Εφημερίδα Ανασύνταξη
Θέσεις
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρ. Φύλ. 262 15-30/11/2007Αρ. Φύλ. 262 15-31 Νοέμβρη 2007
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΟΧΤΩΒΡΗ
Η 90η επέτειος της Μεγάλης Οχτωβριανής Επανάστασης

«Θέλουμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο. Θέλουμε να βάλουμε τέλος στον παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο στον οποίο εμπλέκονται εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι [...] και στον οποίο δεν είναι δυνατόν να τελειώσουμε με μια πραγματική δημοκρατική ειρήνη, χωρίς την μεγαλύτερη επανάσταση που γνώρισε ποτέ η ιστορία της ανθρωπότητας». (Β.Ι Λένιν, Απρίλης 1917)

Η Μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση ενέπνευσε ενθουσιασμό και ελπίδα στους εργάτες όλου του κόσμου και μεγάλο μίσος στην αστική τάξη, εναντίον του κόμματος του μπολσεβίκων και των μεγάλων ηγετών του. Ήταν μια επανάσταση που όμοιά της δεν γνώρισε η ιστορία της ανθρωπότητας, μια επανάσταση που «συγκλόνισε τον κόσμο».

Η επανάσταση στη Ρωσία δεν έκανε πραγματικότητα μόνο την δημιουργία ενός διαφορετικού κράτους αλλά και ενός πραγματικού πολιτισμού, ενός υψηλότερου επιπέδου ζωής (κοινωνικοποίηση και κολεκτιβισμός) και εθνικής οργάνωσης βασισμένης στην ισότητα και την ελευθερία των λαών και την άνθηση του πολιτισμού και της επιστήμης που κατέπληξαν τον κόσμο.

Η Σοβιετική Ένωση αποτέλεσε για αρκετές δεκαετίες αποφασιστικό παράγοντα στην ιστορία της ανθρωπότητας‡ κατόρθωσε να σφυρηλατήσει μια σιδερένια λαϊκή ενότητα η οποία επέτρεψε να ξεπεραστούν με επιτυχία οι σκληρές δοκιμασίες που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει: ο εμφύλιος πόλεμος, η ιμπεριαλιστική επέμβαση, η κολεκτιβοποίηση και η εκβιομηχάνιση, η εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων που ενθαρρύνθηκε από τις λεγόμενες δυτικές δημοκρατίες, η αποτελεσματική ανοικοδόμηση της χώρας μετά τον πόλεμο και ούτω καθ’ εξής.

Προερχόμενο από την τεράστια εμπειρία και τα πολυάριθμα μαθήματα που μας προσφέρει η Οχτωβριανή Επανάσταση, από το έργο του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους στην ιστορία, το πασίγνωστο σύνθημα που διατυπώθηκε στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο: «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε» υλοποιείται στον προλεταριακό διεθνισμό. Ενεργός διεθνισμός και όχι οι συνήθεις φλυαρίες των σοσιαλδημοκρατών και άλλων. Η σοβιετική εξουσία εγκαθιδρύθηκε με ξεκάθαρη μορφή, την τσαρική αυτοκρατορία αντικατέστησε η ένωση δημοκρατιών διαμέσου της εθελοντικής προσχώρησης λαών και διαφόρων εθνοτήτων.

Η ίδια η Σοβιετική Ένωση επωφελήθηκε από ίδιο διεθνισμό στον αγώνα της εναντίον της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας η οποία σε συνδυασμό με τους υποστηρικτές του Κερένσκι ήθελε να καταπνίξει την επανάσταση από τους πρώτους κιόλας μήνες αρχίζοντας ένα σκληρό εμφύλιο πόλεμο. Οι ναύτες του γαλλικού στόλου στην Μαύρη Θάλασσα με επικεφαλής τον κομμουνιστή Μαρτύ αρνήθηκαν να πάρουν μέρος στην επίθεση κατά τις Σοβιετικής Ρωσίας. Είναι μια εκδήλωση διεθνισμού που μαζί με το επίθετο προλεταριακός πρέπει να διέπει τις σχέσεις μεταξύ αδελφών σε ισότιμη βάση λαμβάνοντας υπ’ όψιν την άνιση πολιτική και οργανωτική ανάπτυξη.

Ο Διεθνισμός δεν εξαντλείται σε παροδικές εκδηλώσεις, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικές, όπως ήταν, για παράδειγμα, οι Διεθνείς Ταξιαρχίες στην μάχη εναντία στο ναζισμό και φασισμό στην Ισπανία, αλλά πρέπει να παίρνει οργανωμένες μορφές. Έτσι τον κατανόησαν οι Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν και όλοι οι μεγάλοι επαναστάτες. Μετά την Οχτωβριανή Επανάσταση, ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι ίδρυσαν την Γ’ Διεθνή χάρη στην οποία, εκτός άλλων περιστάσεων, ιδρύθηκαν μπολσεβίκικα κόμματα, μαρξιστικά-λενινιστικά όπως τώρα ονομάζονται, σε όλες τις χώρες. Σήμερα τούτος ο Διεθνισμός αποτελεί ένα από τα τιθέμενα πλην ανεκπλήρωτα καθήκοντα. Η Διεθνής Διάσκεψη μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων και οργανώσεων αποτελεί έκφραση αυτής της αναγκαιότητας αλλά απέχει πολύ από το να είναι νέα Διεθνής. Ο προλεταριακός διεθνισμός που υπεράσπισαν με θάρρος ο Λένιν, ο Στάλιν, ο Δημητρώφ και άλλοι, είναι η διεθνής αλληλεγγύη των εργατών σ’ όλο τον κόσμο έτσι όπως την επέδειξαν οι μπολσεβίκοι και πρέπει να περιλαμβάνεται στις αρχές των πραγματικών μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ακολουθώντας τα βήματα των μεγάλων ηγετών της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, βεβαιώνουμε ότι η επαναστατική βία είναι αναγκαία για την συντριβή της αστικής τάξης και των άλλων δυνάμεων που δρουν εναντίον της εργατικής τάξης και των λαών. Η ανώτατη έκφραση της επαναστατικής βίας, η δικτατορία του προλεταριάτου, «η οργάνωση του προχωρημένου τμήματος των καταπιεσμένων προκειμένου να απαλλαγούν από τους καταπιεστές», είναι η αρχή που έχει συκοφαντηθεί περισσότερο από τους σοσιαλδημοκράτες, τους ρεβιζιονιστές και τους υπόλοιπους οπορτουνιστές. Ο Χρουστσόφ στο κακόφημο 20ο συνέδριο, εξαπέλυσε ολόκληρη σειρά επιθέσεων ενάντια στο Στάλιν, στην επαναστατική βία και στη Διχτατορία του Προλεταριάτου. Ο Στάλιν, ο μεγάλος συνεχιστής του Λένιν, έδωσε μεγάλη μάχη για να πραγματοποιηθεί αυτή η ιδέα η οποία θα βρίσκεται ακόμα για πολύ στη σκέψη των κομμουνιστών. Υπερασπιζόμαστε το έργο του Στάλιν και μαζί με το Λένιν λέμε:

«Μαρξιστής είναι μόνο εκείνος που ε π ε κ τ ε ί ν ε ι την αναγνώριση της πάλης των τάξεων ως την αναγνώριση της δ ι χ τ α τ ο ρ ί α ς τ ο υ π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο υ. Αυτού βρίσκεται η βαθύτερη διαφορά του μαρξιστή από το μικρό (μα και μεγάλο) αστό της αράδας».

Στην πορεία των μεγάλων επιτευγμάτων της Σοβιετικής Ένωσης, εξ’ αιτίας προβλημάτων και αλλαγών εμφανίστηκε η μεγάλη προδοσία του Χρουστσόφ και των συνεχιστών του που κατέστρεψε τα θεμέλια του σοσιαλιστικού κράτους στη ΕΣΣΔ, αναπτέρωσε τον ενθουσιασμό της αστικής τάξης και όλων των αντιδραστικών του κόσμου στους οποίους θα πρέπει να συμπεριλάβουμε τους σύγχρονους ρεβιζιονιστές που, αν και σε διάφορες μορφές και εκφάνσεις, αποτελούν τμήμα της ενιαίας αντι-μαρξιστικής-λενινιστικής παράταξης. Η αντίδραση προέβλεψε το τέλος των κομμουνιστικών ιδεών και τον αποφασιστικό ρόλο του προλεταριάτου απ’ όπου προκύπτει η έλλειψη αναγκαιότητας κομμουνιστικών κομμάτων.

Τα κόμματα και οι οργανώσεις που συμμετέχουν στην ICMPLO, έχουν την πεποίθηση ότι το κομμουνιστικό κόμμα αποτελεί την αναπόσπαστη κινητήρια δύναμη, η οποία ανοίγει τα μάτια στο προλεταριάτο, το οργανώνει και το καθοδηγεί, τη βασική δύναμη ένωσής του με τους αγρότες στην επαναστατική πάλη. Η ανάπτυξη του ιμπεριαλισμού, η αλματώδης πρόοδος της τεχνολογίας δεν εκμηδένισαν, και ούτε θα μπορούσαν να το εκμηδενίσουν, την πάλη των τάξεων. Όλα τα ηρωικά επιτεύγματα του Οχτώβρη που πραγματοποιήθηκαν κάτω από την καθοδήγηση του Λένιν και του Στάλιν εξακολουθούν να είναι επίκαιρα‡ η πάλη των τάξεων παραμένει η κινητήρια δύναμη της ιστορίας και το κομμουνιστικό κόμμα εξακολουθεί να φέρει την ευθύνη όσον αφορά αυτό που εννοεί ο Μαρξ:

«Η ανθρωπότητα δεν μπορεί να είναι περισσότερο ελεύθερη παρά όταν ενεργεί από μόνη της, και όχι με βάση το καπρίτσιο κάποιου προστάτη ή την θέληση ενός επιφανούς δικτάτορα».

Η άποψη για τον αδύνατο κρίκο, δηλαδή, εκεί όπου οι βασικές αντιθέσεις έχουν οξυνθεί στον μέγιστο βαθμό, ιδιαίτερα εκεί όπου συγκρούεται το προλεταριάτο με την αστική τάξη, είναι επίσης επίκαιρη και πρέπει να θεμελιώνεται από τακτική άποψη στην διεθνή πάλη των κομμουνιστών. Για να σπάσει όμως η ιμπεριαλιστική αλυσίδα σε έναν ή περισσότερους αδύνατους κρίκους, ανοίγοντας τον δρόμο στην καταστροφή του καπιταλισμού και την είσοδο στον σοσιαλισμό, είναι αναγκαία η καθοδήγηση του αγώνα από ένα πραγματικό κομμουνιστικό κόμμα, όπως έδειξε η Οχτωβριανή Επανάσταση. Η Ρωσία ήταν ο αδύνατος κρίκος του καπιταλιστικού συστήματος αλλά όχι ο μόνος. Ήταν το κομμουνιστικό κόμμα, επικεφαλής των εργατών, των αγροτών και των στρατιωτών εκείνο που κατέλαβε τα Χειμερινά Ανάκτορα και απόσπασε όλη την εξουσία για τα σοβιέτ. Τούτο είναι ένα ακόμα από τα σπουδαία διδάγματα εκείνων των ηρωικών κατορθωμάτων που θα μείνουν για πάντα στη μνήμη, θα μας καθοδηγούν και θα μας εμπνέουν.

Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι, χωρίς ένα μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα, χαλυβδωμένο στον αγώνα, οπλισμένο με μια στέρεα ιδεολογία, με συμπαγή οργάνωση, τόλμη και έμπειρους καθοδηγητές οι οποίοι είναι ικανοί να προβλέψουν και να αποφύγουν ορισμένα ενδεχόμενα, χωρίς ένα τέτοιο κόμμα η εργατική τάξη δεν θα μπορέσει να πετύχει παρά κάποια στιγμιαία αποτελέσματα, κάποιες ανολοκλήρωτες νίκες αλλά ποτέ δεν μπορεί να πραγματοποιήσει την επανάσταση με την πιο βαθειά έννοια του όρου γιατί «μόνο ένα κόμμα καθοδηγούμενο από πρωτοπόρα θεωρία μπορεί να εκπληρώσει την αποστολή της πρωτοπόρας τάξης».

Σημειώνοντας την 90η επέτειο της Μεγάλης Οχτωβριανής Επανάστασης με επικεφαλής τους Λένιν-Στάλιν και τους άλλους μεγάλους ηγέτες των μπολσεβίκων, η Διεθνής Συνδιάσκεψη Μαρξιστικών-Κομμουνιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων υπογραμμίζει την επικαιρότητα και την ισχύ του μαρξισμού-λενινισμού για την εργατική τάξη και τους λαούς του κόσμου σε αντίθεση με μια πλειάδα ψευτομαρξιστικών ιδεών, όπως για παράδειγμα, ο αναρχισμός, η σοσιαλδημοκρατία, ο ευρωκομμουνισμός, ο τροτσκισμός, και άλλων που επιχειρείται σήμερα να διεισδύσουν στην εργατική τάξη και τα προοδευτικά τμήματα του λαού. Πολλές από αυτές τις θεωρίες, με την ενθάρρυνση της αστικής τάξης και της στρατιάς των διανοουμένων της, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ανακύκλωση παλαιών ιδεών που σε τελική ανάλυση παίζουν το παιχνίδι της αντίδρασης. Πρόκειται για όλους αυτούς τους νέους φιλοσόφους που δεν ανακαλύπτουν τίποτα καινούργιο, τους θεωρητικούς που θεωρητικολογούν αγνοώντας την ισχύ της πράξης. Οι αναλύσεις τους δεν έχουν στόχο την εξαγωγή νέων συμπερασμάτων αλλά την εξήγηση παλαιών. Είναι αυτοί που διαβεβαιώνουν ότι ο μαρξισμός είναι ξεπερασμένος, ότι ο λενινισμός αντιτίθεται στον μαρξισμό και ούτω καθ’ εξής και παρουσιάζουν θεωρίες που «υπερβαίνουν το κεφάλαιο». Για μας ο μαρξισμός και οι σπουδαιότατες και μεγαλοφυέστατες συνεισφορές του Λένιν σε αυτόν (μαρξισμός-λενινισμός) όχι μόνο είναι επίκαιρος αλλά από την ορθή εφαρμογή του εξαρτάται η πρόοδος των προλεταριακών, επαναστατικών δυνάμεων, η ζύμωσή τους με τις λαϊκές μάζες και η προώθηση της πάλης με στόχο την συντριβή και ξερίζωμα του καπιταλισμού έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Έχουμε υπόψη την εξής κλασσική διατύπωση:

«Ο μαρξισμός –λενινισμός είναι η επιστήμη των νόμων ανάπτυξης της φύσης και της κοινωνίας, η επιστήμη της επανάστασης των καταπιεζόμενων και εκμεταλλευόμενων μαζών.[...] Είναι η ιδεολογία της εργατικής τάξης και του κομμουνιστικού της κόμματος.»

Είναι μια ζωντανή επιστήμη που βρίσκεται σε διαρκή ανάπτυξη, δεν είναι και θα μπορούσε να είναι για τους κομμουνιστές ένα δόγμα, μια κατήχηση αλλά ένας οδηγός δράσης και διαλεκτικής ανάλυσης. Όπως τόνισε ο Λένιν: «Χωρίς επαναστατική θεωρία δεν είναι δυνατόν να υπάρξει επαναστατικό κίνημα». Και τέλος θυμίζουμε τα λόγια του:

«Στο ρωσικό προλεταριάτο ανήκει η μεγάλη τιμή να πραγματοποιήσει την αρχή, αλλά δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι το κίνημα και η επανάστασή του δεν είναι παρά ένα μέρος του παγκόσμιου προλεταριακού κινήματος»

Ζήτω η Μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση

Ζήτω ο Μαρξισμός-Λενινισμός

Ζήτω ο προλεταριακός διεθνισμός

Διεθνής Σύσκεψη Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO)

Οχτώβρης 2007


Ο «περίπατος» της ξετσίπωτης υπηρετριούλας του κεφαλαίου στο «Μέγαρο Μαξίμου» ή πως η σοσιαλδημοκράτισσα Α. Παπαρήγα στηρίζει εκ νέου την αντιδραστική πολιτική της κυβέρνησης Καραμανλή

Η πρόσφατη επίσκεψη (7.11.2007) της Α.Παπαρήγα στο «Μέγαρο Μαξίμου» για στήριξη εκ νέου και στη δεύτερη 4ετία της αντιδραστικής κυβέρνηση Καραμανλή σε καίρια ζητήματα της εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής, που δικαιολογημένα απέσπασε, πέρα απ’ τ’ άλλα, και τα ειρωνικά «σχόλια» του αρθρογράφου Λ.Σταυρόπουλου («Βήμα» 11/11/2007, σελ.Α24) και προκάλεσαν την οργή των δημοσιογραφίσκων του «Ριζοσπάστη» σε σχόλιο-«απάντηση» με τίτλο «κουτοπονηριές…»(«Ρ» 13/11/2007, σελ.4), δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία ούτε αποτελεί έκπληξη, όταν είναι γνωστά:

πρώτο, η μακρόχρονη, εδώ και δεκαετίες, αντιδραστική συνεργασία μεταξύ της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ και του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, συνεργασία που επισημοποιήθηκε με τη συγκρότηση κυβέρνησης «Κ»ΚΕ-ΝΔ το 1989 – η πρώτη ως τώρα στην ιστορία του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού συγκρότηση κυβέρνησης ενός ρεβιζιονιστικού κόμματος με ένα μοναρχοφασιστικό κόμμα, όπως είναι η ΝΔ, το κατεξοχήν κόμμα του μεγάλου κεφαλαίου – αλλά και η συνέχιση της συνεργασίας ανάμεσά τους και μετά το 89,

δεύτερο, η μόνιμη στήριξη καθόλη την περασμένη 4ετία της αντιλαϊκής-αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης εκ μέρους της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, η οποία προκλητικά στάθηκε στο πλευρό της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή*.

Δεν αποτελεί επιπλέον έκπληξη, αφού η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα, ασυγκράτητη όπως είναι στην υπεράσπιση της Δεξιάς, έχει ήδη από την πρώτη κιόλας στιγμή δημοσίως ανακοινώσει την εκ νέου στήριξή της στην αντιδραστική πολιτική της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ κατά τη διάρκεια της συζήτησης των προγραμματικών δηλώσεων, καλώντας-«συμβουλεύοντας» προκλητικά και ξετσίπωτα την εργατική τάξη και το λαό να μην συγκροτήσει μέτωπο κατά των αντιλαϊκών-αντεργατικών κυβερνητικών μέτρων: «όχι το μέτωπο μόνο στη ΝΔ» («Ρ»2/10/2007, σελ11), κι’αυτό παρά το γεγονός ότι η ΝΔ είναι κυβέρνηση και διαχειρίζεται – αποκλειστικά και μόνο αυτή σε κυβερνητικό επίπεδο (και την περασμένη 4ετία) – τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, όπως παλιότερα τα διαχειρίζονταν οι κυβερνήσεις του μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ.

Καταρχήν με την επίσκεψή της η Α.Παπαρήγα ήθελε να επιβεβαιώσει εκ νέου, και δημόσια, την προσήλωσή της στην αντιδραστική συμμαχία-συνεργασία «Κ»ΚΕ-ΝΔ σ’όλα τα γενικότερα πολιτικά ζητήματα και να διαβεβαιώσει τον πρωθυπουργό Κ.Καραμανλή για τη συνέχιση της συνεργασίας-στήριξης και στη νέα 4ετία της κυβερνητικής πολιτικής.

Κατά δεύτερο στη σημερινή πολύ δύσκολη συγκυρία για την κυβέρνηση και τα πολύ δύσκολα προβλήματα με τα οποία αυτή βρίσκεται αντιμέτωπη, η επίσκεψη αποτελεί από μόνη της, ανεξάρτητα ακόμα και απ’ τα θέματα που συζητήθηκαν μεταξύ Παπαρήγα-Καραμανλή, προκλητική στήριξη της εσωτερικής αντιλαϊκής-αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης και στήριξη της φιλοαμερικάνικης εξωτερικής της πολιτικής σε σειρά ζητήματα, κυρίως όμως εκείνα της περιοχής των Βαλκανίων.

Και τώρα μια σειρά σύντομες παρατηρήσεις για τους συγκεκριμένους λόγους επίσκεψης της Α.Παπαρήγα στο «Μέγαρο Μαξίμου» που αποτέλεσαν συνάμα και το αντικείμενο συζήτησης μεταξύ τους, παρόλο που δεν ανακοινώθηκε τίποτε σχετικό και αφέθηκε να εννοηθεί ότι η συνάντηση αφορούσε μόνο το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜακεδονίας:

Α. Ζητήματα εξωτερικής πολιτικής: η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, πέρα απ’ την ως τώρα παταγώδη αποτυχία και πρωτοφανή ανικανότητά της σ’ όλα ανεξαιρέτως τα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, ακολουθεί μια σαφώς φιλοαμερικάνικη πολιτική, κι’ αυτό αφορά και την περιοχή των Βαλκανίων με κύρια ζητήματα για την Ελλάδα: α) τη διαβόητη ιστορία της ονομασίας της γειτονικής Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ) αλλά και β) το μεγάλο και πολύπλοκο πρόβλημα του Κοσυφοπεδίου (και τον παραπέρα διαμελισμό της Σερβίας), που βρίσκεται από καιρό στο κέντρο του οξύτατου ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ-Ρωσίας-ΕΕ.

Σχετικά με το πρώτο ζήτημα η κυβέρνηση Καραμανλή παρά τους ανόητους διπλωματικούς λεονταρισμούς έχει ήδη καταλήξει στη σύνθετη ονομασία, αλλά που και σ’ αυτή την περίπτωση βρίσκεται αντιμέτωπη με την αδιάλλαχτη στάση της κυβέρνησης της ΠΓΔΜακεδονίας και το σοβινισμό τον κυρίαρχων κύκλων της και επιπλέον με το σοβινισμό του δικού της χώρου και τις διάφορες ανοιχτά φιλοπόλεμες κραυγές των «Μακεδονομάχων» της (Ψωμιάδης-Παπαγεωργόπουλος-Έβερτ-Κιλτίδης κλπ.) και βέβαια του έξαλλου σοβινιστή χουντο-φασίστα Άνθιμου, τις φιλοπόλεμες δηλώσεις του οποίου δεν καταδίκασε η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ: «οι Σκοπιανοί είναι πονηροί και διεκδικούν εις βάρος της Ελλάδας. Εμάς μας λείπει ένα κομμάτι της Μακεδονίας, που το έχουν στο Μοναστήρι και παραπέρα. Αν υπάρξουν διεκδικήσεις σε βάρος μας, ξέρει και η Ελλάδα να διεκδικεί χαμένους τόπους σπαρμένους με τα κόκαλα των προγόνων μας» («Ελευθεροτυπία» 6/11/2007, σελ. 7).

Οι κομμουνιστές και αντιφασίστες έχουν πρώτιστη πολιτική υποχρέωση να καταδικάσουν με τον πλέον αποφασιστικό και κατηγορηματικό τρόπο της εθνικιστικές-σοβινιστικές απόψεις και δηλώσεις αλλά και τις επεκτατικές βλέψεις των κυρίαρχων σοβινιστικών κύκλων των δυο χωρών Ελλάδας-ΠΓΔΜ.

Πέρα απ’ το ζήτημα της ΠΓΔΜ, συζητήθηκε μεταξύ των Καραμανλή-Παπαρήγα και η περίπτωση του Κοσυφοπεδίου (αλλά και γενικότερα η κατάσταση στα Βαλκάνια), που αποτελεί μια πολύ επικίνδυνη μπαρουταποθήκη της περιοχής έτοιμη να εκραγεί κάθε ώρα και στιγμή.

Η φιλοαμερικάνικη θέση-στάση της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή είναι σε αυτό το ζήτημα γνωστή και δεδομένη.

Είναι φανερό πως ο «περίπατος» της σοσιαλδημοκράτισσας Α.Παπαρήγα στο «Μέγαρο Μαξίμου» στόχο είχε να στηρίξει όχι μόνο την πολιτική της κυβέρνησης σχετικά με την ονομασία της ΠΓΔΜ αλλά και τη σαφώς φιλοαμερικάνικη πολιτική της κυβέρνησης Καραμανλή στο πρόβλημα του Κοσυφοπεδίου καθώς και ολόκληρης της περιοχής των Βαλκανίων – πολιτική στήριξη των φιλοπόλεμων σχεδίων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και άμεσης ανάμιξης στα εσωτερικά των Βαλκανικών χωρών.

Β. Εσωτερική πολιτική: σε πολύ δύσκολη θέση βρίσκεται αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση Καραμανλή και σε μια σειρά ζητήματα της εσωτερικής πολιτικής και εδώ έρχεται η επίσκεψη Παπαρήγα προς στήριξή της:

α. Ασφαλιστικό: ακριβώς τη στιγμή που η κυβέρνηση σχεδιάζει να περάσει τα αντιδραστικά μέτρα αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και μείωσης των συντάξεων, τρέχει η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα προς ενίσχυση της θέσης της κυβέρνησης και στήριξή της.

β. Καταλήψεις μαθητών – κινητοποιήσεις φοιτητών: ακριβώς τη στιγμή που οι καταλήψεις των μαθητών βρίσκονται σε εξέλιξη και πολλαπλασιάζονται αλλά και αναπτύσσεται η αντίσταση φοιτητών-πανεπιστημιακών στον αντιδραστικό νόμο-πλαίσιο, τρέχει για τον ίδιο σκοπό στο «Μέγαρο Μαξίμου» να στηρίξει την αντιδραστική πολιτική της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ με στόχο τον τερματισμό των μαθητικών καταλήψεων και τη ματαίωση ξεσπάσματος φοιτητικών κινητοποιήσεων.

γ. Πορεία Πολυτεχνείου: αντικείμενο συζήτησης αποτέλεσε και η «περιφρούρηση» της πορείας του Πολυτεχνείου που ανατέθηκε από τον Καραμανλή (όπως και τον περασμένο χρόνο) στην Παπαρήγα. Προφανώς της γνωστοποίησε ακόμα – κι αυτή συμφώνησε – ότι η αστυνομία, με εντολή του, θα χρησιμοποιήσει αυτή τη φορά και χαφιεδοκάμερες για την παρακολούθηση της πορείας, κάτι που τώρα επιβεβαιώνει, εμμέσως πλην σαφώς, και το σχόλιο – μ΄αφορμή την παραίτηση του προέδρου της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, Δ. Γουργουράκη και όλων των μελών της Αρχής – του «Γραφείου τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ» για τις χαφιεδοκάμερες, το οποίο αντί να καταδικάζει την κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ που χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τις χαφιεδοκάμερες για παρακολούθηση της πορείας του Πολυτεχνείου ισχυρίζεται πως «η νέα αποκάλυψη για την παρακολούθηση μέσω των καμερών της πορείας του Πολυτεχνείου που συνοδεύτηκε με την παραίτηση-καταγγελία του προέδρου και μελών της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, καταδεικνύει πόσο υπόλογοι έναντι του λαού είναι οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που ισχυρίστηκαν ότι η εγκατάσταση και η λειτουργία των καμερών γίνεται αποκλειστικά για τη διαχείριση της κυκλοφορίας» («Ρ» 20/11/2007, σελ. 10).

Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ κρατά σαφή φιλοκυβερνητική στάση, επειδή πρώτο, δεν καταδικάζει την κυβέρνηση Καραμανλή για την χρήση των χφιεδοκάμερων και δεύτερο, θάβει το τόσο σημαντικό θέμα – που σημαίνει πολύ επικίνδυνο παραπέρα βάθεμα της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής – στη 10η σελίδα του «Ριζοσπάστη» α ν τ ί να το έχει πρωτοσέλιδο όπως διάφορες αστικές εφημερίδες, μεταξύ των οποίων και η «Αυγή» με τίτλο: «Η ΕΛ.ΑΣ. ΦΑΚΕΛΩΣΕ ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΜΕΡΕΣ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ, Με την κάμερα στον κρόταφο!» («Αυγή» 20/11/2007, σελ 1).

δ. ΣΥΝ: πέρα απ’ τα παραπάνω προβλήματα ο Καραμανλής συζήτησε με τη σύμμαχό του Α.Παπαρήγα και την περίπτωση της κριτικής του ΣΥΡΙΖΑ προς την κυβερνητική πολιτική και ζήτησε, στα πλαίσια της συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ, απ΄ την Παπαρήγα: 1) να αποτελέσει η φιλοκυβερνητική στάση του «Κ»ΚΕ σταθερό αντίβαρο απέναντι στην κριτική που δέχεται απ’ το ΣΥΝ, και 2) να εντείνει το «Κ»ΚΕ την κριτική στο ΣΥΝ, πράγμα που εξυπηρετεί πολιτικά και τα δυο σύμμαχα κόμματα, «Κ»ΚΕ-ΝΔ.

ε. ΠΑΣΟΚ: τέλος, οι Καραμανλής-Παπαρήγα συζήτησαν επίσης και τη βαθιά κρίση που διέρχεται το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ, ελπίζοντας και οι δυο στην παραπέρα όξυνσή της ώστε να διαμοιραστούν μεταξύ τους τα ιμάτια του, ελπίδα που χάθηκε το 1989 για το σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ.

*Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ τάχθηκε κατά των καταλήψεων των φοιτητών τέλη Μάη-αρχές Ιούνη 2006 που αγωνίζονταν κατά των αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων» και κατά της απεργίας διαρκείας των πανεπιστημιακών, κατά των επαναλαμβανόμενων απεργιών διαρκείας των Δασκάλων. Γνωστή είναι και η μόνιμη απεργοσπαστική στάση των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ με τις απεργοσπαστικού χαρακτήρα ξεχωριστές συγκεντρώσεις κατά τη διάρκεια των απεργιακών κινητοποιήσεων των εργαζομένων (με κορυφαία περίπτωση την ξεχωριστή εξέδρα του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα, μ’ εντολή προφανώς της κυβέρνησης, δίπλα στην κοινή εξέδρα των ομοσπονδιών ΠΟΣΔΕΠ-ΟΛΜΕ-ΔΟΕ), η στήριξη της κυβερνητικής πολιτικής στο μεγάλο σκάνδαλο των «δομημένων Ομολόγων» (άρνηση συγκρότησης εξεταστικής επιτροπής, άρνηση της επιστροφής των τωρινών κλεμμένων στα ταμεία και προβολή πρότασης από «κοινού» με τον Πουπάκη της ΔΑΚΕ («Άσε ο Πουπάκης! Αυτός θα διεκδικήσει τα κλεμμένα από το 1950!!…», «Ρ» 11/5/2007, σελ.2 και «Κ»ΚΕ: να ερευνηθεί από το 1950 η ληστεία των ασφαλιστικών ταμείων», «Ρ» 16/6/2007, σελ.3) «επιστροφής» των κλεμμένων απ’ το ΄50 δηλ. από την «εποχή του Καποδίστρια»!!!), πλήρης κάλυψη των κυβερνητικών ευθυνών για το μεγάλο έγκλημα των πυρκαγιών αλλά και σ’ όλα τα άλλα μέτρα κυβερνητικής πολιτικής με την αντιδραστική πολιτική γραμμή των διαβόητων «διαχρονικών ευθυνών» και την απόδοση ευθυνών και στα κόμματα της αντιπολίτευσης, εμφανίζοντάς τα πως και αυτά μπορούν να «παίρνουν» και «εφαρμόζουν» κυβερνητικά αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα, τη στιγμή που είναι πασίγνωστο, ακόμα και στα παιδιά του νηπιαγωγείου, ότι αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα μπορεί να αποφασίζει και εφαρμόζει μόνο η εκάστοτε κυβέρνηση, ενώ η αντιπολίτευση μπορεί μόνο να τα επικροτεί-ψηφίζει ή να τα απορρίπτει χωρίς η ίδια ποτέ να έχει τη δυνατότητα να πάρει και να εφαρμόσει οποιαδήποτε μέτρα («Μπαράζ αντιλαϊκής επίθεσης από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ», «ολομέτωπη επίθεση έχουν εξαπολύσει από κοινού πλουτοκρατία-κυβέρνηση-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ», «Ρ» 26/6/2005, σελ. 1), κλπ. κλπ.


Η ΗΡΩΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ '73
ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Μαχητική πορεία και διαδήλωση εκατοντάδων χιλιάδων φοιτητών-μαθητών και εργαζομένων, αντιφασιστών και κομμουνιστών στην αμερικάνικη πρεσβεία

ΥΠΟ ΤΗΝ «ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ» ΧΑΦΙΕΔΟΚΑΜΕΡΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ


Κατάλογος, μη ολοκληρωμένος, νεκρών αγωνιστών

Και θυμάτων της φασιστικής δικτατορίας

21/4/1967-23/7/1974

από «Ελευθεροτυπία» 18.11.2000

1. Πεσλής Βασίλης                              21.04.67                  45.Αναγνωστόπουλος

2. Ελής Παναγιώτης                            25.04.67                  46.Αντάρογλου

3. Μανδηλαράς Νικηφόρος               18.05.67                  47.Ανζελόνι Έλενα Μαρία

4. Καλαντζής Δημήτρης                      05.08.67                  48.Αργυρίου

5. Ρίζος Τάκης                                      13.10.67                  49.Βρυώνης

6. Καλαβρού Μαρία                             1967                        50.Βυθούλκας

7. Παναγούλης Γιώργος                     1968                        51.Γαλάτης Νίκος

8. Τσαρούχας Γιώργος                        1968                        52.Γιαννοπουλος

9.Θεοδωρίδης Γιώργος                       1968                        53.Γρέλλος

10.Κατσικογιάννης                               17.08.69                  54.Δημόπουλος

11.Τζαβάλας Καρούσος                      03.01.69                  55.Διαμαντάκος

12.Γεωργάκης Κώστας                        19.09.70                  56.Ευαγγελινός

13.Αντωνίου Ζήσης                             1970                        57.Ζησιμόπουλος

14.Τσιτσιρίγκος Φώτης                       07.04.72                  58.Ηλιόπουλος

15.Κούλης Γεώργιος                           19.04.72                  59.Ιωαννίδης

16.Πετρόπουλος Παναγιώτης            26.03.73                  60.Ιωάννου

17.Βασιλόπουλος Γιάννης                 30.03.73                  61.Κουμπουλος

18.Κωνσταντίνου Γιώργος                  04.05.73                  62.Κρητικάκη

19.Αλβάνογλου Θεόδωρος               22.05.73                  63.Λαγαριώτης

20.Σινόπουλος Πέτρος                        26.06.73                  64.Ματζώτος

21.Κομνηνός Διομήδης                      04.05.73                  65.Μαυτογιάννης

22.Παντελεάκης Κυριάκος                  17.11.73                  66.Μέξης

23.Βάρσος Ιωάννης                             1973                        67.Μικρώνης

24.Έγκελμαν Ντόρις Μαριέτα            16.11.73                  68.Μιχαηλίδης

25.Γεριτσίδης Γιώργος                        17.11.73                  69.Μπονάτος Χρήστος

26.Γεωργαράς Μαρίνος-Σπύρος        1973                        70.Μώμος

27.Παπαϊωάννου Δημήτρης                17.11.73                  71.Νικολάου

28.Καραμάνης Μάρκος                       17.11.73                  72.Παπαγεωργίου

29.Φαμέλης Βασίλης                           17.11.73                  73.Παπαδόπουλος

30.Μαρκούλης Νίκος                          17.11.73                  74.Ρακιτζής Αλέξανδρος

31.Σαμούρης Γιώργος                         17.11.73                  75.Ράμμος Βασίλειος

32.Μυρογιάννης Μιχάλης                  17.11.73                  76.Σαρμαλής

33.Καραγεωργίου Στέλιος                   17.11.73                  77.Σπαρτίδης

34.Φιλίνης Γιάννης                              Νοεμ.73                  78.Σταυρόπουλος

35.Δικάλφα Καλλιόπη                         1973                        79.Σχίζας

36.Τζιάνος Λάμπρος                            21.12.73                  80.Σωτηρόπουλος Ιωάννης

37.Σταυρέλης Γιάννης                         12.12.73                  81.Τοριλ Τεκλέτ (Αιγύπτιος)

38.Αργυροπούλου Αικατερίνη            1973                        82.Τσιγκούνης

39.Δασκάλου Στέλιος                          1974                        83.Τσικουρής

40.Θεοδώρας Δημήτρης                      18.11.73                  84.Φραγκόπουλος Θεόφιλος

41.Σίμος Γεώργιος                               09.01.74                  85.Χαλκίδης Γιάννης

42.Κυριακόπουλος Σάκης                   1974                        86.Χαραλαμπίδης Γιώργος

43.Καζέπης Κώστας                            1974                        87.Χατσηβασιλείου

44.Καϊλης Γιάννης                               26.02.74                  88.Κατής Κώστας                1969


ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Β. Ι. Λένιν

Έχοντας επίγνωση πως είναι απόλυτα αναγκαία η εξέγερση των εργατών της Πετρούπολης και της Μόσχας για να σωθεί η επανάσταση και για να σωθεί η Ρωσία από ένα «χωριστό» μοίρασμα της ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές και των δυο συνασπισμών, πρέπει, πρώτο, να προσαρμόσουμε στις συνθήκες της αναπτυσσόμενης εξέγερσης την πολιτική τακτική μας στη Σύσκεψη, δεύτερο, πρέπει να αποδείξουμε ότι δεν παραδεχόμαστε μόνο στα λόγια τη σκέψη του Μαρξ ότι πρέπει να θεωρούμε την εξέγερση τέχνη.

Στη Σύσκεψη πρέπει να συσπειρώσουμε αμέσως την ομάδα των μπολσεβίκων, χωρίς να κυνηγάμε τον αριθμό, χωρίς να φοβόμαστε  ν αφήσουμε τους ταλαντευόμενους στο στρατόπεδο των ταλαντευόμενων: για την υπόθεση της επανάστασης αυτοί είναι πιο ωφέλιμοι εκεί, παρά στο στρατόπεδο των αποφασιστικών και αφοσιωμένων αγωνιστών.

Πρέπει να συντάξουμε μια σύντομη δήλωση των μπολσεβίκων, υπογραμμίζοντας με τον πιο έντονο τρόπο ότι δεν έχουν θέση οι μακροσκελείς λόγοι, δεν έχουν θέση οι «λόγοι» γενικά, ότι χρειάζεται άμεση δράση για τη σωτηρία της επανάστασης, ότι είναι απόλυτη ανάγκη ολοκληρωτικής ρήξης με την αστική τάξη, ολοκληρωτικής αντικατάστασης όλης της σημερινής κυβέρνησης, ολοκληρωτικής ρήξης με τους αγγλογάλλους ιμπεριαλιστές, που ετοιμάζουν το «χωριστό» μοίρασμα της Ρωσίας, ότι χρειάζεται να περάσει αμέσως όλη η εξουσία στα χέρια της επαναστατικής δημοκρατίας, μ επικεφαλής το επαναστατικό προλεταριάτο.

Η δήλωση μας πρέπει να διατυπώνει αυτό το συμπέρασμα όσο το δυνατό πιο σύντομα και πιο έντονα, σε συνδυασμό με τα σχέδια του προγράμματος μας: ειρήνη στους λαούς, γη στους αγρότες, κατάσχεση των σκανδαλωδών κερδών και χαλιναγώγηση του σκανδαλώδους σαμποταρίσματος της παραγωγής από τους καπιταλιστές.

Όσο πιο σύντομη, όσο πιο έντονη θα είναι η δήλωση, τόσο το καλύτερο. Μόνο πρέπει να τονίζει ξεκάθαρα ακόμη δυο σπουδαιότατα σημεία: ο λαός βαρέθηκε τις ταλαντεύσεις, ο λαός βασανίστηκε από την αναποφασιστικότητα των εσέρων και των μενσεβίκων εμείς ξεκόβουμε οριστικά απ αυτά τα κόμματα, γιατί πρόδωσαν την επανάσταση:

Και το άλλο: προτείνοντας αμέσως ειρήνη χωρίς προσαρτήσεις, ξεκόβοντας αμέσως από τους συμμάχους ιμπεριαλιστές και από όλους τους ιμπεριαλιστές, θα πετύχουμε αμέσως ή την ανακωχή, ή το πέρασμα όλου του επαναστατικού προλεταριάτου με το μέρος της άμυνας και τη διεξαγωγή ενός πραγματικά δίκαιου, πραγματικά επαναστατικού πολέμου από την επαναστατική δημοκρατία και κάτω από την καθοδήγηση του προλεταριάτου.

Αφού διαβάσουμε αυτή τη δήλωση, αφού τους καλέσουμε να αποφασίζουν κι όχι να βγάλουν λόγους, να δρουν κι όχι να γράφουν αποφάσεις, πρέπει να κινήσουμε όλη την ομάδα μας προς τα εργοστάσια και προς τους στρατώνες: εκεί είναι η θέση της, εκεί είναι το νεύρο της ζωής, εκεί η πηγή σωτηρίας της επανάστασης, εκεί ο κινητήρας της Δημοκρατικής σύσκεψης.

Εκεί πρέπει να εξηγούμε το πρόγραμμα μας με λόγους γεμάτους θέρμη και πάθος και να βάλουμε το ζήτημα έτσι: είτε πλήρης αποδοχή του προγράμματος από τη Σύσκεψη, είτε εξέγερση. Μέση λύση δεν υπάρχει. Δεν μπορούμε να περιμένουμε. Η επανάσταση χάνεται.

Αφού βάλουμε έτσι το ζήτημα, και αφού συγκεντρώσουμε όλη την ομάδα στα εργοστάσια και στους στρατώνες, θα υπολογίσουμε σωστά τη στιγμή για την έναρξη της εξέγερσης.

Και για να αντικρίσουμε την εξέγερση μαρξιστικά, δηλαδή σαν τέχνη, πρέπει ταυτόχρονα, χωρίς να χάνουμε ούτε λεπτό, να οργανώσουμε το επιτελείο των εξεγερμένων τμημάτων, να κατανείμουμε τις δυνάμεις, να κινήσουμε τα πιστά συντάγματα στα πιο σπουδαία σημεία, να κυκλώσουμε την Αλεξαντρίνκα, να καταλάβουμε την Πετροπάβλοβκα, να συλλάβουμε το Γενικό επιτελείο και την κυβέρνηση, να στείλουμε ενάντια στους ευέλπιδες και στην άγρια μεραρχία τμήματα έτοιμα να πέσουν, παρά να αφήσουν τον εχθρό να κινηθεί προς τα κέντρα της πόλης. Πρέπει να κινητοποιήσουμε τους ένοπλους εργάτες, να τους καλέσουμε σε αποφασιστική, ύστατη μάχη, να καταλάβουμε αμέσως το τηλεγραφικό και τηλεφωνικό κέντρο, να εγκαταστήσουμε το δικό μας επιτελείο της εξέγερσης κοντά στο τηλεφωνικό κέντρο, να συνδέσουμε τηλεφωνικά το επιτελείο με όλα τα εργοστάσια, με όλα τα συντάγματα, με όλα τα σημεία του ένοπλου αγώνα κλπ.

Αυτά όλα τα λέμε, φυσικά, σαν παράδειγμα, μόνο για να δείξουμε παραστατικά, ότι στις στιγμές που ζούμε δεν μπορεί να μείνει κανείς πιστός στο μαρξισμό, να μείνει πιστός στην επανάσταση χωρίς να βλέπει την εξέγερση σαν τέχνη.

Γράφτηκε στις 13-14 (26-27)  του Σεπτέμβρη 1917

Άπαντα τομ. 34ος. σελ. 245-247


Επίσημη Ανακοίνωση του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ) για την σύλληψη της καθοδήγησης του Μπατασούνα

Η «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» απαγορεύει

Η πρόσφατη σύλληψη 23 αγωνιστών (εκ των οποίων οι 17 έχουν προφυλακιστεί) του εκτός νόμου Μπατασούνα, 16 εκ των οποίων είναι μέλη του καθοδηγητικού της οργάνου, της “Mesa National”, βασίζεται σε μια έκθεση που συνέταξε το Εθνικό Δικαστήριο της Ισπανίας (“Audiencia Nacional”) το 2002 για την υποτιθέμενη υπαγωγή του Μπατασούνα στην ΕΤΑ. Οι συλλήψεις είναι έξω από το νομικό πλαίσιο και πηγάζουν από καθαρά πολιτικά κίνητρα: Πέρασαν πέντε χρόνια από όταν συντάχθηκε η έκθεση και ποτέ, μέχρι σήμερα, δεν έγιναν ενέργειες τέτοιου μεγέθους ενάντια στην καθοδήγηση του Μπατασούνα. Τώρα, μήνες μετά την παύση της ανακωχής με την ΕΤΑ και μετά από την ανακοίνωση του Βάσκου προέδρου Ιμπαρρέτσε να καλέσει σε δημοψήφισμα για το μέλλον της βασκικής χώρας, πραγματοποιείται η ενέργεια αυτή ενάντια στην καθοδήγηση του Μπατασούνα. Αποδείχτηκε ξανά ότι είναι ψεύτικος ο υποτιθέμενος διαχωρισμός μεταξύ της Δικαστικής εξουσίας και της εξουσίας που ασκεί το μοναρχικό καθεστώς.

Ο ηγέτης του Λαϊκού Κόμματος, (Μαριάνο) Ρατζόι στον ραδιοφωνικό σταθμό «Καντένα Σερ» δήλωσε με προκλητικό τρόπο: «Αυτές οι συλλήψεις θα έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και καιρό», κάνοντας ξεκάθαρο ότι το πολιτικό συμφέρον επιβλήθηκε στην δικαστική εξουσία. Δεν υπάρχουν ούτε «ανεξάρτητες Αρχές», ούτε «ανεξάρτητα δικαστήρια»: όλοι οι ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί, συμπεριλαμβανομένων και τον δικαστών, επηρεάζονται και είναι πολιτικά εξαρτημένοι.

Ο Θαπατέρο υιοθετεί την αντιδραστική ιδεολογία του Λαϊκού Κόμματος

Η σύλληψη του Μπατασούνα είναι αποτέλεσμα της πολιτικής ταχτικής του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (PSOE) και του Θαπατέρο που υιοθέτησε τις νεοφασιστικές θέσεις του Λαϊκού Κόμματος στην προσπάθειά του να αποσπάσει ψήφους από τη δεξιά και την ακροδεξιά.

Ο Θαπατέρο, που αυτοπροβάλλεται τώρα σαν ο φανατικότερος (espaρolista) των Ισπανών, έχει αποφασίσει να αφήσει την εικόνα προοδευτικού, καινοτόμου πολιτικού που με «αποφασιστικότητα» και «καλή διάθεση» θα «άνοιγε το διάλογο», όπως τον είχαν συμβουλεύσει οι image makers του να κάνει στις προηγούμενες εκλογές του 2003.

Από πολιτικός με «καλή διάθεση» μετατράπηκε σε υπέρμαχο του πιο αντιδραστικού «φιλο-Ισπανισμού», υπερασπιστή της μοναρχίας, της «Αγίας» Ενότητας της Ισπανίας, υποκλινόμενος στους φαλαγκίτες (μοναρχοφασίστες) επισκόπους του Βατικανού, τον νεκροθάφτη της ιστορικής μνήμης των εκατοντάδων χιλιάδων δολοφονημένων από το φρανκισμό, με την παράδοση της κυβέρνησης της Ναβάρρα Λαϊκού Κόμματος (σ.τ.μ. στη Ναβάρρα το Λαϊκό Κόμμα δεν υπάρχει ουσιαστικά αλλά υπάρχει η Ναβαρρέζικη Λαϊκή Ένωση, ένα τοπικό κόμμα το οποίο αντιπροσωπεύει τις απόψεις του Λαϊκού Κόμματος), την ανοχή στις κερδοσκοπίες ακίνητων περιουσιών, τη συνένοχη σιωπή για τον φασισμό που υποθάλπει το Λαϊκό Κόμμα, της περικοπής του Estatut (σ.τ.μ. το καθεστώς αυτονομίας που διέπει την Καταλονία, καθορίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των Καταλανών και τις σχέσεις με την Ισπανία) που εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο της Καταλονίας, και της συμφιλίωσης με το βορειοαμερικανικό ιμπεριαλισμό και της τήρησης των δεσμεύσεων για επίθεση σε άλλες χώρες με το ΝΑΤΟ.

Ο φόβος της μοναρχίας και των κομμάτων της για τη δημοκρατία

Το κλείσιμο του πολιτικού κύκλου σηματοδοτήθηκε από την ανακωχή της ΕΤΑ, την έναρξη των διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση και με το ξαναζέσταμα των συζητήσεων για τη Χώρα των Βάσκων, το οποίο δεν είναι μόνο αποτέλεσμα ούτε τον ανασφαλειών του PSOE πριν τις εκλογές - άλλη μια συνέπεια των φασιστικών διαδηλώσεων που υποκινήθηκαν από το Λαϊκό Κόμμα - αλλά αποτέλεσμα πολύ σημαντικότερων αιτιών: η ανάγκη να προστατευτεί το καθεστώς της φιλοφρανκικής μοναρχίας και του οικονομικού ολιγαρχικού κατεστημένου της Ισπανίας από οποιαδήποτε πιθανή αποσταθεροποίηση του πολιτικού σκηνικού ακριβώς τώρα, που η οικονομική αστάθεια και μια πιθανή έξαρση της ταξικής πάλης διαφαίνεται στον ορίζοντα. Για τη μοναρχία έχει γίνει πολύ σημαντικό να διατηρήσει το καθεστώς της αστάθειας και της καταστολής στη Χώρα των Βάσκων και σ’ αυτό το σκοπό έχουν αφιερωθεί η Ολιγαρχία, το Λαϊκό Κόμμα και το PSOE.

Η Τρίτη Δημοκρατία για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης

Τα κόμματα της φιλοφρανκικής μοναρχίας προσπαθούν να λύσουν τα εθνικά προβλήματα της Ισπανίας με την αστυνομία και τα κατασταλτικά μέτρα. Η μοναρχία, τα καθεστωτικά κόμματά της, το μεγάλο Ισπανικό κεφάλαιο και τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα τρομάζουν σε οποιαδήποτε αλλαγή που θα έχει επιπτώσεις στα συμφέροντά τους. Το υπάρχον πολιτικό σκηνικό, που γεννήθηκε στα σπλάχνα της φασιστικής δικτατορίας του Φράνκο δεν πρόκειται ποτέ να ανεχτεί μεταβολή του εθνικού ζητήματος και πρόκειται να αντιδράσει κατασταλτικά ενάντια στη δημοκρατική απαίτηση.

Γι’ αυτό είναι σημαντικό να ενισχυθεί η ενότητα των λαών της Ισπανίας και της εργατικής τάξης στον αγώνα για μια Ομόσπονδη και Λαϊκή Δημοκρατία που θα εγγυάται στο ακέραιο το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης στις εθνότητες του κράτους.

Για μια ειρηνική, δίκαιη και δημοκρατική λύση για την Χώρα των Βάσκων και των πόλεων της Ισπανίας, για το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, ζήτω η Λαϊκή Δημοκρατική Ομοσπονδία!

Η Εκτελεστική Επιτροπή του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ)

Μαδρίτη, 7 Οκτωβρίου 2007


ΘΕΡΜΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

Παρακαλούνται οι σύντροφοι και φίλοι να ενισχύσουν οικονομικά την εφημερίδα ανάλογα με τις δυνατότητες, γιατί αντιμετωπίζει οξύτατο οικονομικό πρόβλημα

Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ο «περίπατος» της ξετσίπωτης υπηρετριούλας του κεφαλαίου στο «Μέγαρο Μαξίμου» ή πως η σοσιαλδημοκράτισσα Α. Παπαρήγα στηρίζει εκ νέου την αντιδραστική πολιτική της κυβέρνησης Καραμανλή

Η ηρωική εξέγερση του Νοέμβρη '73 δείχνει το δρόμο του αγώνα

Κατάλογος, μη ολοκληρωμένος, νεκρών αγωνιστών και θυμάτων της φασιστικής δικτατορίας 21/4/1967-23/7/1974

Β. Ι. Λένιν: Μαρξισμός και εξέγερση

Επίσημη Ανακοίνωση του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ) για την σύλληψη της καθοδήγησης του Μπατασούνα

Θερμή επαναστατική παράκληση

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55