκ νέου και από το γεγονός ότι και σε αυτό το συλλαλητήριο «τα μπλοκ πάντως του ΠΑΜΕ ήταν ισχνά (περίπου 1000 άτομα)» («ΠΡΙΝ» 14/1/2007, σελ. 13). Κρατιούνται συνειδητά και επίτηδες ισχνά-μικρά αυτά τα μπλοκ ώστε να πετυχαίνονται-εκπληρώνονται οι συμφωνημένοι με την κυβέρνηση στόχοι: α) οι εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ να δρουν απεργοσπαστικά στην υπηρεσία της απεργοσπαστικής τακτικής της κυβέρνησης και ταυτόχρονα β) να μην ασκούν πίεση στην κυβέρνηση (μεγαλύτερος αριθμός συμμετοχής θα άσκουσε πίεση στην κυβέρνηση μ’ αρνητικά αποτελέσματα γι’ αυτήν και θα διατάρασσε τη συμφωνία «Κ»ΚΕ-ΝΔ)

Για φανταστείτε ποια θα ήταν η εικόνα αν είχαν στήσει ξεχωριστές εξέδρες στο Σύνταγμα και οι άλλες ρεφορμιστικές συνδικαλιστικές παρατάξεις ή τι θα γίνονταν αν οι Ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών ΠΟΣΔΕΠ-ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, ως καθοδήγηση του αγώνα, είχαν απαιτήσει – και δικαιολογημένα - να απομακρυνθεί η εξέδρα των ρεφορμιστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ.

Οι φοιτητές από την πλευρά τους κλιμακώνουν τον αγώνα τους, συνεχίζοντας και προωθώντας τις καταλήψεις. Το ίδιο και η ΠΟΣΔΕΠ που στις 17 Γενάρη πραγματοποίησε 24η απεργία με πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στα Προπύλαια που ήταν ακόμα μαζικότερο αφού σε αυτό συμμετείχαν περίπου 20000 διαδηλωτές.

Και η κυβέρνηση από την πλευρά της, έχοντας τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ παρά τους διαφαινόμενους τριγμούς, κλιμακώνει την επίθεση, και με πρόσχημα τα δημιουργημένα απ’ την ίδια μικροεπεισόδια της 17 Γενάρη, επιτίθεται στο πανεπιστημιακό άσυλο και δηλώνει δια του κυβερνητικού εκπροσώπου, ότι θα κατατεθεί ο «νόμος-πλαίσιο σε σύντομο χρονικό διάστημα».

Εδώ σε πρώτη γραμμή χρησιμοποιεί τους κουκουλοφόρους της και οργανώνει εκστρατεία κατασυκοφάντησης των πανεπιστημιακών Σχολών ως χώρων τάχα «διακίνησης ναρκωτικών» χρησιμοποιώντας γι’ αυτό το σκοπό κάποιον ονόματι Γ. Γρυσπολάκη, πρύτανη του πανεπιστημίου Κρήτης, ορκισμένο εχθρό του ασύλου και αρχιψευταράκο που με ύφος επαρχιώτη νωματάρχη της δεκαετίας του ΄50, περιφέρεται στα κανάλια και δηλώνει ότι τάχα «είδε στο χώρο του Πολυτεχνείου να «διακινούνται ναρκωτικά».

Όμως καταξεφτυλίστηκε και αποδείχτηκε κοινός ψεύτης αφού τον διέψευσαν όχι μόνο καθηγητές του Πολυτεχνείου αλλά ακολούθησε και ανακοίνωση της πρυτανείας του ΕΜΠ: «η πρυτανεία του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου επιθυμεί να ενημερώσει των πρύτανη του Πολυτεχνείου Κρήτης ότι το περιστατικό το οποίο περιέγραψε χθες βράδυ στο δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού MEGA (18/1/2007) είναι αναληθές. Τα παράθυρα της αίθουσας συσκέψεως και της αίθουσας σεμιναρίων του Τομέα Πολεοδομίας και Χωροταξίας της Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ, από τα οποία υπέθεσε ότι παρακολούθησε διακίνηση ναρκωτικών, βλέπουν στον δημόσιο χώρο του πεζοδρόμου Τοσίτσα στα Εξάρχεια, δίπλα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, και όχι στο προαύλιο του συγκροτήματος ΕΜΠ Πατησίων. Τέτοιες πρόχειρες δηλώσεις, και μάλιστα δημόσιες, παραπληροφορούν. Αντί να εξυπηρετούν την υπόθεση της άρσης του αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει η Παιδεία, ρίχνουν λάδι στη φωτιά συκοφαντώντας αδικαιολόγητα πανεπιστημιακούς, δασκάλους και φοιτητές. Ζητούμε από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας και ιδιαίτερα από τον τηλεοπτικό σταθμό MEGA τη δημοσιοποίηση αυτής της ανακοίνωσης και από τον συνάδελφο πρύτανη του Πολυτεχνείου Κρήτης να ανασκευάσει την ανυπόστατη δήλωση στην οποία προέβη» («Αυγή» 20/1/2007 σελ.1)

Για το ρόλο της αστυνομίας και τους κουκουλοφόρους, ο καθηγητής Νίκος Μπελαβίλας κατάγγειλε δημόσια ότι την ημέρα της διαδήλωσης (Τετάρτη 17/1/2007) κουκουλοφόροι κατέβηκαν από κλούβα της αστυνομίας στο ύψος του Μουσείο Μπενάκη και προσπάθησαν να μπουν στην πορεία, ενώ «συντεταγμένη ομάδα κουκουλοφόρων εμφανίστηκε στο ύψος του Αρσακείου Μεγάρου, πριν ακόμα ξεκινήσει η πορεία. Η ομάδα αυτή εκινείτο έξω από το μπλοκ των αντιεξουσιαστών και γρήγορα σκορπίστηκε μέσα στην πορεία». Επίσης κατάγγειλε ότι και την Τετάρτη 10 Γενάρη μετά τις κινητοποιήσεις «αν και το Πολυτεχνείο ήταν διπλοκλειδωμένο και τα Εξάρχεια αστυνομοκρατούνταν, περιέργως πέρασε κάτω από την μύτη των αστυνομικών ομάδα 20 κουκουλοφόρων, που με ηλεκτρικό τροχό έκοψε τα λουκέτα και μπήκε στο κτίριο με σκοπό να το καταλάβει». Όμως μετά από παρέμβαση των φυλάκων και των πανεπιστημιακών αποχώρησαν.

Για τη συντονισμένη εκστρατεία κατασυκοφάντησης των κινητοποιήσεων τοποθετήθηκε και ο πρόεδρος της ΠΟΣΔΕΠ, Λ. Απέκης, δηλώνοντας: «πρόκειται για ένα καλά οργανωμένο σχέδιο που χρησιμοποιεί όλα τα μέσα προκειμένου να πλήξει τους πανεπιστημιακούς και τους φοιτητές που αντιδρούν σε αυτή την επιθετική πολιτική … Με τον πιο επίσημο πολιτικό τρόπο ενώπιον της κοινοβουλευτικής ομάδας της Ν.Δ. ο πρωθυπουργός δυσφημεί το Δημόσιο Πανεπιστήμιο όταν του χρεώνει την ανεργία των πτυχιούχων και όταν λέει ότι επιτέλους άνοιξε ο δρόμος για να αναθεωρηθεί το άρθρο 16 και να αναγεννηθεί το Δημόσιο Πανεπιστήμιο και τα πτυχία του να αποκτήσουν αξία».

Η σφοδρότατη επίθεση της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή ενάντια στα Πανεπιστήμια και το Άσυλο, μαζί και η δράση, κατ’ εντολήν της, των κουκουλοφόρων ασφαλιτών εντάσσονται όχι μόνο στην παραπέρα προώθηση της φασιστικοποιήσης της κοινωνικής ζωής αλλά ταυτόχρονα αποτελούν μια επικίνδυνη πρώτη απόπειρα να εφαρμόσει ως κυβέρνηση πλέον στην πράξη τις φασιστικές απόψεις της Ν.Δ., με την απαίτηση δηλώσεων «νομιμοφροσύνης» και «δηλώσεων μετανοίας» από τα κόμματα του αστικού κοινοβουλίου με πρώτο το ΣΥΝ.

Μέσα σ’ αυτό το βαρύ κλίμα οι πρυτάνεις του Παν. Αθηνών, ΕΜΠ, ΑΠΘ και Πατρών ζήτησαν από την κυβέρνηση, για εκτόνωση της κατάστασης, να μην καταθέσει το νόμο-πλαίσιο και να μην αλλάξει ο νόμος για το άσυλο, υπερασπίζοντας ταυτόχρονα την προσφορά του Δημόσιο Πανεπιστημίου, ενώ η ΠΟΣΔΕΠ σε συνέντευξή της (23 Γενάρη) κατάγγειλε τα κυβερνητικά σχέδια σε βάρος των πανεπιστημίων και πρότεινε αναστολή της λειτουργίας τους, ανακοίνωσε 48ωρη απεργία (24-25 Γενάρη), για να συνεχίσει με τριήμερη απεργία (31 Γενάρη 1 και 2 Φλεβάρη) και να κλιμακωθεί με επαναλαμβανόμενες απεργίες διαρκείας από τις 5 Φλεβάρη.

Η κυβέρνηση απέρριψε την πρόταση των 4 πρυτάνεων για αναβολή ως τον Ιούνη της κατάθεσης του νόμου-πλαισίου για τα ΑΕΙ και τη διατήρηση του ισχύουσας νομοθεσίας για το Άσυλο.

Η συγκέντρωση-πορεία της 24 Γενάρη ξεπέρασε κάθε προσδοκία, διπλάσια σε όγκο από εκείνη της περασμένης εβδομάδας, αφού συμμετείχαν σ’ αυτή 30000 φοιτητές που φώναζαν συνθήματα όπως « η τρομοκρατία δεν μας σταματά, στο δρόμο του αγώνα βαδίζουμε ξανά», «το φοιτητικό κίνημα βαδίζει προς τη νίκη, δεν τρομοκρατείται, δεν δυσφημείται», «κάτω τα χέρια από το άσυλο, το άσυλο ανήκει σε όλο το λαό» κ.λ.π. κ.λ.π.

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε έναν από τους πλέον σημαντικούς κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες που εξελίσσεται και παίρνει ολοένα και μεγαλύτερη σφοδρότητα.

Η αντιδραστική πολιτική της κυβέρνησης για την Παιδεία, παρά τις σοβαρές δυσκολίες, μπορεί να ηττηθεί, αρκεί να διατηρηθεί η ενότητα, να κλιμακωθεί-δυναμώσει ο αγώνας των πανεπιστημιακών και να προωθηθούν οι Μαζικές Καταλήψεις Διαρκείας των φοιτητών, να διευρυνθεί το πανεκπαιδευτικό μέτωπο και να εξασφαλιστεί η απαιτούμενη αλληλεγγύη απ’ την πλευρά των εργαζομένων σ’ αυτόν τον δίκαιο αγώνα που είναι και δικός τους αγώνας.

Ο σημαντικός αυτός κοινωνικός και πολιτικός αγώνας δεν μπορεί παρά να προκαλέσει προβλήματα και τριγμούς στην κυβέρνηση όσο και στα κόμματα της αντιπολίτευσης με πρώτο το ΠΑΣΟΚ.

Η ΠΟΣΔΕΠ ορθά κλιμακώνει και δυναμώνει τον αγώνα, όμως πρέπει να αντιμετωπίσει και τις ενέργειες καθηγητών που κινούνται σε διασπαστική κατεύθυνση υποστηρίζοντας τα αντιδραστικά σχέδια της υπουργού Παιδείας και της κυβέρνησης. Οι φοιτητές ορθά απαντούν στη νέα κυβερνητική επίθεση με Μαζικές Καταλήψεις Διαρκείας, απομονώνοντας όσους αντιτίθενται σ’ αυτές και όσους ζητούν τον τερματισμό τους.


Η συνεργασία ΝΔ – ΛΑΟΣ στις δημοτικές εκλογές

Η συνεργασία στις δημοτικές εκλογές, σε σειρά περιοχές της χώρας και ιδιαίτερα στο Δήμο της Αθήνας, του μοναρχοφασιστικό κόμματος της ΝΔ με το ανοιχτά φασιστικό κόμμα του ΛΑΟΣ που στο συνέδριο της Θεσσαλονίκης στέλεχός του χαιρετούσε χιτλερικά δεν εξέπληξε τους επαναστάτες κομμουνιστές σταλινιστές-ζαχαριαδικούς.

Στην Αθήνα ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου της ΝΔ στις δημοτικές εκλογές, Νικήτας Κακλαμάνης, ένα απ’ τα αντιδραστικότερα στελέχη αυτού του κόμματος, αρχικά τηρούσε «σιγή ιχθύος», μετά από παρέμβαση (τέλη Ιούλη) του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδος (ΚΙΣΕ), αν θα ήταν υποψήφιος στο συνδυασμό του ο γνωστός φασίστας, χιτλερικός αντισημίτης, εκδότης της φασιστοφυλλάδας του ΛΑΟΣ «Α1», Θ. Μυλωνόπουλος, ενώ είχε ήδη συμπεριλάβει στο ψηφοδέλτιό του τη Βασιλική Τσαμπιέρη-Παπαμηχαήλ, στέλεχος του ΛΑΟΣ.

Η παρέμβαση του ΚΙΣΕ με επιστολή διαμαρτυρίας στον Ν.Κακλαμάνη αφορούσε τη φράση του Θ. Μυλωνόπουλου στην εφημερίδα «Α1» «τον Εβραίο και αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς». Όταν τελικά ο Θ. Μυλωνόπουλος φιγουράριζε ήδη (12/9) στον τελικό κατάλογο των υποψηφιοτήτων του συνδυασμού του Ν. Κακλαμάνη, το ΚΙΣΕ έγραψε και δεύτερη επιστολή στον Κακλαμάνη για να ακολουθήσει και τρίτη προς το γραμματέα της ΝΔ Λ.Ζαγορίτη, για τις οποίες δεν πήρε από όσο είναι γνωστό απάντηση.

Είναι βέβαια γνωστό ότι ο αρχηγός του ΛΑΟΣ, Γ.Καρατζαφέρης, θεωρεί δικαιολογημένα το Νικήτα Κακλαμάνη «ομοϊδεάτη» του και όπως μας διαβεβαιώνει η εφημερίδα του ΛΑΟΣ είχε μάλιστα προαναγγείλει και την υποψηφιότητά του: «έξι μήνες πριν η ΝΔ οριστικοποιήσει την απόφασή της για την υποψηφιότητα του Νικήτα Κακλαμάνη για τον Δήμο της Αθήνας, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης επιχειρηματολογούσε από το ΤΗΛΕΑΣΤΥ και την Α1 ότι μοναδική λύση για την Αθήνα είναι ο Νικήτας Κακλαμάνης και εφόσον η ΝΔ τον επιλέξει ως υποψήφιο Δήμαρχο, ο ΛΑΟΣ θα είναι μαζί του. Με «λόγο» λοιπόν πολιτικής συνέπειας επισφραγίζεται η στήριξη με την υποψηφιότητα του εκδότη της Α1 Θ. Μυλωνόπουλου στο συνδυασμό του Νικήτα Κακλαμάνη «Αθήνα πόλη του λαού μας», που μαζί με την Βασιλική Τσαμπιέρη θα εκπροσωπούν τον ΛΑΟΣ». («Ελευθεροτυπία» 23/9/2006, σελ.68)

Οι φασιστικές, ρατσιστικές, αντισημιτικές, κ.λ.π. απόψεις του ΛΑΟΣ και του Γ.Καταζαφέρη είναι λίγο-πολύ γνωστές, απλά ο Θ. Μυλωνόπουλος τις επανέλαβε με το: «τον Εβραίο και αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς». Γνωστό είναι επίσης ότι ο Γ. Καρατζαφέρης αποκαλούσε τους Α. Παπανδρέου και Κ. Σημίτη «Εβραίους». Γνωστές είναι και οι σχέσεις του με τον ΕΠΕΝίτη χιτλερικό Μ Βορίδη, θαυμαστή του Λεπέν, που αφού διέλυσε το κόμμα του κάλεσε τα μέλη να ενταχθούν στο ΛΑΟΣ «προκειμένου να υπάρξει ένα ισχυρό και αποτελεσματικό μέτωπο εθνικής αντιπολιτεύσεως στην πατρίδα μας», αλλά και ο Γ. Καρατζαφέρης που το Μάρτη του 2005 χαιρέτιζε το συνέδριο του «Ελληνικού Μετώπου» διαβεβαιώνοντας ότι επιθυμεί «κοινή πορεία με το Ελληνικό Μέτωπο και τον Μάκη Βορίδη για να δημιουργήσουμε την ισχυρή πατριωτική αντίσταση».. Γνωστές επίσης είναι και οι σχέσεις του με τον 4αυγουστιανό και χουντικό Κ.Πλεύρη που επέστρεψε στην αγκαλιά του Καρατζαφέρη, μαζί με το γιο του Θ. Πλεύρη, εκπρόσωπο της νεολαίας (ΝΕ.Ο.Σ.) του ΛΑΟΣ.

Η συνεργασία της ΝΔ στης δημοτικές εκλογές 2006 με το ΛΑΟΣ σε μια σειρά δήμους της χώρας και πρωταρχικά στο Δήμο της Αθήνας δείχνει καταρχήν ότι οι «διαφορές» μεταξύ του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και του ανοιχτά φασιστικού ΛΑΟΣ είναι εντελώς δυσδιάκριτες ως ανύπαρκτες και δεύτερο επιβεβαιώνεται εκ νέου με αυτή τη συνεργασία, ανάμεσα σ’ άλλα, ο μοναρχοφασιστικός χαρακτήρας αυτού του αντιδραστικού μεγαλοαστικού κόμματος.

Οι επαναστάτες κομμουνιστές οι αντιφασίστες και γενικά ο αντιφασίστας λαός μας δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούν ότι η σημερινή ΝΔ είναι συνέχεια του κόμματος των τρικύκλων (δολοφονία Λαμπράκη), της φασιστικής ΕΡΕ του Κ. Καραμανλή, του κόμματος της βίας και νοθείας, των στρατοπέδων συγκεντρώσεις και των φυλακών, της αστυνομικής τρομοκρατίας, των «πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων» και των «δηλώσεων μετανοίας» κ.λπ. κ.λπ., κόμματος που έβγαλε από τους κόλπους του τους χουντικούς φασίστες, της ΕΡΕ που συγκέντρωνε στους κόλπους του τους ταγματασφαλίτες και τους δοσίλογους συνεργάτες των γερμανο-ιταλο-βουλγάρων κατακτητών.

Στους κόλπους της σημερινής ΝΔ βρίσκονται γνωστά μοναρχοφασιστικα στελέχη τύπου Α. Παπαδόγγονα (γιος του ταγματασφαλίτη Δ. Παπαδόγονα, θαυμαστή του Χίτλερ και υπό τις διαταγές των Γερμανών), Α. Λυκουρέζου, κ.λπ. ΕΚΟΦίτες (΄Εβερτ κ.λπ), απόγονοι δολοφονικών συμμοριών όπως Σούρληδων κ.λπ. (Σουρλας: φίμωση Αλαβάνου στη βουλή, πρόταση για καθαίρεση Αντωνιάδη από επίτιμο αρχηγό ΓΕΝ για τις αθεϊστικές του απόψεις), χουντικός Α. Ανδρεουλάκος (ν’ ανοίξει η Μακρόνησος για τους ξένους εργάτες), «παιδί» του «αδελφού Στέλιου» (Παττακός), χουντικός Τσιτουρίδης (διορισμένος απ’ τη χούντα στο σύλλογο φοιτητών Θεσσαλονίκης), Κιλτίδης (4αυγουστιανός), χιτλεροφασίστας («Έλληνας δεν γίνεσαι, γεννιέσαι») Π. Ψωμιάδης, υμνητής της «επανάστασης» της χούντας δηλ. της στρατιωτικοφασιστικής δικτατορίας που τώρα καυχιέται ότι ανήκει στο «κλαμπ» του γελοίου φασιστοειδούς αρχιΜΑΤατζή Β. Πολύδωρα («εγώ ανήκω στο κλαμπ του Πολύδωρα», «Νέα» 21.12.2006, σελ.4), κ.λπ. κ.λπ.

Οι παραπάνω εκτιμήσεις γίνονται σήμερα εξαιρετικά επίκαιρες ενόψει και των τελευταίων εξελίξεων: πρώτα-πρώτα λόγω του παραπέρα επικίνδυνου βαθέματος της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής και τον πλήρη εκφασισμό του κράτους (= αστυνομικό κράτος της Δεξιάς) αλλά και δεύτερο – ακόμα πιο σημαντικό – εξαιτίας της απόπειρας της ΝΔ να κάνει πράξη ως κυβέρνηση για πρώτη φορά τις φασιστικές της απόψεις τόσο με την επίθεση ενάντια στις δημοκρατικές ελευθερίες και τα δικαιώματα (απαγόρευση των διαδηλώσεων, κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, χαφιεδοκάμερες, βάρβαρες επιθέσεις ΜΑΤ και κουκουλοφόρων, κ.λπ. κ.λπ.) όσο και με την απαίτηση «πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων» και «δηλώσεων μετανοίας» απ’ τα κόμματα της αντιπολίτευσης και σε πρώτη γραμμή απ’ το ΣΥΝ, που επαναφέρει τον τόπο στις φασιστικές δεκαετίες των ΄50-60.


ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ

16 χρόνια από τη στυγερή δολοφονία του

Στις 9 Γενάρη συμπληρώθηκαν 16 χρόνια από την άγρια στυγερή δολοφονία του αντιφασίστα αριστερού καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα, μέλους της Πολιτικής Επιτροπής του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου (ΕΑΜ) από φασίστες τραμπούκους της ΟΝΝΕΔ και συγκεκριμένα απ’ τον Γιάννη Καλαμπόκα, στέλεχος της φασιστικής ΟΝΝΕΔ, πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Πάτρας και εκλεγμένο δημοτικό Σύμβουλο με το συνδυασμό Νικολόπουλου.

Η δολοφονία του αγωνιστή καθηγητή συνέβηκε κατά τη διάρκεια του αγώνα των μαθητών ενάντια στις μεταρρυθμίσεις που ήθελε να προωθήσει η αντιδραστική κυβέρνηση Μητσοτάκη με υπουργό Παιδείας τον Β. Κοντογιαννόπουλο και σημερινό βουλευτή του ΠΑΣΟΚ.

Οι μαθητές είχαν τότε καταλάβει τα Σχολεία σ’ ολόκληρη τη χώρα και συμμετείχαν κατά δεκάδες χιλιάδες στα συλλαλητήρια ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα.

Η αντιδραστική κυβέρνηση Μητσοτάκη εκπόνησε και εφάρμοσε σχέδιο να σπάσει τις καταλήψεις σε όλη τη χώρα, χρησιμοποιώντας ως δύναμη κρούσης τις φασιστικές ορδές της ΟΝΝΕΔ. Μια από αυτές τις δολοφονικές συμμορίες με πάνω από 30 τραμπούκους, με επικεφαλής το Γ. Καλαμπόκα επιτέθηκε στους καταληψίες μαθητές και τους καθηγητές, χτυπώντας ο Καλαμπόκας με σιδηρολοστό το Νίκο Τεμπονέρα στο κεφάλι. Ο στυγερός δολοφόνος Καλαμπόκας δεν αρκέστηκε μόνο σε ένα χτύπημα αλλά όταν ήταν σωριασμένος στο έδαφος ο Τεμπονέρας του κατάφερε και άλλα χτυπήματα πολτοποιώντας το κεφάλι του.

Την ίδια μέρα έγιναν σε όλη τη χώρα μεγάλα συλλαλητήρια για τη δολοφονία του αγωνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα στα οποία κυριαρχούσαν τα συνθήματα «Δεν περνάει ο φασισμος», «Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων», «Ένας στο χώμα, χιλιάδες στον αγώνα», «Τεμπονερα ζεις, εσύ μας οδηγείς», «Μ’ αγώνες τιμάμε τους νεκρούς μας», κ.λπ.

Η αντιδραστική κυβέρνηση Μητσοτάκη χτύπησε τότε βάρβαρα με τα ΜΑΤ και την αστυνομία τις διαδηλώσεις των μαθητών. Το αποτέλεσμα της βάρβαρης φασιστικής επίθεση των ΜΑΤ στην Αθήνα ήταν εκατοντάδες τραυματίες μαθητές και 5 νεκροί που παγιδεύτηκαν σε κτίριο που πήρε φωτιά από τα δακρυγόνα των ΜΑΤ.

Τότε γνωστός αντιστασιακός, προσκείμενος στο χρουστσοφικό «Κ»ΚΕ, σωστά σημείωνε (1/2/91: « η παλιά ΕΡΕ και η Νέα Δημοκρατία έχουν τον ίδιο νουνό, ο ίδιος σιδηρολοστός σύντριψε το κρανίο του Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963 και προχτές το κρανίο του Νίκου Τεμπονέρα», και ακριβώς αυτή τη σωστή άποψη-εκτίμηση έχει εγκαταλείψει-προδώσει η υπηρέτρια του κεφαλαίου σοσιαλδημοκράτισσα Α. Παπαρήγα και κακόφημη παλλακίδα του Κ.Καραμανλή.

Από τότε η ηρωική μορφή του Νίκου Τεμπονέρα ανυψώθηκε σε διαχρονικό σύμβολο της πάλης των φοιτητών-μαθητών κατά των αντιδραστικών μέτρων στην Παιδεία και σε σύμβολο της πάλης της νεολαίας κατά της φασιστικής Δεξιάς.

Και σήμερα επιχειρούνται απ’ την ΟΝΝΕΔ-ΔΑΠ φασιστικοί τραμπουκισμοί με σκοπό το σπάσιμο των φοιτητικών καταλήψεων, ενώ οι φοιτητές απαντούν με σύνθημα: «Ο Τεμπονέρας ζει, αυτός μας οδηγεί.».


Ζήτω τα 60χρονα του Δ.Σ.Ε.

Κυριακή 10 Δεκεμβρίου, μεσημέρι, τυχαία άνοιξα την Τηλεόραση και γυρίζοντας τα κανάλια έπεσα στον 902. Με μεγάλη μου κατάπληξη είδα φιλμ και άκουσα εκ μέρους του υποτιθέμενου «Κ»ΚΕ επαίνους για το Δ.Σ.Ε.

Ναι ο δοξασμένος Δ.Σ.Ε. ήταν πράγματι ηρωικός, ήταν η συνέχεια του αγώνα του δοξασμένου απελευθερωτικού Λαϊκού Στρατού του ΕΛΑΣ, του προδομένου όμως από τη ρεβιζιονιστική ηγεσία των Σιάντου-Παρτσαλίδη και λοιπών καθοδηγητών με το δέσιμο του ΕΛΑΣ στο άρμα του στρατηγείου της Μέσης Ανατολής και έτσι δυστυχώς ο ΕΛΑΣ πέρασε κάτω απ’ τον έλεγχο των Άγγλων αποικιοκρατών ιμπεριαλιστών. Δέχονταν στα βουνά της Ελλάδας Άγγλους πράκτορες της Ιντέλιντζενς Σέρβις που σαμπόταραν τον ηρωικό αγώνα του λαϊκού μας απελευθερωτικού στρατού, οργάνωναν πράκτορες σαν τον Ζέρβα στην Ήπειρο, τον Ψαρό στην Στέρεα Ελλάδα, τον Αντών Τσαούς στην περιοχή της Δράμας.

Η ανίκανη και ύποπτη ηγεσία υπέγραψε τις προδοτικές συμφωνίες πρώτα του Λιβάνου, ύστερα της Καζέρτας που η αγγλόφιλη ηγεσία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ δέχτηκε γενικό διοικητή της Αττικής τον Άγγλο στρατηγό Σκόμπυ, αναγνώρισαν σαν αντιστασιακούς τους Ν.Ζέρβα (συνεργάτη των ιταλο-γερμανών) και Αντων Τσαούς (συνεργάτη των γερμανών, προκάλεσαν τα Δεκεμβριανά ματοκυλώντας το λαό της Αθήνας και του Πειραιά για να φτάσουμε στην αισχρή προδοσία της Βάρκιζας και τον αφοπλισμό του ηρωικού μας απελευθερωτικού στρατού ΕΛΑΣ, προδοσία που άνοιξε το δρόμο στη δωσίλογη εθνοπροδοτική ταγματαλήτικη Δεξιά ν’ αρχίσει τη σφαγή και κατατρομοκράτηση των δοξασμένων μαχητών του ΕΛΑΣ.

Μπροστά σ’ αυτή τη βάρβαρη τρομοκρατία της ταγματασφαλίτικης χιτλερο-μουσολινικής και βουλγάρικης ταγματαλητίας ο λαός αποφάσισε να πάρει τα όπλα για να σώσει τη ζωή του. Έγιναν οι ομάδες καταδιωκομένων που εξελίχθηκαν στον ένδοξο ΔΣΕ που πολέμησε ηρωικά αντιμετωπίζοντας μεγάλες δυσκολίες με τους καινούργιους φασίστες καθάρματα και τους Άγγλο-αμερικάνους καταχτητές.

Ο αγώνας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας ήταν πολύ πιο δύσκολος από τον αγώνα του δοξασμένου ΕΛΑΣ. Ο Δημοκρατικός Στρατός πάλεψε ηρωικά 31/2 ολόκληρα χρόνια κάτω από αντίξοες συνθήκες. Έδωσε παρά πολλά θύματα και παρά πολλούς τραυματίες και μπροστά στη μεγάλη υπεροχή των Άγγλο-αμερικάνικων και ελληνικών φασιστικών στρατιωτικών δυνάμεων υποχώρησε κανονικότατα για να διατηρήσει τις εναπομείναντες δυνάμεις του για τους μελλοντικούς αγώνες.

Περάσαμε στην προσφυγιά στις σοσιαλιστικές χώρες. Δυστυχώς εκεί μας περίμεναν άλλες περιπέτειες. Ύστερα από την ανατροπή της Σοβιετικής Εξουσίας μετά τη δολοφονία του Στάλιν από τους αντισοβιετικούς συμμορίτες Χρουστσόφ, Μπρεζνιεφ, Γκορμπατσοφ, και την ανικανότητα των υπολοίπων μελλών της ΚΕ του ΚΚ της πρώην Σοβ. Ένωσης, η εξουσία πέρασε στα χέρια των αντεπαναστατών που πάντα υπήρχαν καλυμμένοι στην πρώην Σοβ. Ένωση. Αυτή η κατάσταση υπάρχει και ο κίνδυνος είναι μεγάλος γιατί η προλεταριακή επανάσταση δεν είναι αστικο- δημοκρατική επανάσταση που δεν θίγει το κεφάλαιο. Η προλεταριακή επανάσταση κρατικοποιεί τη γη, τη βιομηχανία, το εμπόριο, τις συγκοινωνίες, κλπ. Όλα περνάν στα χέρια του επαναστατημένου λαού. Γι’ αυτό και υπάρχει μεγάλη αντίδραση από την προηγούμενη εκμεταλλεύτρια τάξη των καπιταλιστών, που προσπαθεί με κάθε τρόπο να ανατρέψει την Εξουσία των εργαζομένων.

Δυστυχώς η αστική τάξη πέτυχε την ανατροπή με τη ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση, με επικεφαλής τους προδότες Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσοφ. Έτσι αυτό που δεν μπόρεσε να πετύχει η διεθνής αντίδραση το πέτυχε με την αντεπανάσταση του Χρουστσόφ και των άλλων αντεπαναστατών που πάντα υπήρχαν στην πρώην Σοβ. Ένωση. Έγινε δυνατή η νίκη της αντεπανάστασης μετά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο επειδή η Σοβ. Ένωση έχασε όχι μόνο πάρα πολλούς κομμουνιστές στον πόλεμο αλλά και το καλύτερο κομμάτι των επαναστατών, που τη θέση τους πήραν και πολλά εκφυλισμένα στοιχεία που καλύπτονταν με κομμουνιστική μάσκα. Αυτά τα αντεπαναστατικά στοιχεία υπήρχαν μέσα στο Κόμμα και το υπονόμευαν από τα μέσα ώσπου στο τέλος δολοφόνησαν το Στάλιν και πήραν την εξουσία με επικεφαλής τους Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ.

Με τη νέα αντεπαναστατική γραμμή και το σύνθημα «κόμμα όλου του λαού» μπήκαν σ’ αυτό όλοι οι αντιδραστικοί λευκοφρουροί που μετά τη νίκη της Οκτωβριανή Επανάσταση το έσκασαν στην Ευρώπη, στην Κίνα και σε άλλες χώρες.

Μετά το θάνατο του Τσερνιένκο το 1985 γίνεται Γραμματέας του ΚΚΣΕ ο προδότης Γκορμπατσοφ που οδήγησε τη Σοβ. Ένωση από τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό της περιόδου των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ στον κλασικό καπιταλισμό της ατομικής ιδιοκτησίας. Πολλά ψευτοκομμουνιστικά στελέχη έγιναν ιδιοκτήτες των πρώην κρατικών επιχειρήσεων της οικονομίας στην οποία οργίαζε η μαύρη αγορά.

Μετά την επικράτηση της χρουστσοφικής αντεπανάστασης και προδοσίας, η αντικομμουνιστική προδοτική γραμμή αυτής της αντεπαναστατικής ομάδας επιβλήθηκε σχεδόν σ’ όλα τα κομμουνιστικά κόμματα.

Στο ΚΚΕ επιβλήθηκε με τον πιο άγριο και βάρβαρο τρόπο γιατί βρεθήκαμε πολιτικοί πρόσφυγες στη Σοβ. Ένωση και στις άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες και σαν επαναστάτες αντισταθήκαμε στην ατιμία της αντεπαναστατικής χρουστσοφικής κλίκας. Το αποτέλεσμα ήταν να καθαιρεθεί βίαια και αντικαταστατικά η νόμιμα εκλεγμένη ΚΕ του ΚΚΕ και ο Γενικός Γραμματέας του Νίκο Ζαχαριάδης, να εξοριστεί και το 1973 να δολοφονηθεί άνανδρα από τη μαφιόζικη KGB – με τη συγκατάθεση βέβαια των εγκάθετων του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ. Γιατί οι καγκεμπίτες δεν ήταν τόσο βλάκες να πραγματοποιήσουν μόνοι τους την εγκληματική ενέργεια.

Από τότε που οι χρουστσοφικοί αντικομμουνιστές προδότες διέλυσαν το ΚΚΕ έφτιαξαν ένα κόμμα «κομμένο και ραμμένο» στα μέτρα του χρουστσοφικού αντικομμουνισμού και βέβαια, όπως πάντα, βρέθηκαν δυστυχώς και ανθρωπάκια φιλοτομαριστές και συμφεροντολόγοι για να υπηρετήσουν την αντικομμουνιστική, αντεπαναστατική χρουστσοφική κλίκα. Τα σκουλήκια αυτά χειροτονήθηκαν από τον πατριάρχη της προδοσίας Νικήτα Χρουστσόφ και ονομάστηκαν «Κ»ΚΕ. Δηλ. έγινε το εξής: ο εγκληματίας δολοφόνησε το θύμα και φόρεσε την ενδυμασία του δολοφονημένου θύματος. Πήραν από το δοξασμένο ΚΚΕ (1918-55) τα σύμβολά του και τον τίτλο του, που βέβαια τα κρατούν ακόμα. Έκαναν πολλά αίσχη: κυνήγησαν, εξόρισαν, φυλάκισαν, διέγραψαν, έστειλαν επαναστάτες σε ψυχιατρεία και στον τάφο συντρόφους που αντιστάθηκαν στη χρουστσοφική αντικομμουνιστική προδοτική λαίλαπα, μετά το πογκρόμ της Τασκένδης (9.9.1955).

Αυτά είναι σε όλους γνωστά παρά τις προσπάθειες που κατέβαλαν και καταβάλλουν οι ρεβιζιονιστές χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικοί του «Κ»ΚΕ να μη μαθευτούν.

Από όλα όμως τα αίσχη που διέπραξαν τα σκουλήκια αυτά το πιο αισχρό, το πιο σιχαμερό ήταν η ατιμία του 1957 που στην περιβόητη 7η Ολομέλεια, ο τίμιος και δοξασμένος ένοπλος αγώνας του ΔΣΕ χαρακτηρίστηκε «τυχοδιωκτικός». Ήταν λέει αποτέλεσμα της «τυχοδιωκτικής πολιτικής του Νίκου Ζαχαριάδη».

Βέβαια αυτό ήταν επόμενο να συμβεί αφού επικράτησαν οι αντεπαναστάτες αναθεωρητές. Ένα όμως έπρεπε να γνωρίζουν οι τότε και οι τωρινοί αναθεωρητές ότι η απόφαση τους αυτή και αυτός ο χαρακτηρισμός-καταδίκη του δίκαιου ένοπλου αγώνα του ΔΣΕ δικαίωσε τους αιματοβαμμένους μοναρχοφασίστες, τις εγκληματικές συμμορίες (Σούρληδες, Παπαδογκοναίους, Βουρλάκηδες, Μαγγανάδες κ.λ.) και όλα τα κατακάθια της Ελληνικής κοινωνίας που ορκίζονταν στον αρχηγό των Γερμανικών ένοπλων δυνάμεων Αδόλφο Χίτλερ.

Δικαίωσε αυτούς που έσφαξαν τους Έλληνες πατριώτες επειδή αντιστέκονταν και πάλευαν ενάντια στους ναζιφασίστες καταχτητές οι οποίοι αντί μετά την απελευθέρωση να δικαστούν και να τιμωρηθούν, με τη βοήθεια των νέων κατακτητών, Άγγλων ιμπεριαλιστών, και με τα απαράδεκτα λάθη της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης έγιναν κρατικός μηχανισμός, κράτος, παρακράτος, κυβέρνηση.

Μετά τα Δεκεμβριανά και την προδοσία της Βάρκιζας, το αποκορύφωμα των προηγούμενων συμφωνιών Λιβάνου και Καζέρτας, άρχισαν οι διώξεις αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης από το κράτος της δωσίλογης Δεξιάς.

Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση δύο δρόμοι υπήρχαν για τους αγωνιστές: ή να κάτσουν να τους κόψουν τα κεφάλια οι φονιάδες συμμορίτες της φασιστικής Δεξιάς ή να βγουν στα βουνά να παλέψουν με το όπλο στο χέρι για να υπερασπιστούν τη ζωή τους. Προτίμησαν το δεύτερο. Και έτσι δημιουργήθηκε ο ένδοξος ΔΣΕ που έδωσε πάρα πολλά μαθήματα στους ψευτοπαληκαράδες του μοναχοφασισμού.

Ορισμένοι μικροαστοί και λιπόψυχοι ψευτοαριστεροί είχαν αντίθετη γνώμη που την εκδήλωναν και τότε δειλά-δειλά δηλ. ήθελαν να μην αρχίσει ο ένοπλος αγώνας, αλλά να ακολουθήσουμε το «σφάξε με αγά μου να αγιάσω» για να πετύχουμε δήθεν κάποια ειρηνική εξέλιξη. Αυτή η γνώμη-γραμμή εκδηλώθηκε ανοιχτά μετά την επικράτηση της αντεπανάστασης στη Σοβ. Ένωση και τη διαβόητη «6η Ολομέλεια» του «Κ»ΚΕ.

Μετά τη χρουστσοφική επέμβαση και διάλυση του ΚΚΕ και τη δημιουργία ενός ρεβιζιονιστικού χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ και αφού επικράτησε η αντεπανάσταση επόμενο ήταν να συκοφαντηθεί κάθε τι που είχε σχέση με επανάσταση και πρώτα από όλα ο δίκαιος και τίμιος επαναστατικός αγώνας του ΔΣΕ που χαρακτηρίστηκε από τους ρεβιζιονιστές ηγέτες του «Κ»ΚΕ «τυχοδιωκτικός» και αποτέλεσμα της «τυχοδιωκτικής πολιτικής του Νίκο Ζαχαριάδη».

Αλήθεια τι είναι εκείνο που κάνει τώρα την ηγεσία του «Κ»ΚΕ να γλύφει εκεί που τόσες δεκαετίες έφτυνε; Πως έναν «τυχοδιωκτικό» αγώνα, όπως τον έχει χαρακτηρίσει, αναγκάζεται τώρα να τον «δικαιώνει»; Η μήπως το κάνει για να εξαπατήσει τους αγωνιστές; Το κάνει προφανώς για εξαπάτηση των αγωνιστών και όχι για δικαίωση του ένδοξο αυτού αγώνα.

Γιατί αφού θέλει να «τιμήσει» τον αγώνα του ΔΣΕ δεν καταδικάζει την απόφαση της 7ης Ολομέλειας του 1957 που κατασυκοφάντησε το ΔΣΕ και την 8η Ολομέλεια 1958 που επικύρωσε την απόφαση της 7ης Ολομέλειας; «Δικαιώνει» μήπως η ηγεσία αυτόν τον αγώνα επειδή άλλαξε ίσως γραμμή και θέλει τώρα να ακολουθήσει τον επαναστατικό δρόμο του ένοπλου αγώνα του ΔΣΕ για την ανατροπή του καπιταλισμό; Σίγουρα όχι. Δεν κάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο, γιατί αυτό το κόμμα είναι δημιούργημα του αντεπαναστατικού, αντικομμουνιστικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και η ηγεσία του μένει πιστή στις αποφάσεις και τη γραμμή του ρεβιζιονιστικού 20ου συνέδριου δηλ. του «ειρηνικού περάσματος στο σοσιαλισμό» και της «ειρηνικής συνύπαρξης».

Αυτό το αποδεικνύει και το νέο πρόγραμμα που ψηφίστηκε στο 15ο συνέδριο του «Κ»ΚΕ. Στο πρόγραμμα αυτό δεν γίνεται πουθενά λόγος για βίαιη ένοπλη επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού μα ούτε για κομμουνισμό. Γίνεται όμως λόγος για διατήρηση της ατομικής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στο σοσιαλισμό ή όπως αναφέρεται στο πρόγραμμα θα επιτρέπεται η «δράση ενός μέρους του κεφαλαίου, του μη μονοπωλιακού» (Πρόγραμμα του ΚΚΕ: «Ρ» 9/6/96, σελ 12). Και παρόλο που η ηγεσία του «Κ»ΚΕ στα παλιότερα προγράμματά της δεν τάσσονταν ανοιχτά υπέρ της διατήρησης και ύπαρξης της ατομικής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στο σοσιαλισμό, από το γεγονός όμως ότι σ’ αυτά υποστήριζε την ελεύθερη ύπαρξη «πολλών κομμάτων στο σοσιαλισμό» (Πρόγραμμα του ΚΚΕ, σελ. 46, Αθήνα 1978) βγαίνει έμμεσα ότι και σε εκείνα τα προγράμματα ήταν υπέρ της διατήρησης της ατομικής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στο σοσιαλισμό, γατί μπαίνει το ερώτημα: τίνος συμφέροντα θα έκφραζαν αυτά τα κόμματα αν δεν υπήρχε όποια μορφή καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και αντίστοιχες κοινωνικές τάξεις; Μα αυτό δεν είναι σοσιαλισμός αλλά είναι ο μασκαρεμένος καπιταλισμός της σοσιαλδημοκρατίας. Να γιατί ο ρεβιζιονισμός και η σοσιαλδημοκρατία δεν έχουν καμία σχέση με την κομμουνιστική ιδεολογία και το σοσιαλισμό.

Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ πιστεύει στην εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού με τον «ειρηνικό δρόμο» που χάραξε η παλιά σοσιαλδημοκρατία και επανέλαβε το ρεβιζιονιστικό χρουστσοφικό 20ο συνέδριο, πράγμα εντελώς αδύνατο. Ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με ειρηνικό τρόπο αλλά μόνο με τη βίαιη επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού, τη συντριβή του αστικού κρατικού μηχανισμού και την επιβολή της δικτατορίας του προλεταριάτου, αναγκαίας για την επικράτηση και οικοδόμηση του σοσιαλισμού μέχρι τον κομμουνισμό, μιας και ο σοσιαλισμός είναι η μεταβατική περίοδος από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό.

Αυτή είναι η μαρξιστική-λενινιστική-σταλινική θεωρία, που την επιβεβαίωσε η πράξη.

Όποιες άλλες προσπάθειες οπορτουνιστικές σοσιαλδημοκρατικές για το πέρασμα στο σοσιαλισμό θα έχουν την τύχη της Χιλής μα κα την τύχη του εθνικοαπελευθερωτικού μας αγώνα, επειδή στην τότε ηγεσία του ένοπλου αγώνα επικράτησε ο σοσιαλδημοκρατικός οπορτουνισμός με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα.

Αλλά ακόμα τι σχέση μπορεί να έχει ή όψιμη υποτίθεται αναγνώριση του ένοπλο αγώνα του ΔΣΕ από την ηγεσία του «Κ»ΚΕ (εκτός του ότι ο «ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος» του ρεφορμιστικού προγράμματος είναι σε πλήρη ρήξη-αντίθεση με τον ένοπλο αγώνα του ΔΣΕ) με την μετά το ΄56 αντεπαναστατική γραμμή των ηγεσιών αυτού του κόμματος;

Ας θυμίσουμε τη μακρόχρονη ρεβιζιονιστική χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφική επικράτηση, τη διάλυση του ΚΚΕ (1918-55) και τη δημιουργία ενός «Κ»ΚΕ μαϊμού και όλα όσα συνέβηκαν από τότε: την 6η Ολομέλεια το Μάρτη 1956, τη 7η Ολομέλεια το Φλεβάρη 1957 που κατασυκοφάντησε το ΔΣΕ και δικαίωσε με τον τρόπο αυτό τον αιματοβαμμένο μοναρχοφασισμό της Δεξιάς, τη 8η Ολομέλεια του 1958 που ψηφίστηκε η απόφαση για τη διάλυση των παράνομων κομματικών οργανώσεων στη Ελλάδα και το 8ο συνέδριο του 1961 που επικύρωσε τις αποφάσεις της 7ης και 8ης Ολομέλεια που μετά το συνέδριο αυτό διαλύθηκαν και τυπικά όλες οι κομματικές Οργανώσεις στη Ελλάδα. Μετά τη μεταπολίτευση στις 2 Οκτώβρη 1974 έχουμε την ντροπιαστική δήλωση Φλωράκη στον Άρειο Πάγο, δήλωση υποταγής στην αστική τάξη και αποκήρυξη του μαρξισμού από την ηγεσία του «Κ»ΚΕ. Το 1989 το σύμφωνο Φλωράκη-Κύρκου με Μητσοτάκη για κυβέρνηση συνεργασίας με την αμαρτωλή Δεξιά δηλ. την ταγματαλητία και τους βασανιστές της Μακρονήσου, Αϊ Στράτη, Γιούρας κ.λ. (κυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα).

Ας θυμίσουμε ακόμα ότι το 1991 αντιπροσωπεία του «Κ»ΚΕ από Παπαρήγα, Κολοζώφ και Τριγάζη επισκέφθηκαν στη Μόσχα τον αρχιπροδότη και πράκτορα του διεθνούς ιμπεριαλισμού Γκορμπατσόφ και του δωρίσαν αγαλματίδιο του μυθικού Ηρακλή για το «ηράκλειο έργο» του δηλ. τη διάλυση της Σοβ. Ένωσης και το πέρασμα από τον παλινορθωμένο κρατικομονοπολιακό καπιταλισμό, που όμως διατηρούσε τον τίτλο του σοσιαλισμού για να εξαπατά τους λαούς, στον κλασικό καπιταλισμό της ατομικής ιδιοκτησίας.

Και μην πει κανείς ότι η ηγεσία του «Κ»ΚΕ δεν καταλάβαινε τους σκοπούς και τις επιδιώξεις του Γκορμπατσόφ, όταν και ένας απλός άνθρωπος που δεν έχει ιδέα από ταξική πάλη και μαρξισμό καταλάβαινε, βλέποντας τους καπιταλιστές όλου του κόσμου να χειροκροτούν τον άνθρωπο τους, για το που τραβούσε ο Γκορμπατσόφ. Και η καημένη ηγεσία του υποτιθέμενου «Κ»ΚΕ δεν το καταλάβαινε…το καταλάβαινε και πάρα πολύ καλά, αλλά μια λαϊκή παροιμία λέει: όμοιος τον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα…. Αλλά βλέπεται ήταν γραμματέας του υποτιθέμενου κομμουνιστικού κόμματος της πρώην Σοβ. Ένωσης!!!

Άλλα είναι γνωστό ότι μετά την επικράτηση της αντεπανάστασης στη Σοβ. Ένωση, τη διάλυση της δικτατορίας του προλεταριάτου και την αντικατάστασή της με το αστικό «παλλαϊκό κράτος» και τη μετατροπή του κομμουνιστικού κόμματος σε «κόμμα όλου του λαού» και το μπρεζνιεφική σύνταγμα του 1977, δόθηκε η δυνατότητα στους νεότερους πράκτορες Γκορμπατσόφ, Γιέλτσιν, Μετβέεφ, Σεβαρνάντζε, Ναζαρμπάεφ και όλο το κακό συναπάντημα να μπουν στο κόμμα και στον κρατικό μηχανισμό και να αναποδογυρίσουν το παν, όμως προσποιούνταν τον υπερασπιστή του σοσιαλισμού και ξελαρυγγίζονταν υπέρ του Λένιν μα ταυτόχρονα λασπολογούσαν σε βάρος του Στάλιν. Και όλα αυτά για να ξεγελούν το λαό, παριστάνοντας τους «υπερκομμουνιστές», ενώ στην πράξη ήταν νεκροθάφτες του σοσιαλισμού και φανατικοί εχθροί των λαών.

Οι εγκάθετοι του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού στο «Κ»ΚΕ είναι το ίδιο υπεύθυνοι για τη διάλυση του σοσιαλισμού γιατί δέχτηκαν να συνεργαστούν μαζί τους στη μεγάλη προδοσία.

Αυτά είναι τα έργα των ρεβιζιονιστών στη πρώην Σοβ. Ένωση και σε παγκόσμια κλίμακα. Ο Λένιν έλεγε για τους ρεβιζιονιστές: χωρίς αυτούς η μπουρζουαζία δε θα μπορούσε να κάνει τίποτα. Μα αυτό το βλέπουμε και σήμερα με την σοσιαλδημοκρατία που είναι η πιο έξυπνη λύση του καπιταλισμού. Τα παραπάνω δείχνουν ότι και η σημερινή ηγεσία του «Κ»ΚΕ μένει πιστή στη γραμμή του 20ου ρεβιζιονιστικού χρουστσοφικού συνέδριο και των άλλων αποφάσεων του «Κ»ΚΕ δηλ. από το ΄56 μέχρι και το νέο πρόγραμμα του 15ου συνεδρίου στο οποίο, όπως είδαμε, γίνεται λόγος για διατήρηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, ενός μέρους του κεφαλαίου του «μη μονοπωλιακού» και για «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο» και επομένως με βάση αυτό το ρεφορμιστικό πρόγραμμα η ηγεσία του «Κ»ΚΕ ενδιαφέρεται για τη διαιώνιση ενός μεταρρυθμισμένου καπιταλισμού, όπως και η παλιά σοσιαλδημοκρατία.

Αφού, λοιπόν, η ηγεσία είναι ενάντια στη βίαιη επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και τη εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού με τη δικτατορία του προλεταριάτου και αφού διατηρεί την απόφαση της 7ης Ολομέλειας (1957) που καταδίκασε το δοξασμένο αγώνα του ΔΣΕ σαν «τυχοδιωκτικό», δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στις αιματοβαμμένες συμμορίες του μοναρχοφασισμού να δικαιολογήσουν τις εγκληματικές τους ενέργειες ενάντια στο λαό, τότε προς τι η υμνολογία για τα 60 χρόνια του ΔΣΕ, ενός επαναστατικού ένδοξου λαϊκού απελευθερωτικού στρατού; Μιας δόξας και τιμής που το 57 η απόφαση της 7ης Ολομέλειας ενός ρεβιζιονιστικού αντεπαναστατικού κόμματος κατασυκοφάντησε σαν «τυχοδιωκτικό»;

Στην πραγματικότητα η ηγεσία του «Κ»ΚΕ παραμένει τόσο ουσιαστικά όσο και τυπικά πιστή στην 7η Ολομέλεια που χαρακτήρισε το ΔΣΕ «τυχοδιωκτισμό του Νίκου Ζαχαριάδη». Επομένως η πολύ όψιμη υμνολογία εκ μέρους της στον αγώνα του ΔΣΕ έχει ένα και μόνο σκοπό: τη εξαπάτηση των αγωνιστών και ορισμένων που αντιμετωπίζουν την προσπάθεια αυτή με αφέλεια.

Και μπαίνει το ερώτημα: προς τι αυτό το υποκριτικό πανηγύρι υπέρ του ΔΣΕ που δείχνει ότι εκτός από εχθροί και διαλυτές του δοξασμένου ΚΚΕ 1918-55 είστε και θεατρίνοι. Στην Κρήτη λένε: δεν έκλασε και να ντραπεί μα έκλασε και γέλαγε.

Λευτέρης Βρυωνάκης


XII. Διεθνής σύσκεψη των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κόμματων και Οργανώσεων

Το Νοέμβρη του περασμένου χρόνου πραγματοποιήθηκε στην Βραζιλία η ετήσια διεθνής συνάντηση των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κόμματων και Οργανώσεων.

Σ’ αυτή πήραν μέρος:

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας (PCR),
Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (M-Λ),
Κομμουνιστικό Κόμμα Χιλής (Προλεταριακή Δράση) PC(AP),
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Δανίας (APK),
Κομμουνιστικό Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κόμμα Ισημερινού (PCMLE),
Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (M-Λ) (PCEML),
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας (PCOF),
Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (M-Λ),
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας Δομινικανής Δημοκρατίας (PCT),
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας (PCOT),
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας (TDKP),
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Άνω Βόλτας,
Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας (KPD).

Στη συνάντηση αυτή δεν μπόρεσαν να πάρουν μέρος η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 και μερικά άλλα Κόμματα και Οργανώσεις.

Στη σύσκεψη έγινε απολογισμό δράσης του περασμένου χρόνου και καθορίστηκαν τα καθήκοντα για το επόμενο χρονικό διάστημα.

Στη σύσκεψη συζητηθήκαν η κατάσταση στη Λατινική Αμερική, τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη. Ψηφίστηκαν διάφορες αποφάσεις αλληλεγγύης προς τους λαούς, μεταξύ των οποίων των λαών της Oaxaca Μεξικού και Μέσης Ανατολής.


Προς τη συγκέντρωση των λαών της Oaxaca (A.P.P.O.)

Τα μαρξιστικά-λενινιστικά Κόμματα και Οργανώσεις από Ευρώπη, Ασία, Αμερική και Αφρική παρακολουθούν προσεχτικά, εκφράζουν την αλληλεγγύη και αναγνωρίζουν τον ηρωικό αγώνα του μεξικανικού λαού και ιδιαίτερα τη συγκέντρωση των λαών της Oaxaca, οι οποίοι αντιπαρατάσσονται με αποφασιστικό και συνεπή τρόπο, καθοδηγούμενοι από PRI και PANI, απέναντι στην οικονομική πολιτική των νέων φιλελευθέρων καταπιεστών της χώρας τους και του κράτους Oaxaca.

Η φασιστική καταπίεση ενάντια στην (A.P.P.O.) που εξαπολύθηκε από τον Ulises Ruiz Ortiz καθώς και από τον Vicente Fox Quesada, με την αστυνομία τους, τους παραστρατιωτικούς, τους δολοφόνους και τις ένοπλες δυνάμεις δείχνει ακόμα μια φορά, ότι αυτές οι κυβερνήσεις δεν εκπροσωπούν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των φτωχών αγροτών, των φοιτητών, των δασκάλων και των προλεταριακών γυναικών του Μεξικού και Oaxaca, αλλά προσπαθούν ακόμα μια φορά να καταστρέψουν το κίνημα και με αυτό αποκαλύπτουν ότι βρίσκονται στην υπηρεσία των συμφερόντων του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας χρηματιστικής ολιγαρχίας. Γι’ αυτό τα αιτήματα είναι αναγκαία και δίκαια: τερματισμός στην καταπίεση, απομάκρυνση του κυβερνήτη Ulises Ruiz Ortiz και εγκαθίδρυσης μιας προλεταριακής και λαϊκής κυβέρνησης, στην οποία ο λαός δεν μιλά μόνο αλλά αποφασίζει για το περιεχόμενο και τις μορφές που πρέπει να κυβερνηθεί τόσο η Oaxaca όσο και το Μεξικό.

Μετά από 6 και περισσοτέρους μήνες δίκαιο αγώνα στα οδοφράγματα, με μεγάλες κινητοποιήσεις του λαού, και της δημοκρατικής του ζωής, η συγκέντρωση των λαών της Oaxaca δείχνει στους λαούς του Μεξικού και του κόσμου, στον ιμπεριαλισμό, το φασισμό και τον καπιταλισμό, ότι μπορούμε να νικήσουμε μόνο όταν επεξεργαστούμε και αναπτύξουμε μια επαναστατική τακτική και στρατηγική, όταν συγκροτήσουμε και δυναμώσουμε ένα όσο το δυνατόν πλατύ προλεταριακό και ενιαίο λαϊκό μέτωπο και όταν διατηρήσουμε τη σύνδεση και αλληλεγγύη με τους καταπιεσμένους λαούς του πλανήτη στη δουλειά για την επανάσταση, το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό, τη μοναδική πραγματική προοπτική για την απελευθέρωση των καταπιεσμένων.

Από τη Βραζιλία, την έδρα της XII διεθνούς σύσκεψης των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, δεχθείτε τη μεγάλη μας αλληλεγγύη, τη μαχητική μας διεθνή υποστήριξη. Ελπίζουμε να συμβάλλουμε έτσι ότι ο τύραννος Ulises Ruiz Ortiz θα ανατραπεί σε λίγο, ότι η εθνική αστυνομία θα αποχωρήσει και ότι οι συλλήψεις, οι διώξεις, οι δολοφονίες και οι εξαφανίσεις στην Oaxaca θα σταματήσουν.

Αδελφικά

XII Ολομέλεια της διεθνούς σύσκεψης των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων.

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η συνεργασία ΝΔ – ΛΑΟΣ στις δημοτικές εκλογές

Νίκος Τεμπονέρας - 16 χρόνια από τη στυγερή δολοφονία του

Λ. Βρυωνάκη: Ζήτω τα 60χρονα του Δ.Σ.Ε.

XII. Διεθνής σύσκεψη των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κόμματων και Οργανώσεων

Προς τη συγκέντρωση των λαών της Oaxaca (A.P.P.O.)

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55