Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρ. Φύλ. 258 15-30/9/2007Αρ. Φύλ. 258 15-30 Σεπτέμβρη 2007
Δεύτερη 4ετία το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ στη διακυβέρνηση της χώρας – μια νέα 4ετία συγκυβέρνησης Καραμανλή-Χριστόδουλου με δεκανίκι Παπαρήγα
Αναπόφευχτη η χειροτέρευση της κατάστασης των πλατιών λαϊκών μαζών λόγω και της ακραίας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής
Σφοδρότερες οι επιθέσεις του κεφαλαίου κατά των εργαζομένων

Ένταση της αστυνομοκρατίας και της φασιστικής τρομοκρατίας

Οι εκλογές της 16ης Σεπτέμβρη έδωσαν στα αστικά, ρεφορμιστικά και φασιστικά κόμματα τα παρακάτω αποτελέσματα σε ποσοστά, ψήφους και έδρες:

ΝΔ: 41,84%, 2.994.822, 152 έδρες (2004: 45,36%, 3.360.506, 165 έδρες),
ΠΑΣΟΚ: 38,10%, 2.727.143, 102 έδρες (2004: 40,55%, 3.003.920, 117 έδρες),
«Κ»ΚΕ: 8,15%, 583.818, 22 Έδρες (2004: 5,89%, 436.711, 12 έδρες)
ΣΥΡΙΖΑ: 5,04%, 361.059, 14 έδρες (2004: 3,26%, 241.722, 6 έδρες)
ΛΑΟΣ: 3,80% 271.682, 10 έδρες (2004: 2,19% 162.494, 0 έδρες).

Α. ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Απ’ τα παραπάνω είναι φανερό ότι ένα σχετικά μεγάλο ποσοστό του ελληνικού λαού επέλεξε εκ νέου ως κυβέρνηση, για να διαχειριστεί τις τύχες της χώρας για μια ακόμα τετραετία, την ήδη δοκιμασμένη και πιο ανίκανη, χειρότερη – πέρα απ’ τον ταξικό της χαρακτήρα – και μάλιστα σ’ όλα τα επίπεδα (εσωτερικής-εξωτερικής πολιτικής) κυβέρνηση, την καταστροφικότερη κυβέρνηση που γνώριζε ο τόπος τις τελευταίες, μετά τη «μεταπολίτευση» δεκαετίες.

Έτσι το τμήμα αυτό του ελληνικού λαού επέλεξε ακριβώς την κυβέρνηση που του αξίζει.

Αλλά πως κατέστη δυνατό το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ – το κατεξοχήν κόμμα του μεγάλου κεφαλαίου – να κερδίσει εκ νέου τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές και μάλιστα μετά από 3 ½ χρόνια καταστροφικής πολιτικής για το λαό και τον τόπο σ’ όλα τα επίπεδα; Αφού ως κυβέρνηση στα 3 ½ χρόνια της θητείας της –πέρα απ’ την υπεράσπιση και προώθηση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου – διακρίθηκε από μια κλασική ανικανότητα σ’ όλα τα ζητήματα της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, με πρωταθλητή ανικανότητας έναν νυσταλέο, πολιτικά και κυριολεκτικά, πρωθυπουργό που έχει φτάσει στο αίσχος να μετατρέψει τα έδρανα της Βουλής σε κρεβάτια ύπνου ξενοδοχείου, μ’ αποτέλεσμα να γίνει περίγελως ακόμα και των νεολαίων της Βουλής των Εφήβων (Ολομέλεια 5/9/2005). Μια κυβέρνηση «νταβατζήδων» και απατεωνίσκων (αθέτησε όλες τις προεκλογικές υποσχέσεις), μια κυβέρνηση πρωτοφανούς διαφθοράς με τους «γαλάζιους κουμπάρους» μαφιόζους και τη συμμορία των υπουργών ληστών που λεηλάτησε όλα τα Ταμεία των εργαζομένων με το σκάνδαλο των «δομημένων Ομολόγων», μια κυβέρνηση που οδήγησε την οικονομία της χώρας σε επιτήρηση των Οργάνων της ΕΕ, πληρώνοντας ο λαός βαρύτατο τίμημα που μαζί με την εφαρμογή της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής, τον υψηλό πληθωρισμό, τη μεγάλη αύξηση των έμμεσων φόρων και τα απανωτά κύματα πρωτοφανούς ακριβείας, την αύξηση της ανεργίας και την καθήλωση των ονομαστικών μισθών και τη μείωση των πραγματικών μισθών, την καθήλωση των χαμηλών συντάξεων, κλπ. κλπ. συνέβαλαν σε μεγάλη χειροτέρευση της κατάστασης της εργατικής τάξης και όλων των πλατιών λαϊκών μαζών, καταδικάζοντάς τες σε μεγάλη φτώχεια και απόλυτη εξαθλίωση, μ’ αποτέλεσμα πολλά εκατομμύρια να ζουν πολύ πιο κάτω απ’ το επίσημο όριο της φτώχειας. Μια κυβέρνηση που λυσσασμένα προσπάθησε να ιδιωτικοποιήσει την παιδεία, που μείωσε τις δαπάνες για την παιδεία, την υγεία, κλπ. που αύξησε τα τιμολόγια της ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, κλπ., μια κυβέρνηση που φασιστικοποίησε στο έπακρο την κοινωνική ζωή της χώρας και έντεινε την αστυνομοκρατία και τη φασιστική τρομοκρατία, κλπ., με τη λεγόμενη «επανίδρυση του κράτους» δηλ. την επανίδρυση του αστυνομικού κράτους της φασιστικής Δεξιάς, μια κυβέρνηση που κατέκαψε τη μισή Ελλάδα, άφησε να καούν 70 άνθρωποι ζωντανοί, δεκάδες χωριά, χιλιάδες σπίτια, εκατοντάδες χιλιάδες οπωροφόρα δέντρα και ζώα και πολλές χιλιάδες στρέμματα δασικών εκτάσεων, με αποκορύφωμα το εγκληματικό κάψιμο της Αρχαίας Ολυμπίας, προτίμησαν μια κυβέρνησης και εναν πρωθυπουργό που προκάλεσαν αυτή τη μεγάλη τραγωδία και τη μεγαλύτερη καταστροφή μετά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.

Ποιοι ήταν όμως οι λόγοι που επέτρεψαν τη νίκη της ΝΔ στις πρόσφατες εκλογές;

1. Ανυπαρξία αντιπολίτευσης προς την πολιτική της κυβέρνησης. Καθόλη τη διάρκεια των 3 ½ χρόνων της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ δεν υπήρξε σχεδόν καμία αντιπολίτευση στην αντεργατική-αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και των αντιδραστικών μέτρων-«μεταρρυθμίσεών» της, την εφαρμογή της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής, εκ μέρους των κομμάτων της Αντιπολίτευσης. Το μεν μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ, πέρα απ’ την υιοθέτηση μιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής, συνέπλευσε σε μια σειρά ζητήματα με την κυβέρνηση, ταυτιζόμενο με την κυβερνητική πολιτική (άρθρο 16, κλπ.), το δε σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ στήριξε προκλητικά, άμεσα-έμμεσα, την κυβερνητική πολιτική όχι μόνο στη Βουλή αλλά και σε συνδικαλιστικό – πέρα απ’ το γενικό διασπαστικό ρόλο του ΠΑΜΕ – επίπεδο (κατά της απεργίας διαρκείας των Δασκάλων μαζί με τη ΝΔ, κατά των καταλήψεων, κλπ.), ενώ η ρεφορμιστική συνδικαλιστική ηγεσία του ΠΑΜΕ είχε αναδειχθεί σε πρώτης γραμμής απεργοσπαστικό μηχανισμό της κυβέρνησης Καραμανλή με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις κατά τη διάρκεια όλων των απεργιακών κινητοποιήσεων των εργαζομένων. Μόνο οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του ΣΥΝ άσκησαν κάποια αντιπολίτευση, έστω και ασυνεπή, απέναντι στα αντεργατικά-αντιλαϊκά μέτρα της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή και αντιτάχτηκαν στην ένταση της αστυνομοκρατίας και της φασιστικής τρομοκρατίας.

2. Ανυπαρξία εναλλακτικών προτάσεων. Απουσίαζε εντελώς η κατάθεση πειστικών εναλλακτικών προτάσεων εκ μέρους των κόμματων της Αντιπολίτευσης σ’ αντιπαράθεση με την ακραία νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική και τις αντιδραστικές «μεταρρυθμίσεις»-μέτρα της κυβέρνησης της ΝΔ στα καίρια προβλήματα που απασχολούν το λαό και τον τόπο.

3. Στήριξη-εξωραϊσμός της κυβερνητικής πολιτικής εκ μέρους της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ. Στα 3 ½ χρόνια διακυβέρνησης της χώρας απ’ την κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, η ηγεσία του «Κ»ΚΕ υποστήριζε ότι η κυβέρνηση εκπληρώνει τις προεκλογικές της υποσχέσεις, αφού «η ΝΔ ακολουθεί πιστά αυτή την πολιτική που επαγγέλθηκε» («Ρ» 1/3/2006, σελ.6), στήριξε πλέρια την αντεργατική-αντιλαϊκή πολιτική της αλλά και επιπλέον την απάλλασσε συστηματικά και μόνιμα με προκλητικό τρόπο απ’ τις αποκλειστικά δικές της ευθύνες, με τις διαβόητες «διαχρονικές ευθύνες» ως το «χρυσό αιώνα του Περικλή» (Ομόλογα, πυρκαγιές, κλπ.), φθάνοντας ως το σημείο να αποδίδει ακόμα και τα μέτρα της κυβέρνησης Καραμανλή και στα κόμματα της αντιπολίτευσης («μπαράζ αντιλαϊκής επίθεσης από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ», «ολομέτωπη επίθεση έχουν εξαπολύσει από κοινού πλουτοκρατία-κυβέρνηση-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ», «Ρ» 26/6/2005, σελ. 1). Η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα στη διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας απ’ τη ΝΔ μετεξελίχθηκε-εκφυλίστηκε σε μια άθλια και την πιο διάσημη καραμανλική παλλακίδα. Επιπλέον δε δίστασε προεκλογικά να ταχθεί υπέρ της νίκης της ΝΔ στις εκλογές της 16ης Σεπτέμβρη σε επίθεση κατά του Αλαβάνου, που όμως όταν διαπίστωσε τη γκάφα της, δήλωσε ότι και οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ δεν είναι «αντίθετοι» να «φύγει» η Νέα Δημοκρατία («όχι ότι είμαστε αντίθετοι», 4/9/2007,σελ. 11).

4. Επίσπευση των εκλογών. Η αιφνιδιαστική απόφαση της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή για επίσπευση των εκλογών εν μέσω πυρκαγιών, βουνών στάχτης και αποκαϊδιών και πολλών δεκάδων νεκρών – παρόλο που υπήρξε μια ακραία εγκληματική ενεργεία σε βάρος του λαού και του τόπου – ήταν ο καταλληλότερος-ευνοϊκότερος χρόνος γι’ αυτήν γιατί της επέτρεψε: α) να διεξάγει τις εκλογές πριν την κατάθεση του ελλειμματικού κρατικού προϋπολογισμού και τη συζήτησή του, β) να περιορίσει την προεκλογική περίοδο μόνο σε ένα μήνα ώστε να αποφύγει, όπως και απέφυγε, την αντιπαράθεση για τα μεγάλα σκάνδαλα και την αντιλαϊκή της πολιτική αλλά προπαντός για τη μεγάλη καταστροφή που υπέστη η χώρα απ’ τις πυρκαγιές με δική της αποκλειστική εγκληματική ευθύνη, γ) να εξουδετερώσει τις αρνητικές γι’ αυτήν συνέπειες απ’ την έκθεση-πόρισμα Ζορμπα για το μεγάλο και πρωτοφανές σκάνδαλο των «δομημένων Ομολόγων».

Β. ΠΑΣΟΚ: Το μεγαλοαστικό αυτό κόμμα και στις δυο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις δεν κατόρθωσε να αναδειχθεί νικητής των εκλογών και προπαντός τη δεύτερη που είχε ως αντίπαλο τη χειρότερη κυβέρνηση που γνώρισε ο τόπος από τη «μεταπολίτευση» και δώθε, μ’ αποτέλεσμα να ξεσπάσει στις γραμμές του μεγάλη, και μ’ απρόβλεπτες συνέπιες για το ίδιο, κρίση – μια κρίση υπαρκτή τα τελευταία χρόνια που όμως εκδηλώθηκε τώρα εξαιτίας της δεινής του ήττας στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές.

Γ. «Κ»ΚΕ: Το σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ αύξησε τη δύναμή του, εισπράττοντας την ψήφο ενός μέρους δυσαρεστημένων ψηφοφόρων, παρόλο που η ηγεσία του τα 3 ½ χρόνια διακυβέρνησης της χώρας απ’ το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ όχι μόνο δεν έκανε κανενός είδους αντιπολίτευση μα απεναντίας συνεργάστηκε σταθερά με την αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή, γεγονός που εκφράζει ένα πολύ χαμηλό πολιτικό-ιδεολογικό επίπεδο και πλήρη άγνοια της συγκεκριμένης φιλοκυβερνητικής πολιτικής και στάσης της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ αυτού του τμήματος των ψηφοφόρων, που προσέφεραν έτσι την ευκαιρία στη ρεφορμιστική του ηγεσία και την εξουσιοδότησαν να συνεχίσει τη συνεργασία με την κυβέρνηση Καραμανλή και στη νέα 4ετία.

Δ. ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ: Το άλλο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, ο ΣΥΝ, αύξησε κι αυτό τις δυνάμεις του, όμως δεν κατόρθωσε να καρπωθεί μεγαλύτερο μέρος δυσαρεστημένων ψηφοφόρων παρόλο που ήταν το μόνο κόμμα που άσκησε κάποια, έστω και ασυνεπή αντιπολίτευση απέναντι στα αντεργατικά-αντιλαϊκά μέτρα της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή και αντιτάχτηκε στην ένταση της αστυνομοκρατίας και της φασιστικής τρομοκρατίας.

Ε. ΛΑΟΣ: Το ναζι-φασιστικό ΛΑΟΣ, δίδυμο της ΝΔ, κατόρθωσε να αυξήσει τις δυνάμεις του και έτσι μπήκε στη νέα Βουλή – φαινόμενο ανησυχητικό και πολύ επικίνδυνο.

Ο πολυκομματιασμένος εξωκοινοβουλευτικός χώρος μετράει κι’ αυτός ικανοποιημένος τα «κουκιά» των εκλογών

Τέλος αθροίζοντας τις δυνάμεις του μοναρχοφασιστικό κόμματος της ΝΔ, παρά τις όποιες απώλειες, μ’ εκείνες του ναζιφασιστικού ΛΑΟΣ, διαπιστώνει κανείς ότι σημειώνεται μια επικίνδυνη προς τα δεξιά στροφή στην ελληνική κοινωνία, πράγμα που πρέπει στα σοβαρά να πάρουν υπόψη τους οι κομμουνιστές και αντιφασίστες.

Επιλέγοντας το τμήμα αυτό του ελληνικού λαού την κυβέρνηση που του αξίζει, θα φέρει την εργατική τάξη και ολόκληρο το λαό εκ νέου, και για μια ολόκληρή 4ετία, αντιμέτωπο με τη συνέχιση της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής και μιας ακόμα πιο σκληρότερης αντεργατικής-αντιλαϊκής πολιτικής, το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ. ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ, Λιμανιών, κλπ. στα αρπακτικά κοράκια του μεγάλου κεφαλαίου, αντιμέτωπο με ακόμα σφοδρότερες επιθέσεις του κεφαλαίου-κυβέρνησης στις καταχτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων (ασφαλιστικό, αύξηση ορίων ηλικίας, αλλαγή εργασιακών σχέσεων, κλπ.), με καθήλωση μισθών και συντάξεων, με αύξηση των φόρων, αντιμέτωπο με τεράστια κύματα ακρίβειας, κλπ. που θα εξανεμίζει το πενιχρό εισόδημά του, αντιμέτωπος με μια οικονομική πολιτική που θα κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς όχι μόνο φτωχότερους αλλά επιπλέον θα τους καταδικάσει σε μεγαλύτερη φτώχεια και την απόλυτη εξαθλίωση, ενώ σε πολιτικό επίπεδο θα βρεθεί αντιμέτωπο με την ένταση της αστυνομοκρατίας και της φασιστικής τρομοκρατίας.


Οι αλητο-χυδαιότητες της φασιστο-αλητίας των Βουλγαρακηδο-ΔΑΠιτών

Τα «παιδιά» της Παπαρήγα «ήρωες» χυδαίου εκτραχηλισμού και στα χνάρια των χυδαιοτήτων της ΝΔτικής φασιστο-αλητίας

Πολλές φορές τα τελευταία χρόνια η κοινή γνώμη έχει γίνει άθελα της μάρτυρας των πιο ακραίων αλητο-χυδαιοτήτων της φασιστικής Δεξιάς. Η αλητο-φασιστική «συμπεριφορά» αποτελεί ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του μεγαλοαστικού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας.

Παρόλο που η αναφορά περιορίζεται μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις, αλλά πρέπει να ζητήσουμε προκαταβολικά συγνώμη από τους αναγνώστες για την αναπόφευκτη αναδημοσίευση κάποιων «δειγμάτων» αυτών των αλητο-χυδαιοτήτων. Η πιο γνωστή είναι εκείνη του υπουργού «πολιτισμού» Βουλγαράκη-ΔΑΠιτών στη Θεσσαλονίκη που όλη η αίθουσα, πρωτοστατούντος του Βουλγαράκη, χυδαιολογούσε σε βάρος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης αλλά και των φοιτητικών παρατάξεων των άλλων κομμάτων και ολόκληρη η αίθουσα για αρκετή ώρα τραντάζονταν απ’ τις «ρυθμικές» χυδαιότητες των αλητο-φασιστικών συμμοριών των ΟΝΝΕΔ-ΔΑΠ που ωρύονταν: «γ…σε τον π…τη τον Γεωργάκη, Βουλγαράκη, Βουλγαράκη» και «ΠΑΣΠ-ΕΑΑΚ και ΠΚΣ σας γ…ει η ΔΑΠ-ΝΦΚ» («Νεα» 5/5/2006, σελ 17) και «η ΔΑΠ θα σας γ…σει, βρέξει-χιονίσει» και «ΠΑΣΠ, ΕΑΑΚ, ΠΚΣ όλους σας γ…ει η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ» («Βήμα» 5/4/2006, σελ.8) κλπ.κλπ.

Σ’ αυτές τις πρωτοφανείς χυδαιότητες του αλητο-φασισταριού των ΟΝΝΕΔ-ΔΑΠ πρωτοστατούσε και ο Βουλγαράκης που δεν είναι απλά ηγετικό στέλεχος του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και βουλευτής άλλα επιπλέον ήταν τότε και υπουργός «πολιτισμού». Να σε τι χάλια κατάντησε η χώρα μας, με το να έχει υπουργό «πολιτισμού» αλητο-φασισταριά τύπου Γ. Βουλγαράκη.

Όταν η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα κλήθηκε από δημοσιογράφο να «σχολιάσει τις αποδοκιμασίες εναντίον του Γ. Παπανδρέου σε συγκέντρωση της ΔΑΠ στην οποία μίλησε ο Γ. Βουλγαράκης», αφού φλυάρησε ως συνήθως περί «ανέμων και υδάτων» κατέληξε: «λοιπόν, ας μην μας ενοχλεί … μια απρεπής φράση» («Ρ» 6/4/2006, σελ. 9). Να «σοβαρή» στάση γραμματέα κόμματος, που τώρα από διάσημη καραμανλική παλλακίδα εκφυλίζεται επιπλέον σε θαυμάστρια του ΝΔτικού αλητο-φασισταριού.

Αυτή η χυδαία αλητο-φασιστική συμπεριφορά δεν παρατηρείται μόνο στο χώρο της φασιστικής νεολαίας των ΟΝΝΕΔ-ΔΑΠ αλλά αγκαλιάζει και τα ηγετικά κλιμάκια της ΝΔ, όπως δείχνει η συγκεκριμένη περίπτωση Βουλγαράκη και πολλών άλλων μεταξύ των οποίων και ενός άλλου αλητήριου φασιστιειδούς, του βουλευτή της ΝΔ Ανδρ. Λυκουρέντζου σε εκπομπή μάλιστα από το ραδιόφωνο της κρατικής ΝΕΤ: «είστε αληταράδες, είστε κωλόπαιδα», «χέστηκα εγώ για τα ναρκωτικά», κλπ. κλπ. («Αυγή» 10/10/2006, σελ. 24) και σε απόσπασμα από την ανακοίνωση της ραδιοφωνικής ομάδας των «18 Ανω» διαβάζουμε: «κατά τη διάρκεια της εκπομπής μας «Χαμογελώντας στο φόβο» την ημέρα του Σαββάτου 23 Σεπτεμβρίου 2006 στη ΝΕΤ 105,80 επενέβη μέσω τηλεφωνικής επικοινωνίας ο βουλευτής Αντρέας Λυκουρέτζος βρίζοντας μέλη της ομάδας με χαρακτηρισμούς τσογλάνια, κωλόπαιδα, αλλά και με λόγια όπως «χέστηκα για τα ναρκωτικά», απαξιώνοντας έτσι τη δημόσια απεξάρτηση…» («Εποχή» 23/9/2007, σελ. 23).

Αξιολογώντας ο γελοίος πρωθυπουργός την αλήτικη αυτή στάση του ομοϊδεάτη του, τοποθέτησε τον Αντρ. Λυκουρέντζο στη θέση του υπουργού Παιδείας για να διερωτηθεί δικαιολογημένα ο νεαρός Γιάννης Δ. που δέχθηκε όλες τις αλητο-φασιστικές φράσεις του Λυκουρέντζο: «πώς άραγε αυτός ο άνθρωπος γίνεται υφυπουργός Παιδείας; Πως θα διαπαιδαγωγήσει τη νέα γενιά; Ποιές αξίες, ποιες αντιλήψεις θα δοθούν στους χιλιάδες μαθητές και μαθήτριες;» («Εποχή» 23/9/2007, σελ. 23). Ένας αλητήριος γίνεται υπουργός Παιδείας αλλά και η εκπομπή «Χαμογελώντας στο φόβο» φιμώνεται φασιστικά και εξαφανίζεται.

Εκεί όμως που η αλητο-φασιστική χυδαιότητα ξεπερνά κάθε όριο και προκλητικότητα είναι όταν οι θρασύδειλοι φασίστες και καθάρματα δολοφόνοι εξυβρίζουν όχι μόνο τα θύματα τους αλλά και τη μητέρα τους, όπως στην περίπτωση του ήρωα αντιφασίστα καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα – δολοφονημένου απ’τους φασίστες τραμπούκους της ΟΝΝΕΔ Πάτρας – γεγονός που σηνέβηκε την 1η Απριλίου 1998 στη Θεσσαλονίκη το βράδυ των φοιτητικών εκλογών όταν ολοκληρώθηκε «η καταμέτρηση των ψήφων για το νέο Δ.Σ. της Ιατρικής και οι πανηγυρισμοί της ΔΑΠ και των περί αυτήν φουντώνουν: «ο Καλαμπόκας γαμάει τις μάνες σας», «γαμιέται ο Τεμπονέρας κι η μάνα του», είναι τα ευφάνταστα συνθήματα που κυριαρχούν.» («Ελευθεροτυπία», «Ο ΙΟΣ της Κυριακής», σελ. VI, άρθρο με τίτλο «Τα χνάρια της ΕΚΟΦ», δυστυχώς δεν έχει σημειωθεί ημερομηνία του άρθρου, είναι πιθανό να είναι κάποιας κυριακάτικης «Ελευθεροτυπίας» του Απρίλη 1998).

Ας περάσουμε τώρα σε μια αφίσα της ΔΑΠ Νομικής, φοιτητική παράταξη της ΝΔ, που καλεί σε πάρτυ (δημοσιευμένη στο «Βήμα» 13/12/2005) με φωτογραφία ημίγυμνη νεαρής νεοδημοκράτισας φοιτήτριας (ίσως η υπουργός Παιδείας Μ.Γιαννάκου στα φοιτητικά της χρόνια) με τη φράση: «πάρτη με 6 €». Με την αφίσα, λοιπόν, αυτή τα φασιστοειδή της ΔΑΠ μας πληροφορούν: α) ότι η φοιτητική παράταξη της ΝΔ λειτουργεί και ως πορνείο, β) ότι σ’ αυτό το πορνείο εκδίδονται όλες οι νεοδημοκράτισες νεαρές φοιτήτριες, γ) ότι αυτές «πουλιούνται» πάμφθηνα, μόλις 6 € το «κομμάτι» και τέλος δ) καλούν, λοιπόν, όλους τους άρενες να τρέξουν ν’ αγοράσουν την προσφερόμενη φθηνή πραμάτεια των ΝΔτισσών νεαρών φοιτητριών.

Αλλά η αλητο-χυδαιότητα δεν κυριαρχεί μόνο στο μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ αυτή δυστυχώς έχει μεταφερθεί και στο χώρο του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ απ’ το θορυβώδες και ασυγκράτητο «κορίτσι» της ΟΝΝΕΔ,, Λιάνα Κανέλλη. Η Λ. Κανέλλη, πέρα απ’ τις αντιδραστικές εθνικιστικο-ορθόδοξες απόψεις, έχει μεταφέρει στις γραμμές αυτού του ρεφορμιστικού κόμματος ατόφιες την αλητο-φασιστο-τραμπουκική συμπεριφορά και χυδαιότητα της φασιστικής ΟΝΝΕΔ – ξένη και εχθρική για κάθε επαναστάτη κομμουνιστή αλλά και για κάθε αντιφασίστα, ευπρόσδεκτη όμως στους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ. Στις τηλεοπτικές εμφανίσεις της η Τσιτσιολίνα του «Κ»ΚΕ(΄56) εθνικίστρια θεούσα Λιάνα Κανέλλη αναδεικνύεται συχνά-πυκνά «ήρωας» παρόμοιας ΝΔτικής συμπεριφοράς και ανάλογων επεισοδίων – μείγμα κουτσαβακισμού και τραμπουκισμού, διανθισμένων με ανάλογη δόση εθνικισμού-υπερ«πατριωτισμού» κλπ., με τις περί «φούφοτου» χυδαιότητες («Αυγή» 18/10/2006, σελ. 9) και άλλα τινά παρόμοια.

Τελευταία αυτή η κατάσταση στις γραμμές του «Κ»ΚΕ εμπλουτίστηκε με το νέο «αστέρι» του «902», Απ. Γκλέτσο, που αρχές Οκτώβρη του τελευταίου χρόνου (2006) μαζί με τη Βάσια Τριφύλλη, που εγκατέλειψε το δημοτικό ψηφοδέλτιο του «Κ»ΚΕ και πήγε στο ψηφοδέλτιο του Ν.Κακλαμάνη (ΝΔ), αναδείχτηκαν σε «ηρωες» πρωταγωνιστές απίστευτων χυδαιοτήτων σε πρωϊνή εκπομπή του «MEGA» (2/10/2006). Κρίμα που απ’ το τηλεοπτικό πάνελ-σόου έλειπε η θεούσα εθνικίστρια Λ. Κανέλλη, γιατί το θέαμα θα ήταν σίγουρα πιο «απολαυστικό», αφού θα είχε κι αυτή τη μεγάλη ευκαιρία να επιδείξει τα «καλίγραμμα» αγελαδοειδή οπίσθιά της, ευτύχισε όμως εντελώς πρόσφατα (13/9/2007) αφού δεν έχασε την ευκαιρία που της προσφέρθηκε να συναγωνιστεί σε χυδαιότητες τον άλλο γνωστό τηλε-«αστέρα», Ν. Κακαουνάκη, σε εκπομπή του «ΑΛΦΑ»

Γι’ αυτή την προκλητική χυδαιολογία δεν γράφει τίποτε και προφανώς δεν καταδικάζει ο «Ριζοσπάστης» που περί άλλα, «πολύ σπουδαιότερα», τυρβάζει: «συζήτηση μεταξύ Γκλέτσου και Μενεγάκη. Λέει ο Γκλέτσος: Ξέρεις, Ελένη, πόσος κόσμος υποφέρει; Και η Μενεγάκη: Σ’ εμένα το λες; (!!!!!) («Ρ» 12/10/2006, σελ. 32).

Δεν είναι καλύτερη η κατάσταση στο χώρο των ΠΚΣ-«Κ»ΝΕ, όπως μας πληροφορεί η «Εποχή» (4/2/2007, σελ. 32) που δημοσιεύει φωτοτυπία αφίσας της ΠΚΣ («Κ»ΚΕ) που αναφέρεται στον Παπανδρέου και την ΠΑΣΠ με το γνωστό χυδαίο, παραλλαγμένο βέβαια, σύνθημα: «μάθανε ότι αγωνιζόσαστε και πλακώσανε κι’ οι γύφτοι …(η ηγεσία της ΠΑΣΠ)», ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΟΪΔΙΑ!!! ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ Κ.Σ.

Έτσι το χρουστσοφικό σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ παρουσιάζεται με ολοκληρωμένη πλέον την αστική φυσιογνωμία του, «μπολιασμένο» και με την αλητο-χυδαιολογία του ΝΔτικού αλητο-φασισταριού.


Εισβολή των ΜΑΤ στο ΑΠΘ

Φασιστική ενέργεια η καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου

Στις 9 Σεπτέμβρη τα ξημερώματα, λίγο μετά τις 1, αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλαν στο χώρο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) για να «αποτρέψουν»-«ματαιώσουν» υποτίθεται τη «συνέχιση διάπραξης κακουργηματικών πράξεων», όπως ανακοίνωσε η διεύθυνση των Αστυνομικών Αρχών της Θεσσαλονίκης – εισβολή που κατά την αστυνομία έγινε με ειδική εντολή της εισαγγελικής Αρχής Θεσσαλονίκης.

Όμως από πουθενά δεν προκύπτει, παρά τους ισχυρισμούς της αστυνομίας, ότι η εισαγγελική Αρχή έδωσε εντολή για τη συγκεκριμένη εισβολή με στόχο την παρεμπόδιση της «διάπραξης» ή τη δήθεν πρόληψη «κακουργηματικών πράξεων» στο χώρο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Η ανακοίνωση της αστυνομίας θυμίζει τη γνωστή «ζαρντινιέρα» του Πολύδωρα που «τραυμάτισε» τον άμοιρο Κύπριο φοιτητή και τη μοιάζει πολύ περισσότερο σε σχέση με τη διάπραξη «κακουργηματικών πράξεων», αφού σύμφωνα με την ίδια την αστυνομία, κατά την επιχείρησή της συνελήφθησαν 20 άτομα που ύστερα από την ανάκρισή τους δεν προέκυψε κανένα επιβαρυντικό στοιχείο και αφέθησαν όλα ελεύθερα, κρατήθηκε μόνο μια 19χρονη φοιτήτρια που υποτίθεται ότι συμμετείχε στα «επεισόδια» και η οποία στην προσπάθεια της να φύγει τραυμάτισε τάχα με μεταλλικό γκλομπ στο κεφάλι αξιωματικό της αστυνομίας.

Η σύλληψη μόνο μιας φοιτήτριας, που επιπλέον δεν είχε καμιά σχέση με τα όποια «επεισόδια», δείχνει ότι η «λεία» της αστυνομίας είναι ανύπαρκτη και ταυτόχρονα το πόσο γελοίοι και ψευδείς είναι οι ισχυρισμοί της αστυνομίας.

Τα παραπάνω αποτελούν δικαιολογίες για να μην αποκαλυφθεί ο πολιτικός στόχος της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή με την εισβολή των ΜΑΤ στο ΑΠΘ που ήταν και είναι η παραβίαση και ωμή καταπάτηση του πανεπιστημιακού άσυλου, πράξη  που αποτελεί και το πρώτο τεστ για την καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου σ’ όλα τα Πανεπιστήμια της χώρας, μ’ απαρχή το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και ταυτόχρονα την πλήρη κατάργηση, μιας δημοκρατικής αντιφασιστικής κατάχτησης που για την κατοχύρωσή της χύθηκε αρκετό αίμα.

Επιπλέον η φασιστική αυτή ενέργεια της κυβέρνησης αποτελεί και το πρώτο έμπρακτο δείγμα κατάργησης δημοκρατικών κατακτήσεων εκ μέρους της κυβέρνησης Καραμανλή και στη νέα της θητεία και σηματοδοτεί την ένταση της αστυνομοκρατίας και της φασιστικής τρομοκρατίας.

Η φοιτητική νεολαία με την έναρξη της νέας χρονιάς πρέπει να επαγρυπνεί και σε συνεργασία με τους πανεπιστημιακούς πρέπει να αντιδράσει στα φασιστικά σχέδια της κυβέρνησης κατάργησης του πανεπιστημιακού άσυλο και πρέπει να δώσει μαχητική απάντηση με στόχο τη ματαίωσή τους. Κάθε εφησυχασμός και αδράνεια αφήνει ελεύθερο το πεδίο δράσης την κυβέρνηση για κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.


Ναζι-φασιστικοί προκλητικοί χαιρετισμοί στην Καραμανλική ΕΡΤ

Ο μόνιμος ακραίος αντικομουνισμός και ο φασιστικός εκτραχηλισμός της κρατικής τηλεόρασης επί Καραμανλή, που για την ύπαρξη και λειτουργία της πληρώνει ολόκληρος ο ελληνικός λαός επιτρέπει και δίνει τη δυνατότητα στα διάφορα φασιστοειδή, θαυμαστές των Χίτλερ-Μουσολίνι, να χαιρετούν ναζιστικά, προκαλώντας με τον πλέον θρασύτατο τρόπο την πλειοψηφία του αντιφασίστα ελληνικού λαού, που έχει χύσει ποτάμια αίμα στην πάλη κατά των ναζιφασιστών κατακτητών της πατρίδας μας.

Σχετικά με αυτό το προκλητικό συμβάν η βδομαδιάτικη εφημερίδα «Παρασκευή +13» γράφει: «κάποιοι πιθανόν να μην το πιστεύουν. Κι όμως συνέβη στην εκπομπή της Δήμητρας Παπαδοπούλου «Πώς τον λεν’ τον ποταμό» την Τρίτη 17 Απριλίου στις 10 το βράδυ και κάποιοι άλλοι άτυχοι δεν πίστευαν στα μάτια και στα αυτιά τους. Συνέβη κι έπαιξε η αθλιότητα και δεν άνοιξε μύτη στο κανάλι που όλοι πληρώνουμε από την τσέπη μας και γι’ αυτό όλοι δικαιούμαστε να έχουμε απαιτήσεις από αυτό. Συνέβη για να αποδειχτεί για άλλη μια φορά ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Αγίας Παρασκευής…». Αναφερόμενη δε στη διεύθυνση της ΕΡΤ η εφημερίδα διερωτάται δικαιολογημένα: «Και τι διάβολο απασχολεί το λογισμό τους όταν στον άνω ποταμών «Πως τον λεν’ τον ποταμό» τα φασιστοειδή λασπώνουν τη δημόσια τηλεόραση, τους συντελεστές της, τον κόσμο της, τους τηλεθεατές και όλη την Ελλάδα των εκατοντάδων χιλιάδων θυμάτων του φασισμού;» («Παρασκευή +13», 24/4/2007, σελ. 40-41).

Το «σάπιο που υπάρχει στο βασίλειο της Αγίας Παρασκευής» είναι ότι η κρατική τηλεόραση έχει πλήρως φασιστικοποιηθεί απ’ την αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και σ’ αυτά τα πλαίσια της πολιτικής της φασιστικοποίησης εντάσσεται, ανάμεσα σε τόσα άλλα, και η εκπομπή με το συγκεκριμένο προκλητικό, ναζι-φασιστικού τύπου συμβάν με το ναζιστικό χαιρετισμό. Έτσι εξηγείται το ότι επιτράπηκε να μεταδοθεί η προκλητική αυτή εκπομπή, η οποία ας σημειωθεί ήταν μαγνητοσκοπημένη και ως εκ τούτου κανένας απ’ τη διεύθυνση δεν μπορεί να επικαλεσθεί άγνοια ούτε να προβάλλει την οποιαδήποτε δικαιολογία για τη μετάδοση της. Την ευθύνη για τη μετάδοση της ναζι-φασιστικής εκπομπής έχουν αποκλειστικά τα φασιστοειδή της κρατικής τηλεόρασης και προφανώς η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή που τα έχει τοποθετήσει στη διεύθυνσή της.

Γι’ αυτό το ναζι-φασιστικού τύπου συμβάν οι μόνοι που δεν έμαθαν τίποτε είναι η αστική φυλλάδα «Ριζοσπάστης» και η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα.


Ο διασυρμός του σοσιαλισμού απ’ τους παλιούς και τους νέους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκράτες

Σ’ ένα απ’ τα δημαγωγικά σχόλια του «Ριζοσπάστη» αναφερόμενο στο ΠΑΣΟΚ διαβάζουμε ότι «το σοσιαλισμό (ως έννοια) τον έχει καταξευτελίσει η σοσιαλδημοκρατία!», αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι οι νέοι σοσιαλδημοκράτες δηλ. οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές, μεταξύ των οποίων και οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ, δεν έχουν τάχα διασύρει-καταξευτελίσει το σοσιαλισμό ή αλλιώς «η σοσιαλδημοκρατία και όχι η Σοβιετική Ένωση όσο ήταν Σοβιετική Ένωση…» («Ρ» 30/5/2007, σελ. 42).

Καταρχήν πρέπει να σημειωθεί ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, όπως ισχυρίζονται οι χρουστσοφικοί ηγέτες του «Κ»ΚΕ (πρόκειται για αντιμαρξιστική εκτίμηση) αλλά είναι απ’ την ίδρυσή του ένα μεγαλο-αστικό κόμμα – εκφραστής των ταξικών συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου – που όμως για δημαγωγικούς λόγους παραπλάνησης της εργατικής τάξης και γενικά των πλατιών λαϊκων μαζών πρόβαλε σοσιαλδημοκρατικά-σοσιαλιστικά ακόμα και «κομμουνιστικά» συνθήματα. Είναι επίσης πασίγνωστό ότι τα παλιά ρεφορμιστικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα προήλθαν απ’ τον εκφυλισμό των επαναστατικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων της Β΄ διεθνούς που εγκατέλειψαν το μαρξισμό και πρόδωσαν την προλεταριακή επανάσταση, ακολουθώντας το διαβόητο δρόμο της «ειρηνικής μετεξέλιξης του καπιταλισμού σε σοσιαλισμό» δηλ. τον «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο περάσματος στο σοσιαλισμό» με τη βοήθεια του αστικού κράτους. Η νέα χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία εμφανίζεται στα μέσα της δεκαετίας του ΄50 μετά την επικράτηση και κυριαρχία του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ, Φλεβάρης 1956) στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα δηλ. προήλθε απ’ τον εκφυλισμό των πρώην κομμουνιστικών κομμάτων και τη μετατροπή τους σε αστικά σοσιαλδημοκρατικά τύπου κόμματα. Και είναι σοσιαλδημοκρατικά τα χρουστσοφικά κόμματα, επειδή οι θέσεις του 20ου συνέδριου του ΚΚΣΕ που αυτά ακολούθησαν-ακολουθούν είναι ως προς το περιεχόμενο ατόφιες οι πασίγνωστες αντιμαρξιστικές θέσεις της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας.

Η παλιά σοσιαλδημοκρατία εγκαταλείποντας τη μαρξιστική αντίληψη του σοσιαλισμού διέσυρε με τον πιο χειρότερο τρόπο την έννοια του σοσιαλισμού με την προβολή και προπαγάνδιση μιας αστικής αντίληψης του σοσιαλισμού δηλ. ενός «σοσιαλισμού» χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου και ενός πολυκομματικού-πλουραλιστικού «σοσιαλισμού».

Και η νέα χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία, τύπου «Κ»ΚΕ (΄56)-ΣΥΝ, που κυριάρχησε στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, εγκαταλείποντας και προδίνοντας τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό, βαδίζοντας πλέον στα χνάρια της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας, διέσυρε και αυτή την έννοια του σοσιαλισμού με την επαναπροβολή στο αντεπαναστατικό 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ (1956) ενός «σοσιαλισμού» χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου και τη διατήρηση του αστικού κοινοβουλίου που τάχα μετατρέπεται – χωρίς α) βίαιη-ένοπλη προλεταριακή επανάσταση και β) χωρίς συντριβή του αστικού κράτους – σε «όργανο πραγματικής δημοκρατίας, δημοκρατίας για τους εργαζόμενους»: «να καταχτήσει σταθερή πλειοψηφία στη βουλή και να τη μετατρέψει από όργανο της αστικής δημοκρατίας σε όργανο της πραγματικής λαϊκής θέλησης. Σ’ αυτή την περίπτωση ο θεσμός τούτος, ο πατροπαράδοτος για πολλές πολυαναπτυγμένες χώρες μπορεί να γίνει όργανο πραγματικής δημοκρατίας, δημοκρατίας για τους εργαζόμενους» (Ν.Σ. Χρουστσιόφ: «Λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο ΧΧ συνέδριο του Κόμματος», σελ.42, 1956).

Επιπλέον η αντίληψη του σοσιαλισμού της νέας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας ταυτίζεται με την αντιμαρξιστική αντίληψη της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας της Β΄ διεθνούς όπως οι ίδιοι οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές μας διαβεβαιώνουν, αφού μαζί θα χτίσουν το «σοσιαλισμό» τους: «οι κομμουνιστές που δίνουν αποφασιστική σημασία στην ενότητα της εργατικής τάξης, τάσσονται υπέρ της συνεργασίας με τους σοσιαλιστές και τους σοσιαλδημοκράτες, για να εγκαθιδρύσουν σήμερα ένα προοδευτικό δημοκρατικό καθεστώς και για να οικοδομήσουν στο μέλλον τη σοσιαλιστική κοινωνία» (Διεθνής Σύσκεψη των ρεβιζιονιστικών χρουστσοφικών κομμάτων 1969)

Αλλά και στο σοσιαλδημοκρατικό Πρόγραμμα του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ(΄56) – βασισμένο στο 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ – γίνεται λόγος για «κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων, με βάση το κοινοβούλιο» και ότι «το ΚΚΕ επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση, με τη δράση της και τη γενικότερη λαϊκή παρέμβαση, να συμβάλει στην έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας» («Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ. 39, Αθήνα 1996) και επιπλέον σ’ αυτό διατηρείται το αστικό κράτος «εκδημοκρατισμένο» – αντί να συντριβεί-τσακιστεί – όταν γίνεται λόγος μόνο για «εκδημοκρατισμό» του: «πάλη για τον εκδημοκρατισμό της Δημόσιας Διοικησης, των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, του συστήματος απονομής δικαιοσύνης» («Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ. 35, Αθήνα 1996).

Επίσης στο Πρόγραμμα του «Κ»ΚΕ(56) προπαγανδίζεται μια αντιμαρξιστική αντίληψη του σοσιαλισμού, δηλ. ενός «σοσιαλισμού» χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου και ο οποίος επιπλέον κατοχυρώνει «την ύπαρξη των κομμάτων που δρούν μέσα στα πλαίσια του σοσιαλιστικού συντάγματος» (στο ίδιο σελ. 45) δηλ. προπαγανδίζεται ο διαβόητος πολυκομματικός-πλουραλιστικός «σοσιαλισμός». Στο Πρόγραμμα του «Κ»ΚΕ διατηρείται, φραστικά μόνο, και προφανώς για δημαγωγικούς λόγους εξαπάτησης των κομμουνιστών η έννοια «δικτατορία του προλεταριάτου» (στο ίδιο σελ. 44), ενώ στην πραγματικότητα αυτή απορρίπτεται, αφού είναι πασίγνωστο ότι χωρίς να προηγηθούν: α) η βίαιη-ένοπλη προλεταριακή επανάσταση, β) η συντριβή-τσάκισμα της αστικής κρατικής μηχανής – και τα δυο τα αρνείται στο Πρόγραμμα της η ηγεσία του «Κ»ΚΕ - δεν είναι ποτέ δυνατή η εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου. Άρνηση της βίαιης-ένοπλης προλεταριακής επανάστασης και της αναγκαιότητας συντριβής του αστικού κράτους σημαίνει άρνηση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου. Επιπλέον και η διατήρηση και ύπαρξη πολλών κομμάτων στο «σοσιαλισμό» του Προγράμματος του «Κ»ΚΕ σημαίνει άρνηση της Διχτατοριας του Προλεταριάτου, αφού «η διχτατορία του προλεταριάτου μπορεί να είναι πλέρια μόνο στην περίπτωση που θα την καθοδηγεί ένα μόνο κόμμα, το κόμμα των κομμουνιστών, που δε μοιράζεται και δεν πρέπει να μοιράζεται την καθοδήγηση με άλλα κόμματα» (Ι.Β. Στάλιν: τόμος 10ος, σελ. 112-113) Σε οικονομικό επίπεδο στο «σοσιαλισμό» του Προγράμματος διατηρείται «η δράση ενός μέρους του κεφαλαίου, του μη μονοπωλιακού» («Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ. 48, Αθήνα 1996), που στην περίπτωση της Ελλάδας είναι μεγάλης έκτασης, πράγμα που σημαίνει καταρχήν ύπαρξη εκμετάλλευσης και αν παρθεί υπόψη η ύπαρξη και λειτουργία του νόμου της Αξίας σε συνδυασμό με την «αξιοποίηση των εμπορευματοχρηματικών σχέσεων» - όλα μαζί σημαίνουν διατήρηση και ύπαρξη του καπιταλισμού (=ακριβής αντιγραφή των γνωστών αντιμαρξιστικών χρουστσο-μπρεζνιεφικών απόψεων που εφαρμόστηκαν στη Σοβιετική Ένωση και οδήγησαν στην πλήρη και οριστική παλινόρθωση του καπιταλισμού).

Η νέα χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία, πέρα απ’ το ότι δυσφήμισε, όπως και η παλιά σοσιαλδημοκρατία το σοσιαλισμό ως έννοια, δυσφήμισε επιπλέον το σοσιαλισμό και ως Πράξη: πρώτο, επειδή ταύτισε το σοσιαλισμό, που οικοδομήθηκε στη Σοβιετική Ένωση την περίοδο των Λένιν-Στάλιν, με την καταπίεση, την έλλειψη ελευθερίας και δημοκρατίας και τα διαβόητα ανύπαρκτα «εγκλήματα» του Ιωσήφ Στάλιν, κατά συκοφαντώντας τον, και δεύτερο, γιατί ενώ είχε παλινορθωθεί ο καπιταλισμός – με έναρξη-πρώτο βήμα την ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου που αντικαταστάθηκε με τη δικτατορία της νέας αστικής τάξης την περίοδο των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ – παρουσίαζε-προπαγάνδιζε ακριβώς αυτή τη δικτατορία της νέας αστικής τάξης και την κρατική-συνεταιριστική καπιταλιστική ιδιοκτησία, αλλά και την ατομική καπιταλιστική ιδιοκτησία της περιόδου Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ σαν «πραγματικό σοσιαλισμό». (Άρθρο 17 του μπρεζνιεφικού Συντάγματος: «επιτρέπεται η ιδιωτική εργασιακή δραστηριότητα στη σφαίρα των μικροβιοτεχνικών επαγγελμάτων, της αγροτικής οικονομίας …», σελ. 48). Διαφήμιζαν μια οικονομία ως «σοσιαλιστική» στην οποία ο νόμος της Αξίας ρύθμιζε την παραγωγή, κυριαρχούσαν οι εμπορευματοχρηματικές σχέσεις, ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός μεταξύ των επιχειρήσεων ή αλλιώς η «οικονομική αυτοτέλεια και πρωτοβουλία των επιχειρήσεων» και που σκοπός της παραγωγής ήταν το Κέρδος. («Το Σύνταγμα της ΕΣΣΔ 1977, σελ. 47-48). Διαφήμιζαν ως «σοσιαλισμό» τις ιδιωτικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο, τις ιδιωτικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις σε διάφορους τομείς της οικονομίας της Πολωνίας (ενώ ήταν γνωστό ότι στην αγροτική οικονομία τα 80% της πολωνικής γης ήταν ατομική καπιταλιστική ιδιοκτησία) των Γκομούλκα-Γιαρουζέλσκι, τον καπιταλιστικό «παράδεισο» της Ουγγαρίας του Γιάνος Κάνταρ, κλπ. κλπ. (μόλις το 1980 υποχρεώθηκε να ομολογήσει ο «Ριζοσπάστης», αυτό που γνώριζε «όλος» ο κόσμος: «η Πολωνία είναι η χώρα της Κομεκόν με το μεγαλύτερο ποσοστό ατομικής ιδιοχτησίας στην αγροτική παραγωγή. 80% μικρή ιδιοχτησία, 20% κοινωνική», «Ρ» 24/8/1980).

Σ’ άλλο σημείο οι σοσιαλδημοκράτες του «Κ»ΚΕ αναφέρονται στη «Σοβιετική Ένωση όσο ήταν Σοβιετική Ένωση» σ’ αντιπαράθεση με την παλιά σοσιαλδημοκρατία , εννοώντας προφανώς πως η σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση υπήρξε-διατηρήθηκε σοσιαλιστική και μετά το θάνατο-δολοφονία του Στάλιν δηλ. την περίοδο των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ. Όμως Διχτατορία του Προλεταριάτου υπήρξε στη Σοβιετική Ένωση από τη νίκη της Οκτωβριανής επανάστασης (1917) και διατηρήθηκε μόνο ως τις αρχές-μέσα της δεκαετίας του ΄50, αφού ανατράπηκε μετά το θάνατο-δολοφονία του Στάλιν και αντικαταστάθηκε από τη δικτατορία της νέας υπό διαμόρφωση αστικής τάξης ή αλλιώς το λεγόμενο «κράτος όλου του λαού», όπως μας διαβεβαιώνουν και παραδέχονται και οι ίδιοι οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές στο 22ο Συνέδριο («το 22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ», σελ. 205-209, Αθήνα 1961): «ανάπτυξη του κράτους της δικτατορίας της εργατικής τάξης σε παλλαϊκό κράτος») και επομένως μετά το 1956 έπαψε να υπάρχει η σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση (επειδή δεν υπάρχει σοσιαλισμός χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου), η οποία από τότε μπήκε στο δρόμο της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού – παλινόρθωση που ολοκληρώθηκε επί Μπρέζνιεφ-Κοσύγκιν στα τέλη της δεκαετίας του ΄60 με τις καπιταλιστικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεις του 1965.


ΑΠΑΓΩΓΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΟΥ ΙΡΑΝ

Τα τελευταία χρόνια το καθεστώς του Ιράν έχει εντείνει την καταστολή και τις συλλήψεις συνδικαλιστών εργατών με στόχο να φιμώσει το εργατικό κίνημα. Χρησιμοποιώντας το πρόσχημα της στρατιωτικής απειλής του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των αποφάσεων του ΟΗΕ να επιβάλει οικονομικές κυρώσεις, το καπιταλιστικό-θεοκρατικό καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας Ιράν καταπιέζει αφόρητα τις μάζες των Ιρανών και απαντά στα δίκαια αιτήματα του λαού με σφαίρες και τρομοκρατία.

Στα πλαίσια της τρομοκράτησης του εργατικού κινήματος και της ποινικοποίησης του συνδικαλισμού απήχθη ο επικεφαλής του Συνδικάτου Εργατών της Τεχεράνης και μέλος του σωματείου εργαζομένων της εταιρίας προαστιακών λεωφορείων Mansour Ossanlou. Στις 10 Ιουλίου ομάδα ατόμων με πολιτικά ρούχα που σχετίζεται με τις δυνάμεις ασφάλειας της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν απήγαγαν τον Ossanlou και σύμφωνα με πληροφορίες είναι φυλακισμένος μέχρι σήμερα στις περιβόητες φυλακές Εβίν της Τεχεράνης, οι οποίες είναι γνωστές σαν τόπος βασανιστηρίων για τους αντιπάλους του Σάχη και του Σεΐχη. Η ζωή του Ossanlou βρίσκεται σε κίνδυνο στη φυλακή.

Ο Mansour Ossanlou είναι γνωστός για τη συνδικαλιστική του δράση και για τον αγώνα του ενάντια σε όποια οικονομική κύρωση επιβάλει ο ΟΗΕ και στην πιθανότητα ιμπεριαλιστικής στρατιωτικής επέμβασης στο Ιράν. Μοναδική αιτία για τη φυλάκιση του αποτελεί η διαρκής πάλη του υπέρ των εργασιακών δικαιωμάτων, για το δικαίωμα στην απεργία και για το δικαίωμα της συγκρότησης σωματείων εργαζομένων, καθώς και η σφοδρή κριτική που ασκεί στο καθεστώς για τα βασανιστήρια και τις φυλακίσεις των αγωνιζόμενων για ελευθερία Ιρανών. Αυτές είναι οι μόνες του ενοχές!

Αυτές οι βάρβαρες και καταπιεστικές πολιτικές της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν που στρέφονται κατά των εργατών, των φοιτητών, των γυναικών και των πατριωτών που αναζητούν την ελευθερία εξυπηρετούν μόνο τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών. Καταδικάζουμε σθεναρά αυτές τις πολιτικές.

Απαιτούμε την άμεση και χωρίς όρους αποφυλάκιση του συναγωνιστή μας. Να αποσυρθούν όλες οι κατηγορίες εναντίον του.

 

ΘΕΡΜΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

Παρακαλούνται οι σύντροφοι και φίλοι να ενισχύσουν οικονομικά την εφημερίδα ανάλογα με τις δυνατότητες, γιατί αντιμετωπίζει οξύτατο οικονομικό πρόβλημα

Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Οι αλητο-χυδαιότητες της φασιστο-αλητίας των Βουλγαρακηδο-ΔΑΠιτών
Τα «παιδιά» της Παπαρήγα «ήρωες» χυδαίου εκτραχηλισμού και στα χνάρια των χυδαιοτήτων της ΝΔτικής φασιστο-αλητίας

Εισβολή των ΜΑΤ στο ΑΠΘ - Φασιστική ενέργεια η καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου

Ναζι-φασιστικοί προκλητικοί χαιρετισμοί στην Καραμανλική ΕΡΤ

Ο διασυρμός του σοσιαλισμού απ’ τους παλιούς και τους νέους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκράτες

Απαγωγή συνδικαλιστή από το καθεστώς του Ιράν

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55