Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρ. Φύλ. 252 15-30/6/2007Αρ. Φύλ. 252 15-30 Ιούνη 2007
Ταξίδι αποσταθεροποίησης και πολέμου στα Βαλκάνια
Η επίσκεψη του αρχηγού του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού Μπους

Το πρόσφατο ταξίδι του αρχηγού του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού – υπαριθμόν 1 εχθρού των λαών και των χωρών όλου του κόσμου – στα Βαλκάνια συνδέεται, πέρα απ’ τη γενικότερη όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ-Ρωσσία-ΕΕ, προπαντός με την τωρινή μεταξύ τους όξυνση και ταυτόχρονα αποτελεί «σφήνα», για Ρωσσία-ΕΕ, στο χώρο των Βαλκανίων.

Η τωρινή όξυνση προκλήθηκε απ’ τα σχέδια και την προσπάθεια των ΗΠΑ να εγκαταστήσουν τη λεγόμενη «αντιπυραυλική ασπίδα» σε Πολωνία και Τσεχία, που αν τελικά πραγματοποιηθεί, πέρα απ το προκλητικό της ενέργειας, θίγει άμεσα και τα συμφέροντα της ΕΕ αλλά και εκείνα της Ρωσσίας που δικαιολογημένα νοιώθει να απειλείται και να περικυκλώνεται απ΄ τις ΗΠΑ, αν επιπλέον παρθεί υπόψη και η παραχώρηση στρατιωτικών βάσεων στους αμερικανούς ιμπεριαλιστές από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία.

Η περιοδεία του Μπους σε Αλβανία-Βουλγαρία, πέρα απ’ την επίδειξη δύναμης, εκφράζει όχι μόνο την αποφασιστικότητα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού να μην αφήσει ελεύθερο το πεδίο δράσης των άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, Ρωσσίας-ΕΕ(ιδιαίτερα Γερμανίας-Γαλλίας), για παραπέρα διείσδυση στα Βαλκάνια αλλά και την επιδίωξή του να περάσει η στρατηγικού χαρακτήρα αυτή περιοχή υπό την κυριαρχία του και τον πλήρη στρατιωτικο-πολιτικό έλεγχο.

Η άφιξη του Μπους στα Τίρανα, με πρωτοφανή θριαμβευτική υποδοχή, είχε ως αντικείμενο την προώθηση της ένταξης των Αλβανίας, Κροατίας και ΠΓΔ Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ και την απόσχιση του Κοσόβου από τη Σερβία και τη δημιουργία, μέσω της ανεξαρτητοποίησης, αμερικάνικου προτεκτοράτου.

Στην κοινή συνέντευξη τύπου στα Τίρανα ο Μπους μεταξύ άλλων τόνισε για το Κόσοβο: «το τελικό αποτέλεσμα είναι η ανεξαρτησία. Ας βάλουμε μπρος τη διαδικασία… Το ζήτημα είναι, ανεξαρτησία ή όχι; Εμείς πιστεύουμε ισχυρά στην ανεξαρτησία… Το ζήτημα είναι, αν θα υπάρξει ένας ατελείωτος διάλογος για ένα θέμα στο οποίο έχουμε ήδη καταλήξει στην άποψή μας. Πιστεύουμε ότι το Κόσοβο έπρεπε να είναι ανεξάρτητο… το ιδανικό θα ήταν να πει και η Ρωσία οκέι ….»

Η ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου, που σημαίνει παραπέρα ακρωτηριασμό της Σερβίας και αλλαγή των συνόρων στα Βαλκάνια, θα οδηγήσει εκ νέου σε αποσταθεροποίηση τα Βαλκάνια και σε νέες ενδεχόμενες πολεμικές αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ των διαφόρων χωρών της περιοχής. Πιόνια στην αμερικάνικη σκακιέρα αποτελούν οι ξενόδουλες αστικές τάξεις των διαφόρων Βαλκανικών Χορών, που διακρίνονται για παροιμιώδη εθελοδουλία και είναι πάντα έτοιμες και προθυμότατες να προσφέρουν τις καλύτερες δυνατές υπηρεσίες τους στην προώθηση των σχεδίων του μεγάλου αφεντικού.

Οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ προσπαθούν να διατηρήσουν το μονοκρατορικό τους ρόλο στην Ευρώπη απ’ τη μια υπονομεύοντας την ενότητα της ιμπεριαλιστικής ΕΕ μέσω των διαφόρων φιλοαμερικάνικων κυβερνήσεων των χωρών-μελών της, ιδιαίτερα εκείνων της ανατολικής Ευρώπης, όπως ήδη έπραξαν στην περίπτωση του Ιράκ και τώρα με τη σχεδιασμένη εγκατάσταση της «αντιπυραυλικής ασπίδας» σε Πολωνία και Τσεχία και όσον αφορά τα Βαλκάνια να εμποδίσουν Γερμανία-Γαλλία να αυξήσουν την επιρροή τους σε αυτά. Απ΄ την άλλη καταβάλλουν κάθε προσπάθεια να τορπιλιστούν τα σχέδια και να ματαιωθούν οι επιδιώξεις της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας για μια ισχυρότερη παρουσία της στα Βαλκάνια και ευρύτερα στη Ευρώπη.

Η πρόσφατη περιοδεία του αρχηγού του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού δεν προμηνύει τίποτε το καλό για τους λαούς των Βαλκανίων: αντίθετα φέρνει μαζί της νέα αποσταθεροποιήση της περιοχής και ενδεχόμενες αιματηρές, και προς όφελος των σχεδίων των αμερικανών ιμπεριαλιστών, συγκρούσεις μεταξύ των Βαλκανικών χωρών που θα πληρώσουν με ποτάμια αίμα οι λαοί τους.


«Κ»Νίτες: Απ' τις γραμμές της σοσιαλδημοκρατικής «Κ»ΝΕ στις «στοργικές»-επικίνδυνες αγκαλιές των ναζιφασιστών Ψωμιάδη-Καρατζαφέρη

Όλα τα πρώην κομμουνιστικά κόμματα, που πρόδωσαν το μαρξισμό-λενινισμό και ακολούθησαν το αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (= παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας) ταυτόχρονα εγκατέλειψαν και τον προλεταριακό διεθνισμό και μπήκαν από τότε οριστικά και αμετάκλητα, ανοιχτά ή συγκαλυμένα, στο δρόμο του αντιδραστικού αστικού εθνικισμού με πιο ακραία περίπτωση στη χώρα μας αλλά και  διεθνώς, το σημερινό σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ(΄56)*.

Ας σημειωθεί ευθύς εξαρχής ότι ο αστικός εθνικισμός είναι διαμετρικά αντίθετος και εχθρικός απέναντι στον προλεταριακό διεθνισμό που έχει ως θεωρητική του βάση τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό, που καλλιεργεί τη διεθνιστική αλληλεγγύη και εκφράζει τα συμφέροντα του παγκόσμιου προλεταριάτου στην επαναστατική του πάλη ενάντια στον καπιταλισμό και τη διεθνή ιμπεριαλιστική αντίδραση. Και ακόμα ότι ο αντιδραστικός αστικός εθνικισμός στην πορεία της ανάπτυξής του πήρε και παίρνει διάφορες μορφές, πότε καλυμμένες με ψευτοσοσιαλιστικές φράσεις και πότε τη μορφή του ανοιχτού σωβινισμού, ρατσισμού, φασισμού, κλπ.

Απ’ τα τέλη της δεκαετίας του ΄70-αρχές της δεκαετίας του ΄80 στο χώρο του «Κ»ΚΕ παρατηρείται μια όλο και πιο εμφανής συγχώνευση του χρουτσοφικού ρεβιζιονισμού με τα αντιδραστικά ρεύματα της νέο-«ορθοδοξίας» (Κ.Μοσκώφ, κλπ.) και του εθνικισμού, μ’ αποτέλεσμα τα τελευταία χρόνια να κυριαρχούν ολοένα και εντονότερα στην ηγεσία του -  προπαντός μετά και την προσχώρηση σ’ αυτό της νέο-«ορθόδοξης» εθνικίστριας θεούσας Λ.Κανέλλη, που και τα δυό προπαγανδίζονται απ’ την ίδια ανοιχτά όχι μόνο στα διάφορα κανάλια αλλά και στον «902» και το «Ριζοσπάστη». Στο κυριακάτικο φύλλο του «Ριζοσπάστη» η Λ. Κανέλλη έχει τη δική της στήλη, που της παραχωρήθηκε από την ηγεσία μετά από απαίτησή της, με τον πολύ χαρακτηριστικό και αποκαλυπτικότατο τίτλο «Πατριδογνωμόνιο» και το χάρτη της Ελλάδας (φαίνεται πως ο «Ριζοσπάστης» τις άλλες μέρες, εκτός Κυριακής, δεν θεωρεί τον εαυτό του «πατριωτική» εφημερίδα) – σύμβολα και τα δυό του πιο ακραίου εθνικισμού της τουρκοφάγας θεούσας (ας αναφερθεί μόνο μια απ’ τις απειράριθμες δηλώσεις, πλήρως ευθυγραμμισμένη με την αντιδραστική εθνικιστική γραμμή του πνευματικού της πατέρα χουντο-Χριστόδουλου, σε εκπομπή του «Σκαϊ» (μ’ αφορμή το ιμπεριαλιστικό σχέδιο Ανάν): «ας θυμάται ο Ελληνικός λαός ότι σαν αύριο σουβλίστηκε ο Αθανάσιος Διάκος» («Τα Νέα» 23/4/2004, σελ.6). Το χάρτη της Ελλάδας τον τοποθέτησε στη στήλη της στο «Ριζοσπάστη», μιμούμενη-αντιγράφοντας το φίλο και ομοϊδεάτη της φανατικό εθνικιστή κλαψουρο-φασιστοειδές Γ.Τράγκα, που το έχει προμετωπίδα στη φυλλάδα του «Χώρα».   

Έτσι το αντιδραστικό φεουδο-αστικό ιερατείο με επικεφαλής το Χριστόδουλο απόχτησε τον αποκλειστικά δικό του εκπρόσωπο στο χώρο της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ που τον στηρίζει με φανατισμό, παρά τις παροιμιώδεις ασυναρτησίες της, σ’ όλα τα ζητήματα (ταυτότητες, κλπ.) και τον εγκωμιάζει ανοιχτά και προκλητικά – και μάλιστα ως βουλευτής του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ – δηλώνοντας γι’ αυτόν θορυβώδικα, ασυγκράτητα και ξετσίπωτα: «όταν ξέρεις ποιος δίνει χρήματα, ποιος τα χειρίζεται, τι αγοράζει και που τα πηγαίνει – γιατί θα πάνε και σε συγκεκριμένους φορείς με συγκεκριμένα αποδεικτικά – με κάνει να αισθάνομαι λίγο καλύτερα και ως χριστιανός και ως φιλάνθρωπος και ως πολίτης και ως βουλευτής» (δήλωση 14/1/2005).

Αλλά ο χουντο-Χριστόδουλος δεν έχει μόνο τον εκπρόσωπό του, στο πρόσωπο της Λ. Κανέλλη, στο «Κ»ΚΕ, έχει αποκτήσει και στο χώρο του «Ριζοσπάστη» ολόκληρη στρατιά «ψυχοπαίδια», όπως τους δημοσιογραφίσκους Δ.Μηλάκα, Θ.Λεκάτη, κλπ. με πιο φανατικό υπερασπιστή του αντιδραστικού φεουδο-αστικού ιερατείου το «καλογεράκι απ’ τ’ Αγιονόρος» Ν. Μπογιόπουλο που δεν θα διστάσει να γράψει εν έτει 2006 δηλ. 2 και πλέον αιώνες μετά τη Γαλλική Αστική Επανάσταση εξοργισμένα: «η χώρα δεν αντέχει ανάλογο «διχασμό» με εκείνο που προκάλεσε η απόφαση της κυβέρνησης Σημίτη για τις ταυτότητες» («Ρ» 7/9/2006, σελ. 31). Εδώ ο μεγαλοαστός Σημίτης βγαίνει απ’ τα αριστερά – στα πλαίσια προφανώς του αστικού πολιτικού συστήματος – στο τσιράκι του χουντο-Χριστόδουλου, ακριβώς επειδή  ορθότατα κατάργησε το θρήσκευμα από τις ταυτότητες – αίτημα των αστικών επαναστάσεων εδώ και εκατονταετίες – ενώ ο Ν.Μπογιόπουλος ξαναφορώντας «τα ράσα ο θεοφόρος» απαιτεί να διατηρηθεί το θρήσκευμα στις ταυτότητες ακόμα και στον 21ο αιώνα.

Ο Χριστόδουλος που δεν είναι αχάριστος απέναντι στους καλούς του φίλους, εκτιμώντας δεόντως τις προσφερόμενες εκ μέρους των σοσιαλδημοκρατών ηγετών υπηρεσίες, απλόχερα ανταποδίδει: συμπεριέλαβε και τους ψηφοφόρους του «Κ»ΚΕ, μα πρώτα απ’ όλα την ηγεσία του, στο πιστό ποίμνιό του δηλ. στο 97%-98% των δήθεν οπαδών του, αφήνοντας απ’ έξω μόνο εκείνους (2%-3%)του ΣΥΝ, επειδή ο ΣΥΝ του ασκεί κριτική, δηλώνει (28 Μάη 2007): «όλοι εκείνοι που θέλουν ουσιαστικά να συνθλίψουν την αξιοπρέπεια και το πρόσωπο αυτού του λαού βάλλουν εναντίον της εκκλησίας, γιατί ξέρουν ότι είναι προμαχώνας που αμύνεται σθεναρά για τα γερά και τα όσια… ποιος Έλληνας παραδέχεται σήμερα ότι δεν είμαστε έθνος, ότι δεν πρέπει να μιλάμε ελληνικά, ότι μπορούμε να ζούμε χωρίς Θεό και χωρίς πίστη; Το λένε όμως μερικοί που εσείς τους ψηφίζεται και τους βάζεται στη Βούλη…» και απευθυνόμενος σ’ αυτούς συνεχίζει: «είσθε μια ελάχιστη μειοψηφία του 2% και 3 %. Δεν μπορείτε εσείς με το 2% και 3% να επιβάλλεστε στο 97% και 98%».

Επομένως η παραπάνω συγκεκριμένη πολιτική παρέμβαση του Χριστόδουλου δεν τάσσεται μόνο «εμφανώς υπέρ των κομμάτων της πλουτοκρατίας, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ» («Ρ» 30/5/2007, σελ. 9), όπως ψευδέστατα και παραπλανητικά ισχυρίζονται οι δημοσιογραφίσκοι του «Ριζοσπάστη» για εξαπάτηση της εργατικής τάξης, αλλά και υπέρ του «Κ»ΚΕ, υπηρέτη-πράκτορα των συμφερόντων της πλουτοκρατίας στις γραμμές της εργατικής τάξης.        

Μα δεν είναι μόνο η Λ.Κανέλλη και οι άλλοι ηγέτες του «Κ»ΚΕ που υπερασπίζουν εθνικιστικές απόψεις. Είναι και η ίδια η Παπαρήγα που πήρε υπό την πλήρη υπεράσπιση τους νέο-«ορθόδοξους» εθνικιστές Κ.Ζουράρι-Λ.Κανέλλη, μέλη του εθνικιστικού «Δικτύου 21», όταν βρέθηκαν στις γραμμές του «Κ»ΚΕ, υποψήφιοι ευρωβουλευτές, που απαντώντας στις τότε επικρίσεις, είχε δηλώσει: «δεν είναι εθνικιστές όσοι υπερασπίζονται τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Και η ρετσινιά του εθνικιστή δεν κολλάει στο ΚΚΕ ούτε σε όσους πορεύονται μαζί του» («Ελευθεροτυπία» 18/3/2000), εννοώντας με το «πορεύονται μαζί του», τους θρησκόληπτους νέο-«ορθόδοξους» τουρκοφάγους εθνικιστές Κανελλο-Ζουράρηδες.

Είναι γεγονός ότι ο εθνικισμός δυνάμωσε περισσότερο αλλά και η πολιτική επίδραση της ηγεσίας της εκκλησίας στο χώρο του «Κ»ΚΕ έγινε μεγαλύτερη με την προσχώρηση και δράση της δεξιάς εθνικίστριας – τηλεστάρ ασυναρτησιών, αγραμματοσύνης και πρωτοφανούς ΟΝΝΕΔίτικης χυδαιότητας με τα περί «φούφοτου» κλπ. a la Τσιτσολίνα – Λ. Κανέλλη (μόνιμο, συνεχές, απωθητικό και βλακώδες ρεφραίν στα διάφορα κανάλια, και «ALPHA»-«Αυγή» (18/10/2006, σελ. 9): «πότε με τη ΝΔ, πότε με το ΠΑΣΟΚ, πότε με οποιονδήποτε, με τον φούφοτο»!!!).

Σήμερα η κυριαρχία του εθνικισμού-νέο-«ορθοδοξίας» στην ηγεσία του «Κ»ΚΕ δεν είναι μόνο εμφανής στις εθνικιστικές του τοποθετήσεις σε σειρά ζητήματα αλλά έχει πάρει και εξωτερικές μορφές, όπως η ανάρτηση της ελληνικής σημαίας μαζί με την κόκκινη στα κεντρικά γραφεία του Περισσού, η προβολή της ελληνικής σημαίας σε πανώ διαδηλώσεων για το Κυπριακό, η κάλυψη της σωρού του Χ.Φλωράκη με ελληνική (λες και δεν είναι γνωστό ότι είναι Έλληνας) και κόκκινη σημαία (σ’ αντίθεση με την περίπτωση Α.Κουνιάλ στην Πορτογαλία που η σωρός του ήταν σκεπασμένη μόνο με κόκκινη σημαία), η επιβολή στους συμμετέχοντες στην εκδήλωση για το ΔΣΕ στο Γράμμο, να κρατούν, μαζί με κόκκινες και ελληνικές σημαίες (λες και ο Γράμμος δεν είναι βουνό της Ελλάδας και πρέπει να φανεί η «ελληνικότητά» του), κλπ., κλπ.

Μιά απ’ τις τελευταίες εθνικιστικές τοποθετήσεις ήταν το αίτημα της «απόσυρσης» του βιβλίου Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού – κοινή θέση των εθνικιστών και του φεουδο-αστικού ιερατείου – με την οποία η Α. Παπαρήγα σημείωσε τη μεγαλύτερη και πιό αξιοζήλευτη επιτυχία στη ρεφορμιστική της πολιτική καριέρα: πέτυχε να γίνει πρωτοσέλιδο «αγκαλιά» με το χουντο-Χριστόδουλο (σε φωτομοντάζ βέβαια) στη βδομαδιάτική φασιστοφυλλάδα του γνωστού χουντοβασιλικού Γρηγόρη Μιχαλόπουλου, «Νεοι Ανθρωποι» (30/3/2007, σελ. 1) και με τον πολύ χαρακτηριστικό-αποκαλυπτικό τίτλο «Χριστόδουλος Παπαρήγα με την ίδια σκέψη στον ίδιο δρόμο», εννοώντας προφανώς στον ίδιο σκοταδιστικό νεοορθόδοξο και εθνικιστικό φασιστικό δρόμο.  

Η κατάσταση στο χώρο του «Κ»ΚΕ είναι κατά πολύ χειρότερη από ότι από πρώτη ματιά φαίνεται, αν στις εθνικιστικές και νέο-«ορθόδοξες» σκοταδιστικές απόψεις που κυριαρχούν στην ηγεσία, προστεθεί και το γεγονός ότι οι ηγέτες του ερωτοτροπούν και γοητεύονται, όπως οι ομοϊδεάτες τους παλιοί σοσιαλδημοκράτες μα και οι σοβιετικοί χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές της εποχής Μπρέζνιεφ και Χόνεκερ(DDR), όχι μόνο από τις απόψεις του φασίστα Oswald Spengler («Κυρ-Ρ» 13/6/2004, σελ. 6., 14/5/2004, σελ. 36, 30/1/2005 σελ. 6, 18/9/2005, σελ 6, 25/11/2006) αλλά ακόμα και από τον υπέραντιδραστικό Friedrich Nietzsche (πρόδρομος των ναζιφασιστικών χιτλερικών αντιλήψεων που τα έργα του «Ζarathustra» και «Wille zur Macht» κουβαλούσαν στο γυλιό τους αντιδραστικοί γερμανοί νεολαίοι αλλά και σοσιαλδημοκράτες φοιτητές στον Α΄ αλλά και οι ναζιφασίστες χιτλερικοί στρατιώτες στο Β΄ παγκόσμιο πόλεμο), οι ιρρασιοναλιστικές (= ανορθολογικές) απόψεις των οποίων αποτέλεσαν τη βάση των ναζιφασιστικών αντιλήψεων. Ο «Ριζοσπάστης» (30/6/2004, σελ. 24) προβάλει, διαφημίζει και εκθειάζει απ’ τις στήλες του, δια γραφίδος «ΘΥΜΕΛΗ», τον «αποκαθαρμένο» υποτίθεται, για να τον κάνει ελκυστικό στη νεολαία, «Ζαρατούστρα» του Νίτσε και τις αντιδραστικές του απόψεις περί «υπερανθρώπου», «θέλησης για δύναμη», «αιώνιας επιστροφής του ίδιου», κλπ. σκηνοθετημένο απ’ τον αντιδραστικό Κρ. Λούπα (Κρακοβία-Πολωνία) που παρουσιάστηκε στο Ελληνικό Φεστιβάλ στο «Ηρώδειο» 27 και 28 Ιούνη 2004.

Σε αντίθεση με την αντιδραστική θέση υπεράσπισης ανορθολογικών και φασιστικών απόψεων (Νίτσε-Σπέγκλερ) των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ, ο Otto Grotewohl (DDR), αναλύοντας-αντικρούοντας, από μαρξιστική σκοπιά, την επίδραση των υπεραντιδραστικών απόψεων του Νίτσε σε μεγάλο τμήμα της αστικής διανόησης της Γερμανίας ως τα μέσα του 20ου αιώνα, ορθότατα σημείωνε-συμπέρανε, το 1948, και για τη «Geschichtsphilosophie» (=φιλοσοφία της ιστορίας) του Oswald Spengler, μια απ’ τις πηγές της φασιστικής ιδεολογίας των χιτλερικών, ότι «τα νήματα της σκοτεινής και εχθρικής προς τον άνθρωπο διδασκαλίας του Spengler πηγαίνουν όχι μόνο στους Rosenberg, Dinter και Moeller van den Bruck, αλλά και κατευθείαν στο κακόφημο έργο του Χίτλερ «Ο Αγώνας μου»».

Παρακολουθώντας την πολιτική του «Κ»ΚΕ, τις τελευταίες δεκαετίες, πρέπει να σημειωθεί ότι η ηγεσία του, εξαιτίας της κυριαρχίας νέο-«ορθοδοξίας»-εθνικισμού:

α) δεν έχει μέτωπο πάλης κατά του φασισμού και έχει από χρόνια σβήσει τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ φασιστικών-αντιφασιστικών δυνάμεων,

β) δεν διεξάγει πολιτικο-ιδεολογική πάλη κατά του φασισμού, ρατσισμού και προπαντός κατά του σοβινισμού-εθνικισμού, που αρχίζει απ’ τους ανοιχτούς ναζιφασίστες της «Χρυσής Αυγής», «ΛΑΟΣ», κλπ., κυριαρχεί σ’ ολόκληρη τη μοναρχοφασιστική ΝΔ, τμήματα του ΠΑΣΟΚ και φτάνει ως την ηγεσία του «Κ»ΚΕ,

γ) δεν έχει μέτωπο πάλης κατά του αντιδραστικού φεουδο-αστικού ιερατείου μ’ επικεφαλής το χουντο-Χριστόδουλο,

δ) δεν έχει μέτωπο πάλης ούτε κατά της μοναρχοφασιστικής ΝΔ μα ούτε καν κατά των ανοιχτά ναζιφασιστικών Οργανώσεων «Χρυσής Αυγής», κλπ. και του κόμματος του Καρατζαφέρη «ΛΑΟΣ», που κι’ αυτό καθοδηγείται στη δράση του απ’ τη ναζιφασιστική ιδεολογία. Επιπλέον σ’ αυτό συμμετέχουν  γνωστοί φασίστες τύπου Πλεύρη (κόμμα «4ης Αυγούστου») και στελέχη (4) της «Χρυσής Αυγής» φιγουράρουν στο ευρωψηφοδέλτιο του «ΛΑΟΣ», συμμετοχή Βορίδη (αρχηγός της χουντικής ΕΠΕΝ, μετέπειτα επικεφαλής του φασιστικού «Ελληνικού Μετώπου» και εκπρόσωπος στην Ελλάδα του Γάλλου ναζιφασίστα, Ζαν Μαρί Λεπέν), ναζιστικός χαιρετισμός στο 3ο συνέδριό του (Φλεβάρης 2006) στη Θεσσαλονίκη, κοινή φωτογραφία στο συνέδριο του «ΛΑΟΣ»: Καρατζαφέρης-Γεωργιάδης-Βορίδης-Λιακόπουλος («Ελευθεροτυπία» 20/2/2006, σελ. 2), δήλωση Καρατζαφέρη, το Μάρτη 2005, στο συνέδριο του ναζιφασιστικού «Ελληνικού Μετώπου» του Βορίδη ότι επιθυμεί «κοινή πορεία με το «Ελληνικό Μέτωπο» και το Μάκη Βορίδη για να δημιουργήσουμε την ισχυρή πατριωτική αντίσταση…», δήλωση Καρατζαφέρη στο «Telesity» (16/1/1998), όταν ήταν ακόμα βουλευτής της ΝΔ, για συνεργασία με τη «Χρυσή Αυγή» («Βήμα» 11/9/2005, σελ. Α45). Γνωστό επίσης είναι ότι ο Γ. Καρατζαφέρης αποκαλούσε τους Α.Παπανδρέου και Κ. Σημίτη. «Εβραίους», ενώ ο εκδότης της φασιστοφυλλάδας «Α1» του ΛΑΟΣ, Θ.Μυλωνόπουλος, γνωστός χιτλερικός αντισημίτης, έγραφε παραμονές δημοτικών εκλογών (συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο Ν.Κακλαμάνη-ΝΔ): «τον Εβραίο και αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς», κλπ.κλπ., με τελευταίο (μέσα Ιούνη 2007), την πλήρη ταύτισή του με το φασίστα Μεταξά: «αν είμουν Καραμανλής θα έκανα τον Κοκκινούλη υπουργό Γεωργίας, όπως ο Μεταξας είχε κάνει το Δημητράτο».   

στ) Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ όχι μόνο δεν διεξάγει καμιά πάλη ενάντια στους ναζιφασίστες, αλλά στέλνει και τους δύσμοιρους «Κ»Νίτες να λένε τα Πρωτοχρονιάτικα κάλαντα, όπως δείχνει η φωτογραφία, (οΨωμιάδης ακούει τα κάλαντα από τρεις «Κ»Νίτες: κανάλια (2/1/2007) και εφημερίδα «Κόσμος του Επενδυτή» 5-7 Γενάρη 2007, σελ 1 και 16)  στο χουντο-ναζιφασίστα Π.Ψωμιάδη.

Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ (΄56), εκτός του ότι συμπλέει σε πολλά ζητήματα με το «ΛΑΟΣ» του Καρατζαφέρη, δεν ασκεί μόνιμα καμιά κριτική (τώρα λόγω εκλογών αναμένεται κάτι να ψελλίσει) σ’ αυτό το αντιδραστικό και επικίνδυνο κόμμα παρόλο που ο Καρατζαφέρης συχνά-πυκνά και διαρκώς λέει ότι συμφωνεί σε πολλά με το «Κ»ΚΕ και δηλώνει ότι το «ένα τρίτο των ψηφοφόρων του με αποδέχεται, όπως έδειξε πρόσφατη δημοσκόπηση της GPO» («Ελευθεροτυπία» 13/2/2006, σελ. 12), αλλά πολύ περισσότερο δεν το χαρακτηρίζει φασιστικό και ακόμα ο «Ριζοσπάστης» φτάνει στο πιο ακραίο αντιδραστικό σημείο: το διαφημίζει-προπαγανδίζει σαν αντιιμπεριαλιστικό-αντιαμερικάνικο («λιγότερη αμερικανοκρατία θέλει ο Καρατζαφέρης! Όπως λέμε, ολίγον έγκυος!...», («Ρ» 15/2/2006, σελ. 32). Αλλού ο Καρατζαφέρης δηλώνει: «έχουμε 22% ποσοστό ανθρώπων προερχόμενων από το «Κ»ΚΕ. Ο υπεύθυνος του Οργανωτικού του κόμματος, ο καθηγητής ο κ. Παπαγαρυφάλλου ήταν ιδεολόγος του ΚΚΕ» («ΜΕΤΡΟ», Γενάρης 2006). 

Πολύ χαρακτηριστική και άκρως αποκαλυπτική για τη στάση της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας απέναντι στο «ΛΑΟΣ» είναι και το τελευταίο 4σέλιδο άρθρο της Παπαρήγα που για το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη λέει ότι αποτελεί απλά και μόνο «παρακλάδι της φιλελεύθερης πολιτικής και ιδεολογίας, ανεξάρτητα αν ερωτοτροπεί και με το ΠΑΣΟΚ» («Ρ» 22/5/2007, σελ. 8). Δεν το αποκαλεί ούτε καν «ακροδεξιό» (αστικός όρος) σ’ αυτό το άρθρο ούτε σ’ άλλες περιπτώσεις που ρωτήθηκε-μίλησε για ΛΑΟΣ-Καρατζαφέρη, μετά από επιμονή δημοσιογράφων («Ρ» 30/5/2007, σελ.7, 1/6/2007, σελ. 9, κλπ.) όπως κάνουν οι αστικές εφημερίδες και πολύ περισσότερο δεν το χαρακτηρίζει ΝΑΖΙ-ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ, όπως στην πραγματικότητα είναι. Όμως είναι πασίγνωστο ότι ο ναζι-φασίστας Γ. Καρατζαφέρης ερωτοτροπεί – κι’ αυτό το αποκρύβει η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα – πρώτα απ’ όλα με το κόμμα της, αφού όταν ο Καρατζαφέρης ρωτήθηκε από το περιοδικό «Penthouse», αν δέχεται συνεργασία με το «Κ»ΚΕ, απάντησε: «βέβαια! Με πολύ χαρά. Αυτή τη στιγμή με την Αλ. Παπαρήγα συμφωνώ περισσότερο από κάθε άλλο πολιτικό στα εθνικά θέματα. Είμαστε δυό ξεχωριστοί πολιτικοί πόλοι που αντιστέκονται στην παγκοσμιοποίηση, στη νέα τάξη πραγμάτων και στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, όπως αυτός εκφράζεται σήμερα με τις κατακτήσεις χωρών» Penthouse» τεύχος Νοέμβρη-Δεκέμβρη 2002)

Αποτέλεσμα αυτής της προδοτικής πολιτικής σβησίματος της διαχωριστικής γραμμής φασιστικών-αντιφασιστικών δυνάμεων – τη διαχωριστική γραμμή μπουρζουαζίας-προλεταριάτου την έχει εγκαταλείψει απ’ την ίδρυσή του το «Κ»ΚΕ (Μάρτης 1956) με την αποδοχή του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και τη γραμμή της ταξικής συνεργασίας αντί εκείνη της επαναστατικής ταξικής πάλης – και εξωραϊσμού των διαφόρων φασιστών τύπου Ψωμιάδη-Καρατζαφέρη είναι να μεγαλώνει η επίδραση της εθνικιστικής-φασιστικής ιδεολογίας στις γραμμές του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ και να υπάρχουν σημαντικές διαρροές από την «Κ»ΝΕ προς το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη και ένα πολύ μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του να επιθυμεί ακόμα και την είσοδο του ναζι-φασιστικού ΛΑΟΣ στη Βουλή, χάνοντας έτσι δυστυχώς την αντιφασιστική πολιτική τους συνείδηση, όπως δείχνει πρόσφατη δημοσκόπηση:

-          «Το 60% των ψηφοφόρων του ΚΚΕ επιθυμεί την είσοδο του ΛΑΟΣ στη Βουλή.

-          Το 32% των «κόκκινων» οπαδών ακούει με συμπάθεια τις προτάσεις του ΛΑΟΣ για την πάταξη της διαφθοράς.

-          Το 35% εκτιμά τη στάση του ΛΑΟΣ απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες» («Ελευθεροτυπία» 10/6/2007, σελ. 11).

Όταν δε ο Καρατζαφέρης δίνει ονόματα προερχόμενων απ’ το «Κ»ΚΕ, ο «Ριζοσπάστης» γράφει για «κάποιους «πρώην» κομμουνιστές που στελεχώνουν το ΛΑΟΣ» και μιλάει για κάποιους «πολύ μακρινούς «πρώην» («Ρ»1/6/2007, σελ. 4) δηλ. αντί να ασκεί οξύτατη κριτική στο ΛΑΟΣ-Καρατζαφέρη, σφυρίζει και πάλι αδιάφορα.   

Ας μνημονευτεί τέλος, ανάμεσα σε άπειρες άλλες, η τραγική περίπτωση ενός εγγονού αντιστασιακών από χωριό της Αχαϊας που από την «Κ»ΝΕ εντάχθηκε στο «ΛΑΟΣ» και ύστερα ήταν υποψήφιος της «Χρυσής Αυγής» με το δημοτικό συνδυασμό «Αθήνα Πόλις Ελληνική», που συγκλονίζει όχι μόνο τους κομμουνιστές αλλά και κάθε αντιφασίστα: «Ονομάζομαι Ηλίας Λέντζος και είμαι υποψήφιος με το δημοτικό συνδυασμό «Αθήνα Πόλις Ελληνική» με επικεφαλής του συνδυασμού και υποψήφιο δήμαρχο τον κ. Δημήτρη Ζαφειρόπουλο… Με την μεταπολίτευση ο πατέρας μου εντάχθηκε στο ΚΚΕ που οι σύντροφοί σας το αποκαλούσαν «δογματικό», αναδείχθηκε σε στέλεχος του ΚΚΕ, ΚΟΒ Ψυρρή στη θέση του γραμματέα και διατήρησε τη θέση του μέχρι το θάνατό του. Ο ίδιος προσωπικά εντάχθηκα στην ΚΝΕ από το 1993 έως το 2003 όταν παραιτήθηκα τον Απρίλιο του 2003 και εντάχθηκα στο ΛΑΟΣ. Σήμερα είμαι υπερήφανος, διότι είμαι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τον συνδυασμό «Αθήνα Πόλις Ελληνική» και συνεχίζω τον Αγώνα των παρασυρμένων αθώων αγωνιστών της Αριστεράς. Για εθνική ανεξαρτησία και για λαϊκή κυριαρχία…» («Εποχή» 17/9/2006, σελ.2)

 * Για την περίπτωση του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ(΄56) πρέπει να σημειωθεί ότι ο εθνικισμός εκδηλώνεται αμέσως απ’ την αρχή (1956), όταν η ηγεσία του υιοθέτησε ανοιχτά την «αντεπιστημονική αστοτσιφλικάδικη θέση για ενότητα του Ελληνικού Έθνους απ’ την Αρχαία Ελλάδα, μέσα απ’ την Ελληνιστική Εποχή και τη Βυζαντινή αυτοκρατορία ως τις μέρες μας με το νεοελληνικό έθνος» (Ζαχαριάδης) δηλ. υιοθέτησε τη γνωστή εθνικιστική θέση της αντιδραστικής αστικής ιστοριογραφίας για «συνοχή στην τρισχιλιετή ιστορία του Ελληνισμού» ή «τρισχιλιετούς Ελληνισμού», διατυπωμένη απ’ τους Ζαμπέλιο-Παπαρηγόπουλο. Κι’ αυτό για να «υπερνικηθούν» τάχα οι «αντεπαναστατικοί δογματισμοί» (Π.Ρούσος) του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55, με πρόσχημα βέβαια «την ανάγκη να συμμορφωθεί η θεωρία μας με την ιστορική αλήθεια (Π.Ρούσος) δηλ. για να συμμορφωθεί-ανταποκριθεί «η θεωρία μας» στις ανάγκες και στα ταξικά συμφέροντα της κυρίαρχης αντιδραστικής αστικής τάξης.


Μαρξισμός-Λενινισμός και προλεταριακός διεθνισμός

Νίκανδρος Κεπέσης

Συνέχεια από το φ.250

Τον περασμένο χρόνο η Α. Παπαρήγα αναφερόμενη στη «σοσιαλιστική οικοδόμηση» της Σοβιετικής Ένωσης μνημόνευσε τα ονόματα των Λένιν, Στάλιν, Χρουστσόφ, Μπρέζνιεφ, Γκορμπατσόφ για να συνεχίσει για την περίοδο, «όπου μπήκαν οι βάσεις της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Συμπίπτει να είναι ο Στάλιν. Εγώ σας λέω ότι αν δεν ήταν ο Στάλιν και ήταν ένας άλλος, ίδια θα γινόταν η οικοδόμηση» («Ριζοσπάστης», 19 Γενάρη 2006, σελ. 8).

Με άλλα λόγια η Α. Παπαρήγα ισχυρίζεται, και μάλιστα ακόμα και σήμερα, ότι αν στη θέση του Στάλιν, που εφάρμοζε μαρξιστική-λενινιστική γραμμή, ήταν οι Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ και Γκορμπατσόφ, που εφάρμοσαν ρεβιζιονιστική αντιμαρξιστική γραμμή, και τότε «ίδια θα γινόταν η οικοδόμηση».

Όμως, τα γεγονότα που επακολούθησαν μετά το ΄56 και η ίδια η πορεία της Σοβιετικής Ένωσης διαψεύδουν αυτό τον αντιμαρξιστικό ισχυρισμό της Α. Παπαρήγα. Η εφαρμογή της ρεβιζιονιστικής αντιμαρξιστικής πολιτικής των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ όχι μόνο διέκοψε τη σοσιαλιστική οικοδόμηση αλλά οδήγησε τη σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση στο δρόμο της παλινόρθωσης του καπιταλισμού. Γιατί, όπως σημείωνα το 1998, «ο Χρουστσόφ με τη ρεβιζιονιστική του παρέα αντικατέστησε τη δικτατορία του προλεταριάτου με το «παλλαϊκό κράτος». Αποδυνάμωσε έτσι την εργατική τάξη, ιδεολογικά, πρακτικά και την έκαμε ανίκανη να ασκήσει την εξουσία της. Να παίξει τον ηγετικό της ρόλο. Έτσι άρχισαν τη δουλειά τους οι αρουραίοι της αστικής τάξης και οι μαφιόζοι. Το κακό άρχισε λοιπόν απ’ το 20ο Συνέδριο και το αποτελείωσαν ο Γκορμπατσόφ, με τους Γέλτσιν, Σεβαρντνάτσε, Γιάκοβλεφ, κ.ά.» (Ν. Κεπέσης: Χρουστσόφ και Γκορμπατσόφ - οι δύο βασικοί κρίκοι της προδοσίας, σελ. 120, Αθήνα 1998).

Ενώ στον πρόλογο σημείωνα: «Η προδοσία – η μεγαλύτερη των αιώνων – άρχισε το 1956 με το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, και, ολοκληρώθηκε με τη διάλυση του Κόμματος τον Αύγουστο του 1991. Άρχισε με τον Χρουστσόφ και αποτελείωσε με τον Γκορμπατσόφ» (στο ίδιο, σελ. 9).

Στην ίδια συνέντευξη η Α. Παπαρήγα ισχυρίζεται ακόμα: «Εμείς δεν έχουμε κανένα κόμπλεξ, ούτε να πούμε για τον ένα η τον άλλο ηγέτη κάτι, αλλά δεν μπορούμε να την πούμε σταλινική περίοδο. Αλλά το λέω προκαταβολικά, από άλλο δρόμο ξεκινάνε αυτοί που λένε για τη σταλινική περίοδο και από άλλο δρόμο ξεκινάμε εμείς, δεν ξεκινάμε από την ίδια αφετηρία» («Ριζοσπάστης», 19 Γενάρη 2006, σελ. 8).

Προφανώς αυτοί που μιλάνε για «σταλινική περίοδο» έχουν ως αφετηρία το μαρξισμό-λενινισμό, ενώ η Α. Παπαρήγα που ισχυρίζεται ότι «δεν μπορούμε να την πούμε σταλινική περίοδο» ξεκινάει πράγματι «από άλλο δρόμο», δεν ξεκινάει «από την ίδια αφετηρία» με τους μαρξιστές-λενινιστές αλλά έχει ως αφετηρία το ρεβιζιονισμό των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ, αφού υποστήριξε και την «περεστρόϊκα» του Γκορμπατσόφ: «Εξάλλου, η Γεν. Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ σ. Αλέκα Παπαρήγα δήλωσε στο «Ριζοσπάστη» (21/6/91) απ’ τη Μόσχα που είχε πάει με αντιπροσωπεία ότι: « Η περεστρόϊκα σαν σύλληψη και σαν ιδέα πρόσφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στο διεθνές κίνημα. Βέβαια στην πορεία παρουσιάστηκαν ορισμένες δυσκολίες και ανησυχούμε. Πάντως συμφωνούμε ότι πρέπει να πάμε προς τα εμπρός και να μην πισωγυρίσουμε. Η θέση μας είναι συμπαράσταση και αλληλεγγύη στο ΚΚΣΕ» (Ν. Κεπέσης: Χρουστσόφ και Γκορμπατσόφ - οι δύο βασικοί κρίκοι της προδοσίας, σελ. 82, Αθήνα 1998).

Παρόλο που η προδοσία των Χρουστσόφ-Γκορμπατσόφ είναι εντελώς εξόφθαλμη, η Α. Παπαρήγα εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να μην θεωρεί προδότη όχι μόνο τον Χρουστσόφ αλλά ούτε καν τον Γκορμπατσόφ. Να τι δήλωσε τον Ιούλη του περασμένου χρόνου: «Να σας θυμίσω κάτι. 1992. 14ο Συνέδριο του Κόμματος. Όταν τότε ήσουν στον τοίχο και δεν είχες βγάλει συμπεράσματα για τις σοσιαλιστικές χώρες. Υπήρχαν φίλοι, μέλη του Κόμματος που λέγανε ότι ο Γκορμπατσόφ ήταν προδότης και με επίσημα ντοκουμέντα του Κόμματος είπαμε ότι δεν προσεγγίζεται το ζήτημα με όρους συνωμοσίας και προδοσίας. Δεν έχουμε τέτοια αντίληψη, τέτοια λογική, προδοσίας και συνωμοσίας. Αλίμονο. Ξαναλέω δεν θα ήμασταν κομμουνιστές αν ερμηνεύαμε τα γεγονότα και τις εξελίξεις έτσι» («Ριζοσπάστης» 18 Ιούλη 2006, σελ. 10).

Σε αντίθεση με αυτόν τον αντιμαρξιστικό ισχυρισμό της Α. Παπαρήγα σημείωνα ότι «ο Χρουστσόφ και η παρέα του προδώσαν το μαρξισμό-λενινισμό, τις θεμελιακές αρχές του. Πριν απ’ όλα την αρχή της Δικτατορίας του Προλεταριάτου», ενώ ταυτόχρονα «υποσχότανε ότι στα 1980, θα περνούσαμε – η ΕΣΣΔ – στον Κομμουνισμό» (Ν. Κεπέσης: Χρουστσόφ και Γκορμπατσόφ - οι δύο βασικοί κρίκοι της προδοσίας, σελ. 77, Αθήνα 1998). Και αλλού: «παρακολουθούμε τις δοκιμασίες που επεφύλαξε στους λαούς της ΕΣΣΔ, η προδοσία των Χρουστσόφ και Γκορμπατσόφ με τους συνεργάτες τους» (Ν. Κεπέσης: Χρουστσόφ και Γκορμπατσόφ οι - δύο βασικοί κρίκοι της προδοσίας, σελ. 119, Αθήνα 1998), προδοσία, που, ας το επαναλάβω ακόμα μια φορά, «άρχισε το 1956 με το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, και, ολοκληρώθηκε με τη διάλυση του Κόμματος τον Αύγουστο το 1991».(στο ίδιο, σελ. 9).

Μετά από όλα αυτά και με αυτές τις αντιμαρξιστικές τοποθετήσεις αλλά και την άρνησή της να ασκηθεί κριτική στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ και στην 6η Ολομέλεια του ΚΚΕ και να απορριφθούν οι αντιμαρξιστικές τους θέσεις, η Α. Παπαρήγα δεν μπορεί να μένει στην ηγεσία του ΚΚΕ. Πρέπει να απομακρυνθεί, καθαιρεθεί, και στη θέση της να αναλάβει συλλογική ηγεσία που θα πάρει την πρωτοβουλία να συζητηθούν στο 18ο συνέδριο τα δύο κεντρικά ζητήματα: 20ο Συνέδριο και 6η Ολομέλεια και να καταδικασθούν οι αντιμαρξιστικές θέσεις τους, επειδή αυτές ήταν που προκάλεσαν τη μεγάλη καταστροφή του σοσιαλισμού και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, αφού όπως υπογράμμιζα ήδη από το 1998 «η προδοσία – η μεγαλύτερη των αιώνων – άρχισε το 1956 με το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ» και από το 2004 ότι μ’ αυτό το συνέδριο «ο αντισταλινισμός έγινε ιδεολογία του ΚΚΣΕ» και με την αντεπαναστατική του γραμμή το Κόμμα των Μπολσεβίκων καθώς και τα άλλα κομμουνιστικά κόμματα από μαρξιστικά-λενινιστικά-επαναστατικά μετατράπηκαν σε κόμματα αναθεωρητικά, ρεφορμιστικά, αντεπαναστατικά. Επιπλέον οι αντιμαρξιστικές αυτές απόψεις δεν αφορούν απλά και μόνο ιστορικά ζητήματα εκτίμησης του σοσιαλισμού που οικοδομήθηκε στη Σοβιετική Ένωση αλλά και τη σημερινή επαναστατική κατεύθυνση του κομμουνιστικού κινήματος.

Τελειώνοντας, δεν μπορεί να μην σημειώσω ότι όταν στη Σοβιετική Ένωση κυριαρχούσε ο αντισταλινισμός και βρίσκονταν στο αποκορύφωμα η κατασυκοφάντηση του σοσιαλισμού στο πρόσωπο του Ιωσήφ Στάλιν από τη χρουστσοφική ομάδα, ο ηγέτης του αγγλικού ιμπεριαλισμού αντικομμουνιστής Τσώρτσιλ μιλώντας στη Βουλή των Κοινοτήτων με την ευκαιρία της 80ης επετείου από τη γέννηση του Στάλιν είπε:

«Το μεγάλο ευτύχημα για τη Ρωσία ήταν ότι στα χρόνια των δυσκολότατων δοκιμασιών επικεφαλής της χώρας ήταν ο μεγαλοφυής και ακλόνητος στρατηλάτης Ι. Β. Στάλιν. Ήταν η πιο επιφανής, επιβεβλημένη, αξιοσέβαστη προσωπικότητα στη ρευστή και σκληρή εποχή της περιόδου εκείνης, στην οποία κύλησε η ζωή του.

Ο Στάλιν ήταν άνθρωπος ασυνήθιστης ενέργειας, πολυμορφωμένος και ακατάβλητης ισχυρής θέλησης. Δριμύς, σκληρός και αμείλικτος συζητητής, σε σημείο που παρά τη μαθητεία μου στο Βρετανικό Κοινοβούλιο, μου ήταν αδύνατο να τον αντιμετωπίσω. Ο Στάλιν πριν απ’ όλα κατείχε σε μεγάλο βαθμό το αίσθημα του χιούμορ και του σαρκασμού, την ικανότητα να αντιλαμβάνεται ακριβός τον συνομιλητή του και να εκφράζει με ακρίβεια τη σκέψη του.

Τους λόγους του ο Στάλιν τους έγραφε μόνος του. Στα έργα του αντηχούσε πάντα η εκτελεστική δύναμη. Η δύναμη αυτή ήταν τόσο μεγάλη, ώστε αναδείχτηκε σε ανεπανάληπτο ηγέτη μεταξύ των καθοδηγητών των κρατών όλων των εποχών και όλων των λαών.

Ο Στάλιν προξενούσε μεγαλειώδικη εντύπωση. Η επιρροή του στους ανθρώπους ήταν ακαταμάχητη. Όταν έμπενε στη αίθουσα συνεδριάσεων της Διάσκεψης της Γιάλτας, όλοι εμείς σηκωνόμασταν όρθιοι σάμπως να μας πρόσταζε κανείς και είναι αξιοπερίεργο και ανεξήγητο γιατί στεκόμασταν σε στάση προσοχής.

Διακατέχονταν από βαθειά, απαλλαγμένη από κάθε πανικό, λογική και συνετή σοφία. Ήταν ανυπέρβλητος τεχνίτης να βρίσκει στις δύσκολες στιγμές διέξοδο και από τις πιο αδιέξοδες καταστάσεις. Επιπλέον ο Στάλιν, στις πιο κρίσιμες στιγμές, όπως και σε στιγμές θριάμβου, ήταν το ίδιο συγκρατημένος και ποτέ δεν υπέκυψε σε φαντασιώσεις. Ήταν μια ασυνήθιστα πολυσύνθετη προσωπικότητα.

Ο Στάλιν δημιούργησε και καθυπόταξε μια τεράστια αυτοκρατορία. Ήταν ο άνθρωπος ο οποίος εκμηδένισε τον εχθρό του με τη βοήθεια του ίδιου του εχθρού του. Μάλιστα ανάγκασε κι εμάς, που μας ονόμαζε ιμπεριαλιστές να πολεμήσουμε ενάντια στους ιμπεριαλιστές.

Ο Στάλιν υπήρξε ο μέγιστος, απαράμιλλος δικτάτορας, ο οποίος παρέλαβε τη Ρωσία με ξύλινο αλέτρι και την άφησε μια πυρηνική υπερδύναμη.

Όχι, ότι και να λένε γι’ αυτόν, η ιστορία και οι λαοί τέτοιους ανθρώπους δεν τους ξεχνούν».

ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ ΚΕΠΕΣΗΣ: Πήρε μέρος στους πολέμους 1940-41, σαν έφεδρος Ανθυπολοχαγός. Ρίχτηκε απ’ τους πρώτους στον αγώνα ενάντια στους κατακτητές. Αναδείχτηκε σε καπετάνιο του 6ου ανεξάρτητου Συντάγματος ΕΛΑΣ Πειραιά. Έγινε μέλος της ΟΚΝΕ (μαθητής) το 1930 και το 1936 μέλος του ΚΚΕ. Το 1944 έγινε μέλος της Γραμματείας της ΚΟ Πειραιά και το 1946 Β΄ Γραμματέας της ΚΟ Αθήνας. Το 1950 όντας φυλακή, εκλέχτηκε από τη Γ΄ Συνδιάσκεψη μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ. Επανεκλέχτηκε από όλα μέχρι και το 11ο Συνέδριο (1985). Για την πατριωτική και κομματική του δράση διώχτηκε σκληρά. Κλείστηκε σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης 22 σχεδόν χρόνια. Για την δράση του στην κατοχή και ειδικότερα τη συμβολή του στις μάχες 12-13 Οκτώβρη 1944, τιμήθηκε με κομματικό έπαινο και προήχθηκε σε Αντισυνταγματάρχη της ΠΕΕΑ. Υπήρξε βουλευτής του ΚΚΕ.


Η ανοιχτή συνεργασία Ιρακινού «Κ»Κ-«Κ»ΚΕ στα πλαίσια των σχεδιασμών του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού

Περισσότερα από 4 χρόνια έχουν περάσει από τη μέρα που τα στρατεύματα των Αμερικανοβρετανών ιμπεριαλιστών εισέβαλλαν στο Ιράκ βυθίζοντας στο αίμα τον περήφανο Ιρακινό λαό.

Από την πρώτη στιγμή σύμμαχος των ιμπεριαλιστών για την «ανοικοδόμηση» του Ιράκ υπήρξε το χρουστσοφικό Ιρακινό «Κ»Κ, μοναδική ως τώρα και πρώτη περίπτωση στην ιστορία του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού αφού συμμετείχε σε κατοχική ψευτοκυβέρνηση ανδρείκελων υπό τις εντολές των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών ξεπερνώντας με αυτό τον τρόπο σε βαθμό προδοσίας του λαού του το «Κ»ΚΕ το οποίο συμμετείχε την περίοδο 1989-91 σε συγκυβέρνηση αρχικά με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ και μετά σε «οικουμενική» κυβέρνηση με τα δύο μεγαλοαστικά κόμματα (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ).

Μέσω της εφημερίδας του αλλά και μέσω ανακοινώσεων το Ι«Κ»Κ ζητάει καθημερινά την απομόνωση των ανταρτών και την κατάδοσή του στους Αμερικάνους καταχτητές ενώ συμμετείχε σε όλες τις ψευτο-εκλογές που έστησαν οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές.

Η Ιρακινή Αντίσταση καθημερινά ξεπληρώνει αυτή τη «συνεισφορά» του Ι«Κ»Κ στον Ιρακινό λαό με επιθέσεις στα γραφεία του σε ολόκληρο το Ιράκ και εκτελεί στελέχη του. Σύμφωνα με ανακοίνωση του ΠΓ του Ιρακινού «Κ»Κ στις 1/4/2007 δολοφονήθηκε μετά από απαγωγή του ο Najim Abed Jassem (Abu Zainab), συνδικαλιστικό στέλεχος του κόμματος και μέλος της ΕΕ της Ένωσης Μηχανικών ενώ στις 1/5/2007 δολοφονήθηκε ο Muthanna Mohammed Latif (Abu Thabit), ηγετικό στέλεχος του κόμματος και γραμματέας της επιτροπής περιοχής της επαρχίας Νινευή.

Πιο ένθερμος συμπαραστάτης του εθνοπροδοτικού Ι«Κ»Κ αυτά τα 4 χρόνια αποδείχτηκε το «Κ»ΚΕ(’56) το οποίο δεν έμεινε μόνο στο να εκφράζει τη θλίψη(!) του για το θάνατο των δοσίλογων ηγετών του Ι«Κ»Κ από την Ιρακινή Αντίσταση (βλέπε επιστολή Μπ. Αγγουράκη προς το Ι«Κ»Κ 29/11/2005 η οποία δημοσιεύτηκε στην «Ανασύνταξη» αρ.φυλ. 217) αλλά ούτε στην αναπαραγωγή των προδοτικών θέσεων του μέσω του «Ριζοσπάστη» αλλά πρωτοστατεί στην προσπάθεια νομιμοποίησης του Ιρακινού «Κ»Κ ως «κομμουνιστικού»(!) κόμματος διεθνώς καλώντας σε όλες τις συναντήσεις των χρουστσοφικών κομμάτων στην Αθήνα αλλά και συνυπογράφοντας συνεχώς διάφορα κείμενα μαζί του.

Ένα από τα πιο αποκαλυπτικά κείμενα αυτής της ανοιχτής συνεργασίας μεταξύ Ι «Κ»Κ-«Κ»ΚΕ αποτελεί απόφαση συνεδρίου που διοργάνωσε το «Κ»Κ Φιλανδίας το 2004 την οποία υπογράφουν μια σειρά από ρεβιζιονιστικά κόμματα και ανάμεσά τους ο Νίκος Σερετάκης, ως μέλος της ΚΕ του «Κ»ΚΕ και το οποίο αναφέρει τα εξής: «Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο, εκπρόσωποι πολιτικών κομμάτων, κινήσεων και οργανώσεων στο Συνέδριο του ΚΚ Φιλανδίας, το οποίο διεξήχθη στο Ελσίνκι 15-16/5/2004, λαμβάνοντας υπ’ όψην την κατάσταση στο Ιράκ, εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στο Ιρακινό Κομμουνιστικό Κόμμα και στις Ιρακινές Δημοκρατικές δυνάμεις στο αγώνα τους για τον τερματισμό της κατοχής, την αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, για την δημιουργία ενός νέου ενωμένου δημοκρατικού ομοσπονδιακού Ιράκ»(!!!). Η ανακοίνωση υπάρχει στα αγγλικά στην σελίδα του «Κ»Κ Φιλανδίας και έχει δημοσιευτεί και στο Ελληνικό Indymedia (http://athens.indymedia.org/media_download.php?id=5730). Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας.

Είναι γνωστό ότι οι «αμερικανο-τσολιάδες» του χρουστσοφικού Ιρακινού «Κ»Κ «παλεύουν ενάντια στην ξένη κατοχή» όσο «πάλευαν» στην Ελλάδα, τον καιρό της Κατοχής, τα εγκληματικά αποβράσματα των ντόπιων γερμανοτσολιάδων-ταγματασφαλιτών ενάντια στους ναζιφασίστες γερμανούς κατακτητές, που με γερμανικά όπλα και υπό τις διαταγές των γερμανών δολοφονούσαν καθημερινά το λαό μας. Η εθνοπροδοτική αυτή στάση των χρουστσοφικών του Ιράκ δεν κρύβεται όσα ψέματα και να γράψουν στο «Ριζοσπάστη» οι χρουστσοφικοί ηγέτης του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ που έφτασαν στο σημείο, δια στόματος Δ. Κουτσούμπα, μέλος του ΠΓ του «Κ»ΚΕ,να δηλώνουν άγνοια αν το Ι «Κ»Κ συμμετέχει στην Ιρακινή κυβέρνηση(!) («Ριζοσπάστης», 17/11/2005).

Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ, γνωρίζοντας βέβαια ότι η βάση του αποδοκιμάζει αυτή τη συνεργασία με τους Ιρακινούς «Κουϊσλινγκς», φρόντισε και αυτό το κείμενο να μην εμφανιστεί ποτέ στο Ριζοσπάστη όπως ακριβώς και η επιστολή της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ προς τους Ιρακινούς προδότες, υπογραμμένη από τον Μπ. Αγγουράκη (29/11/2005).

Η συνέχιση της συνειδητής, και όχι από άγνοια, υπεράσπισης των δοσιλόγων «Ράλληδων» του χρουστσοφικού Ι«Κ»Κ εκ μέρους των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ αλλά και η υπογραφή ενός κειμένου που μιλάει ανοιχτά για «ομοσπονδιακό Ιράκ» δείχνει ότι οι ρεφορμιστές ηγέτες έχουν κατρακυλήσει στο τελευταίο σκαλί της προδοσίας υπακούοντας στους σχεδιασμούς του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, του νούμερο ένα τρομοκράτη του πλανήτη, που με το αίμα του ιρακινού λαού αλλά και των άλλων λαών της Μ. Ανατολής θέλει να ξαναμοιράσει τις σφαίρες επιρροής προς όφελός του.


Όλοι μαζί ενάντια στους G-8, για τη διεθνή αλληλεγγύη

Οι ηγέτες των 8 μεγάλων δυνάμεων διεξάγουν σύνοδο στο Heiligendamm, στη βόρεια Γερμανία, υπό υψηλή αστυνομική προστασία.

Απαιτούν να υπαγορεύσουν το Νόμο τους και να επιβάλλουν τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σε όλο τον πλανήτη, ενάντια στους εργάτες, τους εργαζομένους, τους αγρότες, τους λαούς του κόσμου.

Κάνουν λόγο ότι θα μειώσουν τη ρύπανση του περιβάλλοντος, αλλά είναι αυτοί οι αντιπρόσωποι των μονοπωλίων, που ρυπαίνουν.

Ισχυρίζονται ότι θέλουν να μειώσουν τη φτώχεια, αλλά οργανώνουν τη λεηλασία του πλούτου των κατακτημένων χωρών και πλουτίζουν από τα χρέη των τελευταίων.

Μιλούν για ειρήνη, αλλά είναι αυτοί οι οποίοι στρατιωτικοποιούν τον πλανήτη, διεξάγουν πολέμους διανομής της λείας, επιτίθενται σε λαούς και χώρες, όπως το Ιράκ, το Αφγανιστάν και αύριο, το Ιράν.

Μιλούν για δημοκρατία αλλά οργανώνουν αστυνομοκρατούμενα Κράτη που ποινικοποιούν κάθε μορφή αντίθεσης στη νεοφιλελεύθερη Τάξη.

Μαζί με όλες τις Οργανώσεις που καταγγέλλουν αυτή τη σύνοδο των εκμεταλλευτών, των εκμεταλλευτών του πλούτου, των οργανωτών πολέμων, παλεύουμε για την άμεση ακύρωση του χρέους των χωρών του τρίτου κόσμου. Καταγγέλλουμε και αντιπαλεύουμε παντού τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Καλούμε στην ανάπτυξη της αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων και των λαών του κόσμου ολόκληρου και στην ενδυνάμωση του αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τη νεοφιλελεύθερη πολιτική του.

Ναι, ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός και συνεχώς πιο αναγκαίος! Η εναλλακτική, είναι ο σοσιαλισμός!

Διεθνής Διάσκεψη Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων & Οργανώσεων
Μάης 2007

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

«Κ»Νίτες: Απ' τις γραμμές της σοσιαλδημοκρατικής «Κ»ΝΕ στις «στοργικές»-επικίνδυνες αγκαλιές των ναζιφασιστών Ψωμιάδη-Καρατζαφέρη

Νίκανδρος Κεπέσης: Μαρξισμός-Λενινισμός και προλεταριακός διεθνισμός (συνέχεια από το φ.250)

Η ανοιχτή συνεργασία Ιρακινού «Κ»Κ-«Κ»ΚΕ στα πλαίσια των σχεδιασμών του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού

Όλοι μαζί ενάντια στους G-8, για τη διεθνή αλληλεγγύη

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55>