Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρ. Φύλ. 250 15-31/5/2007Αρ. Φύλ. 250 15-31 Μάη 2007
Μαρξισμός-Λενινισμός και προλεταριακός διεθνισμός

Νίκανδρος Κεπέσης

Στη μνήμη του ηγέτη του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη που δολοφονήθηκε από τη χρουστσοφική ηγεσία στις παγωμένες στέπες της Σιβηρίας κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες

Πριν μερικούς μήνες, τον περασμένο χρόνο, έστειλα στη γ.γ. του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα ένα αντίτυπο του τελευταίου μου βιβλίου με τίτλο «Προβληματισμοί γύρω από γεγονότα και πρόσωπα» (Αθήνα 2006) στο οποίο, ανάμεσα στα άλλα, αναφέρομαι και στη δολοφονία του Νίκου Ζαχαριάδη, ένα έγκλημα που διαπράχθηκε από την ΚΑ-ΓΚΕ-ΜΠΕ, γράφοντας ότι «την 1η Αυγούστου 1973 ο χρουστσοφικός ηγέτης Λ. Μπρέζνιεφ προχώρησε σε ένα έγκλημα που δεν τόλμησαν ούτε οι χιτλερικοί κατακτητές».

Ο ρεβιζιονιστής Λ. Μπρέζνιεφ δολοφόνησε το μεγαλύτερο Έλληνα επαναστάτη του 20ου αιώνα που συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάπτυξη του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας, αναλαμβάνοντας την ηγεσία του ΚΚΕ αρχές της δεκαετίας του ΄30, τον πρώτο αντιστασιακό και αρχιτέκτονα της μεγάλης εποποιίας της ΕΑΜΟ-ΕΛΑΣΙΤΙΚΗΣ Αντίστασης – με το ιστορικό γράμμα του ΄40 και την παράδοσή του απ’ τους φασίστες στους Γερμανούς ναζί – τον εμπνευστή, οργανωτή και καθοδηγητή του ένδοξου ΔΣΕ, το γραμματέα του ΚΚΕ και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς, Νίκο Ζαχαριάδη, μια απ’ τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος που πρώτος από όλους τους ηγέτες όρθωσε θαρραλέα το ανάστημά του στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, έναν επαναστάτη, που ο Ιωσήφ Στάλιν είχε χαρακτηρίσει «μεγάλο ηγέτη», σύμφωνα με μαρτυρία που έχει καταγράψει ο γνωστός οπορτουνιστής χρουστσοφικός Π. Δημητρίου, όπως του την αφηγήθηκε το 1955 στην Τασκένδη ο τότε πρώτος γραμματέας της ΚΕ του ΚΚ Ουζμπεκιστάν σύντροφος Νιγιάζοφ:

«Πρόσεξέ με», μου λέει ο Νιγιάζοφ. «Ο Ζαχαριάδης είναι μια από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος» και συνέχισε: «Θα σου αναφέρω τώρα μια δική μου προσωπική εμπειρία: στο 19ο συνέδριο του ΚΚΣΕ, το 1952 (που ήταν ουσιαστικά αφιερωμένο στην 73η επέτειο από τη γέννηση του Στάλιν), ήταν παρών και ο Ζαχαριάδης. Όλοι οι εκπρόσωποι των ξένων κομμάτων εκφωνούσαν εγκωμιαστικούς λόγους για την προσωπικότητα του Στάλιν. Όταν όμως εκφώνησε το λόγο του ο Ζαχαριάδης, στην αίθουσα έγινε το κάτι άλλο… Καθόμουν δίπλα στο Στάλιν στο προεδρείο», συνέχισε την αφήγησή του ο Νιγιάζοφ. «Και την ώρα εκείνη ο Στάλιν στράφηκε προς το μέρος μου και μου λέει: «Τον βλέπεις αυτόν; Αυτός είναι μεγάλος ηγέτης. Θα κάνει την επανάσταση όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη» (οι υπογρ. δικές μου) (Πάνος Δημητρίου: ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ, χρονικό μιας ζωής και μιας εποχής, σελ. 202-203, Αθήνα 1997)

Συνεχίζοντας έγραφα ότι η ηγεσία του ΚΚΕ και ο Χ. Φλωράκης, συμφωνώντας με τη σοβιετική ηγεσία, παρουσίασαν το έγκλημα της δολοφονίας του Νίκου Ζαχαριάδη σαν «αυτοκτονία» σημειώνοντας ότι «ο Χαρ. Φλωράκης φαίνεται ότι συναίνεσε με τη χρουστσοφική ηγεσία αν δεν της το ζήτησε εκείνος για τη δολοφονία του Ζαχαριάδη. Όπως και νάχει το ζήτημα ο Χαρ. Φλωράκης υπήρξε ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Ν. Ζαχαριάδη»(σελ.45).

Μετά από μέρες η Αλέκα Παπαρήγα σε τηλεφωνική επικοινωνία μου είπε ότι μ’ αυτό το βιβλίο «δεν συμφωνώ καθόλου».

Υπενθυμίζω εδώ ότι επικεφαλής της σοβιετικής ηγεσίας που παρουσίασε τη δολοφονία του Ν. Ζαχαριάδη σαν «αυτοκτονία» ήταν ο Μ. Γκορμπατσόφ, τον οποίο η Αλ. Παπαρήγα είχε επισκεφθεί στις 19 Ιουνίου 1991, επικεφαλής αντιπροσωπείας του ΚΚΕ αποτελούμενης από τους Ο. Κολοζώφ και Π. Τριγάζη, ηγετικά στελέχη τότε, μέλη του ΠΓ του Κόμματος, στον οποίο προσέφερε αντίγραφο μιάς προτομής του Ηρακλή για το «ηράκλειο έργο» που επιτελούσε.

Στο βιβλίο του ο γοητευμένος από τον Γκορμπατσώφ («η συνάντησή μου με τον Γκορμπατσόφ σημάδεψε τη ζωή μου» (σελ. 8-9) Π. Τριγάζης γράφει σχετικά: «εκεί τελείωσε η συζήτηση και ήρθε η ώρα, «κατά τα ειωθότα», να δώσουμε ένα αναμνηστικό δώρο στον Γκορμπατσόφ. Είχαμε μαζί μας ένα αντίγραφο μιας προτομής του Ηρακλή από το Μουσείο Μπενάκη. Το έδωσα στην Α. Παπαρήγα, η οποία προσφέροντας το στον Γκορμπατσόφ είπε: «Για το ηράκλειο έργο που κάνετε». Έτσι ακριβώς! Βγαίνοντας από το γραφείο του, ανταλλάξαμε με τον Γκορμπατσόφ τις καθιερωμένες χειραψίες» (Πάνος Τριγάζης: Συνάντηση με τον Γκορμπατσόφ, σελ. 37, εκδ. «Δελφίνι», Αθήνα 1992).

Πέρα από τα όσα γράφει ο Π. Τριγάζης αξίζει να αναφερθεί και η μαρτυρία του κομμουνιστή, πρώην πολιτικού πρόσφυγα στην Τασκένδη, αγωνιστή του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, συντρόφου Βασίλη Παπασωτηρίου που συνάντησε την Α. Παπαρήγα στη Μόσχα πριν συναντηθεί με το Μ. Γκορμπατσόφ:

«Ήταν η εποχή που είχα ετοιμαστεί για επαναπατρισμό στην Ελλάδα με την οικογένειά μου (γυναίκα, τρία αγόρια και μια κόρη), πλην της κόρης που ήταν στον τελευταίο χρόνο της Ιατρικής Σχολής Τασκένδης. Όμως δεν μου δίνανε το διαβατήριο δια μέσου της Οργάνωσής μας και αναγκάστηκα δι’ άλλης οδού να πάω στη Μόσχα να υπογράψω τα διαβατήρια. Έφτασα στη Λέσχη των Πολιτικών Προσφύγων στη Μόσχα. Εκεί με ενημέρωσαν ότι ήταν στη Μόσχα η γραμματέας του ΚΚΕ Α. Παπαρήγα, μαζί με τους Ο. Κολοζώφ και Π. Τριγάζη. Ρώτησα που είναι και μου είπαν ότι είναι μέσα στη Διεύθυνση και ότι τους έχουν στείλει από την ηγεσία του ΚΚΕ ως αντιπροσωπεία για συνάντηση με τον Μ. Γκορμπατσόφ.

Ζήτησα να τη δω ιδιαιτέρως. Δέχθηκε. Χαιρετηθήκαμε. Της ευχήθηκα καλή σταδιοδρομία και της είπα ύστερα, ότι κάνατε μεγάλο λάθος που ήρθατε να κάνετε αυτή την επίσκεψη. Σας βλέπω πολύ συμπαθητικιά συντρόφισσα και δεν θα ήθελα να χάσετε το κύρος σας με τη συνάντηση αυτή. Το καλύτερο θα ήταν να δικαιολογηθείτε με μια έκτακτη ασθένεια και να επιστρέψετε στην Ελλάδα αεροπορικώς. Μου είπε ότι έχουμε εντολή από το Κόμμα και προσωπικά από το σ. Χαρίλαο Φλωράκη και θα εκτελέσουμε τις εντολές τους. Της απάντησα: Θα είναι μεγάλο λάθος τη στιγμή που μετά από πολλά χρόνια εξορία στη Σιβηρία ο δολοφονημένος Ν Ζαχαριάδης παραμένει ακόμα εκεί θαμμένος να συναντηθείτε με τους υπεύθυνους-υπαίτιους. Αυτό είναι μεγάλο λάθος. Και τη στιγμή που δεν επιτρέπουν ελεύθερα τον επαναπατρισμό στην πατρίδα μας. Αλλά ακόμα δε βλέπετε τη μεγάλη προδοσία και ότι όλα βαδίζουν προς διάλυση;

Είναι βέβαια δική σας δουλειά τι θα κάνετε. Ελπίζω να συναντηθούμε στην Ελλάδα, αν μου επιτρέψουν την επιστροφή. Και απάντησε: Ότι κανένας δεν θα σας εμποδίσει. Χωρίσαμε και αμέσως πήγα στο γραφείο και μου έβαλαν τις σφραγίδες για την επιστροφή.

Αμέσως μετά επικοινώνησα με το αεροδρόμιο για αεροπλάνο, μέσω Κιέβου, για Αθήνα. Πήγα στο αεροδρόμιο και έφυγα για το Κίεβο όπου με περίμεναν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας».

Αλλά η Α. Παπαρήγα δεν επισκέφθηκε μόνο τον Μ. Γκορμπατσόφ προσφέροντάς του ως δώρο την προτομή του Ηρακλή και μάλιστα με την αφιέρωση για το «ηράκλειο έργο» που επιτελούσε δηλ. τη διάλυση του ΚΚΣΕ και της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά υπεράσπισε δραστήρια και στήριξε με συνέπεια και την αντεπαναστατική «Περεστρόικα» παρουσιάζοντάς την ως «σοσιαλισμό»: « Οι ιδέες της Περεστρόικα απαντούν στις απαιτήσεις της αναδιοργάνωσης του σοσιαλισμού και συμβάλλουν σημαντικά στην ανάπτυξη της σύγχρονης θεωρίας … του σοσιαλισμού, έκαναν το σοσιαλισμό πιο ελκυστικό» (Α. Παπαρήγα, «Πράβδα» 25/6/1991, από: «ΠΡΙΝ» 10/9/2006, σελ. 22).

Στον προσυνεδριακό διάλογο για το 17ο συνέδριο του ΚΚΕ σημείωνα μεταξύ άλλων και τα εξής:

«Η κρίση στο ΚΚΕ, 1989-1991, που αναφέρεται στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 17ο Συνέδριο και μίλησε στη συνέντευξη της και η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, συνδέεται έμμεσα με το 20ο (1956) Συνέδριο του ΚΚΣΕ, που οργάνωσε και διεύθυνε με τους στενούς συνεργάτες του ο Ν. Χρουστσόφ, που από μαρξιστές δημοσιογράφους χαρακτηρίζεται βάσιμα σαν ο «πνευματικός πατέρας» του Μ. Γκορμπατσόφ.

Σχετικά με αυτούς τους δύο έχω γράψει βιβλίο με τίτλο: «Χρουστσόφ και Γκορμπατσόφ – οι δύο βασικοί κρίκοι της προδοσίας». Το βιβλίο υπάρχει στη βιβλιοθήκη της ΚΕ του ΚΚΕ.

Πέρα απ’ τους ιμπεριαλιστές, στην προδοσία συνήργησαν και οι αντιδραστικοί και εχθροί της ΕΣΣΔ, που αυξήθηκαν ύστερα από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που για τη συντριβή των ναζιστικών και φασιστικών στρατευμάτων θυσιάστηκαν χιλιάδες στελέχη και πρωτοκλασάτα.

Την προδοσία άρχισε ο Νικήτα Χρουστσόφ, που διαδέχτηκε στη ηγεσία του ΚΚΣΕ και του Κράτους, τον δολοφονημένο από τον πράκτορα των ιμπεριαλιστών Μπέρια (5/5/53) και ολοκλήρωσαν ο Γιέλτσιν και ο Μ. Γκορμπατσόφ.

Ο πρώτος διέλυσε τη ΣΕ, αν και το δημοψήφισμα που διενήργησε κατά 73% ήταν αντίθετος ο πληθυσμός της ΣΕ. Ο δεύτερος, ο Μ. Γκορμπατσόφ διέλυσε το ΚΚΣΕ, χωρίς καμιά καταστατική διαδικασία, με μια σκέτη υπογραφή του, σάμπως το Κόμμα των Μπολσεβίκων να ήταν δική του περιουσία…

Με το 20ό (1956) Συνέδριο του ΚΚΣΕ, το Κόμμα των Μπολσεβίκων, από Κόμμα Μαρξιστικό-Λενινιστικό-Επαναστατικό, μετατράπηκε σε Κόμμα αναθεωρητικό, ρεφορμιστικό, αντεπαναστατικό. Κι από τότε άρχισε η αντεπανάσταση, που απλώθηκε σε όλα τα Κομμουνιστικά και Εργατικά κόμματα, που είναι το γνώρισμά τους σήμερα….

Από τότε άρχισε η αντεπανάσταση, που γκρέμισε ότι είχε οικοδομηθεί με τη θυσία της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων και επέδρασε αρνητικά σε βάρος των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων των πολιτών, των χωρών της πρώην ΕΣΣΔ και όλων των χωρών του κόσμου.

Με το 20ο Συνέδριο (1956) του ΚΚΣΕ ο αντισταλινισμός έγινε η ιδεολογία του ΚΚΣΕ.

Ξεκινώντας απ’ τα γεγονότα αυτά στον προσυνεδριακό διάλογο για το 16ο Συνέδριο του ΚΚΕ, πρότεινα την καταδίκη του 20ου Συνεδρίου (1956). Παράλληλα και την καταδίκη της 6ης πλατιάς Ολομέλειας (1956) της ΚΕ του ΚΚΕ, που συνήλθε αντικαταστατικά. Δηλ. όχι με απόφαση των οργάνων του ΚΚΕ, αλλά από μια Επιτροπή κομμάτων από σοσιαλιστικές χώρες που πρότεινε ο Ν. Χρουστσόφ.

Με την 6η εκείνη (1956) Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ κλήθηκαν και πήραν μέρος όλοι οι διαγραμμένοι από την Γ΄ Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ του 1950 με το Ν. Ζαχαριάδη σαν ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.

Επισήμανα ότι η καταδίκη του 20ου Συνεδρίου (1956) του ΚΚΣΕ είναι ζήτημα εξαιρετικής σημασίας, ηθικής, πολιτικής, θεωρητικής και ιστορικής, αποτελεί ένα άγος που βαραίνει και το ΚΚΕ, γιατί η ηγεσία που αναδείχτηκε από τους διαγραμμένους από το ΚΚΕ το 1950 (Παρτσαλίδης, Βαφειάδης, κ.λπ.) έκαμε αποδεκτές τις αποφάσεις του 20ου Συνεδρίου (1956).

Αυτό το άγος, το ηθικό έγκλημα για να εξαλειφθεί είναι ανάγκη να καταδικαστεί από το 16ο Συνέδριο του ΚΚΕ, το 20ο Συνέδριο και η 6η πλατιά (1956) Ολομέλεια της ΚΕ.

Αυτό έγινε αιτία για να μείνουν μακριά από το ΚΚΕ εκατοντάδες στελέχη και χιλιάδες μέλη, αγωνιστές, κομμουνιστές, να μην ενταχθούν στο ΚΚΕ.

Κάνω έκκληση στην ΚΕ του ΚΚΕ στον καθένα προσωπικά να σκεφθεί σοβαρά το πρόβλημα και να το αντιμετωπίσει σωστά, μαρξιστικά-λενινιστικά, για την πιο σωστή αντιμετώπιση και λύση – για την καταδίκη του 20ου (1956) Συνεδρίου του ΚΚΣΕ και της 6ης πλατιάς Ολομέλειας.

Αυτό αποτελεί ΧΡΕΟΣ του ΚΚΕ» («Ριζοσπάστης», 20 Νοέμβρη 2004, σελ. 12).

Συνεχίζεται...


Οι φασιστικοί τραμπουκισμοί των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ ('56)

Ανακοίνωση-καταγγελία

Καταγγέλλομε στην εργατική τάξη και το λαό, ότι την ημέρα της Πρωτομαγιάς προπαγανδιστική ομάδα της Οργάνωσης που βρέθηκε στο Σύνταγμα, δέχθηκε, κατά τη διάρκεια μοιράσματος της Πρωτομαγιάτικης προκήρυξης, φασιστική επίθεση τραμπούκων. μ’ εντολή προφανώς των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ και των ρεφορμιστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ, οι οποίοι προσπάθησαν να εμποδίσουν τους συντρόφους να κάνουν προπαγάνδα.

Κατά τη διάρκεια της επίθεσης, πέρα απ’ τις βίαιες σπρωξιές, τις βρισιές και τη χυδαία αλήτικη «γλώσσα» («συμπεριφορά» ανάλογη και πλέρια ανταποκρινόμενη στην αντεπαναστατική αστική ιδεολογίας του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού), οι τραμπούκοι προχώρησαν όχι μόνο στο σκίσιμο προκηρύξεων αλλά και σε σκίσιμο φύλλων της εφημερίδας «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» και μάλιστα του φύλλου που πρωτοσέλιδα είχε τη φωτογραφία του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη και αλύγιστου μπολσεβίκου επαναστάτη ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, μ’ αφορμή την επέτειο της γέννησής του (27 Απρίλη 1903), που η προδοτική σοσιαλφασιστική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ δολοφόνησε τον Αύγουστο του 1973, παραμονές της «μεταπολίτευσης», στη Σιβηρία, μετά 17 ολόκληρα χρόνια εξορίας και εξοντωτικών διώξεων, επαναστάτη που τον μισούν θανάσιμα οι δολοφόνοι του, χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ (΄56).

Ας σημειωθούν όχι μόνο για τους επαναστάτες κομμουνιστές αλλά και για κάθε αντιφασίστα-δημοκράτη:

Πρώτο, το σκίσιμο εφημερίδων, βιβλίων κλπ. σε τίποτε δεν διαφέρει από το κάψιμο βιβλίων στη ναζιστική Γερμανία απ’ τους φασίστες χιτλερικούς.

Δεύτερο, οι αντισταλινικοί-αντικομμουνιστές σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ – εκπρόσωποι και υπερασπιστές του αντεπαναστατικού αστικού ρεύματος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού που η εφαρμογή του αρχές-μέσα της δεκαετίας του ΄50 προκάλεσε στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες χώρες α) την καταστροφή του σοσιαλισμού και β) του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος – τρέμουν την ιδεολογικό-πολιτική αντιπαράθεση με τους επαναστάτες μαρξιστές δηλ. τους λενινιστές-σταλινιστές ζαχαριαδικούς εξαιτίας των αντιμαρξιστικών θέσεών τους περί «ειρηνικού περάσματος στο σοσιαλισμό», κλπ. του 20ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) και της πραξικοπηματικής «6ης Ολομέλειας» (Μάρτης 1956), γι’ αυτό και καταφεύγουν σε φασιστικούς τραμπουκισμούς.

Τρίτο, οι φασιστικοί τραμπουκισμοί των λακέδων του κεφαλαίου ρεφορμιστών ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ δεν μπορούν να φιμώσουν ούτε είναι σε θέση να εμποδίσουν τη διάδοση του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού, κοσμοθεωρίας του προλεταριάτου και του επαναστατικού κόμματος του.

Τέταρτο, δικαιολογημένα οι προδότες σοσιαλδημοκράτες ηγέτες – που με τη μόνιμη συνεργασία τους με την κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ έχουν μετατραπεί-εκφυλιστεί στις πιο διάσημες καπριτσιόζες φιλοκαραμανλικές μπαλαρίνες – μισούν τους επαναστάτες κομμουνιστές σταλινιστές-ζαχαριαδικούς και δεν τους θέλουν στις συγκεντρώσεις όπως επίσης πολύ δικαιολογημένα δέχονται με μεγάλη ευχαρίστηση τους χουντικούς (δήλωση Μάρτης 2001: «επανάσταση» το φασιστικό πραξικόπημα) και ναζιφασίστες («Έλληνας δεν γίνεται κανείς, Έλληνας γεννιέται») τύπου Ψωμιάδη στις συγκεντρώσεις τους που δηλώνει: «για ρωτήστε τους φίλους μου στο ΚΚΕ πόσες φορές έχω πάει στα συλλαλητήριά τους, εγώ δεν είμαι κομπλεξικός πολιτικός» («Βήμα» 3/9/2006, σελ. Α63), όπως βέβαια και η φίλη του σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα που κάθε χρόνο στέλνει τους δύσμοιρους ΚΝίτες να του λένε τα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα (φετινή φωτογραφία τριών ΚΝιτών με Ψωμιάδη: τηλεοπτικά κανάλια (2/1/2007) και εφημερίδα «Κόσμος του Επενδυτή», 5-7 Γενάρη 2007, σελ. 1 και 16).

 


«Άρση» της επιτήρησης με σκληρότερα αντιλαϊκά μέτρα για την επόμενη 4ετία

Η κυβέρνηση των «νταβατζήδων», των «καραγκιόζηδων» (Κεφαλογιάννης), των «γαλάζιων κουμπάρων» μαφιόζων, των απατεωνίσκων (λόγω ανεκπλήρωτων υποσχέσεων) και της συμμορίας των υπουργών ληστών των Ταμείων των εργαζομένων θα είχε κάθε «δικαίωμα» να πανηγυρίζει, αυτές τις μέρες, ένα τόσο «σπουδαίο» γι’ αυτήν γεγονός δηλ. την «άρση» της επιτήρησης της ελληνικής οικονομίας από τον ερχόμενο Ιούνη, επιτήρηση την οποία η ίδια χωρίς λόγο προκάλεσε-επέλεξε, αν αυτό δεν είχε βαρύτατες, ως τώρα αλλά και για το μέλλον, επιπτώσεις για τη χώρα και προπαντός για την εργατική τάξη και τις πλατιές λαϊκές μάζες.

Όμως είναι γνωστό ότι η διαβόητη και ανάμεσα στ’ άλλα ανόητη και νηπιώδης (για γέλια και για κλάματα, αφού ως αντιπολίτευση ισχυρίζονταν ότι γνώριζε τους οικονομικούς δείκτες) Αλογοσκούφεια δημοσιονομική απογραφή είχε σημαντικές και βαρύτατες ως τώρα αρνητικές επιπτώσεις: πρώτο, διέσυρε διεθνώς τη χώρα με το χειρότερο τρόπο, και δεύτερο, οδήγησε την οικονομία της σε επιτήρηση των Οργάνων της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, μ’ αποτέλεσμα να πληρώσουν βαριά τη συνέπειές της οι πλατιές λαϊκές μάζες, αλλά και επιπλέον, για το μέλλον, τρίτο: παρά την τυπική «άρση» της επιτήρησης τον Ιούνη, τα αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα αναμένονται πολύ σκληρότερα και πολύ μεγαλύτερης διάρκειας, τουλάχιστον ως το 2010, επειδή  ακριβώς η συνέχισή τους αποτέλεσε δέσμευση της κυβέρνησης απέναντι στην ΕΕ ώστε να ανακοινωθεί η άρση της επιτήρησης απ’ τα αρμόδια Όργανά της.

Σ’ αυτό το πλαίσιο αποφασίστηκε από τον υπουργό οικονομικών η περικοπή 430 εκατ. Ευρώ από τον προϋπολογισμό του 2007. 

Για το τι θα συμβεί τα επόμενα χρόνια εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι δηλώσεις στο «ΣΚΑΪ» (10/5/2007) του αρμόδιου Επιτρόπου της ΕΕ Χοακίν Αλμούνια που είναι πολύ αποκαλυπτικές.

Καταρχήν αποκαλύπτει τις κυβερνητικές δεσμεύσεις απέναντι στην ΕΕ όταν, μεταξύ άλλων, σημειώνει: «ο Γ. Αλογοσκούφης έχει δηλώσει πολλές φορές κατά τη διάρκεια του Γιούρογκρουπ και στις διμερείς επαφές μας ότι είναι δεσμευμένος στη δημοσιονομική πειθαρχία και ότι θα κρατήσουν οι ελληνικές αρχές τη δέσμευση για περαιτέρω δημοσιονομική εξυγίανση και μετά την άρση της επιτήρησης».

Ύστερα υπογράμμισε ότι «δεν έχουν λυθεί όλα τα προβλήματα σε σχέση με τα δημοσιονομικά μεγέθη της Ελλάδας. Το διαρθρωτικό έλλειμμα, δηλαδή το πραγματικό έλλειμμα που θα βγει όταν οι θετικές κυκλικές επιπτώσεις της ελληνικής οικονομίας εξαφανιστούν, θα δείτε ότι είναι ακόμα πολύ πιο πάνω από το 3% σε διαρθρωτικούς όρους, έτσι χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια και πιστεύω ότι όλοι συμφωνούν πως πρέπει να συνεχιστεί η δημοσιονομική επιτήρηση ακόμα και μετά τη διόρθωση του ελλείμματος κάτω από το 3%.»

Σ’ άλλο σημείο της συνέντευξής του συνδέει το ζήτημα του ελλείμματος με τις προγραμματισμένες αντιδραστικές νεοφιλελεύθερου χαρακτήρα «μεταρρυθμίσεις» στο Ασφαλιστικό: «πρέπει να πραγματοποιηθούν οι μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό συνταξιοδοτικό και λίγο-πολύ όλοι συμφωνούν ότι για να αντιμετωπιστούν οι επιπτώσεις από τη γήρανση του πληθυσμού, την παραγωγικότητα, την ανεργία, τα δημόσια οικονομικά, τις προοπτικές ανάπτυξης, πρέπει πρώτα να λυθεί το ασφαλιστικό ζήτημα».

Τέλος ζητά «λύση» του Ασφαλιστικού ως το 2010 δηλ. κατεδάφιση όλων των καταχτήσεων των εργαζομένων: «Η Ελλάδα χρειάζεται να κάνει περισσότερα βήματα για την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών της γιατί το διαρθρωτικό έλλειμμα είναι ακόμα πολύ υψηλό, γιατί ο μεσοπρόθεσμος στόχος (2010) πρέπει να θεωρηθεί πολύ σημαντικός και για να θεωρηθεί πετυχημένος χρειάζονται μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό»                   

Η συνέντευξη Αλμούνια δεν αφήνει κανένα περιθώριο για οποιεσδήποτε αυταπάτες στις γραμμές των εργαζομένων, όπως δεν επιτρέπει ούτε στην κυβέρνηση του σκανδάλου των «Ομολόγων» οποιουσδήποτε δημαγωγικούς ελιγμούς.

Πέρα, λoιπόν, απ’ την παραπέρα μείωση των μισθών και των συντάξεων και τον υψηλό πληθωρισμό, αναμένονται και νέοι δυσβάσταχτοι φόροι που θα προκαλέσουν ακόμα μεγαλύτερη χειροτέρευση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, δραστική περικοπή των δαπανών για την Παιδεία, την Υγεία και γενικότερα όλων των κοινωνικών δαπανών, συνοδευόμενα με κατεδάφιση των ασφαλιστικών τους καταχτήσεων, εκτός και αν τα «διορθώσει» όλα ο Θεός της «αγοράς» του Κ.Καραμανλή, που όμως η φίλη του Α. Παπαρήγα, αν και φιλόλογος, μας «πληροφορεί» σοβαρά-σοβαρά ότι πρόκειται για «ανήθικη αγορά» (λες και οι «αγορές» διακρίνονται σε «ηθικές» και «ανήθικες») και επομένως δεν πρόκειται να το πράξει, λόγω «ανηθικότητας» προφανώς, μη γνωρίζοντας η αξιοθρήνητη σοσιαλδημοκράτισσα ότι η «αγορά» δεν είναι φιλοσοφικό-ηθική κατηγορία αλλά συνδέεται με το εκμεταλλευτικό οικονομικό-κοινωνικό σύστημα του καπιταλισμού και είναι κατηγορία της αστικής πολιτικής οικονομίας. (Παπαρήγα: «η αγορά από τη φύση της είναι ανήθική» «Ρ» 13/9/2006 σελ. 7).


Ο Μπέρτολντ Μπρεχτ, το «Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ» και οι αρχιψευταράδες χρουστσοφικοί γκεμπελίσκοι του «Ριζοσπάστη»
 

Ο Μπρεχτ για το θάνατο του Στάλιν: «σταμάτησαν οι καρδιές των καταπιεσμένων και των πέντε ηπείρων, και εκείνων που έχουν απελευθερωθεί, και όλων, όσων  αγωνίζονται για την παγκόσμια ειρήνη όταν άκουσαν ότι ο Στάλιν είναι νεκρός. Αυτός ήταν η ενσάρκωση των ελπίδων τους. Όμως τα πνευματικά και υλικά όπλα, που αυτός δημιούργησε υπάρχουν και η διδασκαλία του είναι εδώ, για να δημιουργηθούν νέα» («Sinn und Form» 3/1953, σελ.10)

Η αστική σοσιαλδημοκρατική φυλλάδα «Ριζοσπάστης», όργανο της ΚΕ του «Κ»ΚΕ (΄56), γράφει για πολλοστή φορά ότι ο Μπέρτολτ Μπρεχτ τιμήθηκε τάχα με κάποιο ανύπαρκτο για εκείνη την περίοδο «Βραβείο ΛΕΝΙΝ»: «από την ομιλία του Μπρεχτ στην απονομή του Βραβείου «Λενιν» για την Ειρήνη το 1955» («Ρ» 4/5/2007, σελ. 25, και «Ρ» 5/5/2007, σελ. 3) – ένα απ’ τα χοντροειδέστατα, ανάμεσα σε πολλά άλλα, ιστορικά ΨΕΥΔΗ που διαδίδουν οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές όλων των χωρών εδώ και πάνω από μισό αιώνα με δυό πολιτικούς στόχους: α) να εξαφανίσουν το όνομα του μεγάλου επαναστάτη και κλασικού του Μαρξισμού ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ απ’ την ιστορία, β) να δηλητηριάσουν πρώτα απ’ όλα τη νεολαία και φυσικά την εργατική τάξη και τους λαούς, με αστικά χρουστσοφικά ψεύδη, ακολουθώντας πιστά τη συνταγή του ναζιφασίστα Γκέμπελς.

Για τους επαναστάτες κομμουνιστές σταλινιστές-ζαχαριαδικούς είναι ολωσδιόλου κατανοητό να μην αναφέρεται το όνομα του μεγάλου επαναστάτη απ’ τους λακέδες του κεφαλαίου σοσιαλδημοκτάτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ, αφού είναι γνωστό ότι κάθε αναφορά του ονόματος του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ προκαλεί, εξαιτίας του ταξικού μίσους, τρόμο και αλλεργικό σοκ σ’ αυτούς τους προδότες των συμφερόντων της εργατικής τάξης, της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Όμως σ’ αντίθεση με τον ψευδή ισχυρισμό (τιμήθηκε τάχα με το «Βραβείο Λένιν») των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ ’56, ο Μπρεχτ τιμήθηκε με το «Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ» και αυτό έχει καταγραφεί από τότε, δυστυχώς για τους ηγέτες του «Κ»ΚΕ, ως ιστορικό γεγονός σ’ ολόκληρο τον ευρωπαϊκό και το διεθνή τύπο, όπως και στον τύπο της ΛΔΓ που ως το 1957 τουλάχιστον, μεταξύ άλλων, και στο περιοδικό “Sinn und Form”, Zweites Sonderheft Bertolt Brecht, 1/1957 γράφεται: «Bertolt Brecht sprach in Moskau, Rede anlaeβlich der Verleihung des internationalen Stalin-Preises» (σελ.562) και στην εφημερίδα “Neues Deutschland” (28 Mai 1955). 

Ο μεγάλος Γερμανός επαναστάτης κομμουνιστής ποιητής Μπέρτολτ Μπρέχτ τιμήθηκε με το «Βραβείο Στάλιν» στις 21 Δεκέμβρη του 1954 και στις 25 Μάη του 1955 πήγε στη Μόσχα να το παραλάβει.

Όλες οι εκδόσεις έργων του Μπρεχτ από τη «Σύγχρονη Εποχή», εκδοτικό των χρουστσοφικών του «Κ»ΚΕ, επαναλαμβάνουν συνειδητά προκλητικά και μέχρι γελοιοποίησης το πασίγνωστο χρουστσοφικό ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΨΕΥΔΟΣ, ότι ο Μπρεχτ τιμήθηκε με το ανύπαρκτο τότε «Βραβείο Λένιν». Γι’ αυτό είναι προς τιμή δυο περιοδικών που καταγράφουν ακριβώς το ιστορικό γεγονός και γράφουν την αλήθεια: το ένα είναι η «Ε.Τ.»: «1954 21 Δεκέμβρη: του απονέμεται το Βραβείο Στάλιν. 1955 ταξίδι του Μπρεχτ στη Μόσχα να πάρει το Βραβείο Στάλιν» («Επιθεώρηση Τέχνης», τ. 83, Νοέμβριος 1961, σελ. 418, αφιέρωμα στον Μπρεχτ), το άλλο το περιοδικό «ΔΙΑΒΑΖΩ»: «1954 21 Δεκεμβρίου: τιμάται με το Διεθνές Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη» («ΔΙΑΒΑΖΩ», τ. 211/1989, σελ. 26, αφιέρωμα στο Μπρεχτ).

Τέλος, πέρα απ’ το ότι οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες «προσαρμόζουν» το επαναστατικό έργο του Μπρεχτ στη ρεφορμιστική τους γραμμή, παρουσιάζουν και τον ίδιο, ψευδέστατα βέβαια, όπως και όλοι οι αστοί και σοσιαλδημοκράτες, ως «μαθητή» του αντικομμουνιστή Καρλ Κορς («διδάχτηκε το Μαρξισμό απ’ τον αντιφασίστα βουλευτή του γερμανικού κομμουνιστικού κόμματος Καρλ Κορς», («Ρ», 14/8/2004, σελ. 28). Όμως ο Μπρεχτ υπήρξε αποκλειστικά και μόνο μαθητής των ΜΑΡΞ-ΕΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ και επιπλέον υπερασπιστής της δικτατορίας του προλεταριάτου και του «σοσιαλιστικού χαρακτήρα της Σοβιετικής Ένωσης» (Μπ.Μπρεχτ: Για τη Φιλοσοφία και το Μαρξισμό, σελ. 60-64, Αθήνα 1977).Και ακόμα πιο σημαντικό: υπεράσπισε και τις «δίκες της Μόσχας» (στο ίδιο, σελ. 71-76) σ’ εκείνη την πολύ δύσκολη και κρίσιμη για τη Σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση ιστορική περίοδο, παραμονές των πολεμικών προετοιμασιών της χιτλερικής Γερμανίας εναντίον της.


Προκήρυξη

ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Να επιστραφούν στα ταμεία τα κλεμμένα λεφτά των εργαζομένων

Εργαζόμενοι, ντόπιοι και ξένοι,
νέοι και νέες, γυναίκες και άνδρες,

Την 1η Μάη - τη μεγάλη αυτή μέρα διεθνούς Αλληλεγγύης και φωτεινό Σύμβολο της επαναστατικής ταξικής πάλης του προλεταριάτου στην πάλη του για την βίαιη-ένοπλη ανατροπή της εξουσίας της αντιδραστικής αστικής τάξης και την εξάλειψη του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος - οι εργαζόμενοι όλων των χωρών αποτίουν φόρο τιμής στους νεκρούς ήρωες του Σικάγου και τους μυριάδες που θυσιάστηκαν στους αγώνες για την απαλλαγή απ’ την καπιταλιστική εκμετάλλευση και καταπίεση και διαδηλώνουν την απόφασή τους να συνεχίσουν τον αγώνα για την υπεράσπιση των καταχτήσεών τους, την ανατροπή του καπιταλισμού και το σοσιαλισμό-κομμουνισμό αλλά και την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών τους, κατά του ρατσισμού, εθνικισμού-σωβινισμού, φασισμού και των ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Σε διάφορα σημεία του πλανήτη - με επίκεντρο Μέση Ανατολή, Ασία αλλά και τα Βαλκάνια-Μεσόγειο - οξύνονται οι αντιθέσεις μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων: απ’ τη μια ο υπαριθμόν 1 εχθρός και τρομοκράτης των λαών και κρατών, οι ΗΠΑ και απ’ την άλλη οι Ρωσία-ΕΕ-Ιαπωνία, κλπ. για το μοίρασμα των σφαιρών επιρροής και τον έλεγχο των πηγών πετρελαίου-αερίου και των οδών‑αγωγών διακίνησή τους, ενώ τελευταία οξύνεται η αντίθεση των ΗΠΑ με τη Ρωσία αλλά και με την ΕΕ εξαιτίας των προσπαθειών εγκατάστασης της λεγόμενης «αντιπυραυλικής ασπίδας» εκ μέρους των ΗΠΑ στο έδαφος Πολωνίας-Τσεχίας, που έχει προφανώς ως στόχο τη Ρωσία, αλλά θίγει άμεσα και την ΕΕ.

Οι λαοί όλων των χωρών, με πρωτοπορία την εργατική τάξη, παλεύουν κατά του ιμπεριαλισμού, ενώ οι σκλαβωμένοι λαοί του Αφγανιστάν και του Ιράκ συνεχίζουν με ακόμα μεγαλύτερη σφοδρότητα την ένοπλη πάλη τους, ο μεν πρώτος κατά των αμερικανοΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων κατοχής και ο δεύτερος κατά των αμερικανο-αγγλικών στρατευμάτων κατοχής και των ντόπιων δοσίλογων στους οποίους συμπεριλαμβάνεται και το χρουστσοφικό «Κ»Κ Ιράκ, αδελφό και στηριζόμενο απ’ το «Κ»ΚΕ κόμμα.

Όμως παρά την πάλη των λαών, με επικεφαλής το προλεταριάτο, τα προβλήματα της ανεργίας εκατοντάδων εκατομμυρίων, της φτώχιας και της εξαθλίωσης, κλπ. και των πολέμων δεν μπορούν να λυθούν όσο υπάρχει καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός. Μόνο η συντριβή και κατάργηση αυτού του εκμεταλλευτικού συστήματος ανοίγει το δρόμο για τη λύση τους με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου δηλ. της εξουσίας της εργατικής τάξης και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, όπως συνέβηκε στη σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ που δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την καπιταλιστική Σοβιετική Ένωση των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ επειδή αυτή είχε ήδη μπει στο δρόμο της καπιταλιστικής παλινόρθωσης μετά την ανατροπή της δικτατορίας του προλεταριάτου και την επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης αρχές‑μέσα της δεκαετίας του ‘50.

Στα 3 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας απ' την κυβέρνηση των «νταβατζήδων» (Καραμανλής) και των «καραγκιόζηδων»(Κεφαλογιάννης), πέρα απ την εξαπάτηση του λαού με την αθέτηση όλων των προεκλογικών υποσχέσεων (ΕΚΑΣ, αυξήσεις μισθών, νομιμοποίηση 250000 συμβασιούχων, ΛΑΦΚΑ 900000 συνταξιούχων, αγρότες, κλπ. κλπ.) που γι’ αυτό κατάχτησε επάξια τον τίτλο: κυβέρνηση προκλητικών πολιτικών απατεώνων, αναδείχθηκε σε κυβέρνηση πρωτοφανούς διαφθοράς, αρχίζοντας απ’ τους «γαλάζιους κουμπάρους» μαφιόζους κλπ. και φτάνοντας ως τη συμμορία των υπουργών Αλογοσκούφη-Δουκα-Τσιτουρίδη, με επικεφαλής τον αρχιερέα της διαφθοράς Κ.Καραμανλή, με τη στημένη κομπίνα-απάτη καταλήστευσης όλων των Ταμείων των εργαζομένων, το διαβόητο σκάνδαλο των «Ομολόγων» που δικαιολογημένα κυριαρχεί στην πολιτική επικαιρότητα με μόνη εξαίρεση το «Ριζοσπάστη» που το έχει εξοστρακίσει απ’ τις στήλες του, λόγω της φιλοκυβερνητικής του στάσης.

Εφαρμόζοντας μια ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική κατεδάφισης των καταχτήσεων των εργαζομένων, η κυβέρνηση Καραμανλή οδήγησε τις λαϊκές μάζες σ’ ακόμα μεγαλύτερη φτώχια και εξαθλίωση, έθεσε, με τη διαβόητη δημοσιονομική «απογραφή» την οικονομία της χώρας σε επιτήρηση από την ΕΕ, ενώ με την βλακώδη ενέργεια αναθεώρησης του ΑΕΠ από το 2000 (εικονική ανύπαρκτη αύξηση κατά 25%) καλούνται οι εργαζόμενοι να πληρώσουν ακόμα μεγαλύτερα βάρη.

Αν κατόρθωσε η κυβέρνηση να περάσει όλα τα αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα, αυτό οφείλεται στην προδοτική στάση των ρεφορμιστών εργατοπατέρων των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και των ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-ΑΥΤ.Παρέμβαση - τα φασιστοειδή της ΔΑΚΕ είναι πάντα με το μέρος των καπιταλιστών - και εξαιτίας της μόνιμης απεργοσπαστικής, με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις, τακτικής του ΠΑΜΕ που βρίσκεται σε πλήρη ευθυγράμμιση με την διασπαστική ταχτική της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή.

Στον πολιτικό τομέα πέρα απ’ την «επανίδρυση του κράτους» δηλ. την επανίδρυση του κράτους της φασιστικής Δεξιάς και την επικίνδυνη προώθηση της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής, κατά τη διάρκεια των αγώνων φοιτητών-πανεπιστημιακών σημειώνεται φασιστική εκτροπή της κυβέρνησης Καραμανλή που έφθασε ως και την ανοιχτή υμνολογία της φασιστικής χούντας απ’ τον κοιvοβουλευτικό της εκπρόσωπο προκλητικό φασιστοειδές Κ.Τασούλα από το βήμα της Βουλής. Οι μόνοι που δεν «ξέρουν» τίποτε για όλα αυτά είναι οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ, οι οποίοι: αντί να καταδικάσουν τη φασιστική εκτροπή και τις δολοφονικές επιθέσεις των ΜΑΤ προτίμησαν να μετατραπούν, δια στόματος Α. Σκυλάκου, σε εκπρόσωποι της κυβέρνησης Καραμανλή και του αρχιΜΑΤατζή Β.Πολύδωρα: «υπάρχουν δυνάμεις, είτε είναι εντός του κοινοβουλίου είτε εκτός, οι οποίες δεν παίρνουν τα απαραίτητα μέτρα περιφρούρησης» («Αυγή» 16/3/2007, σελ. 5, «Πριν» 18/ 3/2007, σελ.5 κλπ.), υπονοώντας προφανώς το ΣΥΝ και τις εξωκοινοβουλευτικές Οργανώσεις.

Απέναντι στις επιθέσεις της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή ο λαός δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Απ’ το Μάη-Ιούνη του περασμένου χρόνου κυριάρχησε ο μεγαλειώδης αγώνας των φοιτητών-πανεπιστημιακών ενάντια στον αντιδραστικό νόμο-πλαίσιο με τις ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ των φοιτητών και τις απεργίες διάρκειας των πανεπιστημιακών, στις οποίες αντιτάχτηκαν οι ΔΑΠ, σε συνεργασία με την ΠΚΣ («Κ»ΚΕ), αγώνας που διακόπηκε για να ξαναρχίσει μέσα Γενάρη με ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ που τελικά τις «έσπασαν» οι φοιτητικές παρατάξεις της ΠΑΣΠ(ΠΑΣΟΚ) και ΠΚΣ(«Κ»ΚΕ), κάτι που δεν είχαν πετύχει οι φασίστες της ΔΑΠ(ΝΔ) με τους τραμπουκισμούς και τη φασιστική τρομοκρατία. Όλα τα μεγάλα πολιτικά κόμματα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, «Κ»ΚΕ έτρεμαν και δεν ήθελαν τις ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ. Όμως αφού δεν μπόρεσαν να τις εμποδίσουν, τις υπονόμευαν συστηματικά ώσπου πέτυχαν τον τερματισμό τους. Σημαντική συμβολή στην πάλη του λαού αποτέλεσε και η μεγάλη, σπουδαίας σημασίας, απεργία των δασκάλων που σαμποταρίστηκε απ’ τους συνδικαλιστές του «Κ»ΚΕ σε συνεργασία με εκείνους της ΝΔ.

Παρά την απουσία επαναστατικών συνδικάτων και επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης, καθοδηγούμενου απ’ την κοσμοθεωρία του επαναστατικού μαρξισμού, δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού, ανάλογο του επαναστατικού Ζαχαριαδικού ΚΚΕ 1918-55, η εργατική τάξη και οι πλατιές λαϊκές μάζες μπορούν να αποκρούσουν τις επιθέσεις του κεφαλαίου, αν ακολουθήσουν: το δρόμο της ΕΝΩΤΙΚΗΣ-ΜΑΖΙΚΗΣ-ΜΑΧΗΤΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ, αποκρούοντας ταυτόχρονα τη διασπαστική απεργοσπαστική στάση των ρεφορμιστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ. Αυτό διδάσκει ο αγώνας των γάλλων εργαζόμενων του περασμένου χρόνου και η περίπτωση της απόσυρσης του αντεργατικού νόμου Γιαννίτση για το Ασφαλιστικό.

Κίνηση για την Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55
Μάης 2007

 


Ανακοίνωση του ΚΚ Εργατών Γαλλίας για το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών

Ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και το αστυνομικό κράτος, όλοι μαζί!

Με ένα ποσοστό συμμετοχής στο 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών πολύ υψηλό (86%), ο υποψήφιος της νεοφιλελεύθερης δεξιάς εκλέχτηκε με 53% των ψήφων. Είναι πολύ, πάρα πολύ. Είναι πολύ σοβαρό, και πολλές γυναίκες και άντρες, νέοι, γάλλοι, μετανάστες, με ή χωρίς χαρτιά, αισθάνονται να απειλούνται και ανησυχούν για το μέλλον τους. Είναι κυρίως επειδή υπάρχει συνειδητοποίηση των φόβων που προκαλεί το ότι ο Σαρκοζύ υποχρεώθηκε να επαναλαμβάνει ότι είναι υπέρ της ανοχής, εκθειάζοντας όμως χωρίς διακοπή μια Γαλλία που ισχυρίζεται ότι θα ενώσει γύρω από τις αξίες του.

Οι αξίες του, είναι κυρίως οι αξίες του Λεπέν και του ντε Βιγιέ. Οι ψήφοι των εκλογέων τους κατευθύνθηκαν μαζικά στο Σαρκοζύ που υιοθέτησε τις θέσεις τους και είχε ήδη αρχίσει να τις εφαρμόζει από τότε που ήταν υπουργός Ανασφάλειας. Ο Λεπέν και το Εθνικό Μέτωπο βρίσκονται σήμερα στη λογική της δεξιάς, η οποία αναλαμβάνει τη διαχείριση του Κράτους, συνεχίζοντας τον παροξυσμό τους.

Στην ομιλία του μετά την εκλογή του, ο Σαρκοζύ κάλεσε στην εθνική συμφιλίωση και θέλησε να δείξει μεγαλόψυχος έναντι της Σεγκολέν Ρουαγιάλ. Αλλά άμεσα επαναεπιβεβαίωσε ένα από τα πιο αντιδραστικά θέματα όλης του της προεκλογικής εκστρατείας: η εργασία, η τάξη, τα ήθη, η αξιοκρατία, και υποσχέθηκε άμεσα να θέσει σε εφαρμογή την πολιτική «ρήξης», συνώνυμο του κομπρεσέρ ενάντια στα κεκτημένα μας και τα οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα, ενάντια στις δημοκρατικές ελευθερίες και τα ασφαλιστικά ταμεία. Οι μεγάλοι καπιταλιστές τρίβουν τα χέρια τους, έτοιμοι να τα απλώσουν σε ό,τι απέμεινε από τις υπό ιδιωτικοποίηση δημόσιες επιχειρήσεις, και νέμονται τους πιο κερδοφόρους τομείς και επιχειρήσεις, ευνοημένοι και από τις φοροαπαλλαγές. Στη Γαλλία του Σαρκοζύ, είναι καλό να είσαι πλούσιος.

Ο Σαρκοζύ δεν σταμάτησε να προωθεί το σωβινισμό και τον εθνικισμό μιας Γαλλίας, που θέλει απαλλαγμένη από σύνδρομα, κυρίως σχετικά με το αποκιακό της παρελθόν. Η απόρριψη αυτού που αποκαλεί «μετάνοια» καταλήγει σε μια απολογία του «θετικού ρόλου της αποικιοίησης».

Αλλά είναι ο λαϊκισμός του, οι εργατίστικες κραυγές του, που τον καθιστούν έναν άνθρωπο εξαιρετικά επικίνδυνο, καθώς πέτυχε να εξαπατήσει λαϊκές μάζες και να τις κάνει να υιοθετήσουν τις θέσεις του. Αυτό είναι ένα νέο δεδομένο που πρέπει να ληφθεί υπόψη.

Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ χαιρέτισε τη νίκη του Σαρκοζύ. Το αποτέλεσμα που πέτυχε, της επιτρέπει να τεθεί επικεφαλής του σοσιαλ-φιλελεύθερου πόλου που προτίθεται να ανανεωθεί. Αυτή η ανανέωση, είναι προφανώς ένα άνοιγμα στους «κεντρώους», αυτούς που κέρδισε κατά την εκστρατεία της. Αυτό κάνει τους δελφίνους του Σοσιαλιστικού Κόμματος να τρίζουν τα δόντια καθώς φοβούνται μην περιθωριοποιηθούν κατά την φάση αυτή της ανασύνθεσης.

Έναντι του εργατικού και λαϊκού κινήματος ενυπάρχουν σήμερα αρκετές προκλήσεις.

Η πρώτη, είναι να μην δηλητηριαστεί από καμία ψευδαίσθηση σχετικά με τη φύση της πολιτικής που θα ακολουθήσει ο Σαρκοζύ. Είναι ένα από τα κεκτημένα της εκστρατείας, κυρίως των τελευταίων εβδομάδων, όπου η συνειδητοποίηση της φύσης αυτής της πολιτικής μεγάλωσε, χάρη στην εκστρατεία επεξήγησής της που αναπτύχθηκε σε διάφορα μέτωπα.

Η δεύτερη, είναι το ξεπέρασμα των διασπάσεων, για να αντιπαλέψουμε και να αντισταθούμε μαζί στην εφαρμογή αυτής της πολιτικής.

Η τρίτη, είναι, σε αυτή τη βάση, να ξαναρχίσουμε την οικοδόμηση ενός λαϊκού μετώπου πάλης ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό, στηριζόμενοι στα πολιτικά κεκτημένα που περιλαμβάνονται κυρίως στη «Χάρτα για την Εναλλακτική απέναντι στο φιλελευθερισμό», εμπλουτισμένη από την εμπειρία των αγώνων που αναπτύχθηκαν μετά τη συγγραφή της.

Αυτά είναι και τα καθήκοντα που πρέπει να εκπληρώσει το κόμμα μας.

Παρίσι, 6 Μάη 2007
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ανακοίνωση-καταγγελία: Οι φασιστικοί τραμπουκισμοί των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ ('56)

«Άρση» της επιτήρησης με σκληρότερα αντιλαϊκά μέτρα για την επόμενη 4ετία

Ο Μπέρτολντ Μπρεχτ, το «Βραβείο ΣΤΑΛΙΝ» και οι αρχιψευταράδες χρουστσοφικοί γκεμπελίσκοι του «Ριζοσπάστη»

Προκήρυξη: Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά - Να επιστραφούν στα ταμεία τα κλεμμένα λεφτά των εργαζομένων

Ανακοίνωση του ΚΚ Εργατών Γαλλίας για το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών: Ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και το αστυνομικό κράτος, όλοι μαζί!

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55>