Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρ. Φύλ. 253-254 1-31/7/2007Αρ. Φύλ. 253-254 1-31 Ιούλη 2007
Η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή στη δίνη του μεγάλου σκανδάλου των «ομολόγων», της αστυνομικής βίας και των βασανιστηρίων

Α. ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ ΤΩΝ «ΟΜΟΛΟΓΩΝ»: η κυβέρνηση των «νταβατζήδων», που συμπλήρωσε 3 και πλέον χρόνια στη διακυβέρνηση της χώρας αφού σε ελάχιστο χρονικό διάστημα αποδείχθηκε, με την αθέτηση όλων, με μια και μοναδική εξαίρεση: την επανίδρυση του αστυνομικού κράτους της Δεξιάς, των προεκλογικών της υποσχέσεων (συμβασιούχοι, ΕΚΑΣ, συντάξεις αγροτών, κλπ. κλπ.) – παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της μονίμου συμμάχου της σοσιαλδημοκράτισσας Παπαρήγα που κάθε τόσο ως κυβερνητικό φερέφωνο διαβεβαίωνε σε όλους τους τόνους την εργατική τάξη και το λαό ότι η ΝΔ εφαρμόζει το πρόγραμμά της και επομένως εκπληρώνει τάχα τις προεκλογικές της υποσχέσεις («η ΝΔ ακολουθεί πιστά αυτή την πολιτική που επαγγέλθηκε», («Ρ» 1/3/2006, σελ. 6, κλπ.) – μια κυβέρνηση απατεωνίσκων, πού πολύ γρήγορα εξελίχθηκε σε μια κυβέρνηση «γαλάζιων κουμπάρων» μαφιόζων και εν ριπή οφθαλμού μεταμορφώθηκε σε μια κυβέρνηση συμμορίας υπουργών ληστών των Ασφαλιστικών Ταμείων των εργαζομένων.

Σ’ αυτά τα 3 χρόνια σημειώνεται, ανάμεσα στ’ άλλα, αύξηση της ανεργίας και των φόρων, μεγάλη μείωση των πραγματικών μισθών, η επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη και το λαό παίρνει πρωτοφανείς διαστάσεις τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο που οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη εκμηδένιση των κατακτήσεων των εργαζομένων, ενώ ένα κύμα μεγάλης ακρίβειας ξεσπά και σαρώνει τα πάντα, που όλα μαζί οδηγούν σε απότομη πτώση του βιοτικού επιπέδου και σε πρωτοφανή χειροτέρευση της κατάστασης της εργατικής τάξης, σε μεγαλύτερη φτώχεια και σε απόλυτη εξαθλίωση των πλατιών λαϊκών μαζών, επιβεβαιώνοντας εκ νέου την ορθότητα της μαρξιστικής θεωρίας της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου.

Παράλληλα με την πρωτόγνωρη αύξηση των κερδών των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, προερχόμενη από την ολοένα και εντεινόμενη εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, εκδηλώνονται σειρά σκάνδαλα με πιο γνωστό εκείνο των «γαλάζιων κουμπάρων» μαφιόζων και το μεγάλο σκάνδαλο των «Ομολόγων» που σχεδιάστηκε από τα υπουργία Οικονομικών-Απασχόλησης, και εν πλήρη γνώση του Κ.Καραμανλή, με στόχο την καταλήστευση των Ταμείων των εργαζομένων, τον παράνομο και προκλητικό πλουτισμό των «γαλάζιων χρηματιστηριακών» απ’ τις παχυλότατες μίζες εκατομμυρίων Ευρώ αλλά και την υπερχείλιση των ταμείων του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ.

Παρόλο που η χώρα έχει μπει σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο και η ΝΔ επαναλαμβάνει τις προ 3ετίας προεκλογικές της υποσχέσεις, σερβίροντας τες ως «νέες» παροχές, δεν καταφέρει να βγει απ’ τη δίνη του μεγάλου σκανδάλου των «ομολόγων», ενώ συμπαρασύρεται και απ’ τις πρόσφατες αποκαλύψεις της βάρβαρης φασιστικής βίας της Αστυνομίας και των βασανιστηρίων.

Η κυβέρνηση μετά τις πρώτες αποκαλύψεις για το μεγάλο σκάνδαλο των «ομολόγων», παρά τις απανωτές διαψεύσεις και τις περί «σκανδαλολογίας» σαπουνόφουσκες, υποχρεώθηκε να δεχθεί την ύπαρξή του, ενώ τώρα επιχειρεί τη συγκάλυψή του, με την παρακώλυση-παράταση της δικαστικής έρευνας και ταυτόχρονα αρνείται τη συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής για την έρευνα του συγκεκριμένου σκανδάλου, φοβούμενη προφανώς παραπέρα αποκαλύψεις και τις δια γυμνού οφθαλμού ορατές πολιτικές και ποινικές της ευθύνες. Παράλληλα μετακυλάει-μεταφέρει τις απώλειες των Ταμείων απ’ τις παχυλότατες μίζες των «γαλάζιων» χρηματιστηριακών στις πλάτες και πάλι των εργαζομένων, οι οποίοι καλούνται με τους φόρους τους, μέσω του κρατικού προϋπολογισμού να πληρώσουν για δεύτερη φορά τα κλεμμένα (ρύθμιση (15.6.2007) υπουργείων Οικονομικών-Απασχόλησης με την οποία επιβαρύνεται ο κρατικός προϋπολογισμός με το ποσό των 3,068 εκατ. Ευρώ που θα δοθεί στα Ταμεία (ΤΕΑΔΥ, ΤΕΑΠΟΚΑ, ΤΕΑΥΦΕ, ΤΣΕΥΠ), πληρώνοντας μόνο ένα μέρος των τόκων που χάνουν).

Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ κράτησε και στο σκάνδαλο των «Ομολόγων» επαίσχυντη και προκλητική στάση συνεργασίας και στήριξης της κυβέρνησης: πρώτο, μιλώντας για «σκανδαλολογία» («Ρ» 13/5/2007, σελ. 2 με το χαρακτηριστικό τίτλο άρθρου: «τα «δομημένα ομόλογα» και οι ανομολόγητοι στόχοι της σκανδαλολογίας», κλπ., κλπ.), φτάνει έτσι στο σημείο ν’ αμφισβητεί κάθε λίγο και λιγάκι την ύπαρξη σκανδάλου, δεύτερο, δεν θέτει θέμα επιστροφής των κλεμμένων στα Ταμεία και δεν το είχε καθόλου σαν αίτημα-σύνθημα στην Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση (ούτε σαν κύριο όπως έπρεπε να είναι μα ούτε καν σαν δευτερεύον) – μάλιστα η αξιοθρήνητη παλλακίδα του Καραμανλή σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα με απύθμενο θράσος και παροιμιώδη χρουστσοφική κουτοπονηριά δηλώνει ότι «το σύνθημα «φέρτε πίσω τα κλεμμένα» από τα πρόσφατα δομημένα Ομόλογα, κατά τη γνώμη μας, δεν είναι καθόλου ρηξικέλευθο. Τα εκατομμύρια που χάθηκαν από τα δομημένα Ομόλογα είναι ένα μικρό μέρος από τις απώλειες δεκαετιών» («Ρ» 4/5/2007, σελ.12), και επομένως αφού τα κλεμμένα απ’ τα Ομόλογα είναι υποτίθεται «ένα μικρό μέρος» δεν πρέπει να επιστραφούν στα Ταμεία, τρίτο, δεν προβάλλει ως αίτημα να πληρώσουν οι μαφιόζοι των «γαλάζιων» χρηματιστηριακών που καταλήστεψαν τα Ταμεία και όποιοι άλλοι μαφιόζοι «τσέπωσαν» τις παχυλές μίζες εκατομμυρίων Ευρώ, αλλά «να τα επιστρέψει το κράτος» («Ρ» 18/5/2007, σελ. 7) δηλ. η Παπαρήγα πρότεινε-προανήγγειλε, ένα μήνα σχεδόν πριν, την απόφαση της κυβέρνησης (16/6/2007) να πληρώσουν οι εργαζόμενοι με τους φόρους τους, μέσω του κρατικού προϋπολογισμού, τέταρτο, υποχρεώθηκε για τα «μάτια του κόσμου» να μιλήσει για «επιστροφή των κλεμμένων» στα Ταμεία όχι μόνο απ’ τα Ομόλογα αλλά απ’ το 1950 και δώθε (κυβερνήσεις Πλαστήρα, Παπάγου, Καραμανλή κλπ.), δηλ. να μην επιστραφούν ποτέ ούτε τα κλεμμένα απ’ τα Ομόλογα, πρόταση ακριβώς ίδια μ’ εκείνη του αντιδραστικού κυβερνητικού συνδικαλιστή Πουπάκη (ΝΔ), την οποία κι ο «Ριζοσπάστης» ειρωνεύονταν: «Άσε ο Πουπάκης! Αυτός θα διεκδικήσει τα κλεμμένα από το 1950!!...» («Ρ» 11/5/2007, σελ.2), πέμπτο αρνείται τη σύσταση εξεταστικής Επιτροπής για το συγκεκριμένο σκάνδαλο των «Ομολόγων» και σέρνεται-προτείνει εξεταστική Επιτροπή όχι για το συγκεκριμένο σκάνδαλο, με πρόσχημα «να ερευνηθεί από το 1950 η ληστεία των ασφαλιστικών ταμείων» («Ρ» 16/6/2007, σελ.3) δηλ. για μια περίοδο 60 χρόνων με εξόφθαλμο στόχο να απαλλάξει την κυβέρνηση απ’ τις πολιτικές και ποινικές της ευθύνες για τα «δομημένα Ομόλογα» και άρα άρνηση συγκρότησης εξεταστικής Επιτροπής για τα «δομημένα Ομόλογα». Αποκαλυπτικότατο της προδοτικής στάσης του «Κ»ΚΕ είναι και το κείμενο επιστολής προς την πρόεδρο της Βουλής Α.Ψαρούδα-Μπενάκη («Ρ»16/6/2007, σελ.3) στην οποία καθόλου δεν γίνεται λόγος για τα «δομημένα Ομόλογα», εκφράζοντας έτσι την πλήρη στήριξη στην κυβέρνηση, στα γνωστά πλαίσια των δεσμεύσεων που απορρέουν απ’ τη μόνιμη συνεργασία «Κ»ΚΕ-ΝΔ.

Β. ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ-ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ: και δεν είναι μόνο ο οικονομικός τομέας όπου τα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης έχουν βυθίσει στην φτώχεια και την απόλυτη εξαθλίωση τις πλατιές λαϊκές μάζες, είναι και ο πολιτικός τομέας όπου το «δημοκρατικό», κατά την Παπαρήγα, κόμμα της ΝΔ, που έχει «εκσυγχρονιστεί» και μάλιστα έχει επιπλέον «αποβάλλει τον ακραίο αντικομμουνισμό» («Ρ» 12/6/2005, σελ. 5), αποκαλύπτει εκ νέου το μοναρχοφασιστικό του χαρακτήρα, διαψεύδοντας την παραπάνω δεξιά οπορτουνιστική εξωραϊστική εκτίμηση της σοσιαλδημοκράτισσας Παπαρήγας που έχει εγκαταλείψει όχι μόνο την ορθή θέση-εκτίμηση του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. λενινισμού-σταλινισμού σχετικά με το χαρακτήρα της ΝΔ, αλλά ακόμα και τη σωστή θέση ενός αντιφασιστικού-αντιιμπεριαλιστικού κόμματος όπως η ΕΔΑ που χαρακτήριζε την ΕΡΕ, την παλιά ΝΔ, μοναρχοφασιστικό κόμμα (διαψεύδει όμως, ανάμεσα στ’ άλλα, την Παπαρήγα και ο μόνιμος άγριος αντικομμουνισμός-αντισταλινισμός της ΝΕΤ και ο πρόσφατος (12 Ιούνη) χυδαίος αντικομμουνισμός του Κ. Μητσοτάκη μ’ αφορμή το «σχέδιο Μάρσαλ») .

Η αντιδραστική κυβέρνηση της ΝΔ τη μόνη προεκλογική υπόσχεση που εκπλήρωσε στο ακέραιο ήταν η διαβόητη «επανίδρυση του κράτους» δηλ. η επανίδρυση του αστυνομικού κράτους της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς, τοποθετώντας μάλιστα στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης τον πιο κατάλληλο άνθρωπο το γνωστό γελοιωδέστατο αλλά και απ’ τα πιο επικίνδυνα φασιστοειδή που γνώρισε ο τόπος τον αρχικανίβαλο της Δεξιάς Β. Πολύδωρα («δεν είμαι κανίβαλος της Δεξιάς»). Στις μέρες του όχι μόνο στήριξε και στηρίζει τις βάρβαρες επιθέσεις των αστυνομικών, ενθάρρυνε και ενθαρρύνει συστηματικά τα χουντικά φασιστικά στοιχεία, όχι μόνο σχεδιάζει και προωθεί την αστυνομική βία και φασιστική τρομοκρατία αλλά και προτρέπει τα «ακίνητα στρατιωτάκια» του να πυροβολούν στο ψαχνό. Δεν εξοπλίζει μόνο τους αστυνομικούς με όπλα αλλά και τους προτρέπει να χρησιμοποιούν και σιδερογροθιές. Δίνει εντολή παρακολούθησης των φοιτητών, καταστέλλει με αιματηρή βία τις κινητοποιήσεις τους και τρομοκρατεί τους πανεπιστημιακούς, καλώντας την ηγεσία τους στην Ασφάλεια και στην Εισαγγελεία και τους καθιστά εκ των προτέρων υπεύθυνους για υποτιθέμενα μελλοντικά «εγκλήματα». Διακηρύσσει με φασιστικό θράσος ότι κόμματα της αντιπολίτευσης που μάλιστα αντιπροσωπεύονται και στη Βουλή βρίσκονται εκτός «νομιμότητας», απαιτώντας να περιορίσει-απαγορεύσει την πολιτική τους δράση, γεγονότα που σημαίνουν όχι μόνο πολύ επικίνδυνο βάθεμα της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής αλλά αν προστεθούν σ’ αυτά η φίμωση στη Βουλή του Α.Αλαβάνου απ’ τον «ένδοξο» γόνο της εγκληματικής δολοφονικής θεσσαλικής συμμορίας, Γ.Σούρλα, το χουντοφασιστικό παραλήρημα του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της ΝΔ στη Βουλή, κλπ. κλπ. - όλα μαζί συνιστούν, χωρίς αμφιβολία, φασιστική εκτροπή.

Στην αστυνομική τρομοκρατία δεν συγκαταλέγονται μόνο οι τραυματισμοί από τις «ζαρντινιέρες» αλλά και η χρησιμοποίηση κουκουλοφόρων ασφαλιτών με εντολή Πολύδωρα, όπως συνέβηκε με τη γνωστή και πρωτοφανή σε βαρβαρότητα επίθεση και βαρύτατο τραυματισμό του Κύπριου φοιτητή από μια «δεκάδα» κτήνη κουκουλοφόρους ασφαλίτες, παρουσία ένστολών αστυνομικών και του ίδιου του διοικητή Ασφαλείας Θεσσαλονίκης που καθόλου δεν τιμωρήθηκε αλλά απλά μετατέθηκε στη Αστυνομική διοίκηση του Κιλκίς. Τρομοκρατικές συλλήψεις φοιτητών, άγριος ξυλοδαρμός τους στην Ασφάλεια και παραπομπή τους σε δίκη, σύλληψη τελευταία και παράνομη κράτηση φοιτητή επειδή φορούσε «πράσινα παπούτσια», κλπ. κλπ. είναι μερικά από αυτά που συνθέτουν την διαρκώς εντεινόμενη αστυνομική βία και φασιστική τρομοκρατία.

Ακολουθούν νέες διακηρύξεις φασιστικής βίας και τρομοκρατίας του Πολύδωρα, μετά από συνάντησή του με τον Καραμανλή στις 8 Μάη, για χρήση σφαιρών από καουτσούκ εναντίον διαδηλωτών. Παράλληλα πολύ βουλευτές της ΝΔ τάσσονται υπέρ της απαγόρευσης των διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας μεταξύ των οποίων και ο Κυρ. Μητσοτάκης σε δηλώσεις (9 Μάη) στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ, αλλά και παλιότερα ο Δήμαρχος Αθηναίων Ν.Κακλαμάνης.

Μετά απ’ τα παραπάνω, στα τέλη του τρίτου 10ήμερου του Ιούνη φτάνουμε στις αποτρόπαιες σκηνές πρωτοφανούς αστυνομικής βαρβαρότητας και άγριων βασανιστηρίων στο 4ο Αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας που είδαν το φως της δημοσιότητας και σόκαραν κυριολεκτικά τον αντιφασίστα λαό μας απ‘ άκρη σ’ άκρη της χώρας.

Τα άγρια βασανιστήρια, που δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, έγιναν όχι μόνο με την πλήρη κάλυψη του Πολύδωρα αλλά και της κυβέρνησης Καραμανλή συνολικά, στα πλαίσια της προώθησης και παραπέρα εφαρμογής της πολιτικής έντασης της φασιστικής τρομοκρατίας εκ μέρους της.

Παρόλα αυτά η Α. Παπαρήγα ήταν η μόνη που δεν σοκαρίστηκε, όπως δείχνουν οι χλιαρότατες δηλώσεις της και η Ανακοίνωση τύπου καθώς και τα γραφόμενα του «Ριζοσπάστη» («Ρ» 19/6/2007, σελ.12-13), η μόνη που δεν «γνωρίζει» τίποτε ούτε για το μοναρχοφασιστικό χαρακτήρα του κόμματος της ΝΔ ούτε για το επικίνδυνο βάθεμα της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής στην τριετία Καραμανλή ούτε για την επανίδρυση του αστυνομικού κράτους της Δεξιάς, κλπ., η μόνη που έχει αναλάβει εργολαβικά να διαφημίζει τη μοναρχοφασιστική ΝΔ ως κόμμα «δημοκρατικό», η μόνη που συνεχίζει να εξωραΐζει τη φασιστική τρομοκρατία της κυβέρνησης Καραμανλή.

 


ΠΑΜΕ: στην υπηρεσία του κεφαλαίου, ο διασπαστικός και απεργοσπαστικός ρόλος των ρεφορμιστών ηγετών του

Μ' αφορμή την 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη

Στη ρεφορμιστική «Ανακοίνωση-κάλεσμα» του ΠΑΜΕ («Ρ» 27/5/2007, σελ. 13) για την 3η πανελλαδική Συνδιάσκεψή του γίνεται λόγος ότι η ίδρυση του ΠΑΜΕ, το 1999, αποτελεί «κατάκτηση της εργατικής τάξης» και ότι το ΠΑΜΕ κινείται και δρα πάνω «στη γραμμή της ταξικής πάλης».

Και οι δυο ισχυρισμοί των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ είναι δημαγωγικοί και δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με την πραγματικότητα δηλ. με το χαρακτήρα του ΠΑΜΕ, που δεν είναι επαναστατική αλλά ρεφορμιστική συνδικαλιστική παράταξη, όπως θα φανεί αμέσως παρακάτω, και επομένως – ακριβώς γι’ αυτό – το ΠΑΜΕ ούτε κατάκτηση της εργατικής τάξης αποτελεί ούτε απ’ τη γραμμή της επαναστατικής ταξικής πάλης καθοδηγείται για την «επίτευξη των στόχων που υπηρετούν τις ανάγκες της εργατικής τάξης» όπως ψευδέστατα ισχυρίζονται οι ηγέτες του για παραπλάνηση και εξαπάτηση των εργαζομένων.

Πρώτα-πρώτα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι τα πραγματικά επαναστατικά συνδικάτα ήταν και αποτελούσαν σχολεία του ταξικού αγώνα του προλεταριάτου και «σχολεία του σοσιαλισμού-κομμουνισμού» δηλ. συνέδεαν πάντα και συνδέουν: α) την πάλη για τα οικονομικά αιτήματα και τις κοινωνικές διεκδικήσεις με τις πολιτικές διεκδικήσεις, δίνοντας προτεραιότητα στον πολιτικό αγώνα, και επιπλέον β) με την αντιιμπεριαλιστική και επαναστατική πάλη για την κατάργηση του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος και το σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Τα επαναστατικά συνδικάτα σαν όργανα πάλης κατά το κεφαλαίου έχουν μόνιμα και σταθερά γραμμένο στη σημαία τους το επαναστατικό σύνθημα του Μαρξ: «να καταργηθεί το σύστημα της μισθωτής εργασίας». Επιπλέον ο Μαρξ υπογράμμιζε: «τα συνδικάτα είναι σχολεία του σοσιαλισμό. Στα συνδικάτα οι εργάτες διαμορφώνονται σε σοσιαλιστές, γιατί καθημερινά ο αγώνας με το κεφάλαιο διεξάγεται μπροστά στα μάτια τους» (Μαρξ), ενώ ο Λένιν σημείωνε: « η εργατική τάξη με το να περιοριστεί στον οικονομικό αγώνα χάνει την πολιτική της ανεξαρτησία, αφήνεται να ρυμουλκείται από άλλα κόμματα, προδίνει το μεγάλο έμβλημα: η απελευθέρωση της εργατικής τάξης πρέπει να είναι έργο των ίδιων των εργατών» (Λένιν).

Σ’ αντίθεση και πλήρη ρήξη με τα παραπάνω, το ΠΑΜΕ απ’ την αρχή, το 1999, ιδρύθηκε σαν ρεφορμιστική συνδικαλιστική παράταξη γιατί σε ιδεολογικό επίπεδο καθοδηγούνταν και καθοδηγείται απ’ το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό (=παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας) που είναι αντίθετος και εχθρικός απέναντι στην προλεταριακή επανάσταση και τη μαρξιστική αντίληψη του σοσιαλισμού και ως συνδικαλιστική κατεύθυνση στηρίζεται και συνεχίζει τη νέα, ρεφορμιστική πλέον, γραμμή της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (ΠΣΟ), η οποία απ’ την ίδρυσή της (Οκτώβρης 1945) ως τα μέσα της δεκαετίας του΄50 ακολουθεί βέβαια επαναστατική γραμμή, όμως μετά την οριστική επικράτηση (1956) του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού εκφυλίστηκε σε ρεφορμιστική συνδικαλιστική Οργάνωση και απομακρύνθηκε οριστικά απ’ την αντιιμπεριαλιστική και επαναστατική γραμμή.

Ακριβώς αυτή τη ρεφορμιστική γραμμή της ΠΣΟ της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου ακολουθούν σήμερα οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ («Κ»ΚΕ) και η αδελφή τους συνδικαλιστική Οργάνωση της Αυτ.Παρέμβασης (ΣΥΝ). Τον ίδιο ρεφορμιστικό δρόμο βαδίζουν οι εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, αλλά και οι ρεφορμιστές της ΠΑΣΚΕ του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ. Όσο για τα φασιστοειδή της ΔΑΚΕ(ΝΔ) , αυτοί αποτελούν άμεσα και κατεξοχήν εργοδοτικούς συνδικαλιστές.

Οι ηγέτες του ΠΑΜΕ δεν είναι μόνο ρεφορμιστές επειδή έχουν εγκαταλείψει τη γραμμή της επαναστατικής ταξικής πάλης, την αντιιμπεριαλιστική και επαναστατική γραμμή και ακολουθούν τη ρεφορμιστική γραμμή της ταξικής συνεργασίας και περιορίζουν την πάλη σε οικονομικά αιτήματα, αλλά και επειδή εγκαταλείπουν ακόμα και τα επίκαιρα οικονομικά αιτήματα (συγκεντρώσεις Πρωτομαγιάς 2005 και 2007: άρνηση πληρωμής της ΑΡΓΙΑΣ και άρνηση της επιστροφής των κλεμμένων στα Ταμεία) και επιπλέον ταυτόχρονα είναι διασπαστές με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις και απεργοσπάστες, στο δε ζήτημα του ιμπεριαλιστικού πολέμου κατά του Ιράκ, κράτησαν, όπως και η ηγεσία του «Κ»ΚΕ, φιλοιμπεριαλιστική-φιλοαμερικάνικη στάση, επειδή κατά τη διάρκεια των αντιπολεμικών διαδηλώσεων: α) έχοντας ως κεντρικό σύνθημα «έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο» αντί του σωστού «έξω τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα από το Ιράκ», άφηναν στο απυρόβλητο τους αμερικανο-άγγλους ιμπεριαλιστές, β) στήριξαν και εξακολουθούν και σήμερα να στηρίζουν τους «Ράλληδες» αμερικανο-τσολιάδες του Ιράκ του αδελφού χρουστσοφικού Ιρακινού «Κ»Κ που χαιρέτησε τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ-Αγγλίας και ταυτόχρονα συμμετείχε στην κυβέρνηση μαριονέτα που συγκρότησαν τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα κατοχής. (βλ. φωτογραφία παιδιού σελ.1 που κρατά τρικ με το κεντρικό σύνθημα του «Κ»ΚΕ: «έξω η Ελλαδα από τον ΠΟΛΕΜΟ!»

Α. Ο ΔΙΑΣΠΑΣΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΡΕΦΟΡΜΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΜΕ: Οι ηγέτες του ΠΑΜΕ οργανώνουν μόνιμα τα τελευταία χρόνια ξεχωριστές Πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις, διασπώντας το συνδικαλιστικό χώρο όχι μόνο των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ αλλά και των Εργατικών Κέντρων πανελλαδικά, προβάλλοντας ως δικαιολογία ότι οι διασπαστικές αυτές συγκεντρώσεις προσφέρουν από ΜΟΝΕΣ τους τη δυνατότητα διαχωρισμού απ’ τους ρεφορμιστές και ότι αυτές από ΜΟΝΕΣ προσδίδουν τάχα στις συγκεντρώσεις αυτές επαναστατικό χαρακτήρα. Είναι βέβαια φανερό πως οι ξεχωριστές συγκεντρώσεις ούτε διαχωρίζουν από τη ρεφορμιστική γραμμή ούτε από ΜΟΝΕΣ τους διασφαλίζουν τον αντιιμπεριαλιστικό και επαναστατικό χαρακτήρα μιας συγκέντρωσης. Απεναντίας δυό είναι τα κύρια ζητήματα που διαχωρίζουν ουσιαστικά απ’ τους ρεφορμιστές και προσδιορίζουν το επαναστατικό περιεχόμενο μιάς συνδικαλιστικής συγκέντρωσης, είτε αυτή γίνεται στον ίδιο χώρο είτε ξεχωριστά σε άλλο χώρο: πρώτο, η γενικότερη αντιιμπεριαλιστική και επαναστατική γραμμή σε συνδυασμό με τη βίαιη ανατροπή του καπιταλισμού, δεύτερο, η επαναστατική γραμμή της ταξικής πάλης για την υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών, σε αδιάσπαστη ενότητα οικονομικών και πολιτικών αιτημάτων και πάντα υποταγμένων στη γενικότερη επαναστατική κατεύθυνση.

Αν οι ξεχωριστές συγκεντρώσεις από ΜΟΝΕΣ τους, χωρίς το ανάλογο περιεχόμενο, ήταν επαναστατικές, τότε και η φετινή ξεχωριστή πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση, σύμφωνα με το «κριτήριο» αυτό των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ, των φασιστοειδών της ΔΑΚΕ(ΝΔ) ήταν «επαναστατική» συγκέντρωση. Αντίθετα όμως, αυτή ήταν αντεπαναστατική φιλοκαπιταλιστική και επιπλέον διασπαστική.

Μια σύντομη αναφορά σε δυο ξεχωριστές διασπαστικές πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ (2005 και 2007) δείχνει καλύτερα όχι μόνο το διασπαστικό ρόλο των ηγετών του ΠΑΜΕ αλλά και την κραυγαλέα εγκατάλειψη υπεράσπισης ακόμα και των ρεφορμιστικών οικονομικών αιτημάτων. Και οι δυο ήταν έτσι κι αλλιώς ρεφορμιστικές, από πλευράς περιεχομένου, λόγω της γενικότερης ρεφορμιστικής χρουστσοφικής γραμμής, αλλά ταυτόχρονα ήταν ρεφορμιστικές επειδή δεν εκπλήρωναν ούτε το δεύτερο κριτήριο-όρο δηλ. την υπεράσπιση των επίκαιρων συμφερόντων της εργατικής τάξης.

Στη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση του 2005 οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ βγήκαν με το σύνθημα-ψευδοδίλλημα «Πρωτομαγιά απεργία ή αργία;», με αποτέλεσμα να ταυτιστούν πλήρως με την κυβέρνηση Καραμανλή που κατάργησε εκείνη τη χρονιά την πληρωμένη ΑΡΓΙΑ (κατάκτηση της εργατικής τάξης) για να εισπράξουν εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ το αστικό κράτος και οι βιομήχανοι καπιταλιστές αντί να τα πάρουν οι εργαζόμενοι, ενώ η Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση των ρεφορμιστών ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ είχε ως κεντρικό σύνθημα να πληρωθούν οι εργαζόμενοι, στάση που έδωσε τη δυνατότητα στον τότε πρόεδρο της ΓΣΕΕ εργατοπατέρα Πολυζωγόπουλο να βγει απ’ τα αριστερά στους εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ – στα πλαίσια βέβαια του ρεφορμισμού – και να τους κατηγορήσει ως υπηρέτες των συμφερόντων τον καπιταλιστών. Σ’ αυτή την περίπτωση της ξεχωριστής πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ δεν υπεράσπισαν ούτε καν το συγκεκριμένο οικονομικό συμφέρον-κατάκτηση (να πληρωθούν οι εργαζόμενοι την αργία)της εργατικής τάξης αλλά εκείνα της αστικής τάξης, αφού διευκόλυναν με την προδοτική τους στάση να «τσεπώσουν» οι βιομήχανοι τα εκατομμύρια Ευρώ που έπρεπε να πάρουν οι εργαζόμενοι.

Μάλιστα οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ με την προδοτική τους στάση υπέρ της κατάργησης της ΑΡΓΙΑΣ της Πρωτομαγιάς βρέθηκαν όχι μόνο δεξιότερα απ’ τους ρεφορμιστές των ΓΣΕΕ-ΠΑΣΚΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ αλλά και απ’ τα φασιστοειδή της ΔΑΚΕ (ΝΔ) που για λόγους πολιτικού κόστους δεν τόλμησαν δημόσια να στηρίξουν την κυβερνητική θέση για κατάργηση της ΑΡΓΙΑΣ της Πρωτομαγιάς, αλλά ζήτησαν να μη καταργηθεί η ΑΡΓΙΑ: «με ανακοίνωσή της και η ΔΑΚΕ ιδιωτικού τομέα, καλεί την κυβέρνηση να προχωρήσει σε απόφαση μεταφοράς της αργίας της Πρωτομαγιάς στις 11 του μήνα, όπως είχε γίνει στο παρελθόν» («Ρ» 6/5/2005, σελ. 18). Επομένως η μόνη συνδικαλιστική παράταξη που στήριξε την αντιδραστική απόφαση της κυβέρνησης ήταν η ρεφορμιστική του ΠΑΜΕ. Αυτός ήταν εξάλλου ο λόγος που οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ απέσπασαν τα επανειλημμένα συγχαρητήρια του χουντοφασίστα Απ.Ανδρεουλάκου.

Έτσι η Πρωτομαγιάτικη αυτή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ δεν ήταν μόνο διασπαστική αλλά επιπλέον και συγκέντρωση υπέρ της κατάργησης της ΑΡΓΙΑΣ της Πρωτομαγιάς δηλ. φιλοκυβερνητική συγκέντρωση στήριξης της αντιδραστικής απόφασης της κυβέρνησης Καραμανλή.

Στη φετινή πρωτομαγιάτική συγκέντρωση στο Πεδίο Άρεως οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΣΚΕ-ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ είχαν ορθά ως κεντρικό πρωτομαγιάτικο σύνθημα να «επιστραφούν τα κλεμμένα στα Ταμεία», ενώ αντίθετα στην ξεχωριστή διασπαστική συγκέντρωση στο Σύνταγμα οι εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ όχι μόνο δεν είχαν ως κεντρικό σύνθημα «να επιστραφούν τα κλεμμένα στα Ταμεία» μα δεν το είχαν καθόλου ως αίτημα-σύνθημα της Πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης, ευθυγραμμιζόμενοι-ταυτιζόμενοι έτσι πλήρως: α) με τα φασιστοειδή της ΔΑΚΕ(ΝΔ) και β) την αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή που δεν ήθελαν επιστροφή των κλεμμένων στα Ταμεία των εργαζομένων.

Και σε αυτή την περίπτωση οι ρεφορμιστές των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΣΚΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ βγήκαν εκ νέου απ’ τα αριστερά στους ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ.

Οι δυο παραπάνω περιπτώσεις ξεχωριστών πρωτομαγιάτικων συγκεντρώσεων του ΠΑΜΕ δείχνουν ολοκάθαρα πως αυτές όχι μόνο δεν ήταν επαναστατικές συγκεντρώσεις αλλά δεν υπεράσπιζαν – σ’ αντίθεση με εκείνες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ – ούτε τα συγκεκριμένα δίκαια και ορθά οικονομικά αιτήματα των εργαζομένων: α) να πληρωθούν την ΑΡΓΙΑ της Πρωτομαγιάς (2005) που ήταν κατάκτησή τους και β) να επιστραφούν τα κλεμμένα στα ασφαλιστικά Ταμεία (2007). Ήταν, λοιπόν, οι ξεχωριστές πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ και ρεφορμιστικές και διασπαστικές και φιλοκυβερνητικές.

Η τυχόν συμμετοχή του ΠΑΜΕ στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ θα ήταν μεν ρεφορμιστικές – όχι βέβαια εξαιτίας της ρεφορμιστικής γραμμής της ΓΣΕΕ αλλά αποκλειστικά εξαιτίας της ρεφορμιστικής γραμμής του ίδιου του ΠΑΜΕ – δεν θα ήταν όμως διασπαστικές. Είναι δε πασίγνωστο ότι σε καμιά συνδικαλιστική παράταξη δεν επιβάλλεται από τους ρεφορμιστές ηγέτες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και των Εργατικών Κέντρων να έχει ρεφορμιστικά συνθήματα στις Πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις, πορείες και απεργιακές κινητοποιήσεις.

Όσο για την Πρωτομαγιά του 2006 οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ ξεπερνούν κάθε προηγούμενο προδοσίας, αφού στην κεντρική τους αφίσα δεν καλούν σε πάλη κατά των βιομηχάνων καπιταλιστών και το κεφάλαιο γενικά αλλά μόνο εναντίον των ρεφορμιστών ηγετών: «Γυρίστε την πλάτη στους Συμβιβασμένους Συνδικαλιστές» (βλ. φωτοτυπία αφίσας σελ 1)

Β. Ο ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΗΓΕΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΜΕ: η δράση και ο ρόλος του ΠΑΜΕ με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις δεν είναι μόνο διασπαστικός – στα πλαίσια βέβαια του ρεφορμισμού που κυριαρχεί σήμερα στο συνδικαλιστικό κίνημα – και προς όφελος του κεφαλαίου είναι επιπλέον, τα τελευταία χρόνια με κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας, κάτι πολύ χειρότερο στην περίπτωση των απεργιών των εργαζομένων: είναι, με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις, ευθέως ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΟΣ.

Ας μνημονευτούν μόνο οι τελευταίες περιπτώσεις απεργιών: των ναυτεργατών, των δασκάλων, των πανεπιστημιακών και των φοιτητικών κινητοποιήσεων.

Οι συνδικαλιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ στην περίπτωση της απεργίας των ναυτεργατών, πέρα απ’ το ότι έσπασαν την απεργία, οργάνωσαν και ξεχωριστές συγκεντρώσεις κατά τη διάρκεια της απεργίας, συγκεντρώσεις που δεν είναι απλά και μόνο διασπαστικές αλλά είναι πρώτα και κύρια ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ με σαφή στόχο και επιδίωξη τη διάσπαση της ΕΝΟΤΗΤΑΣ των ναυτεργατών και την αποδυνάμωση του αγώνα τους – απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις σε πλήρη ευθυγράμμιση και δράση με τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή, στα πλαίσια της συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ.

Ήταν δε τόσο προκλητικότατη η φιλοκυβερνητική τους στάση που την ίδια ώρα και στιγμή που συνεχίζονταν η βάρβαρη επίθεση της αστυνομίας στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στο λιμάνι, ο ρεφορμιστής εργατοπατέρας Μανουσογιαννάκης έβγαινε στα τηλεπαράθυρα όχι για να καταδικάσει τη φασιστική επίθεση, αλλά για να διαχωρίσει τη θέση του ΠΑΜΕ και να δηλώσει ότι αυτούς που χτυπούν τα ΜΑΤ δεν ανήκουν στο ΠΑΜΕ!!!

Στην περίπτωση της μεγαλειώδους απεργίας διαρκείας των δασκάλων που συντάραξε το πανελλήνιο, πέρα ότι οι προσκείμενοι στο ΠΑΜΕ συνδικαλιστές της ΔΟΕ τάχτηκαν κατά της απεργίας διαρκείας αλλά και προσπάθησαν να τη ματαιώσουν, κατασυκοφαντώντας την, ενώ όταν αυτή ξέσπασε, καθόλη τη διάρκειά της, οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ την υπονόμευσαν μόνιμα και συστηματικά με τις ξεχωριστές, απεργοσπαστικού χαρακτήρα, συγκεντρώσεις. Σημειώναμε τότε σχετικά:

«Οι 5νθήμερες απεργίες των Δασκάλων που έζησε ο λαός μας πανελλαδικά που ανατάραξαν τα ήρεμα νερά και συντάραξαν τη χώρα απ’ άκρη σ’ άκρη ψηφίστηκαν μόνο απ’ τις ρεφορμιστικές συνδικαλιστικές παρατάξεις των ΠΑΣΚ-Αυτ.Παρέμβαση (ΣΥΝ)-Παρεμβάσεις, όπως εξάλλου αναφέρεται και στο «Ριζοσπάστη» επικριτικά αλλά και πολύ αποκαλυπτικά για το ρόλο και την απεργοσπαστική στάση της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ («Κ»ΚΕ): «οι ψήφοι της ΠΑΣΚ, των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ και της ΑΥΤ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ αθροίστηκαν και συναποφασίστηκε το διοικητικό πλαίσιο και το πρόγραμμα δράσης» («Ρ», 7/7/2006, σελ. 18).

Οι ρεφορμιστές ηγέτες της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ (ΠΑΜΕ-«Κ»ΚΕ) αφού πρώτα σαμπόταραν-απέρριψαν την απόφαση για 5νθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες, προχώρησαν ύστερα στην κατασυκοφάντησή τους, ισχυριζόμενοι ότι τάχα οι 5νθήμερες απεργίες «εξυπηρετούν μια χαρά τις προεκλογικές ανάγκες του ΠΑΣΟΚ, λίγες μέρες πριν τις δημοτικές εκλογές του Οκτώβρη» («Ρ», 7/7/2006, σελ.18) και όταν ξέσπασε η μεγάλη απεργία, που δεν μπόρεσαν να ματαιώσουν, προχωρούν υπονομεύοντας ευθέως την ΕΝΟΤΗΤΑ των απεργιακών κινητοποιήσεων με την οργάνωση ξεχωριστών συγκεντρώσεων, συγχωνευόμενοι έτσι με τους αντιδραστικούς της ΔΑΚΕ σ’ ένα ενιαίο απεργοσπαστικό μηχανισμό στην υπηρεσία των κυβερνητικών μέτρων, γιατί είναι προφανέστατο και δεν μπορεί αυτό να μην το καταλαβαίνουν οι συνδικαλιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ ότι χωρίς ΕΝΟΤΗΤΑ δεν μπορεί να επιτευχθεί ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ των κινητοποιήσεων, όρος απαραίτητος για την ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ και την επιτυχή έκβαση των αγώνων» («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», Νο 236, 15-30 Οκτώβρη 2006, σελ 3).

Στην περίπτωση του αγώνα φοιτητών-πανεπιστημιακών, οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ τάχθηκαν ανοιχτά τόσο κατά των ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ των φοιτητών όσο και κατά της απεργίας διαρκείας των πανεπιστημιακών, και όταν αυτές ξέσπασαν προσπάθησαν απεγνωσμένα να τις ματαιώσουν και αφού απέτυχαν παταγωδώς, στην πορεία τις υπονόμευσαν με τις ξεχωριστές απεργοσπαστικές τους συγκεντρώσεις. Μάλιστα οι ηγέτες του ΠΑΜΕ έφτασαν ακόμα και στο σημείο να τοποθετήσουν δική τους εξέδρα δίπλα σε κείνη τωμ ΠΟΣΔΕΠ-ΟΛΜΕ-ΔΟΕ. Σημειώναμε τότε σχετικά για εκείνο το συλλαλητήριο:

«Η μόνη «παραφωνία», αρνητικό επιζήμιο σημείο-γεγονός, στο μεγαλειώδες αυτό συλλαλητήριο ήταν η ξεχωριστή απεργοσπαστική συγκέντρωση στην Ομόνοια των ρεφορμιστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ. Όμως αυτή τη φορά οι φιλοκυβερνητικές μπαλαρίνες του ΠΑΜΕ δεν περιορίστηκαν μόνο στην ξεχωριστή απεργοσπαστική συγκέντρωση-πορεία άλλα προχώρησαν ένα ακόμα βήμα στον κατήφορο της προδοσίας: έστησαν προκλητικά, μ’ εντολή προφανώς της κυβέρνησης Καραμανλή, και δεύτερη εξέδρα στο Σύνταγμα, δίπλα σ’ εκείνη των ΠΟΣΔΕΠ-ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, όχι σε αντιπαράθεση με την κυβέρνηση άλλα σε αντιπαράθεση με τις Ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών που καθοδηγούν τον αγώνα.

Το ότι αυτή η απεργοσπαστική δράση των ηγετών του ΠΑΜΕ πραγματοποιείται με εντολή της κυβέρνησης Καραμανλή και στα πλαίσια της συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ φάνηκε εκ νέου και από το γεγονός ότι και σε αυτό το συλλαλητήριο «τα μπλοκ πάντως του ΠΑΜΕ ήταν ισχνά (περίπου 1000 άτομα)» («ΠΡΙΝ» 14/1/2007, σελ. 13). Κράτιουνται συνειδητά και επίτηδες ισχνά-μικρά αυτά τα μπλοκ ώστε να πετυχαίνονται-εκπληρώνονται οι συμφωνημένοι με την κυβέρνηση στόχοι: α) οι εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ να δρούν απεργοσπαστικά στην υπηρεσία της απεργοσπαστικής τακτικής της κυβέρνησης και ταυτόχρονα β) να μην ασκούν πίεση στην κυβέρνηση (μεγαλύτερο αριθμός συμμετοχής θα άσκουσε πίεση στην κυβέρνηση μ’ αρνητικά αποτελέσματα γι’ αυτήν και θα διατάρασσε τη συμφωνία «Κ»ΚΕ-ΝΔ)

Για φανταστείτε ποια θα ήταν η εικόνα αν είχαν στήσει ξεχωριστές εξέδρες στο Σύνταγμα και οι άλλες ρεφορμιστικές συνδικαλιστικές παρατάξεις ή τι θα γίνονταν αν οι Ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών ΠΟΣΔΕΠ-ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, ως καθοδήγηση του αγώνα, είχαν απαιτήσει – και δικαιολογημένα - να απομακρυνθεί η εξέδρα των ρεφορμιστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ». («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», Νο 242, 15-31 Γενάρη 2007 σελ.1).

Απ’ την παραπάνω σύντομη αναφορά προκύπτει, ότι το ΠΑΜΕ είναι μια ρεφορμιστική συνδικαλιστική Οργάνωση που κινείται όχι απλά και μόνο στη γραμμή της ταξικής συνεργασίας αλλά συνάμα παίζει διασπαστικό και απεργοσπαστικό ρόλο, στα πλαίσια του ρεφορμιστικού συνδικαλιστικού κινήματος, και σε ορισμένες περιπτώσεις όπως στις προαναφερόμενες κινείται δεξιότερα των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΣΚΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ - απεργοσπαστικός της ρόλος που είναι ενταγμένος-ευθυγραμμισμένος με τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή.

Γ. ΜΟΝΟ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΡΟΥΣΕΙ ΤΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Στην «Ανακοίνωση-κάλεσμα» των ηγετών του ΠΑΜΕ γίνεται λόγος ότι η συνδικαλιστική τους παράταξη «ενώνει τους εργαζόμενους σαν ενιαία τάξη, κόντρα στο κεφάλαιο και τους εκφραστές του», ισχυρισμός απατηλός που αποσκοπεί στην παραπλάνηση και εξαπάτηση της εργατικής τάξης, αφού η ΕΝΟΤΗΤΑ της εργατικής τάξης προϋποθέτει αντιιμπεριαλιστική και επαναστατική γραμμή στο συνδικαλιστικό χώρο, πράγμα ανύπαρκτο στην περίπτωση του ΠΑΜΕ επειδή αυτό στη δράση του καθοδηγείται από ρεφορμιστικές σοσιαλδημοκρατικές χρουστσοφικές απόψεις δηλ. τη ρεφορμιστική γραμμή της ΠΣΟ που κυριαρχεί σ’ αυτή από τα μέσα της δεκαετίας του ΄50 και ύστερα.

Έτσι η ύπαρξη και δράση του ΠΑΜΕ, ως ρεφορμιστική συνδικαλιστική παράταξη, διασπά την εργατική τάξη, όπως και παλιότερα τα σοσιαλδημοκρατικά ρεφορμιστικά συνδικάτα και σήμερα η ΓΣΕΕ, η ΠΑΣΚΕ και η Αυτ.Παρέμβαση. Και δεν διασπά μόνο τη εργατική τάξη το ΠΑΜΕ αλλά διασπά ακόμα και το ρεφορμιστικό χώρο με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις.

Επιπλέον με τις ξεχωριστές απεργοσπαστικού χαρακτήρα συγκεντρώσεις, κατά τη διάρκεια των όποιων απεργιακών κινητοποιήσεων, διασπά ευθύς εξαρχής την ΕΝΟΤΗΤΑ των εργαζομένων, ματαιώνει τη ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ των κινητοποιήσεων και τις καθιστά αναπόφευκτα και με μαθηματική ακρίβεια ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΕΣ.

Οι ταξικά συνειδητοί και επαναστάτες εργάτες δεν μπορεί παρά να θέσουν το θεμελιώδες ερώτημα: μπορεί η εργατική τάξη να αποκρούσει σήμερα τις επιθέσεις του κεφαλαίου, με δεδομένη την έλλειψη-ανυπαρξία επαναστατικών συνδικάτων, και αν ναι, με ποιο δρόμο;

Την απάντηση σ’ αυτό το θεμελιώδες και ζωτικό για την πάλη της εργατικής τάξης ερώτημα έχει ήδη δώσει η ίδια η ζωή, στο παρελθόν αλλά και στο παρόν, που ταυτόχρονα αποτελεί και την απάντηση του επαναστατικού μαρξισμού σ’ αυτό το θεμελιώδες ζήτημα. Η εργατική τάξη μπορεί – παρά την απουσία-ανυπαρξία επαναστατικών συνδικάτων – να αποκρούσει τις επιθέσεις του κεφαλαίου. Κα αυτό μπορεί να επιτευχθεί αποκλειστικά και ΜΟΝΟ με το δρόμο της ΕΝΟΤΗΤΑΣ, που εξασφαλίζει τη μέγιστη δυνατή ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ, ολωσδιόλου απαραίτητες προϋποθέσεις για την ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ των κινητοποιήσεων και τη νίκη των εργαζομένων. Η περίπτωση απόσυρσης το 2000 του νομοσχεδίου Γιαννίτση για το Ασφαλιστικό (κυβέρνηση Σημίτη), μετά τη μεγάλη πανελλαδική απεργία της ΓΣΕΕ (τότε το ΠΑΜΕ δεν τόλμησε να κάνει ξεχωριστή συγκέντρωση και σωστά έπραξε) και εκείνη των μεγάλων μαζικών κινητοποιήσεων της μαθητικής-φοιτητικής νεολαϊας και των εργαζομένων κατά της Σύμβασης Πρώτης Απασχόλησης (CPE) της δεξιάς κυβέρνησης του Ντόμινικ ντε Βιλπέν στη Γαλλία δείχνουν το μοναδικά σωστό ΔΡΟΜΟ. Το ίδιο δείχνουν και οι μεγάλες μαζικές κινητοποιήσεις φοιτητών-πανεπιστημιακών που ματαίωσαν την αναθεώρηση του άρθρου 16.

Επιπλέον οι μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις σε χώρες της Λατινικής Αμερικής – παρά την απουσία επαναστατικών συνδικάτων και επαναστατικών κομμουνιστικών κομμάτων – απόκρουσαν όχι μόνο τις επιθέσεις του ντόπιου κεφαλαίου, του ΔΝΤ και της Διεθνούς Τράπεζας αλλά έστειλαν επανειλημμένα και νεοεκλεγμένες κυβερνήσεις στα σπίτια τους σε σειρά χώρες αυτής της Ηπείρου.

Τέλος, είναι δε πασίγνωστο ότι οι σποραδικές κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ δεν απόκρουσαν καμιά επίθεση του κεφαλαίου, δεν είχαν και δεν μπορούσαν να έχουν απολύτως κανένα αποτέλεσμα, αλλά ήταν απλά κινητοποιήσεις για «την τιμή των όπλων» και έγιναν για μικροκομματικούς προπαγανδιστικούς λόγους κούφιας προβολής των ρεφορμιστών ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ με στόχο την παραπλάνηση των εργαζομένων.


Μνημείο μαχητών-μαχητριών του ένδοξου ΔΣΕ
ηρώων του επαναστατικού Σταλινικού-Ζαχαριαδικού ΚΚΕ 1918-55

ΛΑΒΑΡΑ - Διδυμοτείχου - ΕΒΡΟΣ

Το ΜΝΗΜΕΙΟ της φωτογραφίας είναι αφιερωμένο στους 96 ήρωες μαχήτριες-μαχητές του ένδοξου Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) -καθοδηγούμενο απ' το μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη, συνεπή μπολσεβίκο και ακατάβλητο επαναστάτη, χιλιοτραγουδισμένο Αρχηγό του ΚΚΕ 1918-55, ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ που δολοφονήθηκε απ' τον προδοτική σοσιαλδημοκρατική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ στον τόπο εξορίας Σουργκούτ της Σιβηρίας μετά από 17 ολόκληρα χρόνια (1956-1973) φασιστικών διώξεων και εξοριών- απ' το χωριό ΛΑΒΑΡΑ-Διδυμοτείχου -χωριό με μεγάλη συμμετοχή στον ένοπλο αγώνα του λαού μας ενάντια στους αγγλο-αμερικάνους ιμπεριαλιστές και τους ντόπιους μοναρχοφασίστες υπηρέτες του- αγωνιστές που έδωσαν απλόχερα τα πάντα στον αγώνα ακόμα και τη ζωή τους στην πιο ευγενική και πιο προοδευτική υπόθεση της εποχής μας: την υπόθεση της Προλεταριακής Επανάστασης και του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού των ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ.

Με την ευκαιρία αξίζει να μνημονευτεί και να υπογραμμιστεί ότι η ανέγερση του ΜΝΗΜΕΙΟΥ δεν ήταν απλά πρωτοβουλία και εκπλήρωση ενός υπέρτατου χρέους του επαναστάτη κομμουνιστή ΚΑΡΑΦΥΛΛΟΥΔΗ Α. ΦΥΛΛΑΚΟΥ («ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Η ΚΑΡΙΟΦΥΛΛΗΣ») απέναντι στους συμπολεμιστές και συντρόφους στο ΔΣΕ -ανέγερση που επιπλέον πραγματοποιήθηκε με προσωπική του δαπάνη, μια πράξη ιδιαίτερα αξιέπαινη που αξίζει να προβληθεί και να βρει μιμητές σ' ολόκληρη την Ελλάδα. Παρακάτω αναδημοσιεύονται 87 ονόματα (λείπουν 9) κατά αλφαβητική σειρά και δίπλα η ηλικία των ηρώων αγωνιστών:

ΑΔΑΛΗΣ              ΚΥΡΙΑΚΟΣ 24
ΑΡΑΜΠΑΤΖΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ 35
ΑΡΙΚΑΣ                ΠΑΣΧΑΛΗΣ 35
ΑΡΙΚΑΣ                ΣΤΑΜΑΤΗΣ 20
ΒΑΣΙΛΟΥΔΗΣ     ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 21
ΒΑΦΕΙΑΔΗΣ       ΗΛΙΑΣ 35
ΒΟΤΣΙΔΟΥ           ΑΣΗΜΙΝΑ 18
ΓΙΑΝΝΙΚΑΣ        ΒΑΓΓΕΛΗΣ 22
ΓΙΑΝΝΙΚΑΣ        ΓΙΑΝΝΗΣ 20
ΓΚΕΡΜΑΝΟΣ      ΣΤΑΜΑΤΗΣ 27
ΓΚΙΔΙΚΑΣ            ΣΩΤΗΡΗΣ 35
ΓΚΡΑΜΠΟΥΝΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 25
ΓΟΝΙΔΗΣ              ΠΑΣΧΑΛΗΣ 36
ΔΑΪΔΕΛΑΣ           ΔΗΜΗΤΡΗΣ 24
ΔΑΝΤΣΙΟΥ           ΠΑΓΩΝΑ 22
ΔΕΛΙΑΡΙΖΗ          ΒΑΣΙΛΙΚΗ 20
ΔΕΛΙΔΟΥ              ΒΙΡΓΙΝΙΑ 20
ΔΕΛΙΟΛΑΝΗ       ΒΑΣΙΛΙΚΗ 23
ΔΟΥΡΒΑΣ             ΜΗΤΣΟΣ 27
ΕΦΕΝΤΗΣ             ΘΕΟΛΟΓΟΣ 26
ΙΝΤΖΕΣ                 ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ 36
ΚΑΠΟΥΣΟΥΖΗ   ΑΠΟΣΤΟΛΙΑ 22
ΚΑΠΟΥΤΖΗ         ΑΠΟΣΤΟΛΙΑ 21
ΚΑΡΑΠΕΤΣΑΣ   ΧΡΗΣΤΟΣ 33
ΚΑΡΑΦΥΛΛΟΥΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 18
ΚΑΡΑΦΥΛΛΟΥΔΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ 42
ΚΑΣΑΠΗΣ           ΣΤΑΜΑΤΗΣ 26
ΚΕΡΑΜΙΔΑΣ       ΚΩΣΤΑΣ 26
ΚΕΣΕΣ                   ΠΑΣΧΑΛΗΣ 38
ΚΟΥΡΔΑΓΛΟΥ    ΘΑΝΑΣΗΣ 30
ΚΟΥΡΟΥΤΖΑΚΗΣ ΘΑΝΑΣΗΣ 21
ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗΣ   ΗΛΙΑΣ 33
ΛΙΛΙΟΥ                  ΑΝΘΟΥΛΑ 38
ΜΑΛΙΑΔΑΣ        ΔΗΜΟΣ 38
ΜΕΤΑΞΑΡΗΣ      ΒΑΓΓΕΛΗΣ 32
ΜΕΤΑΞΑΡΗΣ      ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 28
ΜΗΤΙΟΥΔΗΣ       ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 25
ΜΠΑΜΠΟΥΚΑΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ 37
ΜΠΑΝΤΙΑΝΟΥΔΗΣ ΠΟΛΥΜΕΡΟΣ 37
ΜΠΕΜΠΕΛΗΣ     ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ 37
ΜΠΙΖΑΣ               ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ 43
ΜΠΙΖΑΣ               ΘΑΝΑΣΗΣ 18
ΜΥΛΩΝΑΣ          ΒΑΡΣΑΜΗΣ 36
ΝΑΣΙΑΣ                ΝΙΚΟΛΑΣ 22
ΝΑΣΙΟΛΑΣ          ΚΩΣΤΑΣ 20
ΝΤΑΛΑΒΕΡΑΣ   ΓΙΑΝΝΗΣ 37
ΝΤΕΤΣΙΟΣ            ΑΝΤΩΝΗΣ 29
ΝΤΕΤΣΙΟΣ            ΜΟΣΧΟΣ 34
ΝΤΕΤΣΙΟΣ            ΧΡΗΣΤΟΣ 31
ΝΤΙΑΣ                   ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 28
ΝΤΟΥΝΤΟΥΛΙΑΚΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ 32
ΟΥΤΖΟΛΑΣ         ΧΡΗΣΤΟΣ 28
ΠΕΤΑΛΑΣ            ΘΑΝΑΣΗΣ 18
ΠΕΤΑΛΑΣ            ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ 28
ΠΙΠΕΡΟ ΑΦΕΝΤΡΟΥΛΑ 18
ΠΟΥΛΙΛΙΟΣ         ΒΑΓΓΕΛΗΣ 37
ΡΟΥΜΤΣΙΚΑ       ΜΑΡΙΑ 20
ΣΕΛΙΟΣ                 ΧΡΗΣΤΟΣ 35
ΣΟΥΛΑΚΗΣ         ΣΤΑΥΡΟΣ 36
ΤΑΤΑΡΙΔΗΣ        ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 28
ΤΑΡΑΡΙΔΗΣ        ΠΟΛΥΜΕΡΟΣ 37
ΤΑΤΑΡΙΔΗΣ   ΠΟΛΥΜΕΡΟΣ 37 Κ.Ε. ΚΚΕ
ΤΑΝΤΣΟΥΚΑΣ   ΧΡΗΣΤΟΣ 29
ΤΕΠΕΤΖΗΣ           ΝΙΚΟΛΑΣ 26
ΤΕΡΖΟΥΔΗΣ        ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ 33
ΤΕΡΖΟΥΔΗΣ        ΓΙΑΝΝΗΣ 21
ΤΕΡΖΟΥΔΗΣ        ΘΕΟΔΩΡΟΣ 26
ΤΕΡΖΟΥΔΗΣ        ΜΗΤΣΙΟΣ 29
ΤΕΦΛΙΑΚΟΣ       ΣΤΑΥΡΟΣ 23
ΤΕΦΙΑΚΟΥ          ΜΑΤΟΥΛΑ 22
ΤΙΝΑΣ                   ΣΤΑΥΡΟΣ 32
ΤΙΑΛΙΑΚΑΣ        ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 23
ΤΟΚΑΜΑΝΗΣ    ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ 17
ΤΟΚΑΜΑΝΗΣ    ΜΗΤΣΙΟΣ 24
ΤΟΚΑΜΑΝΗΣ    ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ 21
ΤΟΠΑΛΟΥΔΗΣ   ΠΑΣΧΑΛΗΣ 39
ΤΟΥΚΤΟΥΚΑΣ   ΝΙΚΟΛΑΣ 24
ΤΣΙΑΛΙΚΑΣ         ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 26
ΤΣΙΑΛΙΚΑΣ         ΧΡΗΣΤΟΣ 27
ΤΣΙΑΡΔΑΚΑΣ     ΜΟΣΧΟΣ 21
ΤΣΙΛΙΑΣ               ΘΑΝΑΣΗΣ 23
ΤΣΙΛΙΚΑΣ            ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ 29
ΤΣΙΤΣΙΟΣ             ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ 34
ΤΣΙΦΟΥΔΙΚΑΣ   ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 21
ΤΣΙΦΟΥΔΙΚΑΣ   ΠΑΣΧΑΛΗΣ 24
ΤΣΟΜΠΑΝΟΥ     ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ 21
ΧΑΡΙΤΟΥΔΗΣ    ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ 26

 


Σημαντικά βήματα των Νορβηγών κομμουνιστών στην κατεύθυνση προώθησης της ανασύνταξη-ενότητά τους

Στις 10 Μάρτη 2007 το μαοϊκό Εργατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Νορβηγίας (AKP) αποφάσισε μέσα από διαδικασία που είχε ξεκινήσεις τους προηγούμενους μήνες, να διαλυθεί και να συγχωνευτεί με την Κόκκινη Εκλογική Συμμαχία (RV) σε μια ρεφορμιστική βάση για τη δημιουργία ενός «αριστερόστροφου» σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. 

Η ενέργεια αυτή είχε ως αποτέλεσμα η κομμουνιστική τάση του AKP να αποχωρήσει μαζί με μέλη της φοιτητικής παράταξης του AKP, της Κομμουνιστικής Φοιτητικής Ένωσης (NKS), να προχωρήσουν μαζί με τους συντρόφους της μαρξιστικής-λενινιστικής οργάνωσης «Επανάσταση» στη δημιουργία μιας νέας συλλογικότητας με τον τίτλο «Κομμουνιστική Πλατφόρμα» (ΚΠ), η οποία έχει ξεκινήσει διαδικασία ενοποίησης-ανασύνταξης σε στόχο τη δημιουργία ενός πραγματικά μαρξιστικού-λενινιστικού κόμματος στη Νορβηγία.

Η Κομμουνιστική Πλατφόρμα στις 9 Μάρτη, μια μέρα πριν την επίσημη διάλυση του AKP, εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία επισημαίνει ότι:

«Το νέο κόμμα (σ.τ.μ. που θα προκύψει από την ένωση AKP και RV) δεν θα έχει κομμουνιστική οργανωτική δομή και το πρόγραμμά του χρησιμοποιεί τον όρο “κομμουνισμός” μόνο προσχηματικά, χωρίς να του δίνει πραγματικό περιεχόμενο. Το Πρόγραμμα του νέου κόμματος κάνει σαφές ότι ο Μαρξισμός, δηλαδή η κοσμοθεωρία του προλεταριάτου, αποτελεί απλά ένα από τα πολλά ιδεολογικά ρεύματα “από τα οποία το κόμμα θα αντλεί την ιδεολογία του και την πολιτική του”. Το κόμμα επίσης θα βασίζεται οικονομικά στην κρατική χρηματοδότηση, δεν θα έχει πολιτική περιφρούρησης της ταυτότητας των μελών του και θα επικεντρώνει κατά κύριο λόγο στην κοινοβουλευτική δουλειά. Το νέο κόμμα δεν αντιλαμβάνεται πλήρως ότι το κράτος αποτελεί όργανο της κυρίαρχης μπουρζουαζίας. Αυτό το κόμμα είναι ξεκάθαρα το ένα ρεφορμιστικό εγχείρημα και όσοι το στηρίζουν δεν μπορούν πλέον να θεωρούν τους εαυτούς τους κομμουνιστές.

»Κάποιοι εναποθέτουν τις ελπίδες τους στην πεποίθηση ότι, σταδιακά, αυτό το νέο κόμμα θα μετατοπιστεί στα αριστερά. Δεν υπάρχει ούτε ένα ιστορικό παράδειγμα που να επιβεβαιώνει αυτή την πεποίθηση*  και λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις αρχές πάνω στις οποίες έχει αυτό χτιστεί, τότε ο κίνδυνος να γίνει ακριβώς το αντίθετο, να μετατοπιστεί το κόμμα ακόμα περισσότερο στα δεξιά, είναι πιο πιθανός.

»Η συγχώνευση αυτή θα οδηγήσει περισσότερους αγωνιστές να αποστρατευτούν παρά θα μαζικοποιήσει τις γραμμές των κομμουνιστών.

»Οι συμμαχίες είναι σημαντικές στην πολιτική πάλη και οι κομμουνιστές ενεργά συμμετέχουν σε αυτές. Αλλά ένα κομμουνιστικό κόμμα ποτέ δεν διαχέεται σε τέτοιες συμμαχίες ή συγχωνεύεται σε κόμμα με ρεύματα και ιδεολογικές κατευθύνσεις που εξυπηρετούν άλλα ταξικά συμφέροντα και όχι αυτά της εργατικής τάξης και την ιδεολογίας της, του Μαρξισμού-Λενινισμού.

»Κατά τη γνώμη μας, είναι αναγκαίο οι κομμουνιστές να εργάζονται μέσα σε ένα κομμουνιστικό κόμμα με στόχο να αναδείξουν νέα στελέχη, να κάνουν μαζική προπαγάνδα, να δώσουν την πραγματική ταξική πάλη, να δημιουργήσουν διεθνείς σχέσεις με κομμουνιστές άλλων χωρών, να έχουν μια δημοκρατική-ομαλή εσωκομματική ζωή και για μια σειρά από άλλους λόγους. Αυτό δεν μπορεί να γίνει μέσα σε ένα ρεφορμιστικό κόμμα.

»Επομένως, το AKP δεν μπορεί να θεωρηθεί πλέον ούτε σαν πρόπλασμα κομμουνιστικού κόμματος στη Νορβηγία.

»Ως συνέπεια αυτού η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ πήρε την πρωτοβουλία να ενώσει τους κομμουνιστές της Νορβηγίας που δεν ενέδωσαν στον οπορτουνισμό. Η ΚΠ αποτελείται από ανθρώπους από διαφορετικές κομμουνιστικές ομάδες και παραδόσεις, η πλειοψηφία των οποίων προέρχεται από το AKP. Σε μια κατάσταση στην οποία η εργατική τάξης της χώρα μας δεν έχει κομμουνιστικό κόμμα, θεωρούμε καθήκον μας να δυναμώσουμε τις προσπάθειές μας για τη δημιουργία κόμματος της εργατικής τάξης, να δημιουργήσουμε μια εναλλακτική κομμουνιστική διέξοδο. Καλούμε όλους τους επαναστάτες που δεν έχουν εγκαταλείψει το Μαρξισμό-Λενινισμό να πάρουν ενεργά μέρος στην διαδικασία ενοποίησης και ανασύνταξης για την επαναδημιουργία του Κόμματος.

»Μας ενώνει η πεποίθηση ότι ένα πρωτοπόρο Μαρξιστικό-Λενινιστικό κόμμα, προσκολλημένο στις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού είναι απαραίτητο. Συμφωνούμε στο ότι χρειάζεται ένα κόμμα που θα στηρίζεται αποκλειστικά στην κοσμοθεωρία του προλεταριάτου, του επιστημονικού σοσιαλισμού, και όχι σε ένα συνονθύλευμα ιδεολογικών ρευμάτων που ξεφυτρώνουν από άλλες τάξεις της κοινωνίας Η εργατική τάξη της Νορβηγίας χρειάζεται ένα κομμουνιστικό κόμμα και θα αυτοαναιρούσαμε το ρόλο ως κομμουνιστές αν δεν δίναμε όλες μας τις δυνάμεις για την ανασυγκρότησή ενός τέτοιου κόμματος. Δεσμευόμαστε να ξεπεράσουμε όποιες διαφορετικές αντιλήψεις και αντιφάσεις σε ταχτικά ζητήματα τα οποία πηγάζουν από τις διαφορετικές μας προελεύσεις και να χτίσουμε μια στέρεα ιδεολογική ενότητα μέσω της κοινής δράσης και της κοινής μελέτης των θεωρητικών ζητημάτων. Μόνο έτσι, μέσω από ενότητα στη δράση και στη θεωρητική ανάλυση, μπορούμε να πετύχουμε μια ακόμα μεγαλύτερη ενοποίηση και να χτίσουμε μια αληθινή ενότητα.

»Μια συντονιστική Επιτροπή αποτελούμενη από ανθρώπους με διαφορετικό μαρξιστικό-λενινιστικό υπόβαθρο δημιουργήθηκε από την ΚΠ.

»Στην ΚΠ, εκτός από τα μέλη του AKP, συμμετέχει η NKS και η μαρξιστική-λενινιστική οργάνωση “Επανάσταση”. Κι άλλες ομάδες και αγωνιστές έδειξαν ενδιαφέρον να συμμετάσχουν. Στο άμεσο μέλλον θα οργανωθεί ένα σεμινάριο ώστε να συζητηθεί το ζήτημα του Κόμματος και η διαδικασία της ενοποίησης».

Θυμίζουμε ότι ανάλογη διαδικασία ενοποίησης στην Ισπανία είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ) και ότι το τελευταίο διάστημα είχαμε κι άλλα παραδείγματα ενότητας στα οποία συμμετείχαν ενεργά κομμουνιστές και μέλη της ICMLPO. Τέτοιες διαδικασίες είχαν θετικό αποτέλεσμα για την ταξική πάλη στις χώρες στις οποίες πραγματοποιήθηκαν. Σαν Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 παρακολουθούμε στενά τις διαδικασίες στην Νορβηγία τις οποίες βρίσκομε πολύ θετικές και θα σας πληροφορήσουμε για ότι νεότερο προκύψει. 

*σημείωση μεταφραστή: κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με το «Κ»ΚΕ(’56) που πολλοί αγωνιστές παραμένουν εγκλωβισμένοι στο εσωτερικό του με την ελπίδα ότι θα μετατραπεί σε αληθινό κομμουνιστικό κόμμα ή πιστεύοντας τις εικασίες των χρουστσοφικών καθοδηγητών του Περισσού ότι τάχα το κόμμα μετατράπηκε ξανά σε κομμουνιστικό μετά το 13ο Συνέδριο του το 1991.

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

ΠΑΜΕ: στην υπηρεσία του κεφαλαίου, ο διασπαστικός και απεργοσπαστικός ρόλος των ρεφορμιστών ηγετών του (Μ' αφορμή την 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη)

Μνημείο μαχητών-μαχητριών του ένδοξου ΔΣΕ ηρώων του επαναστατικού Σταλινικού-Ζαχαριαδικού ΚΚΕ 1918-55 (Λάβαρα Διδυμοτείχου Έβρου)

Σημαντικά βήματα των Νορβηγών κομμουνιστών στην κατεύθυνση προώθησης της ανασύνταξη-ενότητά τους

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55>