Εφημερίδα Ανασύνταξη
Θέσεις
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρ. Φύλ. 259 1-15/10/2007Αρ. Φύλ. 259 1-15 Οκτώβρη 2007
Προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης
Νέα σφοδρότερη, γενικευμένη και βιαιότερη επίθεση στους εργαζόμενους

Απ’ τους πρώτους κιόλας μήνες της περασμένης 4ετίας είχαμε επισημάνει – με δεδομένο πάντα και στο κέντρο της προσοχής ότι το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ είναι το κατεξοχήν κόμμα του μεγάλου κεφαλαίου που εκφράζει και υπερασπίζει τα συμφέροντά του – ότι ο νέος πρωθυπουργός χαρακτηρίζεται από μια κλασικής μορφής ανικανότητα που προσπαθεί να την αποκρύψει με διάφορες σοβαροφανείς πόζες και με κάποιες ηθικόλογου χαρακτήρα συχνά επαναλαμβανόμενες εκθεσούλες ιδεών, «αδέξιες, ανούσιες, φλύαρες και γελοίες» εκθέσεις που δεν ξεπερνούν το επίπεδο «κορασίδων Α΄ Γυμνασίου», όπως σημειώναμε λίγο πριν τις εκλογές της 16ης Σεπτέμβρη.

Σήμερα η καταστροφική 4ετία για την εργατική τάξη και ολόκληρο τον ελληνικό λαό αλλά και για τον τόπο είναι σ’ όλους γνωστή, ανεξάρτητα από την επανεκλογή του – μάλλον αποτελεί «επιβράβευση» της μόνης ικανότητας που έχει-επέδειξε: να κατακάψει τη μισή Ελλάδα, μαζί και την Αρχαία Ολυμπία, αλλά και 70 ανθρώπους που κάηκαν σαν λαμπάδες ζωντανοί.

Οι τωρινές προγραμματικές δηλώσεις του σοβαροφανούς, νυσταλέου και ανίκανου πρωθυπουργού επιβεβαιώνουν εκ νέου τα παραπάνω. Οι μόνοι που έδειξαν θιγμένοι από ανάλογες κρίσεις-εκτιμήσεις είναι οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ που έσπευσαν αμέσως και χωρίς καθυστέρηση να συμπαρασταθούν στον Κ. Καραμανλή («Ρ» 2/10/2007, σελ.4), προβάλλοντάς τον ως ικανό πρωθυπουργό και προσπαθώντας να αναστηλώσουν το ανύπαρκτο κύρος μιας θλιβερής πολιτικής μετριότητας, ανάλογη εκείνης της σοσιαλδημοκράτισσας Παπαρήγα: προφανώς πρόκειται για αλληλεγγύη πολιτικών μετριοτήτων αλλά και στήριξής του.

Στις νέες προγραμματικές δηλώσεις του ο πρωθυπουργός «ξέχασε» εκείνες τις γελοιότητες περί «σεμνών και ταπεινών» και τα καραγκιοζιλίκια περί «νταβατζήδων» της περασμένης 4ετίας που δεν άργησαν να ξεφτίσουν με τους «γαλάζιους κουμπάρους» μαφιόζους, τη μεγάλη διαφθορά, την πρωτοφανή καταλήστευση των Ταμείων των εργαζομένων με το σκάνδαλο των «Ομολόγων», κλπ. κλπ. Όμως επανέφερε τα γνωστά περί «ήπιας προσαρμογής» καραγκιοζιλίκια, που ήδη τα γνώρισε η εργατική τάξη και ο λαός την περασμένη 4ετία με την ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια και απόλυτη εξαθλίωση του, με απότομη πτώση του βιοτικού του επιπέδου και διαρκή χειροτέρευση της κατάστασής του σε όλα τα επίπεδα, συμπληρώνοντας τα με ανάλογες σαπουνόφουσκες του τύπου: «διάλογος-συνεννόηση-σύνθεση» για εξαπάτηση των εργαζομένων, συνοδευόμενες ταυτόχρονα με τη σαφή απειλή της «αποφασιστικότητας που δεν συμβιβάζεται με αναβολές», εννοώντας τη συνέχιση της εφαρμογής και στη νέα 4ετία της αντιδραστικής ακραίας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής.

Παρά τη γενικόλογη ρηχότητα, την ανούσια και κενή περιεχόμενου φρασεολογία των προγραμματικών δηλώσεων δεν μπορούσε να μην αποκαλύψει με σαφή τρόπο τις αντιδραστικές του επιδιώξεις για τη νέα 4ετία όταν ισχυρίστηκε ότι οι «πολίτες» δηλ. εκείνοι που τον ψηφίσαν «έδωσαν εντολή να συνεχίσουμε τις μεταρρυθμίσεις και απαίτησαν ταυτόχρονα να προχωρήσουμε πιο γρήγορα».

Το πρώτο όμως που ενδιαφέρει τον Κ. Καραμανλή είναι η αλλαγή του εκλογικού νόμου που την ψήφισή του προγραμματίζει μέσα στο 2008 με στόχο τη μεγαλύτερη δυνατή υφαρπαγή εδρών.

Το τι εννοεί ο πρωθυπουργός και αρχηγός του κόμματος της ΝΔ, κατεξοχήν εκπροσώπου του μεγάλου κεφαλαίου, Κ. Καραμανλής με τη δήλωση ότι έχει «ισχυρή εντολή για μεταρρυθμίσεις» είναι φανερό: μια ακόμα σφοδρότερη και περισσότερο γενικευμένη επίθεση του μεγάλου κεφαλαίου-κυβέρνησης στη εργατική τάξη και το λαό τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο με στόχο το δραστικό περιορισμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Ήδη σε πολιτικό επίπεδο καταπατήθηκε βάναυσα το πανεπιστημιακό άσυλο, παραμονές εκλογών, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και σε οικονομικό επίπεδο το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού το πρώτο εξάμηνο του 2007 ανέρχεται σε 790 εκατ. €, έλλειμμα που προέρχεται απ’ τη δραστική μείωση των φόρων του μεγάλου κεφαλαίου, τη φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή, κλπ., που για να καλυφθεί θα ακολουθήσει νέα και μεγάλης έκτασης φοροεπιδρομή. Επίσης το μέτρο της κατάργησης του φόρου κληρονομιάς που το εμφανίζει-διαφημίζει σαν «φιλολαϊκό μέτρο» δεν είναι παρά το πρώτο δώρο προς τους μεγάλους ιδιοκτήτες.

Η μεγάλη επίθεση, δίπλα σε πολλά άλλα, στους εργαζόμενους που αναμένεται να ξεκινήσει απ΄ την κυβέρνηση είναι το Ασφαλιστικό, επίθεση που θα οδηγήσει στην μείωση των συντάξεων και την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και την εκμηδένιση όλων των κατακτήσεων των εργαζομένων, ενώ αναμένεται συνέχιση της επίθεσης που έχει εξαπολυθεί ενάντια στη δημόσια και δωρεάν Παιδεία και τις κατακτήσεις του φοιτητικού κινήματος.

Απέναντι σ’ αυτή την περισσότερο γενικευμένη αλλά και κατά πολύ σφοδρότερη επίθεση κυβέρνησης-κεφαλαίου η εργατική τάξη, η φτωχή αγροτιά και η νεολαία, εργατική νεολαία και μαθητές-φοιτητές δεν έχουν άλλο δρόμο για την υπεράσπιση των κατακτήσεών τους απ’ το δρόμο της έντασης της ταξικής πάλης κατά της αντεργατικής-αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης και τη ματαίωση της εφαρμογής της αντιδραστικής ακραίας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής που θα συνοδεύεται με την ένταση της αστυνομοκρατίας και της φασιστικής τρομοκρατίας.


Η έναρξη των εργασιών της νέας βουλής με τέλεση αγιασμού

Η δεμένη με τα κατάμαυρα κομποσκοίνια του ιερατείου ηγεσία του «Κ»ΚΕ και οι χρουστσωφικές κουτοπονηριές της Α. Παπαρήγα

Στις 26 Σεπτέμβρη τελέσθηκε, ως συνήθως, ο αγιασμός και στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε η ορκωμοσία των βουλευτών της νέας Βουλής για την επόμενη κυβερνητική 4ετία.

Οι βουλευτές του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, του ναζι-φασιστικού ΛΑΟΣ και του μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ συμμετείχαν στο αντιδραστικό σκοταδιστικό τελετουργικό (αγιασμό-θρησκευτικό όρκο), υπό τις ευλογίες του εκκλησιαστικού φεουδοαστικού Ιερατείου, και μαζί τους το αγαπημένο «κορίτσι»-εκπρόσωπος του χουντο-Χριστόδουλο στο σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ, εθνικίστρια θεούσα Λ.Κανέλλη.

Η σοσιαλδημοκρατική φυλλάδα «Ριζοσπάστης»(27/9/2007, σελ. 3) αποσιώπησε το γεγονός και δεν εγράψε τίποτε για τη στάση της θρησκόληπτης Λ.Κανέλλη, αυτού του «τρομερού κοριτσιού» της χουντικής τηλεόρασης, μετέπειτα μέλος της φασιστικής νεοδημοκρατικής ΟΝΕΔ, της «φανταχτερής δημοσιογραφίνας που πολλά χρόνια υπηρέτησε με φλογερό πάθος τη Δεξιά και την αντίδραση» (Βάσος Γεωργίου) και τωρινής βουλευτίνας του χρουστσαφικού «Κ»ΚΕ. Αλλά όποιος είδε την ορκωμοσία των βουλευτών στην τηλεόραση γνωρίζει τη στάση της: «κατά την ορκωμοσία οι βουλευτές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΛΑΟΣ και η Λ. Κανέλλη ορκίστηκαν σηκώνοντας το χέρι τους «στο όνομα της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδας να είναι πιστοί στην πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, να υπακούουν στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνουν ευσυνείδητα τα καθήκοντά τους»» («Αυγή» 27/9/2007, σελ. 3).

Από το ΠΑΣΟΚ «αρνήθηκαν να ορκιστούν θρησκευτικά οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Μ. Δαμανάκη και Ν. Σηφουνάκης» («Ρ» 27/9/2007, σελ.3). Θρησκευτικό όρκο «στο όνομα του παντοδύναμου Θεού και του μόνου αυτού προφήτη που είναι ο Μωάμεθ» έδωσαν και οι δυο μουσουλμάνοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Τ.Μαντατζή (Ξάνθη) και Α.Χατζηοσμάν (Ροδόπη).

Απ τα δυο χρουστσοφικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, οι μεν βουλευτές του ΣΥΝ «επέλεξαν να μείνουν εκτός αιθούσης κατά τη δοξολογία (στάση που το ΚΚΕ δεν μπορούσε να ακολουθήσει, καθώς προφανώς θα ήθελε να… αγιαστεί τουλάχιστον η Λ.Κανέλλη)» («Αυγή» 27/9/2007, σελ. 3) και: «οι βουλευτές του Συνασπισμού, αντιδρώντας στο θρησκευτικό όρκο, επέλεξαν να μην παρίστανται στην αίθουσα της Ολομέλειας όσο διαρκούσε η δοξολογία και εισήλθαν όταν ήρθε η στιγμή της ανάγνωσης του όρκου από τον εκτελούντα χρέη προέδρου της Βουλής Γ.Σούρλα. Κατά την ορκωμοσία της προηγούμενης Βουλής οι βουλευτές του ΣΥΝ είχαν επιλέξει την αποχώρηση» («Ρ» 27/9/2007, σελ. 3), οι δε βουλευτές του «Κ»ΚΕ «δεν ακολούθησαν το τελετουργικό του θρησκευτικού όρκου» («Ρ» 27/9/2007, σελ. 3), και: «με τα μάτια στραμμένα στους 14 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (και τις αντιδράσεις τους) τελέσθηκε χτες ο αγιασμός και πραγματοποιήθηκε η ορκωμοσία της νέας Βουλής. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κράτησαν ίδια στάση και στις δύο διαδικασίες που γίνονταν «υπό την επίβλεψη» της Εκκλησίας, ενώ οι βουλευτές του «Κ»ΚΕ συμμετείχαν στον αγιασμό, αφού σηκώθηκαν όρθιοι (η δε Λιάνα Κανέλλη έδωσε και θρησκευτικό όρκο)» («Αυγή» 27/9/2007, σελ. 3).

Όμως ο «Ριζοσπάστης» φρονίμως ποιών αποσιώπησε ότι οι βουλευτές του «Κ»ΚΕ συμμετείχαν στον αγιασμό και δεν τόλμησαν (γιατί «τους τραβάει το αυτί» ο χουντο-Χριστόδουλος) να μείνουν έξω από την αίθουσα της Βουλής ή να αποχωρίσουν απ’ αυτή, κατά τη διάρκεια του αγιασμού, πράγμα που θα εξέφραζε στην πράξη και όχι στα λόγια (= δημαγωγία) την αντίθεσή τους στην έναρξη των εργασιών της Βουλής με αγιασμό και θρησκευτικό όρκο αλλά θα αποτελούσε και το πρώτο πρακτικό βήμα για την κατάργηση στην πράξη αυτών των σκοταδιστικών πρακτικών του φεουδο-αστικού Ιερατείου (αγιασμού Βουλής και θρησκευτικού όρκου) και επιπλέον πρακτικό βήμα για το χωρισμό Εκκλησίας – Κράτους. Αντ’ αυτού η Α. Παπαρήγα εκ μέρους της ηγεσίας του Κ»ΚΕ κατέφυγε σε μια γελοία χρουστσοφική κουτοπονηριά, για να δικαιολογήσει την αντιδραστική της στάση, στέλνοντας επιστολή στο Προεδρείο της Βουλής «ζητώντας κατάργηση του θρησκευτικού τύπου όρκο» και σημειώνοντας ότι «το ΚΚΕ έχει ταχθεί υπέρ του διαχωρισμού Κράτους και Εκκλησίας» («Ρ» 27/9/2007, σελ. 3) δηλ. ένας «διαχωρισμός» που θα «πραγματοποιηθεί» στην προσδιορισμένη από το φεουδο-αστικό Ιερατείο με επικεφαλής το χουντο-Χριστόδουλο «δευτέρα παρουσία».

Οι τέτοιου είδους κουτοπονηριές της Παπαρήγα μπορεί βέβαια να εξαπατούν τους αφελείς αλλά δεν μπορούν να αποκρύψουν την υπαρκτή αντιδραστική στενή συνεργασία «Κ»ΚΕ – Εκκλησίας, αφού:

πρώτο, το «τρομερό κορίτσι» του Χριστόδουλου (=Λ.Κανέλλη) εκπροσωπεί ευθέως το αντιδραστικό φασιστικό φεουδο-αστικό Ιερατείο στις γραμμές του «Κ»ΚΕ,

δεύτερο, η ηγεσία του «Κ»ΚΕ στην περίπτωση των «ταυτοτήτων», πέρα απ’ τη θρησκόληπτη θεούσα Λ.Κανέλλη που αλώνιζε τα κανάλια, ήταν κατά της απάλειψης του θρησκεύματος (= αστικό αίτημα) απ’ τις ταυτότητες, γι’ αυτό και ο «Ριζοσπάστης», ακόμα και τελευταία, μόλις τον περασμένο χρόνο, έγραφε ότι «η χώρα δεν αντέχει ανάλογο «διχασμό» με εκείνο που προκάλεσε η απόφαση της κυβέρνησης Σημίτη για τις ταυτότητες» («Ρ» 7/9/2006, σελ. 31). Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο μεγαλοαστός πολιτικός Κ. Σημίτης βγαίνει απ’ τα αριστερά στη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ, αφού αυτός επέβαλε – και σωστά έπραξε αν και πολύ αργά – την κατάργηση του θρησκεύματος απ’ τις ταυτότητες, ενώ οι χρουστσοφικοί ηγέτες τάχθηκαν κατά της απάλειψης, υποστηρίζοντας τη θέση του αντιδραστικού φεουδο-αστικού Ιερατείου, απεμπολώντας έτσι ακόμα και ένα αστικό αίτημα-πρόβλημα που έπρεπε τουλάχιστον πριν πολλές δεκαετίες να είχε λυθεί. Έτσι οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ μετατρέπονται σε φερέφωνα της εκκλησιαστικής αντίδρασης όταν ψευδόμενοι ισχυρίζονται ότι ο Σημίτης προκάλεσε «διχασμό» αντί να γράψουν ότι το διχασμό του λαού προκάλεσε το αντιδραστικό Ιερατείο με επικεφαλής το χουντο-Χριστόδουλο. Τώρα το μόνο που τους απομένει είναι να προτείνουν ως εκδότη ταυτοτήτων, στις οποίες θα αναγράφεται το θρήσκευμα, τη Μητρόπολη ή τα μοναστήρια του Αγίου Όρους,

τρίτο, εξαιτίας ακριβώς αυτής της υπαρκτής αντιδραστικής συνεργασίας «Κ»ΚΕ – Εκκλησίας, ο «άγιος» Χριστόδουλος σε δήλωσή του (28 Μάη 2007) δικαιολογημένα συμπεριέλαβε τα μέλη-οπαδούς του «Κ»ΚΕ, ακριβέστερα τη σοσιαλδημοκρατική του ηγεσία, στο πιστό ποίμνιό του δηλ. στο 97%-98% των οπαδών του, αφήνοντας απ’ έξω μόνο εκείνους (2%-3%)του άλλου σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, του ΣΥΝ, επειδή η ηγεσία του τάχθηκε ανοιχτά υπέρ της απάλειψης του θρησκεύματος από τις ταυτότητες και συχνά τάσσεται κατά των επιδιώξεων του αντιδραστικού φεουδο-αστικού Ιερατείου και του ασκεί κριτική: «όλοι εκείνοι που θέλουν ουσιαστικά να συνθλίψουν την αξιοπρέπεια και το πρόσωπο αυτού του λαού βάλλουν εναντίον της εκκλησίας, γιατί ξέρουν ότι είναι προμαχώνας που αμύνεται σθεναρά για τα γερά και τα όσια… ποιος Έλληνας παραδέχεται σήμερα ότι δεν είμαστε έθνος, ότι δεν πρέπει να μιλάμε ελληνικά, ότι μπορούμε να ζούμε χωρίς Θεό και χωρίς πίστη; Το λένε όμως μερικοί που εσείς τους ψηφίζεται και τους βάζεται στη Βουλή…» και απευθυνόμενος σ’ αυτούς συνεχίζει: «είσθε μια ελάχιστη μειοψηφία του 2% και 3 %. Δεν μπορείτε εσείς με το 2% και 3% να επιβάλλεστε στο 97% και 98%»,

τέταρτο, η ηγεσία του «Κ»ΚΕ και στην περίπτωση του βιβλίου Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού, μετά από τις πρώτες, είναι αλήθεια, ταλαντεύσεις αλλά και με κάποια καθυστέρηση, τελικά δεν κατάφερε να αποφύγει τον «πειρασμό» του εθνικισμού, ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τους φασίστες εθνικιστές και του φεουδο-αστικό Ιερατείου ζητώντας να αποσυρθεί (με πηχυαίο τίτλο ο «Ρ» (28/3/2007, σελ. 8): «να αποσυρθεί») το αντιμαρξιστικό και αντιδραστικό βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού – θέση με την οποία η Α. Παπαρήγα σημείωσε τη μεγαλύτερη και πιο αξιοζήλευτη επιτυχία στη ρεφορμιστική της πολιτική καριέρα: πέτυχε να γίνει πρωτοσέλιδο «αγκαλιά» με το χουντο-Χριστόδουλο (σε φωτομοντάζ βέβαια) στη βδομαδιάτική φασιστοφυλλάδα του γνωστού χουντοβασιλικού Γρηγόρη Μιχαλόπουλου, «Νεοι Ανθρωποι» (30/3/2007, σελ. 1) και με τον πολύ χαρακτηριστικό-αποκαλυπτικό τίτλο: «Χριστόδουλος Παπαρήγα με την ίδια σκέψη στον ίδιο δρόμο», εννοώντας προφανώς στον ίδιο σκοταδιστικό νεοορθόδοξο και εθνικιστικό φασιστικό δρόμο. Περιχαρής και ο «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ» (28/3/2007) προβάλλει την κοινή θέση «απόσυρσης» των «Κ»ΚΕ-Χριστόδουλου πρωτοσέλιδα: «διμέτωπος για την ιστορία, Ιερά Σύνοδος και ΚΚΕ ζητούν να αποσυρθεί το βιβλίο». Τώρα η ηγεσία του «Κ»ΚΕ, εν χορώ με τους φασίστες εθνικιστές και την εκκλησιαστική σκοταδιστική αντίδραση χαιρετίζει την απόσυρση του βιβλίου από την κυβέρνηση Καραμανλή και αισθάνεται δικαιωμένη που ικανοποιήθηκε το αίτημα της («Ρ» 26/9/2007, σελ.3). Στην περίπτωση του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ(΄56) για το σημαντικό και πολύ σπουδαίο ζήτημα της Ιστορίας, είναι αναγκαίο να σημειωθεί ακόμα πως ο εθνικισμός εκδηλώνεται αμέσως απ’ την αρχή (1956), όταν η ηγεσία του υιοθέτησε ανοιχτά την «αντεπιστημονική αστοτσιφλικάδικη θέση για ενότητα του Ελληνικού Έθνους απ’ την Αρχαία Ελλάδα, μέσα απ’ την Ελληνιστική Εποχή και τη Βυζαντινή αυτοκρατορία ως τις μέρες μας με το νεοελληνικό έθνος» (Ν.Ζαχαριάδης: Συλλογή έργων, σελ. 268, Βουκουρέστι 1953) δηλ. υιοθέτησε τη γνωστή εθνικιστική θέση της αντιδραστικής αστικής ιστοριογραφίας για «συνοχή στην τρισχιλιετή ιστορία του Ελληνισμού» ή «τρισχιλιετούς Ελληνισμού», διατυπωμένη απ’ τους Ζαμπέλιο-Παπαρηγόπουλο. Κι’ αυτό για να «υπερνικηθούν» τάχα οι «αντεπαναστατικοί δογματισμοί» (Π.Ρούσος) του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55, με πρόσχημα βέβαια «την ανάγκη να συμμορφωθεί η θεωρία μας με την ιστορική αλήθεια» (Π.Ρούσου: «βοήθημα νέας ιστορίας της Ελλάδας», σελ.10-11, Αθήνα 1982) δηλ. για να συμμορφωθεί-ανταποκριθεί «η θεωρία μας» στις ανάγκες και στα ταξικά συμφέροντα της κυρίαρχης αντιδραστικής αστικής τάξης.

πέμπτο, αποκαλυπτικότατη για τις πολύ θερμές και στενότατες σχέσεις των ηγεσιών «Κ»ΚΕ-Εκκλησίας είναι και η συγχαρητήρια «Μετ’ ευχών διαπύρων» επιστολή του χουντο-Χριστόδουλου προς την Α. Παπαρήγα: «Εντιμοτάτη κα Παπαρήγα, Σας συγχαίρω θερμώς για την επιτυχία του κόμματός σας και την επανεκλογή σας ως βουλευτού του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Η ψήφος των συμπολιτών μας αποδεικνύει την εμπιστοσύνη με την οποία σας περιβάλλουν και τις ελπίδες τους για μια αποστολή δημιουργική και καρποφόρα στη σημαντική θέση στην οποία σας ανέδειξε (…). Υπό την ιδιότητα μου ως προκαθημένου της Ελλαδικής Εκκλησίας, μακράν κατά το σώμα, αλλά εγγύς κατά το πνεύμα, σας διαβεβαιώ για την ολόψυχη συμπαράστασή μου αλλά και κινούμενος εκ λόγων προσωπικής εκτιμήσεως και αγάπης, εύχομαι ο Δωρεοδότης Άγιος Θεός να σας ευλογεί, να σας ενισχύει στα ευθυνοφόρα καθήκοντα σας για το καλό της ευλογημένης πατρίδος μας και να σας χαρίζει υγεία πνευματική και σωματική.

Μετ’ ευχών διαπύρων

ο Αθηνών Χριστόδουλος» («Ριζοσπάστης» 22/9/2007 σελ. 9)

Ίσος ακόμα πιο αποκαλυπτικό για τις σχέσεις «Κ»ΚΕ-Χριστόδουλο υποψιαζόμαστε πως θα είναι το τμήμα εκείνο της επιστολής Χριστόδουλου που σκοπίμως έχει παραλειφθεί και αντικατασταθεί με : (…). Ο «Ριζοσπάστης» το παρέλειψε γιατί προφανώς εκθέτει την ηγεσία του «Κ»ΚΕ στα μέλη και τους οπαδούς αυτού του ρεφορμιστικού κόμματος που κράτιουνται μονίμως σε άγνοια.

έκτο, τέλος είναι τέτοιου μεγέθους και τόσο σφιχτό το δέσιμο της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ στο άρμα του αντιδραστικού φεουδο-αστικού Ιερατείου που οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες, ποτέ δεν δημοσίευσαν στο «Ριζοσπάστη» ή σ’ άλλα έντυπά τους φωτογραφίες ιεραρχών (Χριστόδουλου-Άνθιμου κλπ.) με τους χουντικούς φασίστες εγκληματίες.


Μια μεγάλη «επιτυχία» Καραμανλή:
Νέος «καταλληλότερος» υφυπουργός Παιδείας

Α. Λυκουρέντζος: «είστε αληταράδες, είστε κωλόπαιδα», «τσογλάνια», «χέστηκα εγώ για τα ναρκωτικά», κλπ. κλπ. («Αυγή» 10/10/2006 και «Εποχή» 23/9/2007)

Στον τόπο μας το υπουργείο Παιδείας επί όλων των αστικών κυβερνήσεων είναι με χίλια-δυο νήματα δεμένο με την Εκκλησία και κυριαρχείται απ’ αυτή.

Με τις κυβερνήσεις όμως του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ – ακριβέστερα πρόκειται για συγκυβέρνηση ΝΔ-Εκκλησίας, στη δε νέα 4ετία για συγκυβέρνηση Καραμανλή-Χριστόδουλου-Καρατζαφέρη – ο έλεγχος της Εκκλησίας στο υπουργείο Παιδείας έχει γίνει πολύ ασφυκτικότερος σε αντιδραστική σκοταδιστική κατεύθυνση.

Πέρα απ’ αυτή τη σημαντική πλευρά, ο σοβαροφανής πρωθυπουργός της χώρας έχει σημειώσει, προς το παρόν, πέραν των τόσων άλλων δυό «αξιόλογες» και «μεγάλες επιτυχίες» ως τώρα στο διορισμό υπουργών - υφυπουργών:

α) μια πρώτη την περασμένη 4ετία στο υπουργείο Πολιτισμού διορίζοντας ως υπουργό «πολιτισμού» τον Β. Βουλγαράκη που πρωτοστατούσε στις γνωστές αλητο-εκδηλώσεις σε συγκέντρωση της φασιστικής ΔΑΠ στη Θεσσαλονίκη τον Απρίλη του 2006, «αξιοθαύμαστη» αλλά και πολύ χαρακτηριστική δράση που συνεχίστηκε για να κορυφωθεί κατά τη διάρκεια των καταστροφικών και φονικών πυρκαγιών που τον ανέδειξε σε παγκόσμιας εμβέλειας «ήρωα» πρωτοφανών ψευδολογιών με τη δήλωση ότι «κάηκαν μόνο κάποια δέντρα» τη στιγμή που διαπράττονταν το μεγαλύτερο έγκλημα σε βάρος της πολιτιστικής μας κληρονομιάς με το κάψιμο της Αρχαίας Ολυμπίας – προκλητική ψευδολογία που έκθεσε τη χώρα σ’ όλο τον κόσμο, μ’ αποτέλεσμα να ζητηθεί να περάσει η Αρχαία Ολυμπία υπό διεθνή προστασία.

β) μια δεύτερη, ακόμα μεγαλύτερη της πρώτης με το Βουλγαράκη, για τη νέα 4ετία με το διορισμό του Α. Λυκουρέντζου ως υφυπουργού Παιδείας, ενός ανθρώπου που, όντας βουλευτής, εξύβριζε τον περασμένο χρόνο με πεζοδρομιακή, χυδαία και αλήτικη γλώσσα νεαρά παιδιά της ομάδας των «18Ανω» στο ραδιόφωνο της κρατικής ΝΕΤ: «είστε αληταράδες, είστε κωλόπαιδα», «χέστηκα εγώ για τα ναρκωτικά», κλπ. κλπ. («Αυγή» 10/10/2006, σελ. 24), ενώ σε απόσπασμα από την ανακοίνωση της ραδιοφωνικής ομάδας των «18 Ανω» διαβάζουμε: «κατά τη διάρκεια της εκπομπής μας «Χαμογελώντας στο φόβο» την ημέρα του Σαββάτου 23 Σεπτεμβρίου 2006 στη ΝΕΤ 105,80 επενέβη μέσω τηλεφωνικής επικοινωνίας ο βουλευτής Αντρέας Λυκουρέτζος βρίζοντας μέλη της ομάδας με χαρακτηρισμούς τσογλάνια, κωλόπαιδα, αλλά και με λόγια όπως «χέστηκα για τα ναρκωτικά», απαξιώνοντας έτσι τη δημόσια απεξάρτηση…» («Εποχή» 23/9/2007, σελ. 23).

Ο Κ.Καραμανλής δεν είναι μόνο ένας αντιδραστικός και ανίκανος πρωθυπουργός, αλλά αποδεικνύεται με την επιλογή – με κριτήριο τα παραπάνω «σπουδαία προσόντα» (ύβρεις, αλητο-χυδαιολογία) – του νέου υφυπουργού Παιδείας όχι μόνο γελοίος αλλά και επικίνδυνος επειδή: 1) εκθέτει τη χώρα μ’ αυτή την επιλογή, και 2) διορίζει κάποιον ως υφυπουργό που υβρίζει προκλητικά και χυδαιολογεί με πρωτοφανή και ανήκουστο τρόπο, παρουσιάζοντας-συστήνοντάς τον ως «παράδειγμα» μίμησης στους μαθητές και στους φοιτητές της χώρας. Γι’ αυτό δικαιολογημένα ο νεαρός Γιάννης Δ. που δέχθηκε όλες τις αλητο-φασιστικές φράσεις του Λυκουρέντζου διερωτήθηκε: «πώς άραγε αυτός ο άνθρωπος γίνεται υφυπουργός Παιδείας; Πως θα διαπαιδαγωγήσει τη νέα γενιά; Ποιές αξίες, ποιες αντιλήψεις θα δοθούν στους χιλιάδες μαθητές και μαθήτριες;» («Εποχή» 23/9/2007, σελ. 23).

Σε τέτοια, λοιπόν, χάλια, πέρα απ’ τα’ άλλα, οδήγησε τη χώρα μας η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας.


 

ΘΕΡΜΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

Παρακαλούνται οι σύντροφοι και φίλοι να ενισχύσουν οικονομικά την εφημερίδα ανάλογα με τις δυνατότητες, γιατί αντιμετωπίζει οξύτατο οικονομικό πρόβλημα

Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55

 

Ο Στάλιν για το ξεσκέπασμα των ρεβιζιονιστών και την μπολσεβικοποίηση των κομμουνιστικών κομμάτων

Απόσπασμα απ’ τη συνέντευξη με τον Herzog, μέλος του κομμουνιστικού κόμματος Γερμανίας, 3 Φλεβάρη 1925

Μερικοί σύντροφοι νομίζουν ότι δυναμώνω το κόμμα και το μπολσεβικοποιώ θα πεί πετώ έξω από το κόμμα όσους σκέφτονται διαφορετικά. Αυτό βέβαια δεν είναι σωστό. Μόνο στην πορεία της καθημερινής πάλης για τις συγκεκριμένες ανάγκες της εργατικής τάξης μπορούμε να ξεσκεπάσουμε τη σοσιαλδημοκρατία και να την υποβιβάσουμε ως το ρόλο μιας μηδαμινής μειοψηφίας μέσα στην εργατική τάξη. Τη σοσιαλδημοκρατία πρέπει να την καρφώνουμε στο στύλο της ατιμίας όχι με βάση τα ζητήματα που αφορούν τα άστρα, αλλά με βάση τον καθημερινό αγώνα της εργατικής τάξης για την καλυτέρεψη της υλικής και της πολιτικής της κατάστασης, κι εδώ τα ζητήματα του μεροκάματου, της εργάσιμης ημέρας, των συνθηκών κατοικίας, των κοινωνικών ασφαλίσεων, των φόρων, της ανεργίας, της ακρίβειας της ζωής κλπ. πρέπει να παίζουν σοβαρότατο, αν όχι αποφασιστικό ρόλο. Να χτυπάμε καθημερινά τους σοσιαλδημοκράτες πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα ξεσκεπάζοντας την προδοσία τους – να ποιο είναι το καθήκον μας (υπογρ. δική μας).

Το καθήκον αυτό όμως δε θα πραγματοποιόταν στο ακέραιο, αν τα ζητήματα της καθημερινής πραχτικής δε συνδέονταν με τα βασικά ζητήματα της διεθνούς και της εσωτερικής κατάστασης της Γερμανίας κι αν όλη αυτή η καθημερινή δουλειά δε φωτιζόταν σ’ όλη τη δουλειά του κόμματος από την άποψη της επανάστασης και της κατάχτησης της εξουσίας απ’ το προλεταριάτο (υπογρ. δική μας).. Μια τέτοια όμως πολιτική είναι σε θέση να την εφαρμόσει μόνο ένα κόμμα που έχει επικεφαλής καθοδηγητικά στελέχη αρκετά έμπειρα για να εκμεταλλεύονται όλες τις αποτυχίες της σοσιαλδημοκρατίας για το δυνάμωμα του κόμματός τους, και αρκετά καταρτισμένα θεωρητικά για να μη χάνουν εξαιτίας των μερικών επιτυχιών τις προοπτικές της επαναστατικής ανάπτυξης.

Έτσι εξηγείται κυρίως και το γεγονός ότι το πρόβλημα των καθοδηγητικών στελεχών των κομμουνιστικών κομμάτων γενικά, μαζί και του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, είναι ένα από τα ουσιαστικά προβλήματα της μπολσεβικοποίησης.

Για να πραγματοποιηθεί η μπολσεβικοποίηση είναι ανάγκη να πετύχουμε τουλάχιστο ορισμένους βασικούς όρους, που χωρίς αυτούς δεν είναι γενικά δυνατή η μπολσεβικοποίηση των κομμουνιστικών κομμάτων.

1) Είναι ανάγκη το κόμμα να μη θεωρεί τον εαυτό του εξάρτημα του κοινοβουλευτικού εκλογικού μηχανισμού, όπως ουσιαστικά θεωρεί τον εαυτό της η σοσιαλδημοκρατία, και ούτε ανέξοδο παράρτημα των συνδικάτων, όπως ισχυρίζονται καμιά φορά ορισμένα αναρχο-συνδικαλιστικά στοιχεία, αλλά ανώτατη μορφή ταξικής συνένωσης του προλεταριάτου που έχει προορισμό να καθοδηγεί όλες τις υπόλοιπες μορφές των προλεταριακών οργανώσεων, από τα συνδικάτα ως την κοινοβουλευτική ομάδα.

2) Είναι ανάγκη το κόμμα, ιδιαίτερα τα καθοδηγητικά στοιχεία του, να κατέχουν πέρα για πέρα την επαναστατική θεωρία του μαρξισμού που συνδέεται αδιάρηχτα με την επαναστατική πραχτική.

3) Είναι ανάγκη το κόμμα να επεξεργάζεται τα συνθήματα και τις οδηγίες όχι με βάση ορισμένους τύπους και ιστορικούς παραλληλισμούς που τους έμαθε απ’ έξω, αλλά ύστερα από επιμελημένη ανάλυση των συγκεκριμένων εσωτερικών και διεθνών συνθηκών του επαναστατικού κινήματος, παίρνοντας υποχρεωτικά υπόψη την πείρα των επαναστάσεων όλων των χωρών.

4) Είναι ανάγκη το κόμμα να ελέγχει την ορθότητα αυτών των συνθημάτων και οδηγιών μέσα στη φωτιά της επαναστατικής πάλης των μαζών.

5) Είναι ανάγκη όλη η δουλειά του κόμματος, ιδιαίτερα όταν δεν έχουν ακόμα ξεπεραστεί μέσα του οι σοσιαλδημοκρατικές παραδόσεις, να αναδιοργανωθεί με νέο επαναστατικό τρόπο, έτσι που κάθε βήμα του κόμματος και κάθε ενέργεια του να οδηγούν με φυσικότητα στην επαναστατικοποίηση των μαζών, στην προετοιμασία και τη διαπαιδαγώγηση των πλατιών μαζών της εργατικής τάξης στο πνεύμα της επανάστασης.

6) Είναι ανάγκη το κόμμα να μπορεί να συνδυάζει στη δουλειά του την ανώτατη προσήλωση στις αρχές (να μη τη συγχέουμε με το σεχταρισμό!) με το ανώτατο όριο σύνδεσης και επαφής με τις μάζες (να μη τη συγχέουμε με την πολιτική της ουράς!) γιατί χωρίς αυτό, το κόμμα δε μπορεί όχι μόνο να διδάσκει τις μάζες, μα ούτε και να διδάσκεται απ’ αυτές όχι μόνο να οδηγεί τις μάζες και να τις ανεβάζει ως το επίπεδο του κόμματος, μα ούτε και να αφουγκράζεται τη φωνή των μαζών και να μαντεύει τις επιταχτικές ανάγκες τους.

7) Είναι ανάγκη το κόμμα να ξέρει να συνδυάζει στη δουλειά του την αδιάλλαχτη επαναστατικότητα (να μη τη συγχέουμε με τον επαναστατικό τυχοδιωχτισμό!) με το ανώτατο όριο ευλυγισίας και ικανότητας για ελιγμούς (να μη τη συγχέουμε με την πολιτική της προσαρμογής!), γιατί χωρίς αυτό είναι αδύνατο για το κόμμα να κάνει χτήμα του όλες τις μορφές πάλης και οργάνωσης, να συνδέει τα καθημερινά συμφέροντα του προλεταριάτου με τα θεμελιακά συμφέροντα της προλεταριακής επανάστασης και να συνδυάζει στη δουλειά του τη νόμιμη με την παράνομη πάλη.

8) Είναι ανάγκη το κόμμα να μη κρύβει τα λάθη του, να μη φοβάται την κριτική, να ξέρει να βελτιώνει και να διαπαιδαγωγεί τα στελέχη του με βάση τα ίδια τους τα λάθη.

9) Είναι ανάγκη το κόμμα να ξέρει να διαλέγει για τη βασική καθοδηγητική ομάδα τα καλύτερα στοιχεία των πρωτοπόρων αγωνιστών, αρκετά αφοσιωμένων για να γίνουν οι γνήσιοι εκφραστές των πόθων του επαναστατικού προλεταριάτου και αρκετά έμπειρων για να γίνουν οι πραγματικοί ηγέτες της προλεταριακής επανάστασης, ικανοί να εφαρμόζουν την ταχτική και στρατηγική του λενινισμού.

10) Είναι ανάγκη το κόμμα να καλυτερεύει συστηματικά την κοινωνική σύνθεση των οργανώσεων του και να ξεκαθαρίζεται από τα διαλυτικά οπορτουνιστικά στοιχεία, επιδιώκοντας να πετύχει όσο το δυνατό μεγαλύτερη μονολιθικότητα.

11) Είναι ανάγκη το κόμμα να σφυρηλατήσει μια σιδερένια προλεταριακή πειθαρχία που να στηρίζεται στην ιδεολογική συνοχή, στην καθαρότητα των σκοπών του κινήματος, στην ενότητα της πραχτικής δράσης και στη συνειδητή αντιμετώπιση των καθηκόντων του κόμματος από τις πλατιές κομματικές μάζες.

12) Είναι ανάγκη το κόμμα να ελέγχει συστηματικά την εκτέλεση των ίδιων του των αποφάσεων και οδηγιών, γιατί χωρίς αυτό τον έλεγχο κινδυνεύουν να μετατραπούν σε κούφιες υποσχέσεις, ικανές μόνο να υποσκάψουν την εμπιστοσύνη των πλατιών προλεταριακών μαζών στο κόμμα.

Χωρίς αυτούς και άλλους παρόμοιους όρους η μπολσεβικοποίηση είναι κούφια λέξη.

Σημείωση: Ο Στάλιν υποδείκνυε στα κομμουνιστικά κόμματα πως για να είναι αποτελεσματικό το ξεσκέπασμα των ρεβιζιονιστικών κομμάτων εκείνης της ιστορικής περιόδου δηλ. των προδοτικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων είναι απαραίτητο:

πρώτο, το ξεσκέπασμα να μην είναι ευκαιριακό και γενικό-αφηρημένο, αλλά αντίθετα μόνιμο-καθημερινό και πάνω σ’ όλα τα συγκεκριμένα ζητήματα που αφορούν την εργατική τάξη,

δεύτερο, να συνδέεται πάντα με τα βασικά ζητήματα της διεθνούς και της εσωτερικής κατάστασης της κάθε χώρας,

τρίτο, ότι αυτή η δουλειά πρέπει να φωτίζεται «από την άποψη της επανάστασης και της κατάχτησης της εξουσίας απ’ το προλεταριάτο» (Στάλιν).

Οι παραπάνω ορθές και σημαντικότατες υποδείξεις του Ιωσήφ Στάλιν ισχύουν πλήρως και σήμερα για το ξεσκέπασμα των χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ. Πρέπει να χτυπάμε καθημερινά και μόνιμα τους νέους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκράτες «πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα ξεσκεπάζοντας την προδοσία τους – να ποιο είναι το καθήκον μας» (Σταλιν).


Οι χρουστσωφικές κοκορομαχίες των σοσιαλδημοκρατών ηγετών «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ στον τάφο του Νίκου Μπελογιάννη

ή ο μεταθανάτιος διασυρμός του ήρωα-επαναστάτη

«Δυο γάιδαροι μάλωναν σε ξένον αχυρώνα»

Ν. Μπελογιάννης: Χρουστσωφικός ρεβιζιονιστής ή επαναστάτης λενινιστής-σταλινιστής;

Αφορμή για τις γελοίες αντιπαραθέσεις μεταξύ των ρεβιζιονιστών ηγετών «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ αποτέλεσε εκδήλωση (αμφιθέατρο ΓΣΕΕ) της νεολαίας του ΣΥΝ στα τέλη Μάρτη για τα 55 χρόνια από την εκτέλεση-δολοφονία του Νίκου Μπελογιάννη.

Οι άθλιες κοκορομαχίες των ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ στον τάφο του Μπελογιάννη που διασύρουν με το πιο αισχρό τρόπο – συνήθης πρακτική των προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών και όλων των αποστατών – τον ήρωα της εργατικής τάξης και του λαού μας επαναστάτη κομμουνιστή σταλινιστή-ζαχαριαδικό Νίκο Μπελογιάννη.

Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ (΄56) έβγαλε στο μεϊντάνι έναν απ’ τους πιο «ταλαντούχους» γκεμπελίσκους που διαθέτει, τον αστό δημοσιογραφίσκο, Ν.Μπογιόπουλο, ένα απ’ τα πιο φανατικά καλογεράκια του χουντο-Χριστόδουλου («η χώρα δεν αντέχει ανάλογο «διχασμό» με εκείνο που προκάλεσε η απόφαση της κυβέρνησης Σημίτη για τις ταυτότητες» («Ρ» 7/9/2006, σελ. 31), απ’ τα πιο φιλο-γεροΚαραμανλικά τσιράκια (το Λαμπράκη τον δολοφόνησε το «παρακράτος» («Ρ» 26/5/2006, σελ. 39) και όχι η τότε φασιστική κυβέρνηση της ΕΡΕ του Κ.Καραμανλή), που επιπλέον διακηρύσσει ότι τους αντάρτες του ΔΣΕ τους συνδέει κοινό αίμα με τη μοναρχοφασιστική Δεξιά («Ρ», 11/7/2006, σελ. 27: «με σας τους κομμουνιστές μας συνδέει το αίμα που χύθηκε άδικα εκατέρωθεν τη θλιβερή εκείνη εποχή») να σχολιάσει την εκδήλωση της νεολαίας του ΣΥΝ για το Μπελογιάννη, σχόλιο που αναδημοσιεύτηκε και σε επόμενο φύλλο του «Ριζοσπάστη» (21/4/2007, σελ. 27).

Στο σχόλιο του Μπογιόπουλου – μνημείο επαρχιώτικης κουτοπονηριάς – απάντησε κάποιος ομοϊδεάτης του χρουστσοφικός ρεβιζιονιστής, ο Κ. Ζαγάρας, στην «Αυγή» με τίτλο «Ο «συνασπισμένος» Νίκος Μπελογιάννης» («Αυγή» 18/4/2007, σελ. 1-2), ενώ στις 19 Απρίλη κάποιος Λ.Κ. του «Ριζοσπάστη» (19/4/2007, σελ. 19) αναφέρεται στο ίδιο θέμα.

Ο μεν δημοσιογραφίσκος του «Ριζοσπάστη» Ν.Μπογιόπουλος με το γνωστό γκεμπελίστικο a la Νικήτα Χρουστσόφ θράσος, αφού σηκώνει απειλητικά το δάχτυλό του στους ομοϊδεάτες του χρουστσοφικούς του ΣΥΝ: «ας προσέξουν καλά …» κλπ., κλπ., προκαλώντας τρανταχτά γέλοια με τις καραγκιοζοειδείς πόζες του, αραδιάζει στο σχόλιό του σωρό «ευφυών» πολιτικών αντιδραστικών χρουστσοφικών ανοησιών για να σημειώσει ότι τάχα ο Νίκος Μπελογιάννης «εκείνο που ανανέωσε – ποτίζοντας το με το ίδιο του το αίμα – είναι το δέντρο της αξιοπρέπειας και της συνέπειας. Της συνέπειας σε αρχές, σε αξίες, σε ιδανικά» («Ρ» 21/4/2007, σελ. 27) και ότι τάχα ο Μπελογιάννης όταν μιλούσε για το ΚΚΕ, εννοούσε το σημερινό αστικό σοσιαλδημοκρατικού τύπου «Κ»ΚΕ ή αλλιώς κατά Μπογιόπουλο: «ο Μελογιάννης είχε φροντίσει, εκτός από τους στρατοδίκες του, να «ξεμπερδέψει» και με εκείνους που κάποια στιγμή θα προσπαθούσαν να τον σκυλέψουν για να χτυπήσουν το Κόμμα του».

Από την πλευρά του ο «συνασπισμένος» Κ.Ζαγάρας, χωρίς να τον χαρακτηρίζει το θράσος του ομοϊδεάτη του χρουστσοφικού Ν.Μπογιόπουλου, κινείται κι αυτός αυστηρά στις αντεπαναστατικές σοσιαλδημοκρατικές χρουστσοφικές απόψεις του 20ου συνεδρίου γράφοντας για το Νίκο Μπελογιάννη: «όσον αφορά τώρα τον Νίκο Μπελογιάννη, δεν ξέρουμε και ούτε θα μάθουμε ποτέ πως θα αντιδρούσε στο 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ, τα γεγονότα της Τασκένδης, τη διάσπαση του ΄68 ή την άνοιξη της Πράγας κλπ., θα ήταν εξάλλου ανοησία και ανακρίβεια να μιλάμε με υποθέσεις» («Αυγή» 18/4/2007, σελ.2). Παρόλο όμως που οι υποθέσεις αυτές είναι πράγματι ανοησίες δεν δίστασε να τις αραδιάσει.

Τέλος ο (η) Λ.Κ. στο σχόλιό του με τίτλο «ανοσιούργημα οπορτουνιστών» («Ρ» 19/4/2007, σελ.19), αφού πρώτα ταυτίζει το επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55 με το σημερινό σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ (΄56) μιλά για «ριψάσπιδες του κομμουνιστικού κινήματος που λιποτάχτησαν απ’ αυτό», για «δηλώσεις νομιμοφροσύνης», για «συμβιβασμό με τον ταξικό αντίπαλο», κλπ.κλπ. για να καταλήξει: «έφτασαν… να αναρωτιούνται «πως θα αντιδρούσε ο Μπελογιάννης στο 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ» («Ρ» 19/4/2007, σελ.19), δημιουργώντας την παραπλανητική εντύπωση, έστω έμμεσα, πως το σημερινό «Κ»ΚΕ(΄56) δεν ακολουθεί τάχα τις αντεπαναστατικές σοσιαλδημοκρατικές απόψεις του 20ο συνέδριου του ΚΚΣΕ, τη στιγμή που είναι πασίγνωστό ότι η ηγεσία του όχι μόνο τις ακολουθεί πιστά 50 ολόκληρα και πλέον χρόνια μα και αρνείται πεισματικά να τις κριτικάρει, κάτι που έχει ζητηθεί προταθεί από πολλά μέλη του μεταξύ των οποίων και από τον βετεράνο κομμουνιστή Νίκανδρο Κεπέση επανειλημμένα αλλά και εντελώς πρόσφατα με τη μπροσούρα του «Μαρξισμός-Λενινισμός και Προλεταριακός Διεθνισμός» (Μάης 2007, εκδ. «Μαυρίδη»)

Καταρχήν να σημειωθεί ότι οι κοκορομαχίες των σοσιαλδημοκρατών ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ θυμίζουν τη λαϊκή παροιμία «δυό γαϊδάροι μάλωναν σε ξένον αχυρώνα» αφού και τα δυο κόμματα καθοδηγούνται απ’ τον αντεπαναστατικό χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, ενώ το κόμμα του οποίου ηγετικό στέλεχος ήταν ο Νικος Μπελογιάννης καθοδηγούνταν από τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό και επομένως τα «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το Νίκο Μπελογιάννη, όπως καταδεικνύεται και απ’ τις παρακάτω σύντομες παρατηρήσεις:

πρώτο, ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν ηγετικό στέλεχος του επεναστατικού σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ 1918-55, που καθοδηγούνταν στην επαναστατική του δράση απ’ τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό, ενώ τα «Κ»ΚΕ(΄56)-ΣΥΝ καθοδηγούνταν απ’ την αρχή (1956) και εξακολουθούν να καθοδηγούνται απ’ το αντεπαναστατικό αστικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού – και ακριβώς γι’ αυτό είναι αστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου που προήλθαν μετά την επέμβαση των χρουστσοφικών σοβιετικών ηγετών στα εσωτερικά του επαναστατικού ΚΚΕ1918-55 και τη διάλυσή του και τη δημιουργία στη θέση του ενός εκτρώματος των χρουστσοφικών στη διαβόητη «6η πλατιά Ολομέλεια, Μάρτης 1956».

Επομένως είναι φανερό πως τα σημερινά «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, που προήλθαν από τη διάσπαση του «Κ»ΚΕ (΄56), το 1968, σε «Κ»ΚΕ-«Κ»ΚΕεσ.δεν έχουν απολύτως καμία σχέση: ιδεολογικά-πολιτικά-οργανωτικά με το επαναστατικό-μαρξιστικό ΚΚΕ 1918-55 με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη που δολοφονήθηκε τον Αύγουστο του 1973 απ’ την προδοτική σοσιαλδημοκρατική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ, μετά 17 χρόνια εξορίας στην παγωμένη Σιβηρία,

δεύτερο, κάθε προσπάθεια εμφάνισης του Νίκου Μπελογιάννη απ’ τους χρουστσοφικούς ηγέτες ως οπαδού των αντιμαρξιστικών σοσιαλδημοκρατικών απόψεων των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, των απόψεων του αντεπαναστατικού 20ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ και της «6ης Ολομέλειας» (Μάρτης 1956) δηλ. ως «χρουστσοφικού» ρεβιζιονιστή αποτελεί: α) χοντροειδή και προκλητικότατη παραχάραξη της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας, β) συνιστά πολιτική ανοησία και γελοιότητα πρώτης γραμμής, αφού ο Ν. Μπελογιάννης έζησε και έδρασε ως επαναστάτης μαρξιστής δηλ. λενινιστης-σταλινιστής και ζαχαριαδικός και δεν γνώρισε ποτέ το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό (επειδή επίσημα εμφανίστηκε το ΄56 όταν αυτός δε ζούσε πια), ρεβιζιονισμό που στα χρόνια του απέρριπτε στο πρόσωπο της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας της εποχής του, γ) προσβολή και διασυρμό της μνήμης του εκ μέρους των προδοτών χρουστσοφικών ηγετών των δυο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ.

τρίτο, ο Ν.Μπελογιάννης θυσίασε τη ζωή του όχι για κάποια γενική και αφηρημένη «κομμουνιστική» γραμμή, αλλά: α) για την προλεταριακή επανάσταση και το σοσιαλισμό-κομμουνισμό των ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, και β) για τη συγκεκριμένη επαναστατική πολιτική γραμμή του ΚΚΕ 1918-55 εκείνης της ιστορικής περιόδου. Σ’ αντίθεση με τους αντεπαναστατικούς και γελοίους ισχυρισμούς του δημοσιογραφίσκου Ν.Μπογιόπουλου, ο Ν.Μπελογιάννης δεν «ανανέωσε» μα ούτε πότισε με το αίμα του «το δέντρο της αξιοπρέπειας και της συνέπειας. Της συνέπειας σε αρχές, σε αξίες, σε ιδανικά» (δεν είναι τυχαίο ότι μιλάει γενικά και αφηρημένα δηλ. αντιμαρξιστικά σαν αστός σοσιαλδημοκράτης δημοσιογράφος) αλλά αντίθετα με το αίμα του πότισε πρωτ’ απ’ όλα, αποκλειστικά και μόνο, το «δένδρο» της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

τέταρτο, όσα αναφέρει ο Ν.Μπογιόπουλος περί «αθλιότητας», «καπηλείας, συνθημάτων και εννοιών», «επιχείρηση αλλοίωσης του νοήματος της θυσίας και του σφετερισμού των συμβόλων – των συμβόλων και της θυσίας των άλλων», κλπ.κλπ., ταιριάζουν απολύτως και αφορούν πρώτα και κύρια και το αστικό σοσιαλδημοκρατικού τύπου χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ, στο οποίο και ο ίδιος ανήκει.

πέμπτο, όσον αφορά τώρα τα περί «ριψάσπιδων» και «λιποταχτών του κομμουνισμού» και δηλώσεων νομιμοφροσύνης και συμβιβασμού του Λ.Κ., αυτά ισχύουν όχι μόνο για τους ηγέτες του ΣΥΝ αλλά και για εκείνους του «Κ»ΚΕ(΄56), αφού είναι πασίγνωστό ότι: α) λιποτάχτες, ριψάσπιδες και προδότες του κομμουνισμού είναι τόσο οι ηγεσίες του ΣΥΝ όσο και του «Κ»ΚΕ επειδή πρόδοσαν και εγκατέλειψαν οριστικά και αμετάκλητα το μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό και ακολούθησαν το αντεπαναστατικό αστικά ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, β) υπέγραψαν δηλώσεις νομιμοφροσύνης τόσο ως ενιαίος ΣΥΝ όσο και ξεχωριστά το «Κ»ΚΕ με τη γνωστή δήλωση Φλωράκη στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου (εκ μέρους του «Κ»ΚΕ), επαίσχυντη δήλωση υποταγής στο κεφάλαιο (Οκτώβρης 74), σύμφωνα με την οποία: «αί αρχαί του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος αντιτίθενται προς πάσαν ενέργειαν αποσκοπούσαν εις την βία κατάληψιν της εξουσίας ή την ανατροπήν του Ελεύθερου Δημοκρατικού Πολιτεύματος» («Δήλωσις του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος», Αθήναι τη 2 Οκτωβρίου 1974) γ) τα ΣΥΝ-«Κ»ΚΕ σχημάτισαν με τον ταξικό αντίπαλο της εργατικής τάξης (τα μεγαλοαστικά κόμματα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) και πρωτ’απ’ όλα με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ, τις μεγαλοαστικές κυβερνήσεις Τζανετάκη-Ζολώτα το 1989, δ), και τα δυο κόμματα συνεργάστηκαν με το κόμμα της μοναρχοφασιστικής δεξιάς, τη ΝΔ, συμμετέχοντας στην κυβέρνηση Τζανετάκης – πρώτη και μοναδική ως τώρα περίπτωση κυβέρνηση συνεργασίας (χρουστσοφικών κομμάτων-Δεξιάς) στην ιστορία του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού. ε) η ηγεσία του «Κ»ΚΕ συνεργάστηκε μόνιμα και σ’ όλα τα επίπεδα ακόμα και με την κυβέρνηση Καραμανλή του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ ως τις 16 Σεπτέμβρη, ημέρα της διεξαγωγής των πρόσφατων βουλευτικών εκλογών και κατά τα φαινόμενα θα συνεχίσει την αντιδραστική συνεργασία και στη νέα 4ετία, αν κρίνει κανείς από την ομιλία της Α. Παπαρήγα στη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή όπου ως Καραμανλικό φερέφωνο κραυγάζει: «όχι το μέτωπο μόνο στη Νέα Δημοκρατία» («Ρ» 2/10/2007, σελ. 11).

έκτο, αξίζει ιδιαίτερα να προσεχθεί ότι οι δημοσιογραφίσκοι του «Ριζοσπάστη» στα σχόλιά τους (τρία συνολικά) δεν μιλούν καθόλου για «σοσιαλισμό», ενώ ο Κ.Ζαγάρας της «Αυγής» που μιλάει για «σοσιαλισμό», εννοεί προφανώς όχι το σοσιαλισμό των ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ΄ΣΤΑΛΙΝ, της περιόδου των Λενιν-Στάλιν στην ΕΣΣΔ, αλλά το «σοσιαλισμό» των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών (Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ) ή αλλιώς το λεγόμενο «υπαρκτό σοσιαλισμό» δηλ. τον υπαρκτό παλινορθωμένο καπιταλισμό της περιόδου των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ.

Ο Νίκος Μπελογιάννης, σε πλήρη αντίθεση με τους προδότες σοσιαλδημοκράτες ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ που προσπαθούν με την άθλια τους τυμβωρυχία να τον σκυλέψουν και να τον διασύρουν με το χειρότερο τρόπο, εμφανίζοντάς τον σαν χρουστσοφικό ρεβιζιονιστή αντεπαναστάτη, ήταν ένας επαναστάτης κομμουνιστής λενινιστής-σταλινιστής που υπεράσπισε το επαναστατικό σταλινικό ζαχαριαδικό ΚΚΕ 1918-55 και έδωσε και τη ζωή του για την επαναστατική του γραμμή: «εάν έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά πάσα πιθανότητα μετά μεγάλων τιμών… αλλά η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του… Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ’ αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω» (απόσπασμα από την απολογία του Ν.Μπελογιάννη στην πρώτη δίκη, Νοέμβρης 1951).


Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας

Η Ενότητα των Μαρξιστών-Λενινιστών είναι αναγκαία

Η ΚΕ του ΚΚΓ στην τελευταία συνεδρίαση της συζήτησε λεπτομερειακά το ζήτημα της ενότητας των Μαρξιστών-Λενινιστών σε ένα Κόμμα.

Ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει, ότι σήμερα οι μαρξιστικές-λενινιστικές δυνάμεις στη Γερμανία δεν είναι μόνο μικρές αλλά και κατακερματισμένες και διασπασμένες σε πολλές Οργανώσεις. Όμως στη Γερμανία χρειαζόμαστε ένα ισχυρό Κομμουνιστικό Κόμμα, καλά ριζωμένο στην εργατική τάξη. Ένα τέτοιο Κόμμα δεν υπάρχει σήμερα στη Γερμανία, η δημιουργία του αποτελεί επείγουσα ανάγκη.

Για να καταστεί δυνατή η δημιουργία και η οικοδόμηση ενός τέτοιου Κόμματος πρέπει να γίνουν οι απαραίτητες προσπάθειες για να ξεπεραστούν ο κατακερματισμός και η διάσπαση των Μαρξιστών-Λενινιστών. Θεωρούμε, ότι έξω από το ΚΚΓ δεν υπάρχουν μόνο άνθρωποι αλλά και Οργανώσεις που δουλεύουν πάνω σε μαρξιστική-λενινιστική βάση.

Γνωρίζουμε, ότι ο κατακερματισμός των μαρξιστικών-λενινιστικών δυνάμεων στη Γερμανία προκλήθηκε ακόμα και από δυνάμεις που αποσπάστηκαν από το ΚΚΓ. Στο βαθμό που έχουμε ευθύνη γι’ αυτό, θα υποβάλλομε τη δουλειά μας σε μία ανοιχτή και τίμια αυτοκριτική. Ευελπιστούμε ότι και οι άλλοι θα το πράξουν.

Η ενότητα των Μαρξιστών-Λενινιστών μπορεί μόνο να επιτευχθεί στην κοινή δράση, μέσω μιάς κοινής πρακτικής και την αλληλέγγυα αντιπαράθεση για κοινή προγραμματική βάση. Η κοινή δράση μαρξιστικών-λενινιστικών δυνάμεων στην «αντιφασιστική και αντιιμπεριαλιστική συμμαχία» είναι ένα πρώτο βήμα σ’ αυτή την κατεύθυνση.

Έχουμε υπόψη, ότι η πραγματοποίηση της ενότητας των Μαρξιστών-Λενινιστών σ’ ένα Κόμμα δεν είναι εύκολη. Γι’ αυτό σε αυτή τη διαδικασία είναι αναγκαίες η αλληλεγγύη, η υπομονή, η σχολαστικότητα και ένας υψηλό βαθμός συνείδησης ευθύνης.

Θεωρούμε όμως επίσης ότι ωρίμασε ο καιρός για να γίνουν τα πρώτα πρακτικά βήματα για την πραγματοποίηση της ενότητας των Μαρξιστών-Λενινιστών.

Επαφή:
Verlag Roter Morgen
Postfach 900753
60447 Frankfurt am Main

Ιούνης 2007
ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η έναρξη των εργασιών της νέας βουλής με τέλεση αγιασμού
Η δεμένη με τα κατάμαυρα κομποσκοίνια του ιερατείου ηγεσία του «Κ»ΚΕ και οι χρουστσωφικές κουτοπονηριές της Α. Παπαρήγα

Μια μεγάλη «επιτυχία» Καραμανλή: Νέος «καταλληλότερος» υφυπουργός Παιδείας

Θερμή επαναστατική παράκληση

Ο Στάλιν για το ξεσκέπασμα των ρεβιζιονιστών και την μπολσεβικοποίηση των κομμουνιστικών κομμάτων

Οι χρουστσωφικές κοκορομαχίες των σοσιαλδημοκρατών ηγετών «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ στον τάφο του Νίκου Μπελογιάννη ή ο μεταθανάτιος διασυρμός του ήρωα-επαναστάτη

ΚΚ Γερμανίας: Η ενότητα των Μαρξιστών-Λενινιστών είναι αναγκαία

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55