Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρ. Φύλ. 248 15-30/4/2007Αρ. Φύλ. 248 15-30 Απρίλη 2007
Το μεγάλο σκάνδαλο των ομολόγων
Η κυβέρνηση των «νταβατζήδων» και των «καραγκιόζηδων» - κυβέρνηση απατεώνων και λεηλασίας των Ταμείων

Από τους «γαλάζιους κουμπάρους» μαφιόζους στη συμμορία των υπουργών

Να επιστραφούν στα Ταμεία τα κλεμμένα λεφτά των εργαζομένων

Το πρωτοφανές σε έκταση σκάνδαλο των «ομολόγων» που αγκαλιάζει όλα τα ασφαλιστικά Ταμεία των εργαζομένων, συγκλονίζει ολόκληρη τη χώρα (αφού βρίσκεται στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής δύο και πλέον μήνες) και ανησυχεί βαθύτατα τα εκατομμύρια των εργαζομένων για τη μεγάλη κομπίνα-απάτη που στήθηκε σε βάρος τους απ’ τα υπουργεία Οικονομικών και Απασχόλησης, με αποτέλεσμα την απώλεια κάποιων δισεκατομμυρίων Ευρώ των Ταμείων που πήραν το σκοτεινό παράνομο δρόμο για τις «φιλόξενες τσέπες» των γαλάζιων μαφιόζων του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ αλλά και πολύ πιθανό το ταμείο της ΝΔ.

Έτσι η κυβέρνηση των «νταβατζήδων» (Καραμανλής) και των «καραγκιόζηδων» (Κεφαλογιάννης) αντί να γιορτάζει τα τρία χρόνια της, πανηγυρίζοντας και θριαμβολογώντας, έχασε την ευκαιρία επειδή εδώ και δύο μήνες τώρα τραμπαλίζεται στη δίνη και πνίγεται στην μπόχα που αναδίνει το μεγαλύτερο σκάνδαλο που ξέσπασε τα τελευταία χρόνια με αρχιτέκτονα τον Καραμανλή και εκτελεστές-μαστόρους τους υπουργούς Οικονομίας Γ.Αλογοσκούφη και Απασχόλησης Σ.Τσιτουρίδη.

Η κυβέρνηση της ΝΔ απ’ τους πρώτους κιόλας μήνες αποδείχθηκε – πέρα απ’ τον ταξικό χαρακτήρα της πολιτικής της στην υπηρεσία του μεγάλου κεφαλαίου – μια κυβέρνηση πολιτικών απατεωνίσκων και παροιμιώδους ανικανότητας γιατί πρώτα- πρώτα αθέτησε όλες τις προεκλογικές της υποσχέσεις (συμβασιούχοι, ΛΑΦΚΑ, αγρότες κλπ. κλπ.) και δεύτερο με τη διαβόητη δημοσιονομική απογράφη με εμπνευστή και σχεδιαστή το γνωστό για τις χαζοχαρούμενες πόζες του υπουργό των Οικονομικών Αλογοσκούφη, έθεσε την οικονομία της χώρας σε δημοσιονομική επιτήρηση των Οργάνων της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, που διαρκεί ακόμα σήμερα, πετυχαίνοντας έτσι να ρεζιλέψει διεθνώς τη χώρα και ταυτόχρονα να καταδικάσει τις πλατιές λαϊκές μάζες σε ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια και εξαθλίωση.

Και σαν να μην έφτανε αυτό το ρεζιλίκι της χώρας, ο πρωταθλητής καρπαζοεισπράκτορας μεταξύ όλων των υπουργών των χωρών της ΕΕ Γ.Αλογοσκούφης προχώρησε το Σεπτέμβρη 2006 σ’ ένα ακόμα μεγαλύτερο διασυρμό της με μια βλακώδη ενέργεια δηλ. την αναθεώρηση του ΑΕΠ από το 2000 (εικονική αύξηση κατά 25%), παρουσιάζοντας ως πηγή αύξησης την πορνεία και το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, κάτι που δικαιολογημένα συγκέντρωσε τα καυστικά ειρωνικά σχόλια των ΜΜΕ των άλλων χωρών.

Έτσι η Ελλάδα εξαιτίας της ανόητης Αλογοσκούφιας αναθεώρησης καταρχήν, με βάση δημοσιεύματα του τύπου, θα χάσει 600 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο από τα ευρωπαϊκά κονδύλια που θα διοχετευτούν σ’ άλλες περισσότερο φτωχές χώρες και κατά δεύτερο θα κληθεί να καταβάλλει στα Ταμεία της ΕΕ αθροιστικά για όλα τα προηγούμενα χρόνια γύρω στα 2 δισ. Ευρώ από την τεχνητή ανύπαρκτη προφανώς αύξηση του ΑΕΠ κατά 25%.

Χωρίς καλά-καλά να κλείσει η ΝΔ δύο χρόνια στην κυβέρνηση, έρχεται στη δημοσιότητα το σκάνδαλο διαφθοράς των «γαλάζιων κουμπάρων» μαφιόζων – οι οποίοι παρότι για τα «μάτια του κόσμου» για λίγο «αλυσοδέθηκαν» στο όνομα της διαβόητης «διαφάνειας» - που κουκουλώθηκε. Πριν 2 μήνες (αρχές Μάρτη) «έσκασε» το τεράστιο σκάνδαλο της πρωτοφανούς ληστείας-κλοπής των αποθεμάτων του συνόλου των Ασφαλιστικών Ταμείων που συνεχίζει και σήμερα να κυριαρχεί στην πολιτική επικαιρότητα, σκάνδαλο που έχει μετατρέψει τον Πρωθυπουργό σε εξαφανισμένο στην κρύπτη του τρεμάμενο λαγό.

Αρχικά η κυβέρνηση δια στόματος των υπουργών της διέψευδε την ύπαρξη σκανδάλου και όταν οι αποκαλύψεις πήραν τη μορφή χιονοστιβάδας έκανε πως δεν γνώριζε τίποτε. Ύστερα όταν δεν μπορούσε να διαψεύσει την ύπαρξη του σκανδάλου των ομολόγων, δηλ. την καταλήστευση όχι μόνο ενός Ταμείου, αλλά του συνόλου των Ασφαλιστικών Ταμείων των εργαζομένων, μίλησε για «ανίδεες διοικήσεις Ταμείων» και για «άπληστους χρηματιστές».

Από την πλευρά του ο Τσιτουρίδης, ένας απ’ τη συμμορία των υπεύθυνων υπουργών, με το χαρακτηριστικό θράσος φασίστα χουντικού, ισχυρίζεται ότι τάχα τον πολεμούν διάφορα συμφέροντα και είναι «θύμα» της «παραπληροφόρησης» και της «σκανδαλολογίας».

Φυσικά η συμμορία των απατεωνίσκων υπουργών της κυβέρνησης προσπαθεί να κάνει το μαύρο-άσπρο, κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο γι’ αυτούς, αφού δεν γίνονται πιστευτοί ούτε στο χώρο των οπαδών της ΝΔ και τώρα έχουν το θράσος να συστήνουν στους διοικητές των Ταμείων να διεκδικήσουν τα κλεμμένα δικαστικώς, που σημαίνει: πρώτο παραδοχή του σκανδάλου των «δομημένων» Ομολόγων και δεύτερο ότι τα Ασφαλιστικά Ταμεία δεν πρόκειται να πάρουν πίσω τα κλεμμένα περιουσιακά τους στοιχεία.

Μετά την αποκάλυψη του μεγάλου σκανδάλου η κυβέρνηση επεξεργάστηκε σχέδιο συγκάλυψης του, δίνοντας εντολή στο Σ.Τσιτουρίδη να συστήσει Επιτροπή ελέγχου της διαχείρισης των αποθεματικών των Ταμείων, επιτροπή στην οποία συμμετέχουν ανώτατα στελέχη του υπουργείου του, χρηματιστές και τράπεζες δηλ. οι πρωτοκλασάτοι δράστες της λεηλασίας των χρημάτων των Ασφαλιστικών Ταμείων, χωρίς να συμμετέχουν εκπρόσωποι των ΓΕΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ούτε των επιχειρήσεων δηλ. απουσιάζουν εκείνοι που συνεισφέρουν στα αποθεματικά των Ταμείων και πρώτα απ’ όλα οι ιδιοκτήτες των χρημάτων που είναι οι εργαζόμενοι.

Η «επιχείρηση» καταλήστευσης των Ασφαλιστικών Ταμείων και η αρπαγή των αποθεμάτων τους δηλ. η αγορά από τα Ταμεία «δομημένων Ομολόγων» στήθηκε στα επιτελεία της κυβέρνησης, εν γνώσει του Καραμανλή, και έγινε βάση κεντρικού σχεδιασμού στα δυο βασικά υπουργεία: υπουργείο Οικονομικών και υπουργείο Απασχόλησης με εγκέφαλους και πρωτεργάτες τους Αλογοσκούφη-Δούκα και Τσιτουρίδη. Όλα τ’ άλλα είναι μυθεύματα για πολιτικά αφελείς με στόχο την παραπλάνηση και εξαπάτηση των εργαζομένων.

Βέβαια η κυβέρνηση ευρισκόμενη υπό μεγάλη πίεση και πανελλαδική κατακραυγή για επιστροφή των κλεμμένων χρημάτων των Ασφαλιστικών Ταμείων υποχρεώθηκε σε συνεννόηση και συμφωνία με τη Βρετανική Τράπεζα H.J.Morgan να ξεκινήσει η διαδικασία ώστε να επιστραφεί στο δημόσιο η πώληση του Ομόλογου ύψους 280 εκατ. Ευρώ που αφορά εξοπλιστικές δαπάνες.

Η ανακοίνωση-πρόταση της Βρετανικής Τράπεζας είναι μια ενέργεια που δεν έχει προηγούμενο της στη διεθνή χρηματιστηριακή πρακτική που όμως επιβεβαιώνει: πρώτο τη σαφέστατη ύπαρξη σκανδάλου, δεύτερο ότι η απάτη του μεγάλου σκανδάλου των «δομημένων Ομολόγων» για την καταλήστευση των αποθεματικών των Ασφαλιστικών Ταμείων από την ίδια την κυβέρνηση με επικεφαλής τον πρωθυπουργό των «νταβατζήδων» Κ.Καραμανλή, τρίτο επομένως ήταν σε γνώση του όλου θέματος τόσο ο πρωθυπουργός όσο και οι υφιστάμενοι υπουργοί του Αλογοσκούφης-Δούκας και Τσιτουρίδης και ίσως σειρά άλλοι.

Η αποκάλυψη του σκανδάλου των «δομημένων Ομολόγων» ήρθε στη δημοσιότητα από αλληλοκαρφώματα χρηματιστών (λόγω σύγκρουσης μεγάλων συμφερόντων» δηλ. «κάρφωσαν» στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς ότι η χρηματιστηριακή εταιρεία «Ακρόπολις ΑΧΕΠΕΥ» πούλησε στο ΤΕΑΔΥ υπερτιμημένο Ομόλογο του Ελληνικού Δημοσίου.

Στη συνέχεια αποκαλύφθηκε ότι η «Ακρόπολις» στις 22 Φλεβάρη 2007, μόλις δυο μέρες πριν την αποκάλυψη του σκανδάλου των Ομολόγων είχε πουλήσει στο ΤΕΑΔΥ και σ’ άλλα Ασφαλιστικά Ταμεία άλλο Ομόλογο ύψους 280 εκατ. Ευρώ που είχε εκδοθεί από το Γενικό Λογιστήριο του κράτους, αφορούσε εξοπλιστικές δαπάνες και δεν καταγράφονταν στο δανεισμό του κράτους δηλ. ήταν «κρυφό» και το οποίο είχε αγοραστεί αρχικά από τη Βρετανική Τράπεζα J.B.Morgan, που το μετέτρεψε από απλό σε σύνθετο – με τη συμφωνία προφανώς του Ελληνικού Δημοσίου – που σημαίνει σταθερή απόδοση για τα 2 πρώτα χρόνια και κυμαινόμενη για τα υπόλοιπα δέκα, η οποία στη συνέχεια το πούλησε, μέσω της «Ακρόπολις», σε τέσσερα Ταμεία (ΤΕΑΔΥ, ΤΕΑΦΥΕ, ΤΕΑΠΟΚΑ, ΤΣΕΥΠ), τα οποία πλήρωσαν το ανάλογο «καπέλο» και έχασαν 42 εκατ. Ευρώ που πήγαν στις «τσέπες» της Βρετανικής Τράπεζας και των χρηματιστηριακών εταιρειών (υψηλές προμήθειες σε μεσάζοντες, τράπεζες και χρηματιστηριακές εταιρείες αλλά και μεγάλες μίζες).

Η κυβέρνηση με τη συμμορία των υπουργών της και τον αρχιερέα της διαφθοράς Κ.Καραμανλή έστησε αυτή την κομπίνα-απάτη, εκδίδοντας τα διαβόητα «δομημένα Ομόλογα» για την καταλήστευση των Ασφαλιστικών Ταμείων δηλ. των χρημάτων των εργαζομένων με πολλαπλούς στόχους: 1. υπέρογκες προμήθειες σε τράπεζες και γαλάζιες χρηματιστηριακές εταιρείες, 2. μεγάλες μίζες στα γαλάζια «λαμόγια» 3. αύξηση πολιτικού χρήματος στο ταμείο της ΝΔ 4. κάλυψη των υπέρογκων χρεών 5. τη χρεοκοπία των Ασφαλιστικών Ταμείων για να ανοιχτεί ευκολότερο ο δρόμος για τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στο Ασφαλιστικό.

Η συμμορία των πρωταγωνιστών του σκανδάλου, πέρα απ’ τους Κ.Καραμανλή, Αλογοσκούφη-Δουκα και Τσιτουρίδη, που βρέθηκαν και βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά είναι γαλάζιοι κουμπάροι, συγγενείς, φίλοι και στελέχη του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ.

 


Οι προκλητικοί «Πολύδωρες» του «Κ»ΚΕ

Οι Α.Σκυλάκος-Ν.Μπογιόπουλος σε ρόλο εκπροσώπου του φασιστοειδούς Β. Πολύδωρα και της κυβέρνησής του

Παπαρήγα: «να περιφρουρήσουμε τον αγώνα … κομμουνιστές και νεοδημοκράτες» («Ρ» 15/3/2007)

Η ένταση της αστυνομοκρατίας, της φασιστικής τρομοκρατίας και των βάρβαρων επιθέσεων των ΜΑΤ εκ μέρους της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή σε βάρος του μεγαλειώδους κινήματος φοιτητών-πανεπιστημιακών οδήγησε σε μια πρωτοφανή και πλήρη απογύμνωση της αντιδραστικής συνεργασίας «Κ»ΚΕ-κυβέρνησης, αφού η ηγεσία του «Κ»ΚΕ υποχρεώθηκε, δίπλα στη διατήρηση α) της αντιδραστικής αστικής ταχτικής (= ταχτική γερο-Παπανδρεϊκή* των δεκαετιών ΄50-΄60), τακτική που στρέφει τα κύρια πυρά κατά της αντιπολίτευσης (άφηνε την τότε φασιστική κυβέρνηση Καραμανλή της ΕΡΕ στο απυρόβλητο και επιτίθονταν στην ΕΔΑ) και επιπλέον β) απόδοσης των συγκεκριμένων κυβερνητικών μέτρων και στα κόμματα της αντιπολίτευσης δηλ. «μπαράζ αντιλαϊκής επίθεσης από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ» κλπ.**(λες και σήμερα έχουμε κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ) – με ανομολόγητο αλλά εξόφθαλμο στόχο να μένει-αφήνεται μόνιμα στο απυρόβλητο η κυβέρνηση Καραμανλή – να περάσει στη φάση ακόμα και της ανοιχτής εκπροσώπησης της κυβέρνησης, φάση που εγκαινίασε η ίδια η σοσιαλδημοκράτισσα Α. Παπαρήγα στη βουλή όταν, με αφορμή την πρόταση μομφής του ΠΑΣΟΚ προς την κυβέρνηση, αυτή έσπευσε να απαντήσει ως εκπρόσωπός της λέγοντας ότι «θα είναι ένα μεγάλο φιάσκο», σημειώνοντας έτσι τη μεγαλύτερη «επιτυχία» κόμματος της «Αριστεράς» στην ιστορία του τόπου και εισπράττοντας τα απολύτως δικαιολογημένα και παρατεταμένα ζωηρά χειροκροτήματα των βουλευτών της ΝΔ αλλά και τα ειρωνικά σχόλια των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, φιλοκυβερνητική τοποθέτηση που επέτρεψε στο μεγαλοαστό Γ. Παπανδρέου να της βγει απ’ τα αριστερά απαντώντας της: «κυρία Παπαρήγα, τιμούμε τους αγώνες σας, αλλά μην κάνετε τον αριστερό ψάλτη της Δεξιάς» («Ρ» 6/2/2007, σελ. 11).

Συνεχίζοντας σ’ αυτή τη «νέα» γραμμή ένα απ’ τα πιο λυσσασμένα φιλοκυβερνητικά τσιράκια στο χώρο του «Ριζοσπάστη», ο χρουστσοφικός σοσιαλδημοκράτης Ν.Μπογιόπουλος (απ’ τους «ταλαντούχους» εξωραϊστές της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς) περιφερόμενος στα μέσα Μάρτη στα κανάλια («Αlpha», 16 Μάρτη, ώρα 20:30 με Κακαουνάκη, Κύρτσο κλπ.) αντί να καταδικάσει τη φασιστική κυβερνητική τρομοκρατία και τον αρχιΜΑΤατζή Πολύδωρα, περιορίστηκε σκόπιμα μόνο σε σχολιασμό των δηλώσεων Πάγκαλου, Πρετεντέρη και Γεωργιάδη, αφήνοντας έτσι εντελώς στο απυρόβλητο την κυβέρνηση Καραμανλή για να αναδειχθεί με αυτή την εμμέσως πλην σαφώς φιλοκυβερνητική του στάση σ’ άξιο «Πολύδωρα» του «Κ»ΚΕ αλλά και κατάπτυστο εκπρόσωπο της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ.

Το ίδιο έπραξε και την προηγούμενη μέρα γράφοντας στο «Ριζοσπάστη» για τη «λογική των κ.κ. Πάγκαλου και Βρεττού από το ΠΑΣΟΚ, των Γεωργιάδηδων (της ΝΔ και του ΛΑΟΣ), των Πρετεντέρηδων και λοιπών «νομιμοφρόνων», αν την τραβήξει κανείς μέχρι το τέρμα της, θα φτάσει στον απόλυτο κοινωνικό συντηρητισμό» («Ρ» 15/3/2007, σελ. 31).

Όμως, πέρα απ’ το ότι ο πατενταρισμένος σοσιαλδημοκράτης δημοσιογραφίσκος αποφεύγει να χαρακτηρίσει φασιστικές, όπως και ήταν, τις δηλώσεις όλων των παραπάνω, μιλώντας όπως και οι αντιδραστικοί αστοί δημοσιογράφοι για «συντηρητισμό», εκείνο που πρέπει εδώ να προσεχτεί ιδιαίτερα, είναι ότι, ο κατά τα άλλα λαλίστατος Μπογιόπουλος δεν «βάζει άχνα» για τον υπουργό της «ζαρντινιέρας», το φασίστα αρχιΜΑΤατζή Πολύδωρα, που τα «δυστυχισμένα παιδιά» του, οι αστυνομικοί, δεν «έχουν βάση εξορμήσεως» και «καίγονται σαν λαμπάδες εν ακινησία» («Ελευθεροτυπία» 23/1/2007, σελ. 1). Επιπλέον όχι μόνο δεν καταδικάζει μα δεν γνωρίζει τίποτε ούτε για την πρόσφατη φασιστική εκτροπή της αντιδραστικής κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ ούτε γενικά για τη φασιστικοποίηση της κοινωνικής ζωής – στάση που τον αναδεικνύει, σ’ έναν απ’ τους πιο «εξέχοντες» λακέδες της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς, νεο-Καραμανλικής αλλά και γερο-Καραμανλικής εκδοχής, αφού, παρά την ηλικία του, έχει αποκτήσει το απύθμενο θράσος να «διαφωτίζει» την εργατική τάξη και γενικά τον αντιφασίστα λαό, «πλασάροντας» του πρώτα το φασίστα αρχηγό της ΕΡΕ ως «αντιφασίστα» (που τάχα «παίρνει θέση κατά του καθεστώτος των συνταγματαρχών», «Ρ» 29.11.2005, σελ. 39) και ύστερα γράφοντας ότι τον ήρωα Γρηγόρη Λαμπράκη, βουλευτή της ΕΔΑ, δεν τον δολοφόνησε η κυβέρνηση Καραμανλή της μοναρχοφασιστικής ΕΡΕ, αλλά το διαβόητο «παρακράτος» («Ρ» 28/5/2006, σελ. 39)*** και ότι τους μαχητές του ΔΣΕ τους συνδέει κοινό αίμα με τους ντόπιους μοναρχοφασίστες, άποψη αντιδραστική αντικομμουνιστική που τη δανείζεται ευθέως από κάποιο μοναρχοφασίστα «νεοδημοκράτη ως το μεδούλι» ονόματι Σπ. Κουρόπουλο: «με σας μας συνδέει το αίμα που χύθηκε άδικα εκατέρωθεν τη θλιβερή εκείνη εποχή» («Ρ» 11/7/2006, σελ. 7).

Αν ο «πονηρούλης» νεαρός μαθητάκος του Νικήτα Χρουστσόφ ήταν πιο συγκρατημένος (= φοβητσιάρης), ο βουλευτής του «Κ»ΚΕ Αντώνης Σκυλάκος φάνηκε, μάλλον λόγω μακρόχρονης πείρας στο κουρμπέτι των προδοσιών, πιο «θαρραλέος» αφού δεν δίστασε να μεταμορφωθεί-αναδειχθεί σ’ έναν αμακιγιάριστο και χωρίς προσχήματα «Πολύδωρα» του «Κ»ΚΕ δηλ. να εμφανιστεί στον προκλητικότατο ρόλο ανοιχτού πλέον εκπρόσωπου της κυβέρνησης και του αρχιΜΑΤατζή Β.Πολύδωρα δηλώνοντας: «υπάρχουν δυνάμεις, είτε είναι εντός του κοινοβουλίου είτε εκτός, οι οποίες δεν παίρνουν τα απαραίτητα μέτρα περιφρούρησης» («Αυγή» 16/3/2007, σελ. 5, «Πριν» 18/3/2007, σελ.5 κλπ.), υπονοώντας προφανώς το ΣΥΝ και τις εξωκοινοβουλευτικές Οργανώσεις.

Πλήρης, λοιπόν, ευθυγράμμιση-ταύτιση με το φασιστοειδές Β.Πολύδωρα και την αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή.

Να, λοιπόν, που οδηγεί ο δρόμος της προδοσίας και της αντιδραστικής συνεργασίας του «Κ»ΚΕ με τη ΝΔ: σ’ έναν πρωτοφανή εκφυλισμό και στη μετατροπή του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του «Κ»ΚΕ, Αντ. Σκυλάκου, σε κατάπτυστο φερέφωνο του φασιστοειδούς Β. Πολύδωρα, ενώ κάθε αντιφασίστας και κομμουνιστής περίμενε εντελώς αντίθετη στάση: να καταδικάσει-καταγγείλει την κυβέρνηση για τη φασιστική τρομοκρατία και τις βάρβαρες δολοφονικές επιθέσεις των ΜΑΤ σε βάρος των φοιτητών-πανεπιστημιακών.

Αν δεν είχαν δειχθεί (15 Μάρτη) οι ανάλογες δηλώσεις-εικόνες στην τηλεόραση και καταγραφεί στον τύπο, θα νόμιζε κανείς ότι αυτός που γαύγιζε με τόσο πάθος φιλοκυβερνητικά ήταν ο Πολύδωρας, με έκπληξη όμως όλοι είδαν, μεταξύ των οποίων και τα μέλη-οπαδοί του «Κ»ΚΕ, ότι αυτός ήταν ο χρουστσοφικός σοσιαλδημοκράτης Σκυλάκος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του «Κ»ΚΕ, ένα απ’ τα πιο πιστά φιλοκυβερνητικά «ζαγάρια» (= πολιτικός χαρακτηρισμός που δεν έχει την παραμικρή ρατσιστική αιχμή, τυχαία μόνο σύμπτωση το όνομα και η ανάλογη φωνή).

Η επαίσχυντη ασφαλίτικη δήλωση Σκυλάκου έγινε μετά από συνάντηση των Αντ.Σκυλάκου-Γ.Γιάννη (μέλη της Κ.Ε.) και του Α.Αλαβάνου με το Προεδρείο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων (ΠΟΑΣΥ), μ’ επικεφαλής τον πρόεδρο Δημ.Κυριαζίδη.

Για να φανεί ακόμα καλύτερα το μέγεθος της προδοτικής στάσης της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, εκπροσωπούμενης απ’ τον Αντ.Σκυλάκο, αξίζει να αναφερθεί ότι αυτή η κατάπτυστη αντιδραστική δήλωση έγινε μετά και παρά την απάντηση του προέδρου της ΠΟΑΣΥ σε ερώτηση δημοσιογράφου «αν ο ΣΥΝ καλύπτει τους κουκουλοφόρους», που είπε: «δεν γνωρίζω κάτι τέτοιο, τα πράγματα δεν έχουν έτσι» (όποιος παρακολούθησε ειδήσεις το γνωρίζει).

Βέβαια, με τη μόνιμα φιλοκυβερνητική στάση-δηλώσεις της, η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ έχει μετατραπεί-εκφυλιστεί σε άφθαστο και παροιμιώδη συλλέκτη των επαναλαμβανόμενων συγχαρητηρίων του φιλοκυβερνητικού αστικού τύπου, της κυβέρνησης Καραμανλή, των διαφόρων υπουργών της και πρώτα απ’ όλα του Πολύδωρα, κλπ. με πιο πρόσφατα εκείνα του υπουργού Εσωτερικών Πρ.Παυλόπουλου: «υποδειγματική η διαδήλωση και μπράβο στο ΚΚΕ» («Ελ/τυπία» 19/3/2007, σελ. 9), αλλά και τα εύσημα των διαφόρων ΜΑΤατζήδων: « ο συνδικαλιστής Καραδήμας μίλησε για «δυο πορείες», αυτή των «ταραχοποιών» και την άλλη τη «συνεργάσιμη του ΚΚΕ» («Πριν» 11/3/2007, σελ. 13), κλπ.

Στο Σκυλάκο και στην ηγεσία του «Κ»ΚΕ απάντησε αμέσως και χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση ο πρόεδρος του ΣΥΝ Α. Αλαβάνος, τονίζοντας: «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απολογείται ούτε στη ΝΔ ούτε στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Εμείς δεν κατεβαίνουμε με μπλοκ οργανωμένα κομματικά. Συμμετέχουν οι φοιτητές μας, οι νεολαίοι μας στις μεγάλες αυτές πορείες των φοιτητικών συλλόγων, μέσα σε μία ενωτική διαδικασία και προσπαθούν τη γνώση και την εμπειρία τους σχετικά με την περιφρούρηση να τη μεταφέρουν σε χιλιάδες αγόρια και κορίτσια που συμμετέχουν σήμερα στο φοιτητικό κίνημα» («Αυγή» 16/3/2007, σελ. 5).

Η «Αυγή» (16/3/2007, σελ. 1) μίλησε για «περίεργη σύμπλευση ΚΚΕ με Πολύδωρα για τους «κουκουλοφόρους» εναντίον του ΣΥΝ», ενώ το «Πριν» (18/3/2007 σελ. 5) έγραψε: «Ντουντούκα» της ΝΔ παρεμβάσεις του ΚΚΕ». Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για «περίεργη σύμπλευση του ΚΚΕ με Πολύδωρα» αλλά για εντελώς φυσιολογική και αναμενόμενη – προκλητικότατη βέβαια – σύμπλευση στα πλαίσια της μόνιμης αντιδραστικής συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ.

Έτσι κι’ αυτή τη φορά το δίδυμο αδελφάκι τους, ο χρουστσοφικός σοσιαλδημοκράτης ηγέτης του ΣΥΝ, Α. Αλαβάνος, βγαίνει και πάλι απ’ τα αριστερά στους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση-κατάντια που δεν έχει προηγούμενό της, ο «Ριζοσπάστης», έχοντάς τα εντελώς χαμένα, πελαγοδρομεί γράφοντας: «να απαντήσει σε μία προβοκατόρικη ερώτηση κλήθηκε χτες ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλ. Αλαβάνος. Ρωτήθηκε λοιπόν για την «κατηγορία που το «Κ»ΚΕ απευθύνει στο ΣΥΝ ότι δεν περιφρουρεί τις συγκεντρώσεις στο βαθμό που μπορεί, είτε από απειρία είτε – όπως κάποια στελέχη του ΚΚΕ υποστηρίζουν, ηθελημένα». Τι κι αν από το ΚΚΕ δε διατυπώθηκε τίποτα σχετικό. Αυτό ελάχιστη σημασία είχε. Ο Αλ. Αλαβάνος «τσίμπησε το δόλωμα» και έσπευσε να απαντήσει στην κατηγορία» («Ρ» 16/3/2007 σελ.5).

Μα ο σοσιαλδημοκράτης Αλαβάνος ούτε «τσίμπησε» κάποιο ανύπαρκτο «δόλωμα» δημοσιογράφου ούτε «κλήθηκε να απαντήσει σε μια προβοκατόρικη ερώτηση», όπως ψευδέστατα ισχυρίζονται οι γκεμπελίσκοι συντάκτες του «Ριζοσπάστη», αλλά αντίθετα τοποθετήθηκε-απάντησε αμέσως στην κατάπτυστη, ασφαλίτικου χαρακτήρα, δήλωση του ομοϊδεάτη του χρουστσοφικού σοσιαλδημοκράτη Αντώνη Σκυλάκου, βουλευτή του «Κ»ΚΕ. Απλά «τσίμπησε το δόλωμα» της κατάπτυστης δήλωση Σκυλάκου δηλ. το αντιδραστικό ασφαλίτικο φιλοκυβερνητικό «δόλωμα» που του πρόσφερε η ηγεσία του «Κ»ΚΕ.

Και είναι τέτοιο το μέγεθος του αλαλούμ και των ψευδολογιών των σοσιαλδημοκρατών γκεμπελίσκων του «Ριζοσπάστη» που ούτε καν πρόσεξαν τι γράφουν, αφού στο ίδιο φύλλο, σ’ άλλη σελίδα, αυτοδιαψεύδονται γράφοντας: «σε δηλώσεις του, ο Αντ. Σκυλάκος ανέφερε πως οι κουκουλοφόροι αξιοποιούνται για τρομοκράτηση των διαδηλωτών, ενώ είπε πως υπάρχουν δυνάμεις οι οποίες μέχρι στιγμής δεν θέλουν να περιφρουρηθούν οι πορείες» («Ρ»16/3/2007, σελ. 12).

Τέλος, στους ηγέτες του «Κ»ΚΕ δεν βγαίνουν μόνο απ’ τα αριστερά οι σοσιαλδημοκράτες του ΣΥΝ και το μεγαλοαστικό ΠΑΣΟΚ αλλά τους λοιδορούν και χλευάζουν για την φιλοκυβερνητική πολιτική τους ακόμα και τα αφεντικά-σύμμαχοί τους, ηγετικά στελέχη του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, όπως συνέβηκε τελευταία με τις δηλώσεις του αγροτοπατέρα Κοκκινούλη (ΝΔ) για το συναγωνιστή του ροζ αγροτοπατέρα Β. Μπούτα: «να τους έχει η κα Παπαρήγα να τους χαίρεται. Πέμπτη φάλαγγα της κυβέρνησης με αρχιεκατόνταρχο τον κ. Μπούτα» («Σκαϊ» και «Νέα» 8/3/2007, σελ. 4).

Σ’ άλλη δήλωση του ο γαλάζιος αγροτοπατέρας λέει: «νομίζω ότι ο κ. Ρούσοπουλος μπορεί να καυχιέται πως το σχέδιο του με την επιστράτευση της 5ης φάλαγγας και ηγέτη το Βαγγέλη Μπούτα, πέτυχε. Να τους χαίρεται η κα Παπαρήγα» («Νέα» 8/3/2007, σελ. 10).

Δίνοντας συνέχεια ο Θ. Κοκκινούλης στη γαλαζιο-ροζ δημαγωγική «αντιπαράθεση» δηλώνει: «ο Μπούτας είναι 5η φάλαγγα του Ρουσόπουλου. Εγώ περίμενα να δώ στα παράθυρα βουλευτές της ΝΔ να υπερασπίζονται την κυβερνητική πολιτική και αντ’ αυτού είδα τον κ. Μπούτα να επιτίθεται στους συναδέλφους του που διαμαρτύρονται. Τέτοια σκηνοθεσία μόνον ο Ρουσόπουλος θα μπορούσε να κάνει» («Ελευθεροτυπία» 8/3/2007, σελ.8 ).

_______

* Η ηγεσία της ΕΔΑ και οι βουλευτές της ξεσκέπαζαν αυτή τη αντιδραστική αστική τακτική του Γ. Παπανδρέου, μεταξύ των οποίων και ο Γιάννης Παπαδημητρίου που σε λόγο του στην Ελευσίνα «επέκρινε τον κ. Παπανδρέου, ότι στρέφει τα κύρια πυρά του κατά της ΕΔΑ, ενώ ξέχασε σχεδόν την ΕΡΕ» (από άρθρο της παλιάς «Αυγής» με τίτλο «Άρθρο Πιπινέλη υπέρ καθεστώτος τύπου Σαλαζαρ, ο Πιπινέλης ομολογεί ότι αποτελούν το κόμμα του φασισμού, καθεστώς Σαλαζάρ ονειρεύεται η ΕΡΕ», αναδημοσιευμένο στη σημερινή «Αυγή» 30/1/2007, σελ. 15).

Ακριβώς αυτή την αντιδραστική αστική τακτική – πολύ γνώριμη στους παλιότερους αγωνιστές που έζησαν εκείνη τη ζοφερή φασιστική περίοδο – και δανεισμένη, προφανώς, από τον Γ. Παπανδρέου ακολουθούν οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ σήμερα.

** Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ με τη θέση της απόδοσης των συγκεκριμένων κυβερνητικών μέτρων και στα κόμματα της αντιπολίτευσης δηλ. «μπαράζ αντιλαϊκής επίθεσης από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ», «ο Γ.Μαρίνος στάθηκε στην κλιμακούμενη επίθεση της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ» («Ρ» 7.5.2005, σελ. 17), κλπ. και πρόσφατα: «το ΚΚΕ θα συνεχίσει με συνέπεια και αισιοδοξία την πάλη κατά της αντιλαϊκής πολιτικής της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ δήλωσε η Αλέκα Παπαρήγα» («Ρ» 24.10.2006, σελ.1) ισχυρίζονται, αυτογελοιοποιούμενοι στο έπακρο: α) ότι στην Ελλάδα, και σε κάθε χώρα, τα οικονομικο-πολιτικά μέτρα δεν τα παίρνει και τα υλοποιεί μόνο η εκάστοτε κυβέρνηση άλλα και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, β) ότι σήμερα στη χώρα μας δεν έχουμε μόνο κυβέρνηση Καραμανλή αλλά κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ, γ) ότι μέτρα οικονομικο-πολιτικά μπορούν να παίρνουν, εκτός της κυβέρνησης, όχι μόνο τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά και όλες οι εκτός βουλής Οργανώσεις, ακόμα, και γιατί όχι, οι σύλλογοι της γειτονιάς, τα σχολεία, νηπιαγωγεία, κλπ. κλπ.

Και με τέτοιες ουρανομήκεις, αλλά πρωτ’ απ’ όλα αντιδραστικές κοτσάνες θέλουν να «πείσουν» τις πλατιές λαϊκές μάζες.

***Ο Μανώλης Γλέζος σε συνέντευξή του στην «Εποχή» με την ευκαιρία των 35χρονων απ’ τη στυγερή δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη απ’ τη φασιστική κυβέρνηση της ΕΡΕ του Κ. Καραμανλή, αναλύοντας την εσωτερική πολιτική κατάσταση της περιόδου εκείνης τονίζει πολύ σωστά ότι «το Λαμπράκη δολοφόνησε το αστυνομικό κράτος που κυβερνήτης του ήταν ο Κ. Καραμανλής και η κυβέρνησή του». Σε ερώτηση δε των δημοσιογράφων «δεν χρησιμοποιείς τον όρο παρακράτος στην ανάλυσή σου» απάντησε «Όχι» και συνεχίζοντας την ανάλυση του καταλήγει: «το αστυνομικό κράτος λοιπόν της κυβέρνησης Καραμανλή δολοφόνησε το Λαμπράκη» και παρακάτω επαναλαμβάνει: «το καθεστώς ολόκληρο, το αστυνομικό κράτος που πρωθυπουργός ήταν ο Καραμανλής έκανε αυτό το έγκλημα» («Εποχή» 31.5.1998, σελ. 16).

Ορθότατη η εκτίμηση του Μ. Γλέζου αλλά και διαμετρικά αντίθετη απ’ την εξωραϊστική φιλοκαραμανλική τοποθέτηση του αστού δημοσιογραφίσκου του «Ριζοσπάστη» γκεμπελίσκου Ν. Μπογιόπουλου, που το μόνο που, προς το παρόν, φαίνεται να του «διέφυγε» είναι να «πλασάρει» στην εργατική τάξη και το λαό τον φασίστα Κ. Καραμανλή ως «μέγα Εθνάρχη».


ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

104 χρόνια από τη γέννησή του (27 Απρίλη 1903)


Η ενότητα των κομμουνιστών είναι απαραίτητη!

Απευθυνόμαστε εκ νέου σε όλους τους μαρξιστές- λενινιστές- είτε ανήκοντες σε οργανώσεις και ομάδες, είτε ανένταχτους- στις εμπροσθοφυλακές του αγώνα του προλεταριάτου, στους νέους επαναστάτες που θέλουν να παλέψουν για ένα κόσμο διαφορετικό: το σοσιαλισμό.
 
Το να είναι κανείς κομμουνιστής, να θέλει να παλεύει ενάντια στον ιμπεριαλισμό, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, και να μην ασχολείται με την ενότητα των κομμουνιστών, να μην προχωρά το ζήτημα για την ανασύσταση του κομμουνιστικού κόμματος είναι μια εξ ορισμού αντίφαση. Όπως είναι έγκλημα και το να καθίσταται η ενότητα μια λέξη κούφια, χωρίς περιεχόμενο και αποτελέσματα.
 
Η ενότητα είναι μια αναγκαιότητα, ένα ζήτημα ζωτικό για να δοθεί παλμός και να καθοδηγηθεί ο αγώνας του προλεταριάτου. Το να εργάζεται κανείς για την επίτευξη της πιο ευρείας ενότητας, για την ενοποίηση των κομμουνιστικών και επαναστατικών δυνάμεων στη βάση των αρχών του μαρξισμού- λενινισμού, πέρα από το ότι είναι καθήκον είναι και μια απαίτηση απαράγραπτη.
 
Είναι ακόμα πιο πολύ τη στιγμή κατά την οποία οι πιο καταστροφικές συνέπειες του οπορτουνισμού εκδηλώνονται στην πολιτική των ρεβιζιονιστικών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων που συμμετέχουν σε υπουργεία στην αστική κυβέρνηση, εγκρίνουν τις πολεμικές πιστώσεις και επιζητούν τη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης για να ευνοήσουν την υλοποίηση των φιλελεύθερων προγραμμάτων.
 
Το προλεταριάτο έχει ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε την ενότητα των ειλικρινών κομμουνιστών, έχει ανάγκη από ένα κόμμα ανεξάρτητο από την αστική τάξη, όχι από την ενότητα μεταξύ των κομμουνιστών και των εχθρών του σοσιαλισμού  
Είναι η ίδια η πολύμορφη και μόνιμη επίθεση του ιμπεριαλισμού και όλων των αντιδραστικών δυνάμεων που μας υποχρεώνει είτε στην ενότητα είτε στην προδοσία.
 
Χρειάζεται να αναλάβουμε γενναία και πλήρως τις ευθύνες που μας αναλογούν, για να αποφύγουμε η εργατική τάξη, που συνεχίζει να ρίχνεται γενναία στη μάχη, να παραμείνει χωρίς μια σοβαρή καθοδήγηση.
 
Η ιστορία που κουβαλάμε είναι γεμάτη από αντιθέσεις, πολεμικές και διασπάσεις. Σε πολλές περιπτώσεις αυτές ήταν ο καρπός της ηγεμονίας του ρεβιζιονισμού στο κομμουνιστικό κίνημα. Με τη σειρά της, η διάσπαση στο κίνημά μας προκαλεί αστάθεια, αδυναμία, συμβάλλει στην απονεύρωση πολλών συντρόφων, στην πρόκληση σύγχυσης.
 
Ευρισκόμενοι σε αυτή την κατάσταση, στην οποία καμία οργάνωση δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι διαδραματίζει το ρόλο της πρωτοπορίας του προλεταριάτου, είναι δυνατό να συνεχίζεται η επικράτηση του πνεύματος της ομαδούλας, η αυτοεπιβεβαίωση, ο μικροαστικός ατομισμός;
 
Είναι αποδεκτό το γεγονός ότι υπάρχουν δεκάδες «αλήθειες» που λένε ότι είναι κομμουνιστικές αλλά δεν κάνουν τίποτε άλλο από τη διαιώνιση της ανεπάρκειάς τους;
 
Ένας εργάτης, ένας νέος που γίνεται κομμουνιστής, στη βάση ποιου κριτηρίου επιλέγει πού να οργανωθεί;
 
Αν η ιδεολογία η προλεταριακή είναι μια γιατί δίνεται έμφαση στις διαφορές και δε γίνεται τίποτα ώστε αυτές να ξεπεραστούν;
 
Ενώπιον αυτής της κατάστασης όποιος θέλει να συνεχίσει να καλλιεργεί το δικό του «περιβόλι» πρέπει να ξέρει πως το κάνει εις βάρος ολόκληρου του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος και για αυτό του αξίζει η πιο ανελέητη και ανεξάντλητη κριτική.
 
Οι πραγματικοί κομμουνιστές έχουν τα μάτια ανοιχτά, ξέρουν να παρατηρούν και να αξιολογούν. Το να περιορίζεται κανείς στο ρόλο του θεατή χωρίς να αγωνίζεται ενάντια στην πολυδιάσπαση, χωρίς να διαχωρίζει τη θέση του από τις βλαβερές αυτές συνήθειες, χωρίς να λαμβάνει μέρος και να τοποθετείται επ’ αυτού, δε βοηθά στην ανάπτυξη μιας κομμουνιστικής πολιτικής συνεκτικής και ανεξάρτητης, αντίθετα καθυστερεί τον ερχομό μιας γνήσιας και χρήσιμης εργασίας υπέρ της εργατικής τάξης και των καταπιεζόμενων μαζών. Στην πραγματικότητα, η διατήρηση μιας στάσης αναμονής ή μιας απλής υπεράσπισης της κληρονομιάς σημαίνει αποστράτευση, αποχώρηση και υποχώρηση.
 
Για αυτό η συντακτική ομάδα της Teoria & Prassi επαναλαμβάνει το κάλεσμα προς τους πραγματικούς κομμουνιστές προκειμένου να ενωθούν σε ένα πλάνο που θέλει να συμμετάσχουν όλοι όσοι νιώθουν την αναγκαιότητα για να τεθούν οι βάσεις για το κομμουνιστικό κόμμα του 21ου αιώνα
.

Δεν έχουμε ελιγμούς διπλωματικούς να προτείνουμε, ούτε φόβο για τις αποκλίσεις στις απόψεις που αναπόφευκτα θα εκδηλωθούν μεταξύ συντρόφων που βρίσκονται σε διαφορετικές καταστάσεις και με διαφορετικές εμπειρίες.
 
Αυτό που είναι βέβαιο είναι πως η παλιά και ανόητη πρακτική της αμοιβαίας αδιαφορίας, των τακτικισμών, των συνεχών αναβολών, τόσο αγαπητών στους οπορτουνιστές, πρέπει οριστικά να αποτελέσει παρελθόν.
 
Πρέπει ολοκληρωτικά και οριστικά να επέλθει ρήξη με την αυτοεπιβεβαίωση, το σεχταρισμό, την εσωστρέφεια, για να προχωρήσουμε τη διαδικασία ενότητας των κομμουνιστών στη βάση των αρχών του μαρξισμού-λενινισμού.
 
Αυτή τη διαδικασία, της οποίας τα συγκεκριμένα στάδια και οι οργανωτικές μορφές πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο συζήτησης, είναι απαραίτητο να την ξεκινήσουμε χωρίς καθυστέρηση, συγκροτώντας τη στη βάση της ειλικρίνειας, της σοβαρότητας και του αμοιβαίου σεβασμού. Χάρη σε αυτή θα μπορέσουμε να ενδυναμωθούμε όλοι και να εκφράσουμε μια πολιτική κατεύθυνση που θα είναι στο ύψος των περιστάσεων.

Πεπεισμένοι πως έχουμε κοινό σημείο αναφοράς, το Σοσιαλισμό και τον Κομμουνισμό, σας καλούμε εκ νέου για την πραγματοποίηση συναντήσεων μαρξιστών- λενινιστών, για τη δημιουργία ενός πλαισίου συζήτησης μόνιμης και οργανωμένης για να ξεφορτωθούμε ιδεολογικές επιρροές ξένες προς το μαρξισμό- λενινισμό, για να ξεκινήσουμε μια κοινή δράση στη δουλειά στις μάζες και να προωθήσουμε τη διαδικασία ανασύστασης ενός πραγματικού κομμουνιστικού κόμματος: του κόμματος που έχει ανάγκη το προλεταριάτο για τη χειραφέτησή του.

Ομάδα ιταλών κομμουνιστών που εκδίδει το περιοδικό «Θεωρία και Πράξη»


Ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Γαλλίας για τον 1ο γύρο των προεδρικών

1ος γύρος προεδρικών εκλογών

Για μια εναλλακτική απέναντι στο φιλελευθερισμό και τον σοσιαλ-φιλελευθερισμό

Η προεκλογική περίοδος ξεκίνησε εδώ και μήνες, πολύ πιο πριν από την επίσημη έναρξή της. Ήταν, καταρχάς, τα μίντια που την ενορχήστρωσαν και την έφεραν στο προσκήνιο, μετατρέποντάς τη σε θέαμα όπου η εξωτερική εμφάνιση, ο ιδιωτικός βίος και οι μικρές φράσεις-σλόγκαν πήραν την θέση που έπρεπε να έχει το πολιτικό πρόγραμμα. Όταν τα μονοπώλια της παραπληροφόρησης οργανώνουν τους ψευτοκαυγάδες, τη συνοδεία προϊόντων μαζικής κατανάλωσης στόχο έχουν τον καθένα μας: θέλουν να μας κάνουν να έχουμε την ψευδαίσθηση της δημοκρατικής συμμετοχής.

Η Σ.Ρουαγιάλ, υποψήφια του σοσιαλφιλελευθερισμού και ο Ν.Σαρκοζύ, υποψήφιος του μαχόμενου νεοφιλελευθερισμού, είναι πανέτοιμοι σε αυτό το στημένο παιχνίδι γιατί αυτό τους προσέφερε το στάτους του υποψηφίου και για το 2ο γύρο. Καθένας θέλει να στρέψει το εκλογικό σώμα προς τα δεξιά, επιμελώς ξεχνώντας να μιλήσει για τα μονοπώλια, «ξεχνώντας να καταγγείλει τα μετεωρικά κέρδη και την πολιτική της κοινωνικής οπισθοδρόμησης. Προτίμησαν να συμμετέχουν στον παροξυσμό περί του θέματος των «αξιών» μιας αστικής και σε βαθιά κρίση «τάξης». Στην αρχή, υπήρχε το αντιδραστικό θέμα της «ανασφάλειας», που συμπληρώθηκε σήμερα από την απάτη περί των «απειλών» για την εθνική ταυτότητα. Εδώ είναι που κολλά και η «γαλάζια-άσπρη-κόκκινη» σημαία (σ.μ.: και η παρατεταμένη χρήση της στην προεκλογική περίοδο). Αυτοί οι ίδιοι, που μέχρι χτες δεν ορκίζονταν παρά μόνο στο όνομα της Ευρώπης, προκειμένου να μας κάνουν να καταπιούμε το νεοφιλελεύθερο της Σύνταγμα, σήμερα παίζουν με τον εθνικισμό και το σωβινισμό που αποκλείει ένα μεγάλο τμήμα του λαού μας, που ζει, εργάζεται και παράγει τον πλούτο τους.

Ολοκληρώνοντας με τους υποψήφιους που δεν θέτουν σε αμφισβήτηση το σύστημα, είδαμε και την άνοδο του Μπαϊρού στις δημοσκοπήσεις. Αυτός ο ψεύτικος «τρίτος δρόμος» αρκείται σε ένα μίγμα των άλλων δύο υποψηφίων: θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε στο εφικτό μιας συγχώνευσης μεταξύ μιας σκληρής φιλελεύθερης δεξιάς και το σοσιαλφιλελευθερισμό. Όσο για το Λεπέν, τον εκατομμυριούχο υποψήφιο της ξενοφοβικής και λαϊκιστικής άκρας δεξιάς, δεν μπορεί παρά να είναι ικανοποιημένος που βλέπει τα θέματα που έθιγε να τα θίγουν τώρα όλοι.

Κανένας από αυτούς τους υποψήφιους δεν είναι από και με τις εργατικές και λαϊκές μάζες.

Οι προεδρικές εκλογές είναι οι πλέον αντιδημοκρατικές.
Περιορίζουν την πολιτική στην επιλογή ενός προσώπου. Προωθούν την ιδέα ότι τα σημαντικά ζητήματα της κοινωνίας θα μπορούσαν να επιλυθούν από ένα ψηφοδέλτιο και ένα ποσοστό ψήφων. Ο πρώτος γύρος επιτρέπει συχνά την έκφραση αποδοκιμασίας έναντι των υποψηφίων του συστήματος και την έκφραση της θέλησης για ρήξη με αυτούς. Η κοινωνική πραγματικότητα, η ανάπτυξη των εργατικών και λαϊκών αγώνων, οι κινητοποιήσεις ενάντια στη θέση σε λειτουργία του αστυνομικού κράτους και η αλληλεγγύη στον αγώνα των χωρίς χαρτιά μεταναστών για τη νομιμοποίησή τους, για να μη μιλήσουμε και για τις πιο πρόσφατες μάχες, δείχνουν πως έχουμε περάσει από την απόρριψη της στην υπηρεσία των μονοπωλίων νεοφιλελεύθερης πολιτικής, στον αγώνα για την επιβολή των απαιτήσεών μας. Οι νίκες ενάντια στο νεοφιλελεύθερο σύνταγμα, των νέων και των εργαζομένων ενάντια στο CPE, έδειξαν ότι μαζί, μπορούσαμε να κάνουμε τα αφεντικά, την στην υπηρεσία τους κυβέρνηση και την αντίδραση να υποχωρήσουν. Η ανάπτυξη της «Χάρτας για μια εναλλακτική απέναντι στο Φιλελευθερισμό» δημιούργησε μια πολιτική προοπτική ρήξης με το νεοφιλελευθερισμό και το σοσιαλ-φιλελευθερισμό. Όλα αυτά αναπτέρωσαν τις ελπίδες ώστε αυτό το τεράστιο κίνημα να μπορέσει να εκφραστεί ακόμα και στο εκλογικό πεδίο.

Οι συζητήσεις γύρω από μια ενωτική υποψηφιότητα διήρκεσαν μήνες, απορροφώντας ενέργεια από τους αγωνιστές που θα μπορούσαν να τη χρησιμοποιήσουν για τη γνωστοποίηση και διάδοση της Χάρτας, για την ενεργοποίησή της, εντός του κοινωνικού κινήματος που δεν σταμάτησε να αναπτύσσεται, να κάνουν τις εργατικές και λαϊκές μάζες να την κάνουν κτήμα τους.

Διάσπαση με υπόβαθρο εκλογικούς υπολογισμούς

Οι διαιρέσεις βάθυναν. Οι εκλογίστικοι υπολογισμοί, οι προσωπικές φιλοδοξίες και οι συμμαχίες, κυρίως για τις εκλογές που έρχονται, τέθηκαν στην προτεραιότητα έναντι κάθε τι άλλου. Όλα αυτά κατέληξαν σε πολλαπλές υποψηφιότητες, οι οποίες, κάθε μια δηλώνει ότι εκφράζει την αντίθεση ενάντια στην πολιτική της δεξιάς και του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Τι αφέλεια!

Το Κόμμα μας μαχόταν και μάχεται ώστε η «Χάρτα» να είναι το πρόγραμμα πάνω στο οποίο η ενότητα να μπορεί να πραγματοποιηθεί, μια πολιτική ενότητα για τη δράση, τις κινητοποιήσεις στα πεδία των ταξικών μαχών και για τις εκλογικές περιόδους. Η Χάρτα είναι η βάση ενότητας για την οικοδόμηση ενός τεράστιου λαϊκού κινήματος για την εναλλακτική έναντι στο φιλελευθερισμό και το σοσιαλ-φιλελευθερισμό.

Το κόμμα μας δε θα συμμετέχει στην περαιτέρω διαίρεση, με μια νέα διαίρεση «επιλέγοντας» κάποιον υποψήφιό του έναντι των άλλων, γιατί δε θέλει πρώτα απ’ όλα να τους απαλλάξει από την ατομική και συλλογική ευθύνη για αυτή την λυπηρή διάσπαση.

Γι’ αυτό και για τον πρώτο γύρο αυτών των εκλογών, το κόμμα μας καλεί τα μέλη του, τους φίλους και τους συμπαθούντες να ρίξουν στην κάλπη ένα λευκό ψηφοδέλτιο ή ένα ψηφοδέλτιο στο οποίο να γράφουν αυτές τις λέξεις: «Για μια εναλλακτική απέναντι στο φιλελευθερισμό και το σοσιαλ-φιλελευθερισμό».

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας (PCOF)
Παρίσι, 11 Απρίλη 2007


ΚΚ Εργατών Γαλλίας

Διευρύνουμε την καμπάνια για την άμεση και καθολική νομιμοποίηση όλων των μεταναστών


Οι αστυνομικές αρχές υπό τις εντολές του νομάρχη του Παρισιού, εκκένωσαν το κεντρικό σημείο στήριξης της καμπάνιας των "χωρίς χαρτιά", την παρασκευή στις 20.30. Οι περίπου 200 μετανάστες, & υποστηρικτές τους, προσωπικότητες που καταλάμβαναν το κτήριο της EDF στη λεωφόρο Charonne, εξήλθαν ήρεμα και ενώθηκαν με εκατοντάδες άλλους που συγκεντρώθηκαν μπροστά από το κτίριο. Όλοι μαζί, ξεκινήσαμε μια διαδήλωση για να φωνάξουμε και να απαιτήσουμε την καθολική και άμεση νομιμοποίηση όλων των "χωρίς χαρτιά" και για να διαδηλώσουμε την αποφασιστικότητά μας να συνεχίσουμε και να δυναμώσουμε αυτή τη σύγκρουση.

Η εκκένωση έγινε χωρίς οι πολυάριθμες δυνάμεις της Ταξης να μπορέσουν να προβούν σε συλλήψεις.

Η απόφαση εκκένωσης αυτού του αχρησιμοποίητου κτιρίου ελήφθη από τα ανώτερα κλιμάκια. Εξέφραζε το φόβο των αρχών να βλέπουν το ζήτημα της νομιμοποίησης των μεταναστών να τίθεται μεσούσης της προεκλογικής περιόδου και να γίνεται ένα θέμα που δεν μπορεί κανείς να αποκρύψει.

Πράγματι, σε λίγες ώρες, το κεντρικό αυτό σημείο, κατακλύστηκε από δημοσιογράφους, πολιτικές προσωπικότητες, υποψήφιοι για την εκλογή προέδρου ήρθαν στο σημείο και ο αριθμός των συγκεντρωμένων μπροστά στο κτίριο δεν σταματούσε να αυξάνεται. Πολλοί κάτοικοι σε αυτή τη λαϊκή συνοικία άρχισαν να συγκεντρώνονται.

Οι αρχές έφτασαν για να εκκενώσουν το κτίριο που είχε μετατραπεί σε κεντρικό σημείο της καμπάνιας, αλλά δεν κατάφεραν να μας κάνουν να "εκκενώσουμε" το αίτημα που έθεσε αυτό το κίνημα. Οι συλλογικότητες των χωρίς χαρτιά, τα δίκτυα υποστήριξης, οι πολιτικές, συνδικαλιστικές οργανώσεις και κινήσεις, οι αλληλέγγυοι άντρες και γυναίκες σε αυτό τον αγώνα θα συνεχίσουν να μάχονται, για να επιβάλλουν αυτή τη νομιμοποίηση.

Πρέπει να διευρύνουμε την εκστρατεία συλλογής υπογραφών για την άμεση νομιμοποίηση όλων των χωρίς χαρτιά μεταναστών.

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας
Παρίσι, 15 Απρίλη 2007


Τυνησία: Επίθεση αστυνομικών ενάντια στον Χαμμά Χαμμάμι και την Ράντια Νασρούι

Επίσημη ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Τυνησίας (PCOT)

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργαζομένων Τυνησίας καταγγέλλει ότι ο εκπρόσωπός του, Χαμμά Χαμμάμι (Hamma Hammami), και η σύζυγός του, δικηγόρος και μέλος της Επιτροπής Υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων Ράντια Νασρούι (Radhia Nasraoui), τέθηκαν κάτω από την στενή παρακολούθηση και επιτήρηση της πολιτικής αστυνομίας. Και όχι μόνο η οι ίδιοι αλλά το γραφείο της Ράντια παρακολουθείται 24 ώρες την ημέρα, από ειδική υπηρεσία της πολιτικής αστυνομίας. Η δικηγόρος ακολουθείται παντού και, ακριβώς όπως ο Χαμμά, υποβάλλεται σε όλα τα είδη εκφοβισμού.

Στις 13 Μάρτη ο Χαμμά Χαμμάμι δέχτηκε επίθεση στη μέση της Τύνιδας, στις 18:15 από μια ομάδα ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας που το χτύπησαν άγρια. Η επίθεση έγινε κοντά στο γραφείο άλλων δικηγόρων, στους οποίους ο Χαμμά πήγε να καταγγείλει τη δίωξη της οποίας ήταν το θύμα. Η αστυνομία περικύκλωσε το γραφείο του δικηγόρου, Mokhtar Trifi, για να αποτρέψει την είσοδο στον οποιονδήποτε. Η σωματική επίθεση στο Χαμμά σταμάτησε όταν ήρθε μια μεγάλη ομάδα πολιτών στην υπεράσπισή του και απέτρεψε την αστυνομία από τη συνέχιση της κακομεταχειρίσεις.

Στη «δημοκρατική» Τυνησία του Προέδρου Ali, φίλου των Σιράκ, Αθνάρ και Μπους, κ.λπ., η πολιτική αστυνομία διαδραματίζει έναν απαίσιο ρόλο. Να αναφερθεί μόνο ότι τόσο ο Χαμμά Χαμμάμι όσο και η σύντροφος Ράντια έχουν φυλακιστεί με διάφορε αφορμές και έχουν δεχθεί προσωπικές επιθέσεις.

Εκφράζουμε τη συνολική αλληλεγγύη μας στον Χαμμά και τη Ράντια, καθώς επίσης και την πιο ενεργητική διαμαρτυρία μας ενάντια στο τυραννικό καθεστώς της κυβέρνησης του Ali.

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας
Μάρτης 2007

.

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Οι προκλητικοί «Πολύδωρες» του «Κ»ΚΕ

Νίκος Ζαχαριάδης: 104 χρόνια από τη γέννησή του

Η ενότητα των κομμουνιστών είναι απαραίτητη!

Ανακοίνωση του ΚΚ Εργατών Γαλλίας για τον 1ο γύρο των προεδρικών

ΚΚ Εργατών Γαλλίας: Διευρύνουμε την καμπάνια για την άμεση και καθολική νομιμοποίηση όλων των μεταναστών

Τυνησία: Επίθεση αστυνομικών ενάντια στον Χαμμά Χαμμάμι και την Ράντια Νασρούι (Επίσημη ανακοίνωση του ΚΚ Τυνησίας)

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55>