Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρ. Φύλ. 249 1-15/5/2007Αρ. Φύλ. 249 1-15 Μάη 2007
Το μεγάλο και πρωτοφανές σκάνδαλο των «Ομολόγων» εξακολουθεί, και δικαιολογημένα, να βρίσκεται ακόμα στο κέντρο της πολιτικής επικαιρότητας.
Να πληρώσουν οι «γαλάζιες» χρηματιστηριακές και οι «γαλάζιοι» μαφιόζοι που έφαγαν τα χρήματα και ΟΧΙ οι εργαζόμενοι με φόρους μέσω του κρατικού προϋπολογισμού

Οι εργαζόμενοι να διεκδικήσουν με ΑΠΕΡΓΙΕΣ την επιστροφή ΟΛΩΝ των κλεμμένων στα Ταμεία τους

15 Μάη όλοι στην απεργία της ΓΣΕΕ

Εγκέφαλος του μεγάλου αυτού σκανδάλου υπήρξε το κυβερνητικό επιτελείο των Αλογοσκούφη-Δούκα-Τσιτουρίδη μ’ επικεφαλής τον πρωθυπουργό των «νταβατζήδων» Κ.Καραμανλή.

Η μεγάλη κομπίνα-απάτη, που οδήγησε στην πιό άγρια λεηλασία που γνώρισαν ποτέ στην ιστορία τους όλα τα ασφαλιστικά Ταμεία, σχεδιάστηκε και στήθηκε στα υπουργεία Οικονομίας-Απασχόλησης. Η καταλήστευση των Ταμείων ήταν προσχεδιασμένη από την κυβέρνηση Καραμανλή αλλά και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, που ως τα χτες αμφισβητούσε την ύπαρξη του σκανδάλου και τώρα ακόμα προσποιείται τον ανίδεο, παριστάνοντας επιπλέον την «οσία Μαρία».

Όμως εκ των πραγμάτων δηλ. από τις απανωτές αποκαλύψεις στον τύπο και γενικά στα ΜΜΕ υποχρεώθηκε να παραδεχθεί στη Βουλή ότι «το ζήτημα είναι όντων σοβαρό και συνέβησαν απαράδεκτες ενέργειες» παρόλο που μίλησε ως αρχηγός της αντιπολίτευσης – βοηθούμενος και απ’ τα στραβοκάννικα δεκανίκια της σοσιαλδημοκράτισσας Παπαρήγα – «ξεχνώντας» ότι είναι πρωθυπουργός που πρέπει να απολογηθεί για το μεγάλο σκάνδαλο των «Ομολόγων» και προσπαθώντας με πομπώδη τρόπο να αποκρύψει την πραγματική του εικόνα: την εικόνα ενός τρεμάμενου απ’ τις αποκαλύψεις λαγού πρωθυπουργού.

Η εκπαραθύρωση του φίλου του, θρασύτατου χουντοφασίστα Σ.Τσιτουρίδη, που μήνες παρίστανε την «αθώα περιστερά» και τον αμετακίνητο, καμαρώνοντας και απολαμβάνοντας ταυτόχρονα το ολόσωμο «κουνιστό» περπάτημά του, δεν εκτόνωσε τη βαριά κατάσταση που κατά τα φαινόμενα θα διαρκέσει καθόλη την προεκλογική περίοδο ως τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών.

Η εργατική τάξη και όλοι οι εργαζόμενοι – πέρα απ’ το γενικό αίτημα να τερματιστεί ο τζόγος των χρημάτων των εργαζομένων – πρέπει ΕΔΩ και ΤΩΡΑ να διεκδικήσουν την ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ των χρημάτων στα Ταμεία τους με ΑΠΕΡΓΙΕΣ και με κεντρικά αιτήματα-συνθήματα: «επιστροφή όλων των κλεμμένων στα Ταμεια» - «να πληρώσουν τα χρήματα οι «γαλάζιες» χρηματιστηριακές και οι «γαλάζιοι» μαφιόζοι που τα έφαγαν και ΟΧΙ οι εργαζόμενοι με φόρους, μέσω του κρατικού προϋπολογισμού».

Οι εργαζόμενοι πρέπει να πιέσουν τους ρεφορμιστές εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και των Εργατικών Κέντρων για απεργιακές κινητοποιήσεις ως την επιστροφή των χρημάτων τους.

Οι χρουστσοφικόι ηγέτες του «Κ»ΚΕ παραμένουν σταθερά στη φιλοκυβερνητική τους γραμμή, αφού ούτε στην Ανακοίνωση του «Γραφείου τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ», μ’ αφορμή την παραίτηση Τσιτουρίδη, δεν ζητούν επιστροφή στα Ταμεία των κλεμμένων απ’ τα «Ομόλογα» χρημάτων, ενώ προσφεύγουν σε μια «ευφυέστατη» χρουστσοφική, μα πρωτ’ απ όλα φιλοκυβερνητική, κουτοπονηριά, ζητώντας γενικά και αόριστα «να επιστραφούν όλα τα κλεμμένα από το 1950 ως σήμερα» («Ρ» 2/5/2007, σελ. 7) δηλ. ολόκληρης στρατιάς κυβερνήσεων, κουτοπονηριά πίσω απ’ την οποία υποκρύπτεται πρώτο να μην τεθεί υπό πίεση η κυβέρνηση Καραμανλή και δεύτερο να μην επιστραφούν ούτε τα τωρινά κλεμμένα απ’ τα «Ομόλογα» στα Ταμεία των εργαζομένων, σύνθημα, όπως μας πληροφορεί ο ανεκδιήγητος «Τηλέπαθος» του «Ριζοσπάστη», έχει και προβάλλει, φυσικά όχι τυχαία, ο Πουπάκης των φασιστοειδών της ΔΑΚΕ(ΝΔ): «Άσε ο Πουπάκης! Αυτός θα διεκδικήσει τα κλεμμένα από το 1950!!…» («Ρ» 11/5/2007, σελ.2), δηλ. ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που τα «διεκδικεί» και το ΠΑΜΕ. Θαυμαστή, λοιπόν, η συνεργασία μεταξύ ΠΑΜΕ(«Κ»ΚΕ)-ΔΑΚΕ(ΝΔ) στην υπηρεσία των συμφερόντων του κεφαλαίου δηλ. των συμφερόντων των «γαλάζιων» χρηματιστηριακών και των «γαλάζιων» μαφιόζων.


62 χρόνια από τη μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών με οδηγητή τον Ιωσήφ Στάλιν

 


1η ΜΑΗ 2007:

οι ρεφορμιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ από λακέδες του κεφαλαίου σε προκλητικούς υπερασπιστές-εκπροσώπους των «γαλάζιων» ληστών των Ταμείων των εργαζομένων

ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ το σκάνδαλο των «Ομολόγων» στα συνθήματα της πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης-πορείας των ηγετών του ΠΑΜΕ: άγραφο αλλά νοητό-πραγματικό ΚΕΝΤΡΙΚΟ σύνθημά τους: «ΚΡΑΤΑΤΕ και ΦΑΤΕ τα ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΛΕΦΤΑ των Ταμείων»

Μετά τη μεγάλη και πρωτοφανή, οργανωμένη απ’ την κυβέρνηση, καταλήστευση των Ταμείων των εργαζομένων, στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις-πορείες που οργανώθηκαν σε πολλές πόλεις της χώρας απ’ τους ρεφορμιστές ηγέτες των εκεί Εργατικών Κέντρων και στην Αθήνα απ’ τους ρεφορμιστές εργατοπατέρες της ΓΕΣΕΕ, το ΚΕΝΤΡΙΚΟ σύνθημα, πέρα από τ’ άλλα γενικά συνθήματα που υπήρχαν, που σωστά και δικαιολογημένα κυριάρχησε στις εκδηλώσεις των εργαζομένων ήταν: «ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΟΛΑ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ».

Ορθότατα η εργατική τάξη και όλοι οι εργαζόμενοι σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας εκδήλωσαν την απόφασή τους: α) να διεκδικήσουν την ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΚΛΕΜΜΕΝΩΝ στα ασφαλιστικά τους Ταμεία, β) να τα πληρώσουν όσοι τα έφαγαν δηλ. οι «γαλάζιες» χρηματιστηριακές, κλπ. και ΟΧΙ οι εργαζόμενοι με τους φόρους, μέσω του κρατικού προϋπολογισμού, γ) να τα διεκδικήσουν ακόμα με απεργίες, όπως αυτή που έχει εξαγγελθεί-αποφασιστεί (19/4/07) απ’ τους ρεφορμιστές εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ για τις 15 Μάη.

Θλιβερή πανελλαδική εξαίρεση που δεν θέλουν την επιστροφή των κλεμμένων στα ασφαλιστικά Ταμεία των εργαζομένων αποτέλεσαν τα φασιστοειδή της ΔΑΚΕ(ΝΔ) και δίπλα σ’ αυτούς οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ, θλιβερό γεγονός που εύκολα διαπιστώνεται απ’ την πλήρη απουσία του συνθήματος «ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΟΛΑ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ» τόσο απ’ τις αφίσες του όσο και από τα πανό της διασπαστικής πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσής του στο Σύνταγμα αλλά και απ’ τις σελίδες του «Ριζοσπάστη» και την πρωτομαγιάτικη αφίσα του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ.

Και στις δυο αφίσες του ΠΑΜΕ (αναδημοσιεύονται σε φωτοτυπία μαζί με εκείνη της ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ για σύγκριση) που καλεί για τη διασπαστική πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στο Σύνταγμα όχι μόνο δεν υπάρχει το παραπάνω σύνθημα: «ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΟΛΑ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ» ως ΚΕΝΤΡΙΚΟ σύνθημα αλλά ούτε κάποιο ανάλογο σύνθημα για ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ των κλεμμένων στα Ταμεία των εργαζομένων. Επίσης δεν υπάρχει ανάλογο σύνθημα ούτε στο πρωτοσέλιδο του πρωτομαγιάτικου «Ριζοσπάστη» που αναφέρει μόνο: « ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2007 με το ΠΑΜΕ, Τρίτη 10.30 π.μ. στο Σύνταγμα» και παρακάτω προβάλει το κεντρικό σύνθημα της αφίσας του ΠΑΜΕ «ΑΓΩΝΑΣ ΤΑΞΙΚΟΣ, ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΡΙΖΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ» και το άλλο «1 ΜΑΗ 2007 Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ» αλλά ούτε στα πανό της πρωτομαγιάς, παρατηρώντας τις φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν στο «Ριζοσπάστη» την επόμενη μέρα (2/5/2007), δεν υπάρχει ανάλογο σύνθημα για επιστροφή των κλεμμένων (σελ. 1 και 8-9) ούτε βέβαια στην ομιλία, όπως αυτή προβλήθηκε απ’ το «Ριζοσπάστη», του εργατοπατέρα ηγετικού στελέχους του ΠΑΜΕ, και μια απ’ τις πιο «ταλαντούχες» φιλοκυβερνητικές μπαλαρίνες, Γιώργου Πέρρου υπάρχει η παραμικρή αναφορά.(«Ρ» 2/5/2007, σελ. 9).

Βέβαια η εργατική τάξη και όλοι οι εργαζόμενοι περίμεναν επίσης μάταια να βρούν ανάλογο αίτημα-σύνθημα επιστροφής των κλεμμένων στα Ταμεία στην αφίσα του «Κ»ΚΕ, αφού η αντεργατική φιλοκυβερνητική στάση του ΠΑΜΕ καθορίζεται προφανώς απ’ την αντιδραστική και σε βάρος των εργαζομένων συνεργασία της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ. Να τι έγραφε η αφίσα του «Κ»ΚΕ: «ΝΔ-ΠΑΣΟΚ λεηλατούν τα Ταμεία, καταδίκασε τους, αντεπίθεση λαέ, ισχυρό ΚΚΕ».

Σ’ αντίθεση με τους ρεφορμιστές εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ, οι επίσης ρεφορμιστές εργατοπατέρες των ΓΕΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, της ΠΑΣΚΕ και της ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ, είχαν ως ΚΕΝΤΡΙΚΟ σύνθημα στις αφίσες και στα πανό «τα λεφτά στα Ταμεία» και «επιστροφή όλων των κλεμμένων», βγαίνοντας έτσι απ τα αριστερά στο ΠΑΜΕ – στα πλαίσια φυσικά του ρεφορμισμού, γιατί όλες οι παραπάνω συνδικαλιστικές παρατάξεις είναι ρεφορμιστικές – χωρίς βέβαια να είναι και η πρώτη φορά. Το ίδιο συνέβηκε και την Πρωτομαγιά του 2005 όταν οι ηγέτες του ΠΑΜΕ συμπαρατάχτηκαν με την κυβέρνηση της ΝΔ για να «τσεπώσουν» το αστικό κράτος και οι ρεφορμιστές εκατομμύρια Ευρώ, προβάλλοντας τότε ως δικαιολογία το ανόητο ψευτοδίλημμα-σύνθημα «πρωτομαγιά απεργία ή αργία;» παρόλο που η Πρωτομαγιά-αργία ήταν κατάχτηση των εργαζομένων, εισπράττοντας έτσι τα συγχαρητήρια των φασιστοειδών Ανδρεουλάκου-Παναγιωτόπουλου-Γιακουμάτου και δίνοντας και τότε την ευκαιρία όχι μόνο στον εργατοπατέρα Πολυζωγόπουλο να τους βγει απ΄ τα αριστερά αλλά και στα φασιστοειδή της ΔΑΚΕ που καλούσαν «την κυβέρνηση να προχώρησει σε απόφαση μεταφοράς της αργίας της πρωτομαγιάς στις 11 του μήνα, όπως είχε γίνει στο παρελθόν» («Ρ» 6/5/2005, σελ. 18).

Αφού λοιπόν οι ρεφορμιστές των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ δεν είχαν ως σύνθημα την επιστροφή των κλεμμένων αβίαστα βγαίνει το συμπέρασμα ότι ως κεντρικό σύνθημα της πρωτομαγιάς είχαν - απευθυνόμενοι προς την κυβέρνηση και τις «γαλάζιες» χρηματιστηριακές – το άγραφο μεν αλλά νοητό-πραγματικό σύνθημα: «ΚΡΑΤΑΤΕ ΚΑΙ ΦΑΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΛΕΦΤΑ ΤΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ». Έτσι ο διαβόητος «ταξικός αγώνας για τα δικαιώματα» των εργαζομένων του πρωτομαγιάτικου πανό του ΠΑΜΕ εκφυλλίζεται-αντιστρέφεται στην πράξη σε πάλη κατά των εργαζομένων και υπέρ των συμφερόντων του κεφαλαίου και στη συγκεκριμένη περίπτωση υπέρ των «γαλάζιων» χρηματιστηριακών και των «γαλάζιων» μαφιόζων.

Η παντελής απουσία ως πρωτομαγιάτικου συνθήματος «δώστε πίσω τα κλεμμένα στα ταμεία» απ’ τη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα – πέρα απ’ το ότι θάπρεπε νάναι και το ΚΕΝΤΡΙΚΟ σύνθημα της συγκέντρωσης – προφανώς δεν αποτελεί λάθος ή τυχαία επιλογή αλλά αντίθετα πρόκειται για συνειδητή επιλογή των ρεφορμιστών ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ στα πλαίσια της μόνιμης αντιδραστικής και προς όφελος του κεφαλαίου συνεργασίας με την κυβέρνηση Καραμανλή – απουσία που: α) αποδεικνύει την πλήρη ταύτιση με την κυβέρνηση και στο ζήτημα του μεγάλου σκανδάλου των «Ομολόγων», αφού ούτε αυτή θέλει να επιστραφούν τα κλεμμένα στα Ταμεία, β) μετατρέπει τους ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ σε εκπροσώπους και υπερασπιστές των συμφερόντων των «γαλάζιων» χρηματιστηριακών, κλπ., γ) επιβεβαιώνει εκ νέου τη συνέχιση της αντιδραστικής συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ.

Επιπλέον η στάση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ και του «Ριζοσπάστη», μ’ αφορμή και το σκάνδαλο των «Ομολόγων», απόδοσης και στα κόμματα της αντιπολίτευσης λήψης και υλοποίησης συγκεκριμένων κυβερνητικών μέτρων προπαγανδίζει τη γελοία όσο και ανόητη άποψη της ύπαρξης σήμερα στη χώρα μας κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ, ενώ ο προσανατολισμός της κριτικής τους, ακριβώς γι’ αυτά τα συγκεκριμένα μέτρα, στα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι ολοφάνερο πως αφήνει στο απυρόβλητο τη κυβέρνηση Καραμανλή – πρόκειται για υιοθέτηση εκ μέρους των σοσιαλδημοκρατών του «Κ»ΚΕ της πασίγνωστης αντιδραστικής αστικής τακτικής του γερο-Παπανδρέου των δεκαετιών ΄50-΄60 που έστρεφε τα πυρά της κριτικής του στην τότε αντιπολίτευση δηλ. την ΕΔΑ, αφήνοντας στο απυρόβλητο τη μοναρχοφασιστική κυβέρνηση της ΕΡΕ (πρωθυπουργός γερο-Καραμανλής).

Και ενώ οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ «ξέχασαν» εντελώς να προβάλλουν το σύνθημα «ΔΩΣΤΕ ΠΙΣΩ ΟΛΑ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ» στις συγκεντρώσεις-πορείες της Πρωτομαγιάς – και πολύ περισσότερο ως κεντρικό – έρχονται τώρα «όλως παραδόξως», μετά και τα στραπάτσα της Παπαρήγα στη Βουλή με τις προκλητικά φιλοκυβερνητικές τοποθετήσεις της, μεταξύ των οποίων, ότι το σύνθημα ««φέρτε πίσω τα κλεμμένα» από τα δομημένα Ομόλογα …δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες…» («Ρ» 4/5/2007, σελ. 12) των εργαζομένων, και το θυμούνται υποχρεωτικά για την απεργία (15 Μάη), που αποφάσισε η ΓΣΕΕ – προφανώς για να μην απογυμνωθούν τελείως μετά το στριπτίζ της Παπαρήγα στη Βουλή – γιατί δεν έχουν άλλη διέξοδο: ούτε να μην συμμετάσχουν στην απεργία μπορούν, ούτε συμμετέχοντας να μην το προβάλλουν, αφού το κεντρικό σύνθημα της απεργίας και των εργαζομένων θα είναι: «ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΟΛΑ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΛΕΦΤΑ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ». Έτσι το ΠΑΜΕ, όπως μας πληροφορεί ο «Ριζοσπάστης», θα κάνει μια επιπλέον απεργοσπαστική διασπαστική στην απεργία της ΓΣΕΕ συγκέντρωση στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης με «κεντρικά συνθήματα «ΔΩΣΤΕ ΠΙΣΩ ΟΛΑ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ» - «ΔΩΣΤΕ ΠΙΣΩ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΟΦΕΙΛΕΣ ΚΡΑΤΟΥΣ-ΕΡΓΟΔΟΣΙΑΣ» («Ρ» 6/5/2007, σελ. 3).

Όσον αφορά το σύνθημα «ταξικός αγώνας για ριζικές αλλαγές» τις πρωτομαγιάτικης αφίσας του ΠΑΜΕ, αυτό αποτελεί, «από καταβολής κόσμου», το κλασικό σύνθημα του ρεφορμισμού, το αντεπαναστατικό σύνθημα απάτη της παλιάς και της νέας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας, αφού είναι γνωστό ότι «ριζικές αλλαγές» δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν στα πλαίσια του καπιταλισμού: προϋποθέτουν την πραγματοποίηση της προλεταριακής επανάστασης δηλ. τη βίαιη-ένοπλη ανατροπή-συντριβή της εξουσίας της αντιδραστικής αστικής τάξης και την εγκαθίδρυση της Δικτατορίας του Προλεταριάτου, που ανοίγει το δρόμο για την κατάργηση του καπιταλισμού και ριζικές αλλαγές στην κατεύθυνση του σοσιαλισμού.

Η φετινή, λοιπόν, πρωτομαγιάτικη διασπαστική συγκέντρωση των ρεφορμιστών του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα με μόνο κεντρικό σύνθημα το γενικόλογο «1η ΜΑΗ 2007 Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ» («Ρ» 2/5/2007, σελ.9) και με παντελή απουσία του συνθήματος «ΔΩΣΤΕ ΠΙΣΩ ΟΛΑ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ» ή κάποιο ανάλογο όχι μόνο «ταξική» δεν ήταν (δεν ήταν βέβαια ούτε τις προηγούμενες χρονιές), όπως ισχυρίζονται οι ηγέτες του ΠΑΜΕ, μα ούτε καν ρεφορμιστική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί: σημειώνει-εγκαινιάζει το πέρασμα-εκφυλισμό απ’ τις γνωστές ρεφορμιστικές διασπαστικές πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ σε μια τρισάθλια φιέστα υπέρ των συμφερόντων του κεφαλαίου δηλ. των «γαλάζιων» χρηματιστηριακών και των «γαλάζιων» κουμπάρων μαφιόζων. Ή μήπως η ξεχωριστή διασπαστική συγκέντρωση «διασφαλίζει» από μόνη της – χωρίς το περιεχόμενο της πολιτικής της – τον ταξικό υπέρ των εργαζομένων χαρακτήρα της; Μάλλον το «διασφαλίζει» τόσο όσο και η φετινή διασπαστική πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση των φασιστοειδών της ΔΑΚΕ(ΝΔ) στην Καισαριανή.


Η πρόσφατη κρίση της σοσιαλδημοκρατικής «Κ»ΝΕ:
κρίση της πλήρους χρεοκοπίας της αντεπαναστατικής προδοτικής γραμμής της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ απέναντι στον αγώνα του φοιτητικού-πανεπιστημιακού κινήματος

Οι μεγαλειώδεις αγώνες των φοιτητών οδηγούν σε εκπαραθύρωση του γραμματέα της

Η κρίση που εκδηλώθηκε ανοιχτά το πρώτο δεκαήμερο του Μάρτη – και μάλιστα κατά τη διάρκεια του μεγάλου αγώνα των φοιτητών – στο χώρο της «Κ»ΝΕ, νεολαίας του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.

Τα πρώτα βαριά μαύρα σύννεφα της κρίσης είχαν ήδη εμφανιστεί απ’ την περίοδο του τελευταίου δεκαήμερου του Μάη 2006 (και από τότε είχαν συσσωρευτεί στις γραμμές της) όταν οι ηγέτες της ρεφορμιστικής ΠΚΣ («Κ»ΝΕ) συμπαρατάχθηκαν-συνεργάστηκαν – κατ’ εντολή προφανώς της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ – με τη φασιστική ΔΑΠ (ΝΔ) σε μια προσπάθεια να ματαιώσουν την έναρξη των φοιτητικών ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ, προσπάθεια που ευτυχώς απέτυχε παταγωδώς και οδήγησε σε οδυνηρή και πρωτοφανών διαστάσεων ήττα τους εμπνευστές, οργανωτές, πρωταγωνιστές και καθοδηγητές της: τα δυό συνεργαζόμενα κόμματα ΝΔ-«Κ»ΚΕ.

Η σημερινή κρίση της «Κ»ΝΕ, συνδέεται άμεσα και είναι στην πραγματικότητα κρίση της πλήρους χρεοκοπίας της αντεπαναστατικής προδοτικής γραμμής της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ που βρέθηκε εντελώς συνειδητά – ήταν συνειδητή της επιλογή και όχι λάθος εκτίμηση – σ’ αντιπαράθεση, σε πλήρη ρήξη και σφοδρότατη σύγκρουση με την ανάπτυξη του μεγαλειώδους φοιτητικού κινήματος που ξεκίνησε με τις ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ του περασμένου χρόνου.

Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ, στα πλαίσια της γνωστής και μόνιμης αντιδραστικής συνεργασίας της με τη ΝΔ, είχε δεσμευτεί απέναντι στην κυβέρνηση Καραμανλή, ανάμεσα στ’ άλλα, να αντιταχθεί – όπως και έπραξε – στις διαφαινόμενες φοιτητικές ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ των πανεπιστημιακών Σχολών ώστε να μην εκδηλωθεί και υπάρξει υπολογίσιμη αντίσταση απέναντι στα αντιδραστικά κυβερνητικά μέτρα για την Παιδεία και να μείνει έτσι ανοιχτός ο δρόμος για την επιβολή τους. Την προδοτική αυτή γραμμή έδωσε εντολή να την προωθήσουν στον πανεπιστημιακό χώρο οι συνδικαλιστικές της παρατάξεις, ΔΗΠΑΚ των πανεπιστημιακών και ΠΚΣ («Κ»ΝΕ) των φοιτητών.

Έτσι εξηγείτε που οι ηγεσίες των ΔΗΠΑΚ-ΠΚΣ όχι μόνο αντιτάχθηκαν στην «απεργία διάρκειας» των πανεπιστημιακών και τις ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ αλλά και εξαπόλυσαν μια λυσσαλέα επίθεση κατασυκοφάντησής τους, αποκαλώντας τες «πολιτικό τυχοδιωκτισμό» και επιπλέον, όταν αυτές ήταν ένα πραγματικό γεγονός, αγωνίστηκαν – αναλαμβάνοντας έτσι ρόλο φιλοκυβερνητικών Οργανώσεων – να τις ματαιώσουν, όπως ανοιχτά τότε δήλωσε η ηγεσία της ΔΗΠΑΚ για την «απεργία διαρκείας» της ΠΟΣΔΕΠ: «θα διεκδικήσει την καταψήφιση της σχετικής απόφασης της ΠΟΣΔΕΠ» («Ρ» 27/5/2006, σελ. 6).

Ας παρακολουθήσουμε τώρα τη στάση τους λίγο αναλυτικότερα αλλά εντελώς σύντομα.

Η κυβέρνηση, πέρα απ’ τη χρησιμοποίηση των φασιστών τραμπούκων της ΔΑΠ, για να εμποδίσει και σπάσει, ευτυχώς χωρίς επιτυχία, τις καταλήψεις – θυμίζοντας μ’ αυτή τη δράση τις «ένδοξες» μέρες της Καραμανλικής φασιστικής ΕΚΟΦ της 8ετίας της ΕΡΕ – είχε πιστό σύμμαχο-συνεργάτη στο έργο της τη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ που με πρωτοφανή λύσσα αντέδρασε από την αρχή στις ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ αλλά και στην «απεργία διαρκείας» των Πανεπιστημιακών με απόφαση της ΠΟΣΔΕΠ, αφού δια στόματος ΔΗΠΑΚ (Δημοκρατική Πανεπιστημιακή Κίνηση) αντιτάχθηκε και κατασυκοφάντησε την «απεργία διαρκείας» αλλά και τις «καταλήψεις διαρκείας» με τις οποίες τάχα, όπως ψευδέστατα ισχυρίζονταν, «διευκολύνεται το πέρασμα της κυβερνητικής πολιτικής για την ανώτατη εκπαίδευση». Επιπλέον η ΔΗΠΑΚ απείλησε ότι «θα διεκδικήσει την καταψήφιση της σχετικής απόφασης της ΠΟΣΔΕΠ» («Ρ», 27/5/2006, σελ. 6) για την «απεργία διαρκείας» και στη συνέχεια, αφού απαριθμεί σειρά ρεφορμιστικές αλλά πρώτα απ’ όλα διασπαστικές, και προς όφελος προφανώς της κυβέρνησης, σαπουνόφουσκες, χαρακτήρισε τις «καταλήψεις που προωθήθηκαν από τις δυνάμεις των ΕΑΑΚ-ΔΙΚΤΥΟΥ» («Ρ» 31.5.2006, σελ. 12) «πολιτικό τυχοδιωκτισμό» και τόνισε ότι «η κλιμάκωση των αγωνιστικών κινητοποιήσεων δεν σημαίνει αποκλειστικά και μόνο καταλήψεις» για να καταλήξει: «επιδιώκουμε να είναι τα Πανεπιστήμια ανοικτά («Ρ» 31.5.2006, σελ. 12): δηλ. ακριβώς αυτό που επεδίωκε και ήθελε η κυβέρνηση Καραμανλή για να περάσει και μάλιστα χωρίς την παραμικρή αντίσταση τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις. Και η ΠΚΣ («Κ»ΝΕ) χέρι-χέρι με τη ΔΑΠ αντιτάχθηκε στις ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ – τη μοναδική τότε και τώρα αποτελεσματική μορφή πάλης – και κατηγόρησε τις «δυνάμεις των ΠΑΣΠ-ΣΥΝ-ΕΑΑΚ που θεοποιούν τη μορφή της κατάληψης» («Ρ» 28/5/2006, σελ.12).

Συμπληρωματικά δια στόματος «Κ»ΝΕ οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ μίλησαν, αυτογελοιοποιούμενοι, για «καταλήψεις και απεργίες διαρκείας που στη παρούσα φάση ανάπτυξης του κινήματος στέλνουν τους φοιτητές στα σπίτια τους»(«Οδηγητής», Ιούνης 2006, σελ. 6) κι’ ας γνώριζαν τότε και τώρα πολύ καλά ότι οι ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ήταν οι μόνες που κρατούσαν τους φοιτητές στα πανεπιστήμια, όπως αυτό επιβεβαιώθηκε εξάλλου και απ’ τη μετέπειτα πορεία του φοιτητικού αγώνα.

Πέρα απ’ τα παραπάνω, το ότι οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ ήταν κατά των ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ και το κόμμα τους δεν πήρε μέρος σε αυτές, το επιβεβαίωσε και ο φίλος τους αντιδραστικός καθηγητής Θ. Βερέμης με ανάλογες δηλώσεις σε σημείο που ο «Ριζοσπάστης» παραπονείται για τις επιπόλαιες δηλώσεις του, επειδή ξεσκέπαζαν τη στάση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ: «Βερέμης» (ΝΔ): το ΚΚΕ δεν συμμετέχει στους αγώνες για την Παιδεία. Καλός είσαι και του λόγου σου! …» («Ρ» 10/6/2006, σελ. 40).

Όμως το φοιτητικό κίνημα των ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ πέτυχε με την ραγδαία ανάπτυξη και την πρωτοφανή ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ του να συντρίψει κυριολεκτικά το κύριο εμπόδιο-αντίπαλο των ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ: την αντιδραστική συμμαχία ΔΑΠ(ΝΔ)-ΠΚΣ(«Κ»ΚΕ), ενώ οι διάφοροι ηγετίσκοι, τα φασιστοειδή της ΔΑΠ και οι σοσιαλδημοκράτες της ΠΚΣ, έμειναν «στρατηγίσκοι» χωρίς στρατεύματα αφού η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών, παρά τη λυσσασμένη αντίδρασή τους, ακολούθησε το μόνο σωστό δρόμο: εκείνο των ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ.

Να ένα απ’ τα τότε πολλά παραδείγματα πανωλεθρίας των ΔΑΠ-ΠΚΣ: «λιγότερες από τα δάχτυλα των δυο χεριών μας ήταν οι ψήφοι που κατόρθωσε να συγκεντρώσει την περασμένη Τετάρτη η ΠΚΣ (ΚΝΕ) στη γενική συνέλευση των φοιτητών της Ιατρικής Σχολής Αθήνας! Λιγότερες από το 10 ψήφοι για την ΚΝΕ και λιγότερες από … 40 ψήφοι, ναι 40, για τη ΔΑΠ (ΝΔ)! Οι δυο παρατάξεις καταψήφισαν και πάλι την πρόταση της συντονιστικής για συνέχιση της κατάληψης και βρέθηκαν μαζί στο περιθώριο άλλης μιας μαζικότατης συνέλευσης… άλλη μία Καρδίτσα στην Ιατρική Αθήνας αυτή τη φορά! Τη συνέχιση της κατάληψης της Ιατρικής Αθήνας υπερψήφισαν περισσότεροι από 600 φοιτητές, οι οποίοι στήριξαν το κοινό πλαίσιο του «δικτύου» (ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά), της ΠΑΣΠ και της ΕΑΑΚ (εξωκοινοβουλευτική αριστερά)…» («Αυγή», 10 Ιουνίου 2006, σελ.9)

Μετά απ’ αυτή την πρωτοφανή πανωλεθρία και μετά από ένα και πλέον δεκαήμερο απ’ τη γενίκευση των ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ, η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ υποχρεώνεται να αναδιπλωθεί και να «δεχθεί», παρά τη θέλησή της, το τετελεσμένο γεγονός των ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ για τις οποίες ο «Ριζοσπάστης» πρωτο«πληροφορήθηκε» την ημέρα της μεγάλης διαδήλωσης στα Προπύλαια γράφοντας: «με εντυπωσιακή συμμετοχή στις Γενικές Συνελεύσεις στις καταλήψεις …» («Ρ» 8/6/2006, σελ. 1).

Η ήττα και η πλήρης χρεοκοπία της προδοτικής γραμμής της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ προκάλεσε αναπόφευχτα μεγάλη αναταραχή, διαφωνίες και τριγμούς τόσο στη ΔΗΠΑΚ όσο και στην ΠΚΣ («Κ»ΝΕ), αλλά και κριτικές προς τις ηγεσίες των «Κ»ΚΕ-ΚΝΕ.

Οι τριγμοί στο χώρο της ΔΗΠΑΚ, παρά τον πρωτοφανή αυτοδιασυρμό της, εξαιτίας της εφαρμογής της φιλοκυβερνητικής γραμμής του «Κ»ΚΕ, φαίνεται πώς «απορροφήθηκαν», αφού πρώτα οι ηγέτες της απέσπασαν την υπόσχεση-άδεια της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, παρά και ενάντια στη θέλησή της προφανώς και παρά τη συμφωνία «Κ»ΚΕ-ΝΔ, να κινηθεί πλέον η ΔΗΠΑΚ, για την επόμενη φάση του φοιτητικού-πανεπιστημιακού κινήματος, στη γραμμή της ΠΟΣΔΕΠ (δεν είχε βέβαια και άλλη επιλογή αφού δεν μπορούσε να επηρεάσει τις αποφάσεις της ΠΟΣΔΕΠ με δεδομένο τον τότε συσχετισμό δυνάμεων) όσον αφορά τις κινητοποιήσεις ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16, την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και τον αντιδραστικό νόμο-πλαίσιο.

Βέβαια η ηγεσία του «Κ»ΚΕ αδυνατώντας να πάρει οποιαδήποτε μέτρα σε βάρος της ΔΗΠΑΚ, θεώρησε αναγκαίο-επιβεβλημένο και δεν παρέλειψε να εκδηλώσει ανοιχτά τη δέσμευσή της στη συμφωνία συνεργασίας με τη ΝΔ, ενώ ταυτόχρονα έδινε εξετάσεις «καλής διαγωγής» απέναντι στην αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή, επιτιθέμενη, δια στόματος Παπαρήγα, στην ΠΟΣΔΕΠ που καθοδηγούσε τον αγώνα, κι’ αυτό παραμονές κινητοποιήσεων: «πάντως και η ηγεσία του πανεπιστημιακού κινήματος έχει θέση κατά του άρθρου 16, αλλά βάζει αρκετές τρικλοποδιές από εκεί και πέρα στο γενικότερο αγώνα που πρέπει να γίνει για μια δημόσια δωρεάν και σύγχρονη Παιδεία.» («Ρ» 9.1.2007 σελ. 11).

Μάλιστα η Παπαρήγα ισχυριζόμενη ότι «το κίνημα μπορεί να συναντιέται στη μη αναθεώρηση του άρθρο 16, αλλά όπως είπαμε το άρθρο 16 από μόνο του δε λύνει το πρόβλημα», δε διστάζει να φτάσει στο πιο ακραίο σημείο: συμπαρατάσεται με τη Γιαννάκου μιλώντας για «αρνητική κατάσταση που υπάρχει στα πανεπιστήμια», για «συντεχνίες» και «παραμάγαζα», για να καταλήξει προκλητικά συμφωνώντας ακόμα και με το Θ. Βερέμη: «ορισμένα από αυτά που λέει ο Βερέμης ισχύουν» («Ρ» 9.1.2007 σελ. 13)

Αντίθετα μ’ ότι συνέβη στο χώρο της ΔΗΠΑΚ των πανεπιστημιακών, στις γραμμές της «Κ»ΝΕ, και πιο συγκεκριμένα στην ΠΚΣ, οι τριγμοί της περιόδου Μάη-Ιούνη 2006 δεν ήταν καθόλου εύκολο να «απορροφηθούν», επειδή υπήρξαν κατά πολύ ισχυρότεροι και επιπλέον γιατί η ΠΚΣ-«Κ»ΝΕ δέχονταν τη συνεχή και μόνιμη πίεση των δεκάδων χιλιάδων φοιτητών που συμμετείχαν μαζικά στις καταλήψεις.

Για τη νέα, απ’ τα μέσα Γενάρη, περίοδο του αγώνα, χαρακτηριστικές για την πολιτική γραμμή-στάση του «Κ»ΚΕ είναι οι παραπάνω δηλώσεις συμπαράταξης της Παπαρήγα με τους Γιαννάκου-Βερέμη. Η γραμμή της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ ήταν και παρέμεινε, και γι’ αυτή τη νέα περίοδο αγώνων των φοιτητών, γραμμή κατά των ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ, όπως και εκείνη των δυό μεγαλοαστικών κομμάτων, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.

Αυτό επιβεβαιώνεται, ανάμεσα σ’ τα άλλα, και απ’ το γεγονός ότι η εντολή προς την ηγεσία των «Κ»ΝΕ-ΠΚΣ ήταν να προβάλλουν άλλες «μορφές πάλης», ακίνδυνες προφανώς για την κυβέρνηση, αντί των ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ δηλ. συστηματικό σαμποτάρισμα-υπονόμευση κάθε προσπάθειας έναρξης καταλήψεων. Όμως όταν αυτές πρακτικά πραγματοποιήθηκαν απ’ τους φοιτητές, παρά και ενάντια στη θέλησή της, υποχρεωτικά τις «ακολουθούν» ώστε να μην οδηγηθούν εκ νέου σε μια δεύτερη δεινή ήττα και ακόμα μεγαλύτερη εκείνης των Μάη-Ιούνη 2006. Αυτός ήταν ο λόγος που ο «Ριζοσπάστης» δεν έγραψε καθόλου στην αρχή για καταλήψεις αλλά μόνο τότε όταν οι καταλήψεις είχαν αγκαλιάσει τις περισσότερες πανεπιστημιακές Σχολές.

Αλλά ούτε η νέα, πιο ραφιναρισμένη τακτική των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ, στάθηκε ικανή να εκτονώσει την τεταμένη κατάσταση στις γραμμές της ΠΚΣ. Οι τριβές και οι συγκρούσεις στο φοιτητικό χώρο δεν μπορούσαν πλέον να αντιμετωπισθούν από την ηγεσία της «Κ»ΝΕ-ΠΚΣ, επειδή δίπλα στις ήδη απ’ την προηγούμενη περίοδο Μάη-Ιούνη 2006 κληρονομημένες τριβές προστέθηκαν και νέες που προκαλούσαν α) οι συνεχιζόμενες ξεχωριστές διασπαστικές και προς όφελος της κυβέρνησης συγκεντρώσεις της ΠΚΣ με εντολή της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, β) οι ξεχωριστές διασπαστικές προτάσεις της ΠΚΣ στις Σχολές για παρεμπόδιση-ματαίωση της έναρξης των καταλήψεων, γ) η προκλητικά συνεχιζόμενη φιλοκυβερνητική στάση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ παρά την ένταση της φασιστικής κυβερνητικής τρομοκρατίας και τις βάρβαρες δολοφονικές επιθέσεις των ΜΑΤ, που θύματά τους ήταν όλοι οι διαδηλωτές, μεταξύ των οποίων και εκείνοι που ακολουθούσαν την «Κ»ΝΕ-ΠΚΣ, συμπεριλαμβανομένης βέβαια και δ) της συνεχιζόμενης εκ μέρους της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ συνολικά φιλοκυβερνητικής στάσης-πολιτικής, στα πλαίσια της γενικής συμφωνίας-συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ.

Όλα μαζί τα παραπάνω όξυναν τις αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της «Κ»ΝΕ και οι κριτικές απέναντι στη φιλοκυβερνητική γραμμή της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ δυνάμωναν συνεχώς και έπαιρναν ανεξέλεγκτες διαστάσεις, δημιουργώντας μια πολύ επικίνδυνη για την ηγεσία κατάσταση που αναπόφευκτα οδήγησε στην εκπαραθύρωση-αντικατάσταση του ως τότε γραμματέα της «ΚΝΕ Θ. Γκιώνη με τον Γ. Πρωτούλη με στόχο να ελεγχθούν οι φυγόκεντρες τάσεις στο χώρο της νεολαία και να φιμώσει τη δικαιολογημένη κριτική της στην προδοτική φιλοκυβερνητική γραμμή της απέναντι στο φοιτητικό-πανεπιστημιακό κίνημα και όχι μόνο.

Και ήταν τόσο δύσκολη και επικίνδυνη η κατάσταση για την ηγεσία του «Κ»ΚΕ που όχι μόνο δεν περίμενε το συνέδριο της «Κ»ΝΕ για την αντικατάσταση του γραμματέα της αλλά προχώρησε σε αυτή κεραυνοβόλα και χωρίς καθυστέρηση και μάλιστα κατά τη διάρκεια του αγώνα του φοιτητικού κινήματος. Τελικά η ηγεσία της ΠΚΣ(«Κ»ΝΕ) ήταν εκείνη που έσπασε οριστικά τις καταλήψεις μετά τις διακοπές του Πάσχα, προφανώς μ’ εντολή της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ.


ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ

5/5/1818 - 14/3/1883

«Όσο για μένα δε μου ανήκει ούτε η τιμή ότι εγώ ανακάλυψα την ύπαρξη των τάξεων στη σύγχρονη κοινωνία, ούτε η τιμή ότι εγώ ανακάλυψα την πάλη ανάμεσα τους. Πολύν καιρό πριν από μένα αστοί ιστορικοί είχαν περιγράψει την ιστορική εξέλιξη αυτής της πάλης των τάξεων και αστοί οικονομολόγοι – την οικονομική ανατομία των τάξεων. Το καινούργιο που έκανα εγώ ήταν πως απόδειξα το εξής: 1) ότι η ύπαρξη των τάξεων συνδέεται απλώς με ορισμένες ιστορικές φάσεις της εξέλιξης της παραγωγής, 2) ότι η ταξική πάλη οδηγεί αναγκαστικά στη δ ι χ τ α τ ο ρ ί α  του προλεταριάτου, 3) ότι αυτή η ίδια η διχτατορία αποτελεί απλώς το πέρασμα προς την κατάργηση όλων των τάξεων και προς μια κοινωνία χωρίς τάξεις …».(Μάρτης 1852)


ΕΣΘΟΝΙΑ
Μεγάλη πρόκληση για όλους τους λαούς της Ευρώπης που πολέμησαν το ναζιφασισμό
το γκρέμισμα του αντιφασιστικού Μνημείου της πρωτεύουσας Ταλίν.

Η φασιστική κυβέρνηση της Εσθονίας – συνεχιστές και απόγονοι των συνεργατών των γερμανών ναζιφασιστών – απομάκρυνε-γκρέμησε τελικά το αντιφασιστικό Μνημείο του Κόκκινου Στρατιώτη απ’ την κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας Ταλίν που είχε εκεί φιλοτεχνηθεί-τοποθετηθεί την εποχή του Στάλιν προς τιμή των πεσσόντων σοβιετικών στρατιωτών για την απελευθέρωση της Εσθονίας από τους γερμανούς καταχτητές.

Είναι γνωστό ότι για την απελευθέρωση της Εσθονίας θυσιάστηκαν στον πόλεμο κατά των γερμανών χιτλερικών και των ντόπιων συνεργατών τους χιλιάδες σοβιετικοί στρατιώτες.

Στις 27 Απρίλη μετά από μια σχεδιασμένη από μέρες αστυνομική επιχείρηση και βίαιη φασιστική αιματηρή επίθεση εναντίον των υπερασπιστών του αντιφασιστικού Μνημείου που οδήγησε στη δολοφονία ενός νεαρού, στον τραυματισμό πολλών δεκάδων και εκατοντάδων συλλήψεων, κατόρθωσαν να απομακρύνουν το άγαλμα του Κόκκινου Στρατιώτη που η τύχη του παραμένει άγνωστη.

Η εγκληματική αυτή ενέργεια της φασιστικής κυβέρνησης της Εσθονίας, που γίνεται παραμονές της 9ης Μάη, αποτελεί ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ όχι μόνο για το αντιφασιστικό τμήμα του λαού αυτής της χώρας και τους λαούς της Ρωσίας μα και για όλους τους λαούς της Ευρώπης που πολέμησαν τα ναζιφασιστικά χιτλερικά στρατεύματα, για όλους τους αντιφασίστες και κομμουνιστές. Και η πρόκληση είναι ακόμα μεγαλύτερη όταν το γκρέμισμα του αντιφασιστικού Μνημείου γίνεται παραμονές της μεγάλης αντιφασιστικής ΝΙΚΗΣ των λαών.

Οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ βγάζουν τώρα ανούσιες δεξιές οπορτουνιστικές ανακοινώσεις, στις οποίες, παρά την ακατάσχετη φλυαρία τους, αποσιωπούν από την εργατική τάξη και τον αντιφασίστα λαό μας το κυριότερο: ότι η ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ κλπ. ήταν εκείνη που άνοιξε το δρόμο όχι μόνο στην παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση αλλά και στην άνοδο των φασιστικών δυνάμεων σ’ αυτές τις χώρες. Και επιπλέον οι προδότες χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές ήταν οι πρώτοι διδάξαντες και οι πρώτοι δράστες που γκρέμισαν, κομμάτιασαν και κατέστρεψαν ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΜΝΗΜΕΙΑ στο πρόσωπο του μεγαλοφυούς Στρατηλάτη ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ σ’ όλες τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, που ως γνωστόν δεν ήταν μόνο ο μεγάλος κομμουνιστής ηγέτης – που δικαίωμά τους είναι να τον μισούν σαν αντικομμουνιστές που είναι – αλλά είχε και μια δεύτερη, πολύ ευρύτερη πλευρά στην ιστορική του επαναστατική πορεία-δράση, την ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ: υπήρξε ο μεγάλος καθοδηγητής και αρχιτέκτονας της λαμπρής αντιφασιστικής ΝΙΚΗΣ των λαών της Ευρώπης. Έφτασαν ακόμα ως το σημείο να μετονομάσουν το ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ, παγκόσμιο αντιφασιστικό ΣΥΜΒΟΛΟ, σε Βόλγκογκραντ το 1961 (δικαιώνοντας και χαροποιώντας όλους τους ανά τον κόσμο ναζιφασίστες θαυμαστές του Χίτλερ), κάτι που δεν έπραξε ούτε η γαλλική ιμπεριαλιστική μπουρζουαζία που διατηρεί ακόμα και σήμερα την ονομασία «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» σε στάση του Μετρό στο Παρίσι (οι χρουστσοφικοί προδότες ξεπέρασαν και τους γάλλους ιμπεριαλιστές).

Οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ έχουν ακόμα και σήμερα το θράσος να μιλούν, στη σοσιαλδημοκρατική τους ανακοίνωση, μόνο για «τεράστια ανθρωποθυσία της ΕΣΣΔ και του Κόκκινου Στρατού» («Ρ»24/4/2007, σελ. 19) χωρίς να αναφέρουν – προφανώς από θανάσιμο ταξικό μίσος και ακραίο αντισταλινισμό-αντικομμουνισμό – ότι την τότε σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση  και τον Κόκκινο Στρατό τα καθοδηγούσε ο Ιωσήφ Στάλιν. Επίσης κάνουν λόγο μόνο για σημερινές απαγορεύσεις σ’ αυτές τις χώρες – που παρά τις απαγορεύσεις αποφεύγουν επιμελώς να χαρακτηρίσουν φασιστική την κυβέρνηση της Εσθονίας – αποσιωπώντας τη φασιστική απαγόρευση των έργων του Στάλιν ολόκληρη την περίοδο των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ, τις διώξεις και την απαγόρευση των σταλινικών Οργανώσεων καθώς και την εξόντωση άγνωστου αριθμού επαναστατών κομμουνιστών λενινιστών-σταλινιστών.

Τέλος το γκρέμισμα του αντιφασιστικού Μνημείου της Εσθονίας δεν είναι απλά «αντικομμουνιστικό έγκλημα» όπως ισχυρίζονται οι σοσιαλδημοκράτες του «Ριζοσπάστη» («Ρ» 29/4/2007 σελ. 32), αλλά επιπλέον ναζιφασιστικό έγκλημα.      


Ανακοίνωση του Κόμματος Εργασίας του Ιράν (Τουφάν) σχετικά με τα Αμερικάνικα σχέδια στη Μέση Ανατολή

Να σταματήσει ο πόλεμος!

Καμία κύρωση, καμία βόμβα εναντίον του Ιράν!

17 Μάρτη 2007


Οι ΗΠΑ, αμέσως μετά την κατοχή του Ιράκ, ξεκίνησαν να εγκαθιστούν στρατιωτικές βάσεις κοντά στα ιρανικά σύνορα.

Οι ΗΠΑ έχουν προβάλει συνεχείς απαιτήσεις προς στην ιρανική κυβέρνηση να αποδεχθεί τα αμερικάνικα σχέδια για τη «Νέα Αμερικανική Τάξη Πραγμάτων». Η αντικατάσταση των καθεστώτων στο Ιράκ, τη βόρεια Κορέα και το Ιράν είναι, και ήταν, μέρος του δόγματος του Μπους. Αυτή τη στιγμή, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ έχουν αποτύχει στο Ιράκ, οι πολεμικές προετοιμασίες ενάντια στο Ιράν αυξάνονται. Οι ΗΠΑ έχουν αποστείλει τώρα δύο αεροπλανοφόρα στον Περσικό Κόλπο και έχουν τοποθετήσει 50 θωρηκτά πολύ κοντά στις ιρανικές ακτές. Οι ΗΠΑ κατηγορούν το Ιράν ότι κατέχει ή ότι επιδιώκει να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα. Αυτό είναι η υστερική αμερικανική προπαγάνδα ενάντια στο Ιράν, και παρά το γεγονός ότι όλοι οι επιθεωρητές έχουν δηλώσει ότι το Ιράν δεν έχει κανένα πυρηνικό όπλο οι δηλώσεις αυτές δεν αρκούν για τον Μπους. Σύμφωνα με αυτό που οι ΗΠΑ υπαγορεύουν, ανεξάρτητα κράτη δεν έχουν κανένα δικαίωμα να αναπτύξουν ειρηνική πυρηνική ενέργεια προς όφελος των λαών τους. Οι Αμερικάνικες υπαγορεύσεις δεν αφορούν το Ισραήλ, το οποίο κατέχει πυρηνική ενέργεια στη Μέση Ανατολή. Ούτε ισχύει για το Πακιστάν, ή την Ινδία, κλπ. Αυτό που λέγεται, είναι ότι το καθεστώς της Τεχεράνης πρέπει να υπακούσει τις ΗΠΑ στην αντιπαράθεση Παλαιστίνης/Ισραήλ, δεν πρέπει να αντιτάσσεται στις αμερικανικές πολιτικές στον Περσικό Κόλπο, στα θέματα σχετικά με το πετρέλαιο πρέπει να προσαρμόζετε εξ ολοκλήρου με το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα, κ.λπ.... Εν ολίγοις, το Ιράν πρέπει άνευ όρων να ευθυγραμμιστεί με τις ΗΠΑ στον ανταγωνισμό των τελευταίων με την ΕΕ, την Ιαπωνία, και την Κίνα. Μπορεί αυτό να πραγματοποιηθεί χωρίς οποιαδήποτε στρατιωτική επέμβαση; Ναι, αυτό είναι μια πιθανή εναλλακτική εξέλιξη. Το κεφαλαιοκρατικό θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνη έχει την τάση να ξεπουληθεί στις ΗΠΑ χάριν της εξουσίας. Όλες οι φατρίες μέσα στο καθεστώς της Τεχεράνης έχουν παρουσιάσει χαρακτηριστικές τάσεις συμβιβασμού με τις ΗΠΑ. Για παράδειγμα το ισλαμικό καθεστώς, κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του Ιράκ και του Αφγανιστάν, έχει συνεργαστεί με «την Αμερικανοβρετανική συμμαχία» και, σύμφωνα με δήλωσή του, «οι ΗΠΑ δεν θα πετύχαιναν στο Ιράκ και το Αφγανιστάν χωρίς βοήθεια του Ιράν».

Το Ιράν ήταν ένα από τα πρώτα κράτη που αναγνώρισε την ψευτο-κυβέρνηση της Βαγδάτης. Το καθεστώς της Τεχεράνης έχει ενεργήσει από την αρχή εχθρικά στο αντιστασιακό κίνημα του Ιράκ, και ήταν ευθυγραμμισμένο με τις ΗΠΑ, σε βαθμό να κατηγορηθεί από αυτές για ευθύνες για την αμερικανική αποτυχία στο Ιράκ.

Μια εισβολή στο Ιράν είναι, λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση των τεράστιων αμερικανικών προβλημάτων στο Ιράκ και διεθνώς, απίθανη να συμβεί. Εντούτοις, οι προετοιμασίες πολέμου είναι επικίνδυνα ανάλογες με τις προετοιμασίες που προηγήθηκαν της εισβολής του Ιράκ. Αν οι ΗΠΑ δεν καταφέρουν τελικά να αλλάξουν γνώμη στο ιρανικό καθεστώς υπέρ των αμερικανικών επιθυμιών, τότε θα ξεκινήσουν στρατιωτικές επιχειρήσεις ενάντια στο Ιράν. Οι ΗΠΑ δεν νοιάζονται για το μεσαιωνικό χαρακτήρα του ιρανικού καθεστώτος. Η ιστορία έχει δείξει ότι οι ΗΠΑ μπορούν να συνεργαστούν ακόμα και με το διάβολο για να πραγματοποιήσουν τους στόχους και τις επιδιώξεις τους. Σημαντικό για την κυβέρνηση Μπους είναι το Ιράν να επιλέξει μια φιλοαμερικανική γραμμή όπως το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν, η Τουρκία, το Κατάρ και άλλοι. Η πιθανή επέμβαση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στο Ιράν είναι της ίδιας φύσης με την επέμβασή του στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Γιουγκοσλαβία και άλλες χώρες, και πρέπει να καταδικαστεί. Οι ΗΠΑ έχουν ιμπεριαλιστικά πολιτικά, οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα, και κανένας σκεπτόμενος άνθρωπος δεν πρέπει να θεωρήσει ότι η ανάμειξη των ΗΠΑ στις ιρανικές υποθέσεις έχει να κάνει με τη δημοκρατία, την ελευθερία ή τη δικαιοσύνη. Αυτό δεν είναι παρά μια καθαρή ιμπεριαλιστική προπαγάνδα. Ο λαός του Ιράν μπορεί, από μόνος του, να νικήσει το αντιδραστικό θεοκρατικό καθεστώς και να χτίσει μια ελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία χωρίς τη «βοήθεια» του ιμπεριαλισμού. Οι Ιρανοί δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσουν τα γεγονότα του 1953, όταν ανατράπηκε ο πρωθυπουργός Mosadegh από κοινή αμερικανο-βρετανική επέμβαση μετά από την εθνικοποίησή της βιομηχανίας πετρελαίου. Ο σάχης επανεγκαταστάθηκε, η κατοχή και ο τρόμος έγιναν καθημερινά χαρακτηριστικά γνωρίσματα, και το δημοκρατικό κίνημα πνίγηκε στο αίμα. Κανείς δεν πρέπει να τυφλωθεί από το καθεστώς τρόμου στο Ιράν για να ξεχάσει για τους αποικιακούς και βάρβαρους στόχους του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Έξω οι ΗΠΑ από το Ιράκ άμεσα και χωρίς όρους!

Καμία κύρωση, καμία βόμβα ενάντια στο Ιράν!

Κόμμα Εργασίας του Ιράν (Toufan)
www.Toufan.org
Μάρτης, 2007


Ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Γαλλίας για τον 2ο γύρο των προεδρικών

Την 6η Μάη, φράσσουμε το δρόμο στο Σαρκοζύ

Το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών έφερε στην 1η θέση το Ν. Σαρκοζύ, εκπρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού, μπροστά από τη Σ.Ρουαγιάλ, εκπρόσωπο του σοσιαλ-φιλελευθερισμού.

Η έντονη συμμετοχή δείχνει πως οι εργάτες, οι νέοι, οι γυναίκες…με μια λέξη ο λαός μας κινήθηκε μαζικά γιατί συνειδητοποίησε το διακύβευμα αυτών των εκλογών, αυτών των πιο αντιδημοκρατικών από όλες τις άλλες, που δίνουν στον πρόεδρο εξουσίες κολοσσιαίες.

Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ παρουσιάζει ένα σοσιαλ-φιλελεύθερο πρόγραμμα, είναι έτοιμη να το διαπραγματευτεί με το Μπαϋρού, έναν δεξιό πολιτικό που κατάφερε να γίνει ένας διαιτητής του δεύτερου γύρου.

Η Σ. Ρουαγιάλ προώθησε τη λογική της «χρήσιμης ψήφου», αποσπώντας έτσι ψήφους από τους υποψήφιους που μιλούσαν εξ ονόματος της πάλης ενάντια στο φιλελευθερισμό. Αυτή που ήταν ένας σφοδρός υπέρμαχος του «Ναι» στο Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, αρκείται στο να «ακούει» τα αιτήματα του εργατικού και λαϊκού κινήματος που εκφραζόταν εδώ και μήνες, είτε αυτό ήταν το ζήτημα για το δικαίωμα στην κοινωνική στέγαση, να είναι προσβάσιμη σε όσο περισσότερους γίνεται, είτε το ζήτημα του άμεσου ορισμού του κατώτατου μισθού στα 1500 ευρώ καθαρά, των 300 ευρώ για όλους, την απαγόρευση των ομαδικών απολύσεων και στις υπεργολαβίες, το τέλος της ανασφάλειας, ειδικά για τους νέους, την άμεση και καθολική νομιμοποίηση όλων των χωρίς χαρτιά μεταναστών…Αν δεν πήρε καμία συγκεκριμένη δέσμευση έναντι αυτών των ζητημάτων, αυτό είναι γιατί δε θέλει να αγγίξει τα κέρδη των μονοπωλίων, δεν θέλει να αγγίξει την εξουσία τους και τα συμφέροντά τους…

Απέναντί της, ο Σαρκοζύ, οπαδός του μάχιμου νεοφιλελευθερισμού

Τα χρόνια που πέρασε στο υπουργείο εσωτερικών είναι η πιο μαύρη περίοδος για τις δημοκρατικές ελευθερίες. Έθεσε σε ισχύ ένα αστυνομικό κράτος πανταχού παρόν και πλήρες εξουσιών, που ποινικοποιεί κάθε μορφή κοινωνικής διαμαρτυρίας. Αντιγράφοντας αυτές τις θέσεις και τα μέτρα από τη βορειοαμερικανική συντηρητική δεξιά, μας ταξινομεί, προβαίνει στη διάκρισή μας και μας τιμωρεί ανάλογα με τα γονίδιά μας, και αυτό, από όσο πιο μικρή ηλικία γίνεται. Προάγει τον ατομισμό, συνώνυμο του «καθένας για τον εαυτό του».

Η άλλη πηγή έμπνευσής του είναι ο Λε Πεν. Με το πρόσχημα της περιθωριοποίησης του Εθνικού Μετώπου, όχι μόνο αναπαράγει τις ιδέες του, αλλά αρχίζει να τις εφαρμόζει, ειδικά στον τομέα της μετανάστευσης και της «ασφάλειας».

Στον οικονομικό τομέα, πασχίζει να επιβάλλει ολόπλευρα τα σχέδια των μονοπωλίων, τις ιδιωτικοποιήσεις, την κατάργηση του εργατικού δικαίου, τη συνέχιση της διάλυσης του κράτους πρόνοιας, Αυτό είναι, η «ρήξη» την οποία δε σταματά να υπόσχεται, υπό τα χειροκροτήματα της εργοδοσίας που ελπίζει να «πάρει τον αέρα» για να μας υπερεκμεταλλεύεται, να οργανώσει σε ακόμα πιο ευρεία κλίμακα, τον «ελεύθερο και ανόθευτο ανταγωνισμό» (σ. μετ.: όπως έλεγε χαρακτηριστικά το Ευρω-Σύνταγμα), με τις μετεγκαταστάσεις (των επιχειρήσεων) για όλο και πιο μεγάλα κέρδη.

Στο λόγο του για το 2ο γύρο, προσπάθησε να καμουφλάρει το εύρος της επίθεσης στην οποία προετοιμάζεται να προβεί ενάντια στους εργαζομένους και τις λαϊκές μάζες. Αλλά όταν έχει «ένα όνειρο», κρύβοντας τις φιλοδοξίες του, δεν το κάνει παρά για να γοητεύσει τους εκλογείς του Μπαϋρού, για να ξεχάσουν την επιθυμία για μια δεξιά εκδικητική που προωθεί πομπωδώς τις αντιδραστικές του ιδέες. Με 30% των ψήφων, αισθάνεται αρκετά δυνατός για την εκλογή του ως επικεφαλής του Κράτους.

Για μας, λοιπόν, είναι ξεκάθαρο:

Δεν πρέπει αυτός ο άνθρωπος των μονοπωλίων, αυτός ο οπαδός του μάχιμου νεοφιλελευθερισμού, ενισχυμένος από το μηχανισμό καταπίεσης που έθεσε σε ισχύ, αυτός ο προβοκάτορας-πυρομανής, που συνενώνει τα συμφέροντα του κράτους με το κόμμα του, να φτάσει σε αυτή τη θέση.

Στις 6 Μάη, πρέπει να φράξουμε το δρόμο στο Σαρκοζύ.


Παρίσι, 24 Απρίλη 2007
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας



Σημ: Λόγω έλλειψης χώρου η συγκεκριμένη ανακοίνωση δεν περιλαμβάνεται στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας.

 

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

62 χρόνια από τη μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών με οδηγητή τον Ιωσήφ Στάλιν

1η ΜΑΗ 2007: οι ρεφορμιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ από λακέδες του κεφαλαίου σε προκλητικούς υπερασπιστές-εκπροσώπους των «γαλάζιων» ληστών των Ταμείων των εργαζομένων

Η πρόσφατη κρίση της σοσιαλδημοκρατικής «Κ»ΝΕ: κρίση της πλήρους χρεοκοπίας της αντεπαναστατικής προδοτικής γραμμής της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ απέναντι στον αγώνα του φοιτητικού-πανεπιστημιακού κινήματος - Οι μεγαλειώδεις αγώνες των φοιτητών οδηγούν σε εκπαραθύρωση του γραμματέα της

Καρλ Μαρξ: 5/5/1818 - 14/3/1883

Εσθονία: Μεγάλη πρόκληση για όλους τους λαούς της Ευρώπης που πολέμησαν το ναζιφασισμό το γκρέμισμα του αντιφασιστικού Μνημείου της πρωτεύουσας Ταλίν

Ανακοίνωση του Κόμματος Εργασίας του Ιράν (Τουφάν) σχετικά με τα Αμερικάνικα σχέδια στη Μέση Ανατολή

Ανακοίνωση του ΚΚ Εργατών Γαλλίας για τον 2ο γύρο των προεδρικών

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55>