Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρ. Φύλ. 251 1-15/6/2007Αρ. Φύλ. 251 1-15 Ιούνη 2007
«Επιχείρηση» συγκάλυψης του μεγάλου σκανδάλου των «Ομολόγων»
Να πληρώσουν οι «γαλάζιες» χρηματιστηριακές και οι «γαλάζιοι» μαφιόζοι και ΟΧΙ ο λαός με φόρους

Απ’ τις πρώτες κιόλας μέρες που είδαν το φως της δημοσιότητας οι αποκαλύψεις για το μεγάλο σκάνδαλο των «Ομολόγων» η κυβέρνηση των «νταβατζήδων» επιδόθηκε σε μια απέλπιδα προσπάθεια διάψευσής τους. Όταν δε τα ΜΜΕ και τα κόμματα της αντιπολίτευσης συνέχισαν με νέες αποκαλύψεις, η συμμορία των υπουργών ληστών των Ταμείων των εργαζομένων (Αλογοσκούφης-Δούκας-Τσιτουρίδης) μιλούσαν για «σκανδαλολογία» δηλ. εξακολουθούσαν να αμφισβητούν την ύπαρξη του σκανδάλου που οι ίδιοι είχαν σχεδιάσει, από κοινού προφανώς με τον Κ.Καραμανλή.

Όμως κάτω από το βάρος της χιονοστιβάδας των συνεχών αποκαλύψεων η κυβέρνηση των «γαλάζιων κουμπάρων» μαφιόζων υποχρεώθηκε σε άτακτη υποχώρηση-αναδίπλωση, παραδεχόμενη την ύπαρξη του σκανδάλου και σε εκπαραθύρωση ορισμένων διορισμένων στις διοικήσεις των Ταμείων «γαλάζιων» μαφιόζων, ενώ ο άβουλος και κλασικής ανικανότητας πρωθυπουργός της χώρας ως άλλος «τρεμάμενος και βαριά τραυματισμένος λαγός» πανικόβλητος δεν τολμούσε να εξέλθει της κρύπτης του, ελπίζοντας να διασωθεί απ’ τα δηλητηριώδη σκάγια των συνεχών αποκαλύψεων, που δεν άφηναν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης του πρωτοφανούς αυτού σκανδάλου καταλήστευσης των Ταμείων των εργαζομένων με εγκέφαλους τους υπουργούς της κυβέρνησής του, η οποία τώρα από κυβέρνηση απατεωνίσκων, «νταβατζήδων» και των «γαλάζιων κουμπάρων» μαφιόζων μετεξελίχθηκε σε κυβέρνηση συμμορίας υπουργών ληστών των χρημάτων των εργαζομένων.

Στο χορό της αμφισβήτησης του καραμπινάτου σκανδάλου των «Ομολόγων» δεν συμμετείχε μόνο ο φιλοκυβερνητικός αστικός τύπος αλλά και η σοσιαλδημοκρατική αστική φυλλάδα «Ριζοσπάστης» που πότε μιλούσε για «σκανδαλολογία» δηλ. αμφισβητούσε την ύπαρξη σκανδάλου και πότε για «γαλαζιοπράσινο «ριφιφί» στα Ταμεία…» («Ελευθεροτυπία» 21/3/2007, σελ.63 από «Ρ»), χωρίς βέβαια να παραλείπει να «διαφωτίζει»-δηλητηριάζει την εργατική τάξη και όλους τους εργαζόμενους με τις γνωστές σοσιαλδημοκρατικές αστικές αερολογίες: «η πολιτική των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ γεννά τα σκάνδαλα» («Ρ» 4/5/2007, σελ. 1) δηλ. τα σκάνδαλα τα γεννά τάχα η πολιτική των εκάστοτε αστικών κυβερνήσεων (= γνωστή αντιμαρξιστική αστική άποψη) και όχι ο καπιταλισμός, πως αυτά δεν είναι σύμφυτα και αναπόφευκτα στο καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα και επομένως αν «διορθωθεί» η πολιτική, τότε εξαλείφονται τάχα τα σκάνδαλα στα πλαίσια του καπιταλισμού ή αλλιώς στη διαβόητη «λαϊκή οικονομία» των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών που βέβαια σε καμιά περίπτωση δεν είναι σοσιαλισμός αλλά είναι ο σημερινός καπιταλισμός, στην καλύτερη περίπτωση «βελτιωμένος» αφού ως γνωστόν οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ αρνούνται: α) τη βίαιη-ένοπλη προλεταριακή επανάσταση και β) την αναγκαιότητα συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής – ολωσδιόλου απαραίτητων προϋποθέσεων και προκαταβολικών όρων για την εγκαθίδρυση «λαϊκής εξουσίας»-δικτατορίας του προλεταριάτου που θα εξαλείψει των καπιταλισμό και θ’ ανοίξει το δρόμο στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού (ανάλογα με το χαρακτήρα της επανάστασης).

Αλλά δεν έμεινε μόνο σ’ αυτά ο «Ριζοσπάστης», προχώρησε ως το τελευταίο σκαλοπάτι της προδοσίας, εγκαταλείποντας ακόμα και το ρεφορμισμό, ισχυρίζεται ότι η «κόντρα» αντιπολίτευσης-κυβέρνησης για το μεγάλο και πρωτοφανές σκάνδαλο των «Ομολόγων» λεηλασίας των Ταμείων των εργαζομένων είναι «καυγάς για το πάπλωμα» («Ρ») 1/6/2007, σελ.32: «πάλι στα άκρα (!) έφτασε η κόντρα για τα Ομόλογα (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ)! Ανέβηκε το θερμόμετρο του καυγά για το πάπλωμα!...»). «Καυγάς για το πάπλωμα», λοιπόν, η σημερινή διαμάχη για τα κλεμμένα χρήματα των εργαζομένων για το «Κ»ΚΕ!!!

Έτσι μ’ αυτή τους την τοποθέτηση οι λακέδες του κεφαλαίου χρουστσοφικοί ηγέτες του «Κ»ΚΕ αναδεικνύονται σε «λαμπρούς» εκπροσώπους και υπερασπιστές των συμφερόντων των «γαλάζιων» χρηματιστηριακών.

Εδώ και μήνες η κυβέρνηση των «νταβατζήδων» καταβάλει απεγνωσμένες προσπάθειες να συγκαλύψει με κάθε τρόπο το σκάνδαλο, πιέζοντας να σταματήσουν οι παραπέρα αποκαλύψεις και να καθυστερήσει η δικαστική έρευνα, ενώ τώρα σχεδιάζει να πληρώσει τα κλεμμένα ο λαός.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να απαιτήσουν επιστροφή όλων των κλεμμένων απ’ τα Ταμεία τους χρημάτων, τα οποία πρέπει να πληρώσουν αυτοί που τα έφαγαν και ΟΧΙ ο λαός με τους φόρους του, μέσω του κρατικού προϋπολογισμού δηλ. να πληρώσουν οι «γαλάζιες» χρηματιστηριακές, τράπεζες και τα «γαλάζια παιδιά» που καρπώθηκαν τις μεγάλες μίζες εκατομμύριων ευρώ.

Δεν υπάρχει βέβαια καμιά αμφιβολία ότι η κυβέρνηση Καραμανλή με το επιτελείο της ήταν εκείνη που σχεδίασε και έστησε τη μεγάλη κομπίνα-απάτη της καταλήστευσης των Ταμείων των εργαζομένων, είναι εκείνη που φέρει την κύρια και αποκλειστική ευθύνη. Όμως δευτερεύουσας σημασίας ευθύνη έχουν και οι συνδικαλιστικές παρατάξεις που συμμετέχουν στις Διοικήσεις των Ταμείων, όπως δείχνει η παρακάτω φωτοτυπία του αποσπάσματος των «Πρακτικών ΤΕΑΔΥ», όπου η απόφαση του Δ.Σ. υπήρξε ομόφωνη και την οποία ψήφισαν όλοι οι εκπρόσωποι της ΑΔΕΔΥ: 1 ΔΑΚΕ(ΝΔ), 2 ΠΑΣΚ(ΠΑΣΟΚ), 1 ΕΣΑΚ-ΔΕΕ(ΠΑΜΕ)-«Κ»ΚΕ, 1 ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ(ΣΥΝ).

Επομένως ψεύδεται ασύστολα η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα όταν ισχυρίζεται, ότι το κόμμα της είναι τάχα κατά του τζόγου, αφού α) η ίδια ομολογεί ότι «είχαμε συμφωνήσει, μέσα στις συνθήκες του καπιταλισμού που ζούμε, ότι θα μπορούσαν τα ασφαλιστικά ταμεία να παίρνουν κρατικά ομόλογα εγγυημένα» («Ρ»21/4/2007, σελ. 11), και β) όταν το ΠΑΜΕ ψήφισε μαζί με τις άλλες συνδικαλιστικές παρατάξεις να αγοραστούν τα διαβόητα «δομημένα ομόλογα», όπως δείχνει η φωτοτυπία των «Πρακτικών ΤΕΑΔΥ»:

 


Η Πανελλαδική απεργία στις 15 Μάη και η απεργοσπαστική, προς όφελος των «γαλάζιων» χρηματιστηριακών, στάση των ρεφορμιστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ

Το μεγάλο σκάνδαλο των «ομολόγων» δηλ. της πρωτοφανούς καταλήστευσης όλων (24) των Ταμείων των εργαζομένων ήταν αρκετό για να αποκαλύψει καταρχήν με τον πλέον χειροπιαστό τρόπο τον προδοτικό ρόλο των ρεφορμιστών εργατοπατέρων ηγετών του ΠΑΜΕ όχι μόνο ως υπηρετών γενικότερα του κεφαλαίου αλλά και επιπλέον σε δυο ειδικότερα επίπεδα και στη συγκεκριμένη περίπτωση: α) ως υπηρέτες, με τη γενικότερη στάση τους, των συμφερόντων των «γαλάζιων» χρηματιστηριακών, μα και β), ακόμα χειρότερα, ως απευθείας, ολόγυμνων πλέον και χωρίς προσχήματα, εκπροσώπων των «γαλάζιων» χρηματιστηριακών, αφού η Πρωτομαγιάτική συγκέντρωσή τους σημαδεύτηκε από την πλήρη απουσία – πέρα απ’ το ότι έπρεπε να αποτελεί το κεντρικό σύνθημα – του συνθήματος: «επιστροφή όλων των κλεμμένων από τα ταμεία», σ’ αντίθεση με τη συγκέντρωση των ρεφορμιστών εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ στο πεδίο του Άρεως, που είχε – και σωστά – την «επιστροφή των κλεμμένων» ως ΚΕΝΤΡΙΚΟ σύνθημα. Στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα κυριαρχούσε ως νοητό δηλ. μη αναγραφόμενο μεν αλλά πραγματικό ΚΕΝΤΡΙΚΟ σύνθημα: «ΦΑΤΕ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ».

Επιπλέον, κατά δεύτερο, αποκάλυψε, πέραν του ότι όλες οι Πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ είναι διασπαστικές, η φετινή όχι μόνο δεν ήταν «αριστερότερη» - στα πλαίσια προφανώς της ρεφορμιστικής γραμμής αυτών των συνδικαλιστικών παρατάξεων – εκείνης των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ, αλλά ήταν σαφώς σε δεξιότερη κατεύθυνση, αφού οι μεν εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ είχαν ως κεντρικό σύνθημα: «φέρτε πίσω τα κλεμμένα», ενώ οι εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ οργάνωσαν έτσι, από πλευράς περιεχομένου, τη συγκέντρωσή τους ώστε όχι μόνο να μην υπάρχει ως κεντρικό σύνθημα: «φέρτε πίσω τα κλεμμένα» αλλά να απουσιάζει εντελώς αυτό το σύνθημα, όπως εύκολα διαπιστώνεται από τις δυο αφίσες και τα πανώ του ΠΑΜΕ στη συγκέντρωση του Συντάγματος. Αξίζει επίσης ιδιαίτερα να υπογραμμιστεί ότι ανάλογο αίτημα για «επιστροφή των κλεμμένων» δεν υπήρχε ούτε στην Πρωτομαγιάτικη προκήρυξη του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ που γίνεται μόνο λόγος για «πολύμορφη λεηλασία των Ταμείων» («Ρ» 29/4/2007, σελ. 3) και τίποτα περισσότερο, αλλά ούτε και στην προκήρυξη των ρεφορμιστών του ΠΑΜΕ («Ρ» 15/4/2007, σελ. 3) και έτσι το σύνθημα του «Ριζοσπάστη» και του ΠΑΜΕ: «ΟΛΟΙ με το ΠΑΜΕ της ανυπακοής!» εκφυλίζεται σε: «ΟΛΟΙ με το ΠΑΜΕ της υπακοής-υποταγής στις «γαλάζιες» χρηματιστηριακές»!

Σε περίπτωση που η Πρωτομαγιάτική συγκέντρωση γινόταν στο ίδιο σημείο-χώρο, τότε οι εργαζόμενοι θα διαπίστωναν εύκολα, συγκρίνοντας τα κεντρικά συνθήματα για το επίκαιρο και ζωτικής σημασίας πρόβλημα της λεηλασίας των Ταμείων, ότι οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ τοποθετηθήκαν δεξιότερα των ρεφορμιστών της ΓΣΕΕ – στα πλαίσια προφανώς του ρεφορμισμού – τοποθετήθηκαν-συμπαρατάχθηκαν με τους κυβερνητικούς συνδικαλιστές των φασιστοειδών της ΔΑΚΕ στο συγκεκριμένο ζήτημα των κλεμμένων χρημάτων από τα Ταμεία των εργαζομένων δηλ. σιωπηρά τάχθηκαν, εμμέσως πλην σαφώς, υπέρ της μη επιστροφής στα Ταμεία των κλεμμένων απ’ τις «γαλάζιες» χρηματιστηριακές χρημάτων των εργαζομένων.

Επομένως καμιά ξεχωριστή συγκέντρωση, Πρωτομαγιάτικη ή άλλη, από ΜΟΝΗ της δεν εξασφαλίζει «προοδευτική» κατεύθυνση και πολύ περισσότερο επαναστατική συνδικαλιστική κατεύθυνση – αντίθετα, ο επαναστατικός της χαρακτήρας προσδιορίζεται-καθορίζεται αποκλειστικά και μόνο από το αν καταρχήν καθοδηγείται-κινείται στη γραμμή της επαναστατικής προλεταριακής ταξικής πάλης αντί της ρεφορμιστικής γραμμής της ταξικής συνεργασίας, και κατά δεύτερο από το περιεχόμενο των συνθημάτων δηλ. την υπεράσπιση προφανώς των συμφερόντων της εργατικής τάξης, που σχετίζονται με τα σημερινά προβλήματα.

Αν την Πρωτομαγιά οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ «ξέχασαν» εντελώς – προφανώς ευθυγραμμισμένοι με την κυβέρνηση – το σύνθημα για «επιστροφή των κλεμμένων», στην απεργία στις 15 Μάη υποχρεώθηκαν από τα πράγματα να το θυμηθούν – αφού αυτό δηλ. «η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΚΛΕΜΜΕΝΩΝ» ήταν το ΚΕΝΤΡΙΚΟ σύνθημα της απεργίας της ΓΣΕΕ – και να προβάλλουν ως σύνθημα το: «ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ΛΗΣΤΕΥΟΥΝ ΤΑ ΤΑΜΕΙΑ, ΔΩΣΤΕ ΠΙΣΩ ΟΛΑ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ» («Ρ») 10/5/2007, σελ. 13).

Όμως πρέπει να παρατηρηθεί ότι όταν οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ μιλούν για «επιστροφή των κλεμμένων», εννοούν, όπως και τα φασιστοειδή τύπου Πουπάκη (ΔΑΚΕ), «τα κλεμμένα 60 χρόνων» δηλ. να μην επιστραφούν ούτε τα τωρινά («Άσε ο Πουπάκης! Αυτός θα διεκδικήσει τα κλεμμένα από το 1950!!...», «Ρ» 11/5/2007, σελ. 2). Αποκαλυπτικό είναι ότι την ίδια μέρα της απεργίας, κατά τη διάρκεια της απεργοσπαστικής συγκέντρωσης του ΠΑΜΕ η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα, σε πλήρη ευθυγράμμιση με την κυβέρνηση, δήλωνε a la Πουπάκη (αντιγράφοντας προφανώς τα φασιστοειδή της ΔΑΚΕ-ΝΔ παρόλο που ο «Ρ» ειρωνεύεται τον εκπρόσωπό της): «οι εργαζόμενοι πρέπει να διεκδικήσουν ταυτόχρονα την επιστροφή όλων των κλεμμένων από τη δεκαετία του 1950» («Ρ» 17/5/2007, σελ 6 και 18/5/2007, σελ 7), αναγορεύοντας έτσι εθελοντικά τον εαυτό της σε κυβερνητικό εκπρόσωπο και φερέφωνο του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ..

Αλλά και όταν μιλά για «επιστροφή» η Παπαρήγα εννοεί, με στόχο να «ξελασπώσει» την κυβέρνηση, να «επιστρέψει τα κλεμμένα το κράτος» δηλ. να τα πληρώσουν οι εργαζόμενοι με τους φόρους τους μέσω του προϋπολογισμού και ΟΧΙ οι «γαλάζιες» χρηματιστηριακές: «αυτά να τα επιστρέψει το κράτος. Δεν θα μπούμε στην περιπέτεια να τρέχουμε σε διεθνή δικαστήρια, κλπ.» («Ρ» 18/5/2007, σελ. 7) δηλ ακριβώς αυτό που προτείνει ο ανεκδιήγητος χαζοχαρούμενος Αλογοσκούφης

Μια άλλη διαπίστωση για όποιον ήταν στη συγκέντρωση της πλατείας Εθνικής Αντίστασης και στην πορεία του ΠΑΜΕ είναι ότι το «ΔΩΣΤΕ ΠΙΣΩ ΟΛΑ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ» δεν υπήρχε ως κεντρικό σύνθημα του ΠΑΜΕ σε πανώ. Υπήρχε μόνο σε πανώ του Συνδικάτου οικοδόμων Αθήνας (βλέπε και «Ρ» 17/5/2007, σελ. 6) ούτε στα συνθήματα κατά τη διάρκεια της πορείας, ενώ ο «Ριζοσπάστης» πρόβαλλε-έδωσε ως «ξεκάθαρο μήνυμα» των εργαζομένων το: «αντιστεκόμαστε στα σχέδια της πλουτοκρατίας. Παλεύουμε για Κοινωνική Ασφάλιση αντίστοιχη των αναγκών μας» («Ρ» 17/5/2007, σελ. 6).

Ένα εξίσου σημαντικό και γενικότερης σημασίας ζήτημα είναι ότι και σ’ αυτή την Πανελλαδική απεργία της ΓΣΕΕ αναδείχθηκε εκ νέου α) ο απεργοσπαστικός, και προς όφελος του κεφαλαίο, ρόλος των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ με την ξεχωριστή διασπαστική συγκέντρωση και β) η έμμεση, αλλά σαφέστατη, συμπαράταξη-συνεργασία τους με την αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή τόσο γενικότερα όσο και στη συγκεκριμένη περίπτωση με το σκάνδαλο των «Ομολόγων» και την επιστροφή των κλεμμένων, γιατί αυτή η απεργοσπαστική στάση, όπως και κάθε ξεχωριστή συγκέντρωση, υπονομεύει ευθύς εξαρχής και διασπά άμεσα την ενότητα των εργαζομένων, αδυνατίζοντας στο έπακρο τον αγώνα τους, όπως και κάθε αγώνα, και καθιστά έτσι αναποτελεσματικές τις κινητοποιήσεις γενικά – η διασπαστική αυτή γραμμή των ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ είναι ενταγμένη-ευθυγραμμισμένη με τη διασπαστική ταχτική της κυβέρνησης στα πλαίσια της μόνιμης συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ – αλλά και τη συγκεκριμένη απεργιακή κινητοποίηση για την επιστροφή όλων των κλεμμένων από τα Ταμεία των εργαζομένων.

Επιπλέον η ξεχωριστή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ είναι απεργοσπαστική επειδή την Πανελλαδική απεργία δεν την κήρυξαν οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ αλλά οι ρεφορμιστές ηγέτες της ΓΣΕΕ, κάτι που συστηματικά αποσιωπούν και ψευδόμενοι δίνουν την εντύπωση ότι τις απεργίες τις οργανώνει το ΠΑΜΕ με το να γράφει ο «Ριζοσπάστης» για κάθε απεργία, αλλά και για την τελευταία απεργία: «ποιος οργανώνει τον αγώνα των εργατών 365 μέρες το χρόνο; Σίγουρα, όχι η ΓΣΕΕ. Βεβαίως, ναι το ΠΑΜΕ» («Ρ» 17/3/2007, σελ. 2).

Προφανώς ούτε η εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ ούτε εκείνοι του ΠΑΜΕ οργανώνουν τον αγώνα των εργατών. Αυτοί το μόνο που ξέρουν και πράττουν είναι να διασπούν, προς όφελος του κεφαλαίου, τον όποιο αγώνα, με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις, όπως έπραξαν με την απεργία των δασκάλων, τις κινητοποιήσεις φοιτητών-πανεπιστημιακών, αλλά και την τελευταία απεργιακή κινητοποίηση για την επιστροφή των κλεμμένων.


Φοιτητικές εκλογές 2007: Αναγκαία η πάλη για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος

Στις 9 Μάη πραγματοποιηθήκαν φέτος οι φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές μετά από απόφαση του απερχόμενου ΚΣ της ΕΦΕΕ και του ΚΣ της ΕΣΕΕ.

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν κάτω από:

Πρώτο, μετά τις πολύμηνες κινητοποιήσεις φοιτητών-Πανεπιστημιακών ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος και του νέου νόμου-πλαίσιο. Κινητοποιήσεις που σημαδεύτηκαν από τις μαζικότερες γενικές συνελεύσεις της δεκαπενταετίας, μαζικότατες καταλήψεις διαρκείας από τους φοιτητές και απεργία διαρκείας από τους Πανεπιστημιακούς

Δεύτερο, το ολοένα και εντεινόμενο προεκλογικό κλίμα για τη διενέργεια βουλευτικών εκλογών.

Αναλύοντας την κατάσταση στη χώρας μας θα λέγαμε ότι η ΝΔ συνέχισε και ενέτεινε την επίθεση στα δικαιώματα της νεολαίας προσπαθώντας με κάθε τρόπο να εφαρμόσει τις εντολές των ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών της ΕΕ για ένα εκπαιδευτικό σύστημα στα μέτρα τους αλλά και ότι ταυτόχρονα η φετινή χρονιά σημαδεύτηκε από την μαζικότατη και αποφασιστικότατη κινητοποίηση του εκπαιδευτικού κινήματος, που ξεκίνησε με τις απεργίες των δασκάλων και τις καταλήψεις των μαθητών και γενικεύτηκε με τις πρωτοφανής σε διάρκεια και μαζικότητα καταλήψεις διαρκείας του φοιτητικού κινήματος και τις απεργίες των καθηγητών.

Σε σχέση με τις φοιτητικές εκλογές η πρώτη και βασική παρατήρηση είναι ότι η μετατόπιση ψήφων που παρατηρήθηκε είναι πολύ μικρή σε σχέση με τον αναβρασμό και με τα αποτελέσματα που ανέμεναν οι δυνάμεις που ηγήθηκαν των κινητοποιήσεων. Ειδικότερα, η ΔΑΠ διατήρησε την δύναμή της και συνεπώς την πρωτιά που είχε πανελλαδικά. Το γεγονός αυτό έκανε την Γιαννάκου να τρέξει να δώσει τα συγχαρητήριά της στη ΔΑΠ, το οποίο φανερώνει και το άγχος της κυβέρνησης για το αποτέλεσμα. Η οριακή πτώση της ΔΑΠ είναι πολύ πίσω από τις απώλειες που θα έπρεπε να έχει ως υποστηριχτής της αντιεκπαιδευτικής κυβερνητικής πολιτικής.

Η ΠΑΣΠ είχε μεγαλύτερη πτώση από τη ΔΑΠ, αποτέλεσμα κυρίως της αμφιλεγόμενης πολιτικής γραμμής του πολιτικού της φορέα και της στάσης που κράτησε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, στάση στο πλευρό της κυβέρνησης.

Είναι αποκαλυπτικό για το κλίμα μέσα στο οποίο διεξήχθησαν οι φοιτητικές εκλογές ότι η αύξηση συμμετοχή δεν έκανε τα άλματα των προηγούμενων ετών και ας είχαν προηγηθεί μαζικότατες γενικές συνελεύσεις για μήνες ολάκερους.

Η ΠΚΣ -η παράταξη της σοσιαλδημοκρατικής «Κ»ΝΕ- έχοντας προσφέρει πολλές υπηρεσίες στην αστική τάξη στο παρελθόν με αποκορύφωμα την καταγγελία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το ’73 ως δημιούργημα 300 προβοκατόρων αποτελεί τον βασικό ανασταλτικό παράγοντα ενεργοποίησης του φοιτητικού συλλόγου και έχει εξελιχθεί σε ένα συντηρητικό αντιδραστικό μόρφωμα. Η ΠΚΣ είχε πτώση στα ΑΕΙ ως αποτέλεσμα της εχθρικής στάσης που υιοθέτησε απέναντι στις κινητοποιήσεις, τις καταλήψεις και τις μαζικές διαδικασίες -προφανώς με υπόδειξη-καθοδήγηση των «Κ»ΚΕ-«Κ»ΝΕ. Η στάση της, δημιούργησε σοβαρά προβλήματα στο εσωτερικό της με αποκορύφωμα την άρον-άρον εκπαραθύρωση του γραμματέα της «Κ»ΝΕ και την αντικατάστασή του από την ηγεσία. Όμως η κρίση των «Κ»ΝΕ-ΠΚΣ είναι κρίση και χρεοκοπία της προδοτικής σοσιαλδημοκρατικής γραμμής της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ απέναντι στις πρόσφατες μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις φοιτητών-πανεπιστημιακών. Οι σοβαροί τριγμοί στο εσωτερικό της «Κ»ΝΕ είχαν και το αποτέλεσμα μέλη της ΠΚΣ να την εγκαταλείψουν, κυρίως στην Αθήνα. Η πτώση της ωστόσο είναι αναντίστοιχη με τον υπονομευτικό φιλοκυβερνητικό ρόλο που έπαιξε κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων. Η άνοδος που παρουσιάζει στα ΤΕΙ, σε έναν χώρο που συμμετείχε μεν στις κινητοποιήσεις αλλά δεν αποτέλεσε την αιχμή των αγώνων οφείλεται στον ισχυρό οργανωτικό-εκλογικό μηχανισμό της και στην έλλειψη πραγματικής αριστερής δύναμης στα ΤΕΙ. Το ξέσπασμα και η διάρκεια των κινητοποιήσεων διέψευσαν πλήρως τους χρουστσοφικούς μύθους περί «κρίσης του φοιτητικού κινήματος».

Οι ΕΑΑΚ είχαν άνοδο στα ΑΕΙ, που οφείλεται κυρίως στην δημιουργία νέων σχημάτων σε χώρους όπου δεν παρέμβαιναν οι ΕΑΑΚ, παρά σε ουσιαστική άνοδο στις σχολές που είχε ήδη διακριτή παρουσία (π.χ. Πάτρα). Από αυτή την άποψη η «αύξηση 900 ψήφων» για τις οποίες πανηγυρίζει το ΠΡΙΝ είναι μάλλον μόνο για τις εντυπώσεις. Η στασιμότητα των ΕΑΑΚ στα ΤΕΙ και η αδυναμία τους να παρέμβουν ουσιαστικά στα ΤΕΙ χαρακτηρίζεται από το ΠΡΙΝ «ιστορικό κενό»(!) δείχνοντας ότι οι οπορτουνιστές του ΝΑΡ δεν έχουν διάθεση για πραγματική ανάλυση του αποτελέσματος των ΕΑΑΚ και ότι απλά παρακάμπτουν την πραγματικότητα.

Η νεοσύστατη αυτοαποκαλούμενη «Αριστερή Ενότητα» κατάφερε να αποσπάσει και αυτή ένα σημαντικό μερίδιο ψήφων, που είναι σίγουρα μεγαλύτερο από το άθροισμα των συνιστωσών της.

Πριν τις εκλογές έγιναν προσπάθειες για τη δημιουργία ενωτικών ψηφοδελτίων, τα οποία ευελπιστούσαν να εκφράσουν το κίνημα των καταλήψεων, χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα. Το αποτυχημένη εγχείρημα συνεργασίας ΕΑΑΚ-Πρ. «Γένοβα», το οποίο κατέρρευσε πριν μέσα σε μια εβδομάδα και μάλιστα προεκλογικά, καθώς και η μικρή δυναμική που ανέπτυξε η «Αριστερή Ενότητα» δείχνουν ότι κατά το διάστημα των κινητοποιήσεων ότι δεν έγιναν ουσιαστικά βήματα προς την ενότητα των αριστερών παρατάξεων σε μια πραγματική βάση και σωστή κατεύθυνση.

Το αποτέλεσμα των φοιτητικών εκλογών φανερώνει τις δυσκολίες τις οποίες περιέχει η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος, το πόσο σύνθετη είναι μια τέτοια διαδικασία και το πόσα λίγα έχουν γίνει προς σ’ αυτή την κατεύθυνση. Ταυτόχρονα επιβεβαιώνει ότι η ανασυγκρότηση του νεολαιίστικου κινήματος είναι διαλεχτικά δεμένη με την ανασυγκρότηση και την ανασύνταξη του κομμουνιστικού κινήματος της χώρα μας. Η έλλειψη κομμουνιστικού κόμματος και επαναστατικής κομμουνιστικής νεολαίας η οποία θα παρέμβει με αποφασιστικότητα, θα καθοδηγήσει και θα εμπνεύσει τις φοιτητικές μάζες ήταν ξεκάθαρη όλο αυτό το διάστημα. Η νεολαία, κατά το διάστημα των κινητοποιήσεων, εκφράστηκε θολά μέσα από τα ρεφορμιστικά και αριστερίστικα σχήματα τα οποία ήταν αναγκασμένα να αναπροσαρμόζουν τη γραμμή τους κατά περίσταση ώστε να μπορούν να εγκλωβίζουν τις φοιτητικές μάζες.

Σήμερα, απαραίτητη προϋπόθεση για να βγουν οι φοιτητές στο προσκήνιο και να πετύχουν πραγματικές νίκες, είναι η πάλη για την ανατροπή των αρνητικών συσχετισμών μέσα στο νεολαιίστικο κίνημα. Είναι απαραίτητο να συνεχιστεί η πάλη ενάντια στην κυβερνητική πολιτική και στα μέτρα που προωθούνται στην εκπαίδευση. Το αποτέλεσμα των εκλογών αντανακλά τη χρόνια κατάσταση αδυναμίας του φοιτητικού κινήματος να παρεμβαίνει ουσιαστικά αποκρούοντας την επίθεση που δέχεται στα δικαιώματά του αντανακλά την υποχώρηση των πραγματικών αριστερών δημοκρατικών δυνάμεων αλλά και τα αποτελέσματα της πολυδιάσπασης του κινήματος. Είναι αναγκαία σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, η δημιουργία ενός πόλου αντίστασης που θα έρχεται σε ρήξη με τους αστικούς και ρεφορμιστικούς φορείς της σύμπλευσης, της συνθηκολόγησης της ηττοπάθειας, που έχουν προξενήσει ανυπολόγιστη ζημιά στην υπόθεση του νεολαιίστικου κινήματος. Η νεολαία έχει αναδείξει στο παρελθόν γνήσια αγωνιστικά στοιχεία όπως οι νέοι της ΕΠΟΝ, της ΟΚΝΕ, του Πολυτεχνείου. Έτσι και σήμερα η νεολαία, κάτω από την καθοδήγηση των γνήσιων κομμουνιστικών αρχών, των αρχών του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού, πρέπει να στρατευθεί σε έναν αγώνα μαχητικό, πολιτικοποιημένο, αντιφασιστικό-αντιιμπεριαλιστικό, δεμένο με το λαϊκό κίνημα για την ανατροπή των αρνητικών συσχετισμών.


Ο υπεραντιδραστικός, αντικομμουνιστής και φασίστας Μπ. Γιέλτσιν και οι χρουστσοφικοί ηγέτες του «Κ»ΚΕ
 

Μ’ αφορμή το θάνατό του

Στις 23 Απρίλη πέθανε σε νοσοκομείο της Μόσχας από καρδιά ο γνωστός αντιδραστικός και πρώην στέλεχος του χρουστσοφικού ΚΚΣΕ Μπόρις Γιέλτσιν.

Η κηδεία του έγινε στο νεκροταφείο της Μόσχας «Νοβοντεβιτσι». Ο αντικομμουνιστής Γιέλτσιν τάφηκε δίπλα στο δάσκαλό του, το γνωστό αποστάτη και πράχτορα του διεθνούς ιμπεριαλισμού, Νικήτα Χρουστσόφ.

Με την παρουσία τους τίμησαν τον εκλιπόντα για τις υπηρεσίες του στο διεθνή ιμπεριαλισμό, οι πρώην πρόεδροι των ΗΠΑ, Τζορτζ Μπους (πρεσβύτερος) και Μπιλ Κλίντον, ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Τζον Μέϊτζορ, ο πρίγκιπας Άντριου, ο πρόεδρος της Γερμανίας Χορστ Κελερ, ο Λεχ Βαλέσα, κλπ., ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλάντιμιρ Πούτιν και ο πρώην χρουστσοφικός σύντροφός του αντεπαναστάτης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, που διέλυσε την καπιταλιστική Σοβιετική Ένωση.

Η αστική φυλλάδα «Ριζοσπάστης» των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ γράφει για τον Γιέλτσιν, διαδίδοντας τα γνωστά αστικά μυθεύματα του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού: «Θάφτηκε χτες ο Μπόρις Γιέλτσιν, γνωστός για την «προσφορά» του στην ανατροπή του σοσιαλισμού και την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Ρωσία και όλη την πρώην ΕΣΣΔ» («Ρ» 26/4/2007, σελ. 4).

Μερικές σύντομες παρατηρήσεις από τη σκοπιά του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού και σ’ αντιπαράθεση με τις αστικές απόψεις των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών:

Πρώτο, οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ θεωρούν το Γιέλτσιν κομμουνιστή, τουλάχιστον ως το 1989, επειδή αυτός «έγινε μέλος του ΚΚΣΕ το 1961, ενώ το 1985 υπήρξε πρώτος γραμματέας της Κομματικής Επιτροπής της Μόσχας, θέση από την οποία παραιτήθηκε τον Οκτώβρη του 1987» («Ρ» 24/4/2007, σελ. 18).

Όμως ο Γιέλτσιν δεν υπήρξε ποτέ κομμουνιστής αφού: α) όταν οργανώθηκε το 1961, το ΚΚΣΕ ήταν ήδη σ’ εκείνη την περίοδο ένα αστικό, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, κόμμα, επειδή δεν καθοδηγούνταν πλέον απ’ τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό αλλά απ’ το αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (= παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας) και το οποίο δεν ήταν, σύμφωνα και με τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές, κόμμα της εργατικής τάξης αλλά «κόμμα όλου του λαού» δηλ. «όλων» δήθεν των τάξεων της τότε σοβιετικής κοινωνίας: «το μαρξιστικό-λενινιστικό μας κόμμα, που γεννήθηκε σαν κόμμα της εργατικής τάξης, έγινε το κόμμα ολόκληρου του λαού» (Το 22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, σελ. 250, Αθήνα 1961), β) ποτέ ο ίδιος προσωπικά ο Γιέλτσιν δεν είχε εκφράσει ούτε είχε κομμουνιστικές απόψεις, όπως δεν είχε και το χρουστσοφικό αστικό-ρεβιζιονιστικό κόμμα στο οποίο ανήκε. Οργανώθηκε απ’ την αρχή σαν αστός αντεπαναστάτης, όπως και ο σύντροφός του Μ.Γκορμπατσόφ, σ’ ένα αστικό αντεπαναστατικό κόμμα, το ΚΚΣΕ, όταν η αποστάτρια ρεβιζιονιστική προδοτική κλίκα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ άνοιξε διάπλατα τις πόρτες του σ’ όλους τους αντεπαναστάτες, παιδιά πρώην τσιφλικάδων, κουλάκων και καπιταλιστών, μεταξύ των οποίων και ο σύντροφος της σοσιαλδημοκρατικής ομάδας των Φλωράκη-Παπαρήγα, Γεγκόρ Λιγκατσόφ (μέλος του ΠΓ επί Γκορμπατσόφ), από οικογένεια αντεπαναστατών που «χάθηκαν» 1937: «τα αρχεία των θυμάτων ήταν τελείως απόρρητα για τις κομματικές επιτροπές. Μερικές φορές είχαν απευθυνθεί σ’ εμένα τα μέλη του Κόμματος με το αίτημα να μάθουν για τους συγγενείς τους που χάθηκαν στη δεκαετία του ΄30, όμως δεν μπόρεσα καθόλου να τους βοηθήσω. Δε στάθηκε δυνατό ούτε κι εγώ ο ίδιος να θέσω το ίδιο ερώτημα για την τύχη της οικογένειάς μου το 1937» (Γ.Κ.Λιγκατσόφ: Το αίνιγμα Γκορμπατσόφ, σελ.327, Εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 1994)

Δέυτερο, σ’ αντίθεση με τους αντιμαρξιστικούς σοσιαλδημοκρατικούς ισχυρισμούς των χρουστσοφικών ηγετών του «Κ»ΚΕ, ο Γιέλτσιν δεν πρωτοστάτησε ούτε στην ανατροπή του σοσιαλισμού ούτε στην παλινόρθωση του καπιταλισμού, γιατί η ανατροπή του σοσιαλισμού και η έναρξη της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού σημειώθηκαν αρχές-μέσα της δεκαετίας του ΄50 μετά τη νίκη της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης και την πραξικοπηματική ανατροπή της δικτατορίας του προλεταριάτου με πρωτοστάτες-καθοδηγητές την προδοτική ομάδα των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ-Μικογιάν-Σουσλόφ κλπ. – ανατροπή που επισφραγίστηκε ανοιχτά και επίσημα το Φλεβάρη του ΄56, με τις αντεπαναστατικές θέσεις του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ, τόσο σχετικά με τα ζητήματα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού (διακοπή της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και εφαρμογή καπιταλιστικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεων μετά το ΄56) όσο και μ’ εκείνα της προλεταριακής επανάστασης («ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος», διατήρηση του αστικού κράτους, άρνηση της αναγκαιότητας της δικτατορίας του προλεταριάτου, κλπ.).

Τα παραπάνω ήταν όλα μια οδυνηρή για τους κομμουνιστές πραγματικότητα το 1961 που οργανώθηκε στο αστικό πλέον ΚΚΣΕ ο αντιδραστικός Γιέλτσιν.

Η τότε νέα εξουσία δεν ήταν πλέον προλεταριακή δηλ. δικτατορία του προλεταριάτου αλλά, σύμφωνα και με τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές, «κράτους όλου του λαού» δηλ. δικτατορία της υπό διαμόρφωση νέας αστικής τάξης με εκφραστή-καθοδηγητή το διαβόητο «κόμμα όλου του λαού»: σ’εκείνη την περίοδο «λύνεται» τάχα, κατά τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές, το «πρόβλημα της ανάπτύξης του κράτους της διχτατορίας της εργατικής τάξης σε παλλαϊκό κράτος, και της τύχης του στον κομμουνισμό. Το παλλαϊκό κράτος είναι το καινούργιο στάδιο στην εξέλιξη του σοσιαλιστικού κράτους, το σπουδαιότερο ορόσημο στο δρόμο της ανάπτυξης του σοσιαλιστικού κράτους σε κομμουνιστική αυτοδιοικούμενη κοινωνία» (Το 22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, σελ. 205 Αθήνα 1961).

Η Σοβιετική Ένωση ήταν σοσιαλιστική χώρα δηλ. χώρα της δικτατορίας του προλεταριάτου μόνο την περίοδο των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ (1917-1953), ενώ αντίθετα από τα μέσα της δεκαετίας του ΄50 ήταν μια καπιταλιστική χώρα δηλ. μια χώρα που είχε μπει στο δρόμο της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού μ’ απαρχή την ανατροπή της δικτατορίας του προλεταριάτου απ’ τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές.

Τρίτο, ο Γιέλτσιν συνέβαλε μόνο στο πέρασμα της Σοβιετικής Ένωσης από τον ιδιόμορφο κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό της περιόδου των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ στον παραδοσιακό καπιταλισμό της ατομικής ιδιοκτησίας και στο αστικό πολυκομματικό πολιτικό σύστημα.

Τέταρτο, ο Γιέλτσιν αρχικά ήταν ένας ρεβιζιονιστής αντικομμουνιστής-αντισταλινικός που στην πορεία μετεξελίχθηκε σ’ έναν φασίστα αφού έφτασε στο σημείο να πάρει σειρά φασιστικά καταπιεστικά μέτρα στα πλαίσια του αστικού πολυκομματικού πολιτικού συστήματος (τα πρώτα φασιστικά μέτρα είχαν παρθεί και ίσχυαν καθόλη τη Χρουστσο-μπρεζνιεφική περίοδο: απαγόρευση των έργων του Στάλιν και άλλων επαναστατικών έργων, φασιστική λογοκρισία σε έργα του Γκεόργκι Ντιμιτροφ και άλλων επαναστατών, απαγόρευση επαναστατικών σταλινικών Οργανώσεων, φασιστικές διώξεις κομμουνιστών, φυλακίσεις και εξορίες μεταξύ των οποίων πολλών Ελλήνων κομμουνιστών, εξοντώσεις και δολοφονίες, ανάμεσά τους και του αγαπημένου και χιλιοτραγουδισμένου ηγέτη του ΚΚΕ 1918-1955 ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ τον οποίο η φασιστική κλίκα του Μπρέζνιεφ δολοφόνησε τον Αύγουστο του ΄73, μετά από απαίτηση του αποστάτη προδότη σοσιαλδημοκράτη Φλωράκη).


Κομμουνιστικό Κόμμας Ισπανίας (μ-λ)

Οι νοσταλγοί του φασισμού σε δράση

Το Λαϊκό Κόμμα (ΛΚ) έχει συμμαχήσει με τις νεοναζιστικές και φαλαγγίτικες ομάδες, με την ιεραρχία της Καθολικής Εκκλησίας και τις οργανώσεις-δορυφόρους τους, όπως την Ένωση Θυμάτων της Τρομοκρατίας, για να ξεκινήσει την αντεπίθεσή του για την κατάληψη της εξουσίας, χρησιμοποιώντας κάθε μέσο που έχει στη διάθεσή του. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η στρατηγική του Λαϊκού Κόμματος υιοθετεί σημείο προς σημείο τις οδηγίες που μπορεί κανείς να βρει σε ένα εγχειρίδιο για φασιστικά πραξικοπήματα: χυδαίες εκστρατείες στα Μέσα Ενημέρωσης, συνεχείς κινητοποιήσεις των μεσαίων και των ανώτερων στρωμάτων της αστικής τάξης στους δρόμους, διασπορά φημών και ψιθύρων στους κόλπους του στρατού και μόνιμες επιθέσεις ενάντια σε όσους, μέσα στο κοινοβούλιο, την κυβέρνηση ή ό,τι απομένει από τους θεσμούς της ισπανικής αστικής «δημοκρατίας», δεν λυγίζουν ολοκληρωτικά στη θέα της πιο αντιδραστικής Δεξιάς.

Οι βόμβες της ΕΤΑ* στο αεροδρόμιο της Μαδρίτης, που εξερράγησαν σε αυτή την εγκληματική και ανόητη κίνηση, ήταν βούτυρο στο ψωμί του Λαϊκού Κόμματος για να κινητοποιήσει τις φασιστικές του ομάδες. Ένας από τους πυλώνες στους οποίους βασίζεται η φασιστική επίθεση είναι η υποστήριξη από τους δικαστικούς θεσμούς: το Συνταγματικό Δικαστήριο, το Ανώτατο Δικαστήριο, τον Άρειο Πάγο, που βρίθουν αντιδραστικών δικαστών και εισαγγελέων. Το μοναρχικό Σύνταγμα, με σωρεία περιορισμών και ξεπερασμένο, αποτελεί έναν δεύτερο πυλώνα. Είναι σε αυτούς τους θεσμούς που το Λαϊκό Κόμμα έχει εναποθέσει τις ελπίδες του για να καταργήσει, π.χ, το Καταστατικό που υιοθέτησε το κοινοβούλιο της Καταλονίας, μολονότι αυτό είναι σχεδόν όμοιο εκείνου που υιοθετήθηκε στην Ανδαλουσία με την υποστήριξη του Λαϊκού Κόμματος. Είναι μια απόδειξη των ορίων αυτού του μοναρχικού καθεστώτος, όρια που εμποδίζουν την ικανοποίηση των νόμιμων δημοκρατικών δικαιωμάτων των λαών της Ισπανίας τα οποία θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τα συμφέροντα της ολιγαρχίας που στηρίζει το καθεστώς.

Έναντι αυτής της αντιδραστικής απειλής, έχουμε μια δειλή σοσιαλιστική κυβέρνηση, ανίκανη να καταγγείλει ανοιχτά τον φασιστικό χαρακτήρα των ραδιουργιών του Λαϊκού Κόμματος, που δεν τολμά να καταγγείλει τα όρια που θέτει η φρανκική μοναρχία που μας ταλαιπωρεί, που δεν ήταν ικανή να καταγγείλει την ηγεσία του Λαϊκού Κόμματος για τις επιθέσεις της 11 Μάρτη 2004 στη Μαδρίτη**, η οποία μένει ατιμώρητη παρά τις ευθύνες που της αναλογούν για τον πόλεμο στο Ιράκ: αυτή η σοσιαλιστική Κυβέρνηση που αντιμετωπίζει το Λαϊκό Κόμμα σαν να ήταν μια ακόμα αστική δημοκρατική πολιτική δύναμη. Η θέση της Ενωμένης Αριστεράς είναι εξίσου αδύναμη και ηττοπαθής, πάντα στην ουρά του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ακολουθώντας το τυφλά.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας(μ-λ) διαπιστώνει την κρισιμότητα της πολιτικής κατάστασης που ενθαρρύνει το φασισμό. Η αντιδραστικότατη δράκα των ισπανών ολιγαρχών ακονίζει τα μαχαίρια της για να διεξάγει μια βίαιη επίθεση εναντίον των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων τα οποία, το Μάρτη του 2004, ανέτρεψαν την εγκληματική και καταστροφική κυβέρνηση του Αθνάρ. Οι πολιτικές και κοινωνικές Οργανώσεις που υπερασπίζουν τα συμφέροντα των λαών της Ισπανίας βρίσκονται στο στόχαστρο του Λαϊκού Κόμματος και είναι στο κέντρο αυτής της βίαιης εκστρατείας του. Δυστυχώς, την αντιδραστική αυτή ατζέντα συζήτησης έχουν υιοθετήσει τα πλέον πλατιά εργατικά και λαϊκά στρώματα. Αυτά έχουν χάσει την φυσική τους αναφορά και επαφή με την Αριστερά καθώς μεγάλο τμήμα της πολιτικής της ηγεσίας έχει ριχτεί στην αγκαλιά της ολιγαρχίας και του αστικού εθνικισμού, αρνούμενο την προοπτική μιας Ισπανίας λαϊκής, αλληλέγγυας και δημοκρατικής που θα αναγνωρίζει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.

Γι’ αυτό σήμερα που δεν υπάρχει ένα πολιτικό και κοινωνικό υποκείμενο ικανό να δώσει μια εναλλακτική πρόταση στα εργατικά και λαϊκά στρώματα και που θα έχει ως προοπτική την ανακήρυξη της 3ης Ισπανικής Δημοκρατίας, το ΚΚΙ(μ-λ) καλεί στην ενίσχυση των οργανώσεων και των πρωτοβουλιών που θα εργαστούν σκληρότερα από ποτέ για την οργάνωση του Λαϊκού Μετώπου, για να φρενάρει αυτή την επίθεση της φασιστικής Δεξιάς και για να βαδίσει στο δρόμο του ξεπεράσματος του μοναρχικού καθεστώτος.

Τέλος, μια απαίτηση των καιρών είναι η ενίσχυση των ενωτικών πρωτοβουλιών, με ξεκάθαρους στόχους μεν, αλλά και την αναγκαία ευελιξία δε, έναντι της δειλής στάσης της θεσμικής Αριστεράς και του παιδικού σεχταρισμού του ριζοσπαστικού οπορτουνισμού.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας(μ-λ) καλεί να υπερψηφιστούν, στις επερχόμενες εκλογές, υποψηφιότητες λαϊκές που θα θέτουν το ζήτημα του ξεπεράσματος του μοναρχικού καθεστώτος, αυτού του κληρονόμου του φρανκισμού. Η μη ρήξη με αυτό το φρανκικό καθεστώς εξηγεί το ότι η αντιδραστική Δεξιά μπόρεσε να διατηρήσει ανέγγιχτους τους μοχλούς πολιτικού ελέγχου που χρησιμοποιεί σήμερα για να αντιμετωπίσει τους λαούς της Ισπανίας.

Καμία λαϊκή ψήφος δεν πρέπει να καταλήξει στη φασιστική Δεξιά. «Νο Πασαράν» (Δε θα Περάσουν) πρέπει να είναι το σύνθημά μας: μια νίκη του Λαϊκού Κόμματος σήμερα δεν θα αποτελούσε μόνο μια απλή εναλλαγή στη διοίκηση του ισπανικού ολιγαρχικού καθεστώτος, αλλά και μια σοβαρή υποχώρηση και περιστολή στις τυπικές ελευθερίες, που είναι ήδη σοβαρά περιορισμένες, και τροχοπέδη στην πάλη για την 3η Λαϊκή και Όχι μοναρχική Δημοκρατία.

-Ούτε μια ψήφος στη φασιστική Δεξιά!
-Ενωτικές κινητοποιήσεις ενάντια στο φασισμό και την φρανκική μοναρχία!
-Εμπρός για μια δημοκρατική και ειρηνική επίλυση του Βασκικού ζητήματος!
- Ναι στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης!
- Εμπρός για μια Λαϊκή, μη μοναρχική και Ομοσπονδιακή Ισπανία!
-Εμπρός για το σοσιαλισμό!

 


(1) Η επίθεση στο αεροδρόμιο της Μαδρίτης, στις 30 του περασμένου Δεκέμβρη, είχε δύο θύματα και μεγάλες υλικές ζημιές. Μετά απ’ αυτή, η κυβέρνηση Θαπατέρο ανακοίνωση τη διακοπή των επίσημων συνομιλιών με την ΕΤΑ

(2) Οι επιθέσεις της 11ης Μάρτη 2004 στους σταθμούς των προαστίων έγιναν από ισλαμιστές κομάντος. Αλλά η κυβέρνηση Αθνάρ (Λαϊκό Κόμμα) προσπάθησε να αποδώσει την ευθύνη στην ΕΤΑ. Ένα τεράστιο λαϊκό κίνημα ξέσπασε ενάντια σ’ αυτή την προσπάθεια χειραγώγησης το οποίο κατήγγειλε τις φρανκικές αυτές πρακτικές. Ενίσχυσε την ισχυρή αντιπολίτευση στη συμμετοχή του ισπανικού στρατού στη συμμαχία του Μπους και οδήγησε στην εκλογική ήττα του Λαϊκού Κόμματος στις βουλευτικές εκλογές.

Σημείωση «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗΣ»: το φασιστικό «Λαϊκό Κόμμα της Ισπανίας» είναι αδελφό κόμμα της μοναρχοφασιστικής Νεας Δημοκρατίας (ΝΔ). Καθοδηγούνται και τα δυο στη δράση τους από τη φασιστική ιδεολογία.

Αξίζει να προσεχθεί ιδιαίτερα από τους νεότερους κομμουνιστές και αντιφασίστες η παραπάνω ορθή μαρξιστική εκτίμηση των ισπανών συντρόφων του φασιστικού χαρακτήρα του Λαϊκού Κόμματος, επειδή ακριβώς παρουσιάζει έντονες ομοιότητες-αναλογίες με τη ΝΔ – την οποία οι σοσιαλδημοκράτες του «Κ»ΚΕ θεωρούν «δημοκρατικό» αστικό κόμμα – όχι μόνο από πλευράς της κοινής φασιστικής ιδεολογίας αλλά και σε σχέση με τα ζητήματα του ιστορικού παρελθόντος (φασιστική δικτατορία κλπ.), την εχθρική στάση τους απέναντι στα σημερινά προβλήματα (δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα, κλπ.), το σωβινισμό-εθνικισμό, ρατσισμό, σχέσεις με την εκκλησιαστική αντίδραση, κλπ.

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η Πανελλαδική απεργία στις 15 Μάη και η απεργοσπαστική, προς όφελος των «γαλάζιων» χρηματιστηριακών, στάση των ρεφορμιστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ

Φοιτητικές εκλογές 2007: Αναγκαία η πάλη για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος

Ο υπεραντιδραστικός, αντικομμουνιστής και φασίστας Μπ. Γιέλτσιν και οι χρουστσοφικοί ηγέτες του «Κ»ΚΕ

ΚΚ Ισπανίας (μ-λ): Οι νοσταλγοί του φασισμού σε δράση

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55