Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρ. Φύλ. 243 1-15/2/2007Αρ. Φύλ. 243 1-15 Φλεβάρη 2007
Δυναμώνουν η αστυνομοκρατία και η φασιστική τρομοκρατία
Η Ασφάλεια στοχοποιεί την ΠΟΣΔΕΠ – το «Σπουδαστικό της Ασφάλειας» σε πλήρη δράση

Ο αρχιΜΑΤατζής Βύρων σε ρόλο Τζέιμς Μποντ και σε «περιπέτειες» μποξέρ: «θα τους πλακώσω με τα ίδια μου τα χέρια!»

Σήμερα δεν υπάρχει πλέον καμιά αμφιβολία ότι η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ μετά την «επανίδρυση του κράτους» δηλ. του αστυνομικού κράτους της Δεξιάς έχει εντείνει την αστυνομοκρατία και τη φασιστική τρομοκρατία σε βάρος των πλατιών λαϊκών μαζών με αιχμή αυτή τη στιγμή τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις και τους μαχητικούς αγώνες των φοιτητών-πανεπιστημιακών.

Αυτό επιβεβαιώνεται και από την πρόσφατη εμπρηστική, φασιστικής έμπνευσης και περιεχομένου, ανακοίνωση (7/2/07) της ΓΑΔΑ στις παραμονές του συλλαλητηρίου της 8 Φλεβάρη: «με ευθύνη της ΠΟΣΔΕΠ και του προέδρου της Λεωνίδα Απέκη (σ.σ. το σωστό είναι Λάζαρος) κινητοποιούνται λεωφορεία με μεταφερόμενους διαδηλωτές από διάφορες πόλεις της χώρας, προκειμένου να συμμετάσχουν στο σημερινό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και το νόμο πλαίσιο για τα ΑΕΙ. Έχουν εντοπιστεί δεκατρία λεωφορεία σε διάφορα εθνικά δίκτυα και αρμόδιες αστυνομικές υπηρεσίες έχουν τεθεί σε πλήρη ετοιμότητα, προκειμένου να αποφευχθούν ανεξέλεγκτες παραβατικές συμπεριφορές επιβαινόντων διαδηλωτών, μεταξύ των οποίων υπάρχουν και άτομα των ΕΑΑΚ και του αντιεξουσιαστικού/αναρχικού χώρου. Ενημερώθηκαν προφορικώς και εγγράφως από Υπηρεσία μας οι αρμόδιες εισαγγελικές αρχές για συμπεριφορά των συμμετεχόντων στο ανωτέρω συλλαλητήριο, ευθύνης οργανωτικής επιτροπής ΠΟΣΔΕΠ και προέδρου της» («Ελευθεροτυπία, 9/2/2007 σελ. 20).

Τέσσερες παρατηρήσεις σχετικά με το φασιστικό περιεχόμενο της ανακοίνωσης:

πρώτο, η Ασφάλεια στοχοποιεί για πρώτη φορά μια Ομοσπονδία εργαζομένων και μάλιστα την Ομοσπονδία πανεπιστημιακών και τον πρόεδρο της,

δεύτερο, παρουσιάζει των πρόεδρο της ΠΟΣΔΕΠ ως οργανωτή μεταφοράς διαδηλωτών,

τρίτο, καθιστά υπεύθυνο και ενοχοποιεί εκ των προτέρων τον πρόεδρο της ΠΟΣΔΕΠ για ενδεχόμενες μελλοντικές «παραβάσεις»,

τέταρτο, ελέγχει και παρακολουθεί τα φρονήματα των φοιτητών και των διαφόρων παρατάξεων τους, που σημαίνει ότι η κυβέρνηση Καραμανλή έχει ήδη ανασυγκροτήσει το «Σπουδαστικό της Ασφάλειας».

Η φασιστική αυτή ανακοίνωση της ΓΑΔΑ ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών στο χώρο των πανεπιστημιακών και των φοιτητών. Μετά το συλλαλητήριο της Πέμπτης 8/2 η ΠΟΣΔΕΠ κατάγγειλε την εμπρηστική ανακοίνωση της ΓΑΔΑ και την κυβέρνηση σε έκτακτη συνέντευξη τύπου που παραχώρησε στη λέσχη της Ιπποκράτους: «Η κυβέρνηση έχασε την ψυχραιμία της και προχώρησε σε μια πρωτοφανή μετά τη χούντα, πράξη. Στοχοποίησε συνδικαλιστική ομοσπονδία και μάλιστα την ΠΟΣΔΕΠ και τον πρόεδρο των πανεπιστημιακών, καθηγητή του Ε.Μ. Πολυτεχνείου Λάζαρο Απέκη. Χρησιμοποίησε ελέγχους φρονημάτων φοιτητών, με την παρακολούθηση και καταγραφή απόψεων και παρατάξεων.

Με ενέργειες που παραπέμπουν σε άλλες εποχές, η κυβέρνηση επιχειρεί να καταστείλει κάθε αντίσταση που φοιτητικού και εκπαιδευτικού κινήματος, ώστε να περάσει νομοθετήματα τα οποία αποβλέπουν στην ιδιωτικοποίηση του Πανεπιστημίου και την ανάθεση της δημόσιας Ανώτατης Εκπαίδευσης στις ιδιωτικές επιχειρήσεις» («Ελευθεροτυπία, 9/2/2007 σελ. 20).

Ο πρόεδρος της ΠΟΣΔΕΠ Λάζαρος Απέκης δήλωσε επιπλέον: «Μετά τις ζαρντινιέρες, τους κουκουλοφόρους, τους βιασμούς και τα ναρκωτικά, τι άλλο να περιμένουμε;» ο δε γραμματέας της, Γιάννης Μαϊστρος δήλωσε: «Αυτή η κυβέρνηση δεν νομιμοποιείται να νομοθετεί για τη δημόσια Παιδεία με τόσο προκλητικές και επικίνδυνες ενέργειες. Ζητάμε να πάρει θέση και να αναλάβει τις ευθύνες της»

Στη συνέντευξη πήρε μέρος εκ μέρους του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών ο Δ. Σαραφιανός, μέλος της Επιτροπής Συνταγματικών Δικαιωμάτων, που ανάμεσα στα άλλα για την ανακοίνωση της ΓΑΔΑ υποστήριξε ότι πρόκειται για «ενέργεια που θέτει σε αμφισβήτηση τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα των πολιτών στην ελευθερία της άποψης, της έκφρασης και της συνάθροισης».

Τη φασιστική ανακοίνωση της ΓΑΔΑ κατάγγειλαν αμέσως όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης με εξαίρεση το σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ που το έπραξε, όπως παραδέχεται ο «Ριζοσπάστης», μετά την κριτική που του ασκήθηκε από τις αστικές εφημερίδες «ΕΘΝΟΣ» και «ΗΜΕΡΗΣΙΑ»: «λάλησαν χτες οι «παπαγάλοι» του συγκροτήματος «Έθνους» και «Ημερησίας». Εγκάλεσαν το ΚΚΕ διότι δεν εξέδωσε ανακοίνωση που να καταγγέλλει την προχτεσινή προκλητική ανακοίνωση της ΓΑΔΑ για το φοιτητικό συλλαλητήριο» («Ρ» 10/2/2007, σελ. 7). Είναι χαρακτηριστικό ότι ούτε στην, μετά από πίεση του αστικού τύπου, εκδοθείσα αργοπορημένη ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ («Ρ» 10/2/2007 σελ.7) ούτε στο «Ριζοσπάστη» χαρακτηρίζεται φασιστική η ανακοίνωση της ΓΑΔΑ.

Επιπλέον ο «Ριζοσπάστης» (9/2/2007) όχι μόνο δεν προβάλλει, όπως όφειλε να πράξει, πρωτοσέλιδα (το αποσιωπά σκόπιμα) το θέμα της ανακοίνωσης της ΓΑΔΑ μα ούτε καν αποκαλύπτει-καταδικάζει το φασιστικό περιεχόμενό της, πράγμα που πράττουν τόσο η «Ελευθεροτυπία» (9/2/2007: «Η ΕΛ.ΑΣ ομολογεί ότι παρακολουθεί διαδηλωτές της Παιδείας – ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ του φακελώματος») όσο και η Αυγή (9/2/2007: «Οι πραίτορες του Πολύδωρα σε ρόλο προβοκάτορα – Πρωτοφανής ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ. εναντίον του προέδρου της Ομοσπονδίας των πανεπιστημιακών. Η αστυνομία χρέωσε στην ΠΟΣΔΕΠ προκαταβολικά επεισόδια που εκτιμούσε ότι θα επακολουθήσουν μετά τη χθεσινή πορεία! – Εκτεταμένη παρακολούθηση πούλμαν με φοιτητές που κατέβαιναν από τη Θεσσαλονίκη για το συλλαλητήριο»).

 

Να, λοιπόν, πως εφαρμόζεται στην πράξη η συνεργασία «Κ»ΚΕ – ΝΔ και ακριβώς γι’ αυτή τους τη στάση και γενικότερα τη συνεργασία τους με τη ΝΔ, ο Πολύδωρας δεν επιτέθηκε ποτέ ως τώρα στο «Κ»ΚΕ (ούτε και στην παρακάτω ανακοίνωσή του). Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες έχουν γίνει τα αγαπημένα του «παιδιά».

Όμως ο Πολύδωρας δεν περιορίστηκε μόνο στην υιοθέτηση της εμπρηστικής ανακοίνωσης της ΓΑΔΑ και του αττικάρχη Ασημάκη Γκόλφη – που προφανώς έγινε με κυβερνητική εντολή – αλλά, αφού πρώτα φρόντισε ως συνήθως να αυτογελοιοποιηθεί («πρέπει να ξέρουν ότι θα κατέβω και θα τους πλακώσω με τα ίδια μου τα χέρια»), έδωσε και συνέχεια επιτιθέμενος εκ νέου κατά του ΣΥΝ, του ΠΑΣΟΚ και των συνδικαλιστών της ΠΟΣΔΕΠ: «Στις δηλώσεις του προέδρου του ΣΥΝ Αλέκου Αλαβάνου, του εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ Πέτρου Ευθυμίου, των κ. Ν. Μπελαβίλα και Γ. Αλμπάνη (Πρωτοβουλίας για το άρθρο 16), του Δ. Στρατούλη και των συνδικαλιστών της ΠΟΣΔΕΠ, Λ. Απέκη και Ι. Μαϊστρου, και άλλων κινδυνολογούντων για δήθεν εγκαθίδρυση «Αστυνομικού Κράτους» και για αναβίωση του «Σπουδαστικού της Ασφάλειας» καθώς και στα σχετικά σχόλια των Μέσων Ενημέρωσης, απαντώ: Μην υπερτιμούν τις δυνάμεις τους και τις δυνατότητές τους οι συκοφάντες και διαστρεβλωτές. Ο λαός βλέπει και γνωρίζει την αλήθεια. Και μας κρίνει όλους»

Οι παραπάνω εμπρηστικές ανακοινώσεις της ΓΑΔΑ-Πολύδωρα δείχνουν ότι έχει αναβιώσει σ’ όλο του το μεγαλείο το αστυνομικό κράτος της φασιστικής Δεξιάς.


Ο μαχητικός αγώνας φοιτητών-πανεπιστημιακών «σπάει» με την ορμητικότητά του τη συνεργασία κυβέρνησης-ΠΑΣΟΚ για αναθεώρηση του άρθρου 16

Απαντώντας στις διαρκείς και εντεινόμενες επιθέσεις κυβέρνησης-αντιπολίτευσης το φοιτητικό και πανεπιστημιακό κίνημα κλιμάκωσε τον αγώνα του, επιλέγοντας ορθότατα οι μεν φοιτητές να προχωρήσουν σε μαζικές καταλήψεις διαρκείας, οι δε πανεπιστημιακοί σε επαναλαμβανόμενες απεργίες διαρκείας, οι μόνες μορφές πάλης που αυτή τη στιγμή, είναι ικανές να αποκρούσουν την κυβερνητική επίθεση στην Παιδεία – τις οποίες τρέμει κυριολεκτικά η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή και καταβάλλει κάθε προσπάθεια να τις σπάσει – και που σαμπόταραν και προσπάθησαν ανοιχτά ή καλυμένα να υπονομεύσουν όχι μόνο τα δυό μεγάλα αστικά κόμματα, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αλλά και η ηγεσία του «Κ»ΚΕ.

Η πίεση αυτού του μεγαλειώδους – μα προπαντός σημαντικότατου για ολόκληρο τον ελληνικό λαό – αγώνα ήταν τόσο ισχυρή που προκάλεσε όχι απλά τριγμούς στη συμμαχία κυβέρνησης-ΠΑΣΟΚ για την αναθεώρηση του άρθρο 16 αλλά οδήγησε και στην πλήρη διάλυση της, που εκδηλώθηκε κατά τη διάρκεια της κατάθεσης (2 Φλεβάρη) πρότασης δυσπιστίας στη Βουλή και την αποχώρηση του ΠΑΣΟΚ από την αναθεώρηση του άρθρου 16.

Έτσι το φοιτητικό-πανεπιστημιακό κίνημα σημειώνει μια πρώτη σημαντική νίκη τεράστιας πολιτικής σημασίας, διαλύοντας, έστω προσωρινά, την αντιδραστική συμμαχία των δυο μεγαλοαστικών κομμάτων για το άρθρο 16, νίκη που ταυτόχρονα αποτελεί και την πρώτη σοβαρή ήττα της κυβέρνησης Καραμανλή στην αναμέτρησή της με το φοιτητικό-πανεπιστημιακό κίνημα, κι’ αυτό ανεξάρτητα από την μελλοντική έκβαση του δίκαιου αγώνα τους αλλά και τον ελιγμό-δημαγωγική αξιοποίηση εκ μέρους του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ που παραμένει σταθερά στις αντιδραστικές νεοφιλελεύθερες θέσεις του.

Οι μόνοι, πέρα απ’ την κυβέρνηση που ηττήθηκε, που δεν αξιολογούν αυτή την εξέλιξη ως μια πρώτη νίκη του αγώνα του φοιτητικού-πανεπιστημιακού κινήματος και φαίνεται να στεναχωριούνται πολύ είναι οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ, αν κρίνει κανείς απ’ τις αντιδράσεις τους και τα δημοσιεύματα του «Ριζοσπάστη» - λόγω βέβαια της κυβερνητικής ήττας και της δημαγωγικής αξιοποίησης απ’ το ΠΑΣΟΚ – συμπαραστεκόμενοι προφανώς έτσι στη βαρυπενθούσα κυβέρνηση και συμμετέχοντας στο «πένθος» (= ήττα) για τη «χαμένη ευκαιρία» αναθεώρησης-κατάργησης του άρθρου 16. Είναι γνωστό ότι στην επόμενη Βουλή θα απαιτηθούν 180 ψήφοι για την αναθεώρησή του.

Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι η πρώτη φορά που ένας αγώνας, αυτός τον φοιτητών-πανεπιστημιακών, ανατρέπει, έστω και προσωρινά, τους σχεδιασμούς του μεγάλου κεφαλαίου και των πολιτικών εκφραστών του, γεγονός που δείχνει ότι η εργατική τάξη και ο λαός μπορούν να αποκρούσουν τις επιθέσεις του κεφαλαίου αν οι αγώνες τους πάρουν μαζική ενωτική μαχητική μορφή.

Παρόλα αυτά η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να προχωρήσει μόνη της, καταθέτοντας το νόμο-πλαίσιο και παράλληλα χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα (μηχανισμούς διάσπασης του κινήματος, αστυνομοκρατία, συκοφαντίες κ.λπ. κ.λπ.), και προπαντός αξιοποιώντας τη σαφώς φιλοκυβερνητική στάση των πρυτάνεων και των «1000» (ο αριθμός είναι βέβαια πολύ μικρότερος) για να πετύχει διάσπαση της ΠΟΣΔΕΠ ώστε να ματαιωθεί έτσι η συνέχιση του αγώνα τους με τις επαναλαμβανόμενες απεργίες διαρκείας. Η κυβέρνηση βρήκε πιστό σύμμαχο-συμπαραστάτη της, ιδιαίτερα στο ζήτημα του ασύλου, τον Θ. Πάγκαλο, που από τις στήλες της «Καθημερινής» (11/2/2007) ξεσπάθωσε ενάντια στο πανεπιστημιακό άσυλο, ζητώντας να μπαίνει η αστυνομία στα πανεπιστήμια «χωρίς καμιά άδεια» των πρυτανικών Αρχών, πρόταση φασιστική που θα τη ζήλευε και ο «κανίβαλος της Δεξιάς» Βύρων Πολύδωρας. Άξιος, λοιπόν, εγγονός του δικτάτορα παππού του και καλός μαθητής του Ν. Χρουστσόφ (μέλος της ΚΕ του «Κ»ΚΕ επί Κολιγιάννη).

Η ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ συγκεντρώνει όλα τα κυβερνητικά και αστυνομικά πυρά, φτάνοντας ως το πιο ακραίο σημείο να στοχοποιηθεί από το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης ο πρόεδρός της Λάζαρος Απέκης και να κατηγορηθεί ως υπεύθυνος για ανύπαρκτη εκ μέρους του μεταφοράς φοιτητών από την επαρχεία στην Αθήνα και για «διάπραξη» υποτιθέμενων μελλοντικών «αδικημάτων», ενώ στην επίσης φασιστική ανακοίνωση Πολύδωρα, που ακολούθησε εκείνη της ΓΑΔΑ, βάλλονται εκ νέου οι συνδικαλιστές των πανεπιστημιακών Λ. Απέκης και Γ. Μαϊστρος , πρόεδρος και γραμματέας της ΠΟΣΔΕΠ, αντίστοιχα.

Η ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ έχει μπροστά της ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο, γιατί στη συνέχιση του αγώνα δεν βρίσκεται μόνο αντιμέτωπη με την κυβέρνηση και τη λυσσασμένη συκοφαντική εκστρατεία των καναλιών αλλά και με τους πρυτάνεις και τους φιλοκυβερνητικούς «αγγέλους» των «1000» πανεπιστημιακών που υπονομεύουν τον αγώνα της με το παραπλανητικό σύνθημα «ανοιχτά πανεπιστήμια».

Οι φοιτητές που δέχονται και αυτοί άγριες συκοφαντικές επιθέσεις, την αστυνομική τρομοκρατία και τις φασιστικές παρακολουθήσεις της Ασφάλειας πρέπει να εντείνουν την πάλη τους και να μαζικοποιήσουν ακόμα περισσότερο τον αγώνα τους, αποκρούοντας ταυτόχρονα όλες τις προσπάθειες για σπάσιμο των καταλήψεων διαρκείας με οποιονδήποτε μανδύα και αν αυτές καλύπτονται (π.χ. προτάσεις ΔΑΠ για εκλογές, κ.λπ. ), αλλά και τις τραμπούκικες επιθέσεις των φασιστών της ΔΑΠ για ανακατάληψη των υπό κατάληψη Σχολών.

Δυστυχώς ο μεγαλειώδης αυτός αγώνας – σημαντικότατος για ολόκληρο το λαό – δεν έχει την απαιτούμενη και γενικευμένη (απεργίες, διαδηλώσεις, κλπ) συμπαράσταση απ’ τους άλλους κλάδους εργαζομένων.


Ο August Bebel και η θλιβερή κατάντια της σοσιαλδημοκράτισσας Α. Παπαρήγα

Ο August Bebel, ο «μεγαλύτερος ηγέτης της διεθνούς επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας» (Λένιν), κατά τη διάρκεια παρέμβασης του στο Ράϊχστακ σε κάποια αποστροφή της αγόρευσης του εισέπραξε τα χειροκροτήματα βουλευτών της αντίπαλης εχθρικής πτέρυγας, της αστικής πλευράς. Μετά απ’ αυτό το γεγονός υποχρεώθηκε να ελέγξει την τοποθέτησή του διαπιστώνοντας έτσι το λάθος του. Από τότε συνιστούσε πάντα στους επαναστάτες ηγέτες και τους προειδοποιούσε ότι αν ο εχθρός σας επαινέσει, τότε να ξέρετε πως κάποιο λάθος έχετε κάνει, μια προειδοποίηση εξαιρετικά επίκαιρη και που δεν χάνει ποτέ τη διδακτική της αξία για σήμερα αλλά και για το μέλλον.

Ο Μπέμπελ, ο λαμπρότερος ρήτορας του διεθνούς προλεταριάτου και θεμελιωτής της επαναστατικής ταχτικής στο αστικό κοινοβούλιο, από τη μακρόχρονη πείρα του, παραμένοντας όμως πάντα συνεπής στη μαρξιστική θεωρία της πάλης των τάξεων, συμβούλευε: «όταν εγώ σαν σοσιαλδημοκράτης συμμαχήσω με αστικά κόμματα, τότε στοιχηματίζω χίλιες φορές ότι δεν θα είναι τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα κερδισμένα αλλά τα αστικά κόμματα και εμείς οι χαμένοι. Είναι νόμος πολιτικός, ότι παντού όπου συμμαχούν Δεξιοί και Αριστεροί, η Αριστερά χάνει και η Δεξιά κερδίζει» (η σοσιαλδημοκρατία της εποχής του Μπέμπελ ήταν επαναστατική και δεν έχει καμία σχέση με την μετέπειτα ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατία ούτε βέβαια και με τη σημερινή χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία).

Αυτή ήταν πάντα η ορθή στάση των επαναστατών μαρξιστών, που όμως οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ την έχουν προ πολλού εγκαταλείψει, κάτι που για πολλοστή φορά, και εκ νέου, επιβεβαίωσε με την παρέμβασή της η Α. Παπαρήγα στη συζήτηση στη Βουλή με αφορμή την πρόταση μομφής που κατέθεσε ο αρχηγός του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ, Γ. Παπανδρέου.

Η Α. Παπαρήγα αντί να φροντίσει τουλάχιστον στην παρέμβασή της να κρατήσει το κόμμα της έστω μακριά απ’ της διαμάχες κυβέρνησης-αντιπολίτευσης προτίμησε να μιλήσει ως εκπρόσωπος, και εκ μέρους, της ΝΔ – αν δεν έβλεπε κανείς τις εικόνες της τηλεόρασης θα είχε την εντύπωση ότι μιλά κυβερνητικός βουλευτής – λέγοντας ότι η πρόταση μομφής του ΠΑΣΟΚ «θα είναι ένα μεγάλο φιάσκο»: «βεβαίως, προβλέπεται από το κανονισμό της Βουλής, είναι δικαίωμα του κάθε κόμματος της αντιπολίτευσης, εφόσον έχει και τα τυπικά εφόδια, να ασκήσει και αυτή τη διαδικασία, αλλά θα είναι ένα μεγάλο φιάσκο» («Ρ» 3/2/2007 σελ. 8), πολιτική τοποθέτηση που δικαιολογημένα απέσπασε τα ενθουσιώδη παρατεταμένα χειροκροτήματα των βουλευτών της κυβέρνησης Καραμανλή αλλά και τα ειρωνικά σχόλια του κοινοβουλευτικό εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ.

Η τόσο προκλητικά φιλοκυβερνητική στάση της Α. Παπαρήγα δεν μπορεί παρά να προκάλεσε αλγεινότατη εντύπωση όχι μόνο στους επαναστάτες κομμουνιστές αλλά και στα μέλη και οπαδούς του «Κ»ΚΕ και σ’ ολόκληρο τον ελληνικό λαό. Πέρα απ’ αυτό δημιούργησε στη αίθουσα του ελληνικού κοινοβουλίου για αρκετά λεπτά μια θλιβερή εικόνα και μια κωμικοτραγική κατάσταση, ατμόσφαιρα θυμηδίας για την ίδια και το σοσιαλδημοκρατικό της κόμμα.

Ασφαλώς κανένας επαναστάτης κομμουνιστής σταλινικός-ζαχαριαδικός δεν ανέμενε απ’ την Α. Παπαρήγα να κρατήσει μαρξιστική στάση στη συζήτηση για την πρόταση μομφής που κατέθεσε ο Γ. Παπανδρέου αλλά ούτε και να διορθώσει τη στάση της μετά τα χειροκροτήματα των βουλευτών της ΝΔ δηλ. να κρατήσει στάση ανάλογη εκείνης του Γερμανού επαναστάτη, γιατί ο μεν Μπέμπελ ήταν ένας μαρξιστής ηγέτης που διέπραξε κάποιο λάθος (γι’ αυτό έλεγξε και διόρθωσε τη στάση του και συμβούλευε ανάλογα τους επαναστάτες), ενώ αντίθετα η Α. Παπαρήγα είναι πρώτα-πρώτα μια ρεφορμίστρια στην υπηρεσία του μεγάλου κεφαλαίου που έχει εγκαταλείψει για πάντα το μαρξισμό και έχει προδώσει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, την προλεταριακή επανάσταση και το σοσιαλισμό-κομμουνισμό και δεύτερο συνεργάζεται μόνιμα και συνειδητά όχι απλά με ένα μεγαλοαστικό κόμμα αλλά επιπλέον με ένα μοναρχοφασιστικό κόμμα όπως είναι η ΝΔ.

Η φιλοκυβερνητική αυτή τοποθέτηση επέτρεψε στο μεγαλοαστό Γ. Παπανδρέου να βγει απ’ τα αριστερά στο «Κ»ΚΕ, που απευθυνόμενος στην Παπαρήγα σημείωσε ότι «στην Ελλάδα δεν κυβερνά ο δικομματισμός, αλλά η ΝΔ και τις πολιτικές της τις πληρώνουν και τα μέλη του ΚΚΕ μαζί με όλους τους Έλληνες» για να καταλήξει σ’ άλλη παρέμβασή του: « κυρία Παπαρήγα, τιμούμε τους αγώνες σας, αλλά μην κάνετε τον αριστερό ψάλτη της Δεξιάς» («Ρ» 6/2/2007, σελ. 11).

Όμως η σοσιαλδημοκράτισα Παπαρήγα, παρά τα χειροκροτήματα που εισέπραξε απ’ το ΝΔ, όχι μόνο δεν διορθώνει την προδοτική της τοποθέτηση, αλλά αντίθετα συνεχίζει ακάθεκτη και, με χρουστσοφικό «θάρρος», απαντά στον Παπανδρέου - αναζητώντας τώρα «επιχειρήματα» στην περιοχή της Ψυχολογίας (λες και τα πολιτικά ζητήματα δεν ανήκουν στη σφαίρα της ταξικής πάλης και των ταξικών συμφερόντων αλλά είναι ζητήματα Ψυχολογίας) - πως δεν έχει κανένα «κόμπλεξ» να εμφανίζεται στο πλευρό της Δεξιάς δηλ. να στηρίζει την πολιτική της κυβέρνησης του μοναχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, σπεύδοντας μάλιστα να δηλώσει πως μόνο «όποιος έχει κόμπλεξ εμφανίζεται ότι είναι αντιδεξιός» («Ρ» 6/2/2007 σελ. 11), ξεπερνώντας έτσι σε μέγεθος πολιτικής προδοσίας και την παλιά σοσιαλδημοκρατία. Από τότε για ένα ολόκληρο δεκαήμερο οι ταλαίπωροι αστοί δημοσιογραφίσκοι του «Ριζοσπάστη» ασχολήθηκαν με την «κομπλεξολογία» δηλ. με τις ουρανομήκεις αστικές κοτσάνες της Παπαρήγα που ανάγει τα πολιτικά ζητήματα σε ζητήματα Ψυχολογίας («κόμπλεξ», «κομπλεξισμοί»: «Ρ» 8/2/2007, σελ.32).

Δεν εκπλήσσει η προδοτική αυτή στάση των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ, αφού αυτό απαιτούν αυτή τη στιγμή τα ταξικά συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου δηλ. τη στήριξη της κυβέρνησης της ΝΔ, γι’ αυτό και η υπηρέτρια τους Α. Παπαρήγα υποχρεώθηκε να μιλήσει ως εκπρόσωπος της κυβέρνησης και έσπευσε, και μάλιστα πρώτη, να διακηρύξει με στεντόρεια φωνή ότι η πρόταση μομφής «θα είναι ένα μεγάλο φιάσκο».

Όμως η αντιδραστική συνεργασία του «Κ»ΚΕ με τη ΝΔ και η στήριξη της αντιδραστικής πολιτικής της κυβέρνησης Καραμανλή απ’ τη μια στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και ολοκλήρου του Ελληνικού λαού και απ’ την άλλη σπρώχνει κατά εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες και αγρότες αλλά και μέλη και οπαδούς του «Κ»ΚΕ στην αγκαλιά όχι μόνο του μοναρχοφασιστικού κόμματος τη ΝΔ (όπως έγινε με τους αγρότες της Θεσσαλίας στις τελευταίες εκλογές αλλά και όπως έδειξε η δημοσκόπηση της GPO) αλλά και στο ανοιχτά φασιστικό ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφέρη (Γ.Κ. στο περιοδικό ΜΕΤΡΟ (Γενάρης 2006): «έχουμε 22% ποσοστό ανθρώπων προερχόμενων από το ΚΚΕ») Παλιότερα η χρουστσοφική ηγεσία του «Κ»ΚΕ στις «ευτυχισμένες μέρες» της συνεργασίας της με το ΠΑΣΟΚ για να φέρει υποτίθεται την «αλλαγή» και το «σοσιαλισμό» έστειλε κατά εκατοντάδες χιλιάδες αριστερούς στην αγκαλιά-γραμμές του μεγαλοαστικού αυτού κόμματος.

Μάλιστα ο «Ριζοσπάστης» απαντώντας στο «Έθνος» που αναφέρεται στην έρευνα της GPO φτάνει στο σημείο να είναι ιδιαίτερα περήφανος που η γραμμή συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ γίνεται αποδεκτή από ένα «μεγάλο ποσοστό της παραδοσιακής Αριστεράς (περίπου 50% ως 60%)» («Ρ» 8/2/2007, σελ. 2), αφού μιλάει για «το σκούξιμο» του «Έθνους».


ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΙΛΙΤΣ ΛΕΝΙΝ (22.4.1870-21.1.1924)

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ

Α.ΜΠΕΖΙΜΕΝΣΚΥ

Σα σύγνεφο, απαρατάει στη γης
την καταφρόνια, να την ποδοπατούν,
κι’ υψώνεται ένας κουρνιαχτός που πνίγει τον αγέρα,
και λάμνει, κι’ όλο λάμνει αργά, σε πλάτος και σε ψήλος

Σηκώθηκε από την βαρειά περπατησιά της μάζας
που αναζητάει κάτι να βρει, κι’ ανώφελα όλο ψάχνει

Το κόμμα, στη συνείδηση όλωνων αναρωτιέται:
«Τάχα γιατί τριγύρω μου να βασιλεύει σιωπή;
και μέσα εδώ στα σπλάγχνα μου
κάποια χορδή μελωδική
που κεραυνούς τιθάσευε κι’ αλλαλαγμούς σκορπούσε
στα πλήθη που την άκουγαν
σάμπως εκόπηκε. Γιατί;»

«Ο Θάνατος εχτύπησε με το βαρύ σφυρί του
κι’ ανοίχτηκε ένα βάραθρο τετράβαθο σε μας»,
λέει μια φωνή απ’ τη σιωπή
βραχνή και δυνατή.

Του κάκου ψάχνουνε παντού, χέρια ροζιάρικα, σκληρά
κάτι να βρουν πούχε χαθεί, να πάψει ο πόνος ν’ αντηχεί!
Θριαμβευτής ο Θάνατος, σαν όρνεα τόχε μυριστεί
και διάβηκε και τ’ άρπαξε, στα νύχια του τα σουβλερά.

Μια κίνηση συνειδητή, κάνει τη μάζα να σταθεί
σα νάτανε ένας άνθρωπος, μια σκέψη, μια καρδιά.
Το αίμα της εφούντωσε, σα νάθελε να πεταχτεί
από τις φλέβες της μ’ ορμή, να κοκκινίσει το ντουνιά!

«- Σύντροφοι! Τότε ακούστηκε, σα βρυχηθμός λιονταριού
μέσα απ’ τα σπλάγχνα τα βουβά, που τάχε ο πόνος ζώσει.
Ας έχει πλάκωμα η καρδιά, στου δυνατού μας του χεριού
το χτύπημα, θα συντριφτεί το ψέμα, και θα λυώσει.

Η Γης θα μεταμορφωθεί με του σφυριού μας το ρυθμό
σ’ αυτά τα μπράτσα τα γερά οι οχτροί μας θα λυγίσουνε,
κάθε παληό θα σαρωθεί, μπρος στο μεγάλο μας θυμό
μια νέα ζωή θα γεννηθεί, στα ερείπια που θα σβήσουνε.

Σαν κύμα οι προλετάριοι, χουμήξανε όλοι στη δουλειά
και γέμισε του κόμματος το χάσμα το ανοιγμένο.
Πολλά εκατομμύρια περήφανα άφοβα παιδιά,
τον αντικαταστήσανε το Λ έ ν ι ν ! πεθαμένο.

(Ελεύθερη μετάφραση από τα Ρούσσικα) Μ. ΒΑΝΔΩΡΟΣ

(«Ριζοσπάστης» 21/1/1934)


XII. Διεθνής σύσκεψη των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κόμματων και Οργανώσεων

Απόφαση για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή

Η Διεθνής Σύσκεψη των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κόμματων και Οργανώσεων (ICMLPO) στη 12η Ολομέλειά της συζήτησε την κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Κατά πρώτο οι συμμετέχοντες στη Διεθνή Σύσκεψη εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στο λαό του Λιβάνου και τους άλλους λαούς της περιοχής.

Η ICMLPO υπογραμμίζει ιδιαίτερα τα παρακάτω σημεία:

1. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, ο οποίος μαζί με τους Βρετανούς συμμάχους του κατέχει απ’ το 2003 το Ιράκ, συνεχίζει την κατοχή με σφαγές άμαχου πληθυσμού, εφαρμόζει βασανιστήρια σε μεγάλη έκταση, δολοφονεί ηγετικές προσωπικότητες του Ιράκ, τις φυλακίζει και τις αναγκάζει σε εξορία, υποκινεί τοπικούς και εθνικούς ανταγωνισμούς για να διασπάσει τη χώρα, οδηγεί τις λαϊκές μάζες σε εξαθλίωση και αμάθεια και λεηλατεί συστηματικά τις πλουτοπαραγωγικές πηγές πετρελαίου της χώρας. Ενάντια στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα ο ιρακινός λαός διεξάγει μια σκληρή ένοπλη αντίσταση η οποία προκάλεσε στους καταχτητές στρατιωτική και πολιτική ζημιά ως το σημείο που τους ανάγκασε να μιλούν για ένα «νέο Βιετνάμ», ενώ αναζητούν μέσα να βγουν απ’ την ιρακινή κόλαση.

Ο ιρακινός λαός έχει την αλληλεγγύη και τη συμπάθεια των εργατών και των εργαζομένων, των λαών, των επαναστατών και των προοδευτικών ανθρώπων του κόσμου.

2. Το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ συνεχίζει να σφαγιάζει τον παλαιστινιακό λαό στη λωρίδα της Γάζας και στη δυτική Ιορδανία και σε αυτό υποστηρίζεται προκλητικά από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, καθώς και από τη σιωπηρή ή ανοιχτή στάση των αντιδραστικών αραβικών κυβερνήσεων. Προκαλεί πείνα και υποσιτισμό με τον αποκλεισμό των δρόμων για τη διεθνή βοήθεια, δολοφονεί, απαγάγει και φυλακίζει ηγετικές προσωπικότητες των Παλαιστινίων, καταστρέφει τα σπίτια των Παλαιστινίων και την ελάχιστη υποδομή τους, εκδιώκει χιλιάδες οικογένειες, «ιουδοποιεί» τα μέρη τους και τους αγίους τόπους, για να καθυποτάξει αυτό το μαρτυρικό λαό και να του επιβάλει τα σιωνιστικά σχέδια κυριαρχίας, τα οποία καταπατούν τα εθνικά δικαιώματά του.

Ο παλαιστινιακός λαός συνεχίζει την αντίσταση ενάντια σ’ αυτή την πολιτική και αγωνίζεται να ξανακερδίσει τα μέρη του, την ανεξαρτησία και ένα μέλλον με αξιοπρέπεια, ειρήνη, δημοκρατία και πρόοδο. Η υπόθεση της Παλαιστίνης απαιτεί την ακόμα μεγαλύτερη υποστήριξη των λαών και των φιλελευθέρων δυνάμεων.

3. Το περασμένο καλοκαίρι το σιωνιστικό κράτος εξαπέλυσε έναν αιματηρό πόλεμο ενάντια στο Λίβανο, έχοντας την άμεση υποστήριξή της κυβέρνησης Μπους, της πλειοψηφίας των κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη συνεργασία των αντιδραστικών αραβικών κυβερνήσεων. Ολόκληρα χωριά ισοπεδωθήκαν, ο άμαχος πληθυσμός σφαγιάστηκε ή οδηγήθηκε στην εξορία. Το μεγάλο μέρος της οικονομικής και πολιτικής υποδομής καταστράφηκε. Σ’ αυτόν τον επιθετικό πόλεμο χρησιμοποιήθηκαν απαγορευμένα όπλα.

Ο γενναίος λαός του Λιβάνου και η ένοπλη αντίσταση του, με την αλληλεγγύη και συμπάθεια των λαών και των αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων του κόσμου, προκάλεσαν ήττα στα σιωνιστικά στρατεύματα και έτσι οι αραβικοί λαοί ολόκληρης της περιοχής ξανααπόκτησαν την εμπιστοσύνη στη δύναμή τους και την ικανότητα νίκης.

4. από το 2001 το Αφγανιστάν βρίσκεται υπό τη στρατιωτική κατοχή των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Αυτή η κατοχή προκάλεσε χάος και εξαθλίωση στη χώρα και εξάλειψε κάθε σιγουριά. Τα στρατεύματα κατοχής ούτε καν προσπαθούν να αποκρύψουν τις σφαγές που πραγματοποιούν στο όνομα της «πάλης κατά της τρομοκρατίας». Ο Αφγανικός λαός εκφράζει ολοένα και περισσότερο την απόρριψη της κατοχής. Η ένοπλη αντίσταση αναπτύσσεται και δυναμώνει μέρα με τη μέρα με σκοπό να εκδιώξει τα στρατεύματα κατοχής. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και οι σύμμαχοι του απειλούν εδώ και μήνες το Ιράν και τη Συρία για να θέσουν αυτές τις χώρες κάτω από την ιμπεριαλιστική υπαγόρευση.

Στη βάση αυτών των γεγονότων, η ICMLPO καταδικάζει αποφασιστικά τις ενέργειες των ιμπεριαλιστών ενάντια στους αραβικούς λαούς και τους λαούς της Μέσης Ανατολής.

Η ICMLPO καταγγέλλει τον υποκριτικό χαρακτήρα των παρουσιαζόμενων λόγων δικαιολογίας όπως π.χ. τον «αγώνα κατά της τρομοκρατίας», «ενάντια στην εξάπλωση των πυρηνικών και μαζικών όπλων καταστροφής» ή « για την υπεράσπιση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» κ.λ., και αφαιρεί τον ιδεολογικό και ρατσιστικό μανδύα από αυτούς τους πολέμους και τις επιθέσεις που παρουσιάζονται σαν ένας «αγώνας των πολιτισμών» ή ένας «πόλεμος των θρησκειών».

Η ICMLPO υπενθυμίζει, ότι οι πραγματικοί σκοποί του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των ευρωπαίων και σιωνιστών συμμάχων δεν είναι άλλοι από την εγκαθίδρυση της ολοκληρωτικής τους κυριαρχίας σ’ αυτή τη στρατηγική ζώνη που είναι πλούσια σε πετρέλαιο. Τα σχέδια της «μεγάλης» ή «νέας Μέσης Ανατολής» που προβάλλονται από τη κυβέρνηση Μπους έχουν ακριβώς το νόημα της εγκαθίδρυσης αυτής της κυριαρχίας.

Η ICMLPO επαναλαμβάνει, ότι αυτή υποστηρίζει τους λαούς της Μέση Ανατολής και τον ένοπλο αγώνα τους με τον οποίο αυτοί αντιπαρατίθενται στους ιμπεριαλιστές και σιωνιστές επιδρομείς. Θεωρεί τον αγώνα αυτών των λαών σαν ένα βασικό αναπόσπαστο τμήμα της πάλης των εργατών/τριών και των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Το αποτέλεσμα αυτών των αγώνων αφορά άμεσα τους λαούς επειδή κάθε εξασθένηση του ιμπεριαλισμού, που καθοδηγείται από των αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, δυναμώνει τον αγώνα στη δική του χώρα και διεθνώς. Γι’ αυτό δεν επιτρέπεται οι αραβικοί λαοί και οι άλλοι λαοί της Μέσης Ανατολής να παραπλανιούνται για τη φύση-χαρακτήρα του αγώνα τους: ενός αγώνα που δεν έχει θρησκευτικό ούτε ρατσιστικό χαρακτήρα, αλλά αντιιμπεριαλιστικό και αντιαποικιακό χαρακτήρα. Οι εργάτες/τριες και οι λαοί των άλλων χωρών είναι – ανεξάρτητα από θρησκεία, φυλή ή πολιτισμό – σύμμαχοι τους κάτι που στις επιθετικές χώρες φαίνεται ιδιαίτερα απ’ το ότι χιλιάδες διαδήλωσαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

Η ICMLPO καλεί τους εργάτες/ριες, τους λαούς, τους προοδευτικούς και επαναστάτες του κόσμου να υποστηρίξουν με ακόμα πιο μαχητικό τρόπο τον αγώνα των λαών της Μέση ανατολής για εθνική ανεξαρτησία. Οι εργάτες/τριες των ιμπεριαλιστικών χωρών έχουν καθήκον να αγωνιστούν ενάντια στις κυβερνήσεις τους και να απαιτήσουν την αποχώρηση των στρατευμάτων τους από το Ιράκ και το Αφγανιστάν, καθώς επίσης και τον τερματισμό κάθε υποστήριξης προς το σιωνιστικό, ρατσιστικό και εγκληματικό κράτος του Ισραήλ.

Επιπλέον η ICMLPO υποστηρίζει κάθε διεθνή προσπάθεια να μην τερματιστεί η τιμωρία των δημίων των λαών και απαιτεί να καταδικαστούν τα εγκλήματα ενάντια στην ανθρωπότητα που διαπράχθηκαν από τους ιμπεριαλιστές και σιωνιστές ηγέτες στο Ιράκ, την Παλαιστίνη, το Λίβανο και το Αφγανιστάν.

Βραζιλία, Νοέμβρης 2006.

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ο μαχητικός αγώνας φοιτητών-πανεπιστημιακών «σπάει» με την ορμητικότητά του τη συνεργασία κυβέρνησης-ΠΑΣΟΚ για αναθεώρηση του άρθρου 16

Ο August Bebel και η θλιβερή κατάντια της σοσιαλδημοκράτισσας Α. Παπαρήγα

Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν (22.4.1870-21.1.1924)

Α. Μπεζιμένσκυ: Ο θάνατος του Λένιν («Ρ», 21/1/1934)

XII. Διεθνής σύσκεψη των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κόμματων και Οργανώσεων: Απόφαση για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55>