Εφημερίδα Ανασύνταξη
Θέσεις
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρ. Φύλ. 264 15-31/12/2007Αρ. Φύλ. 264 15-31 Δεκέμβρη 2007
Οι μεγαλειώδεις και ογκωδέστατες αντικυβερνητικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για το Ασφαλιστικό: ψυχρολουσία για το δίδυμο της αντιδραστικής συνεργασίας Καραμανλή-Παπαρήγα

Παπαρήγα προς εργαζόμενους: «όχι το μέτωπο μόνο στη ΝΔ» («Ρ» 2/10/2007, σελ.11)

Οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ: προκλητικά στις Καραμανλικές επάλξεις με ξεχωριστές απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις

ΝΕΚΡΩΣΕ ΑΠ’ ΑΚΡΗ Σ’ ΑΚΡΗ Η ΧΩΡΑ

Πλήρης αποτυχία του σχεδίου απομαζικοποίησης, μέσω της διάσπασης της απεργιακής κινητοποίησης, των ΝΔ-«Κ»ΚΕ

Η απεργία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ της 12ης Δεκέμβρη κατά των μέτρων της κυβέρνησης για το Ασφαλιστικό σημείωσε πανελλαδικά πρωτοφανή επιτυχία τόσο από πλευράς συμμετοχής στις συγκεντρώσεις και τις πορείες όσο και, ιδιαίτερα, από πλευράς συμμετοχής των εργαζομένων στην απεργία.

Τα ποσοστά συμμετοχής στην απεργία κινήθηκαν σε πολύ υψηλά επίπεδα σε όλη τη χώρα, ενώ ολόκληρη συγκλονίστηκε απ’ άκρη σ’ άκρη απ’ τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις και τις μαχητικές πορείες.

Τα φετινά αντικυβερνητικά συλλαλητήρια για το Ασφαλιστικό ήταν κατά πολύ μεγαλύτερα εκείνων του 2001 για το ίδιο θέμα (τις σχεδιαζόμενες αλλαγές στο Ασφαλιστικό απ’ τον τότε υπουργό Τ.Γιαννίτση), ήταν διπλάσια σε όγκο, ιδιαίτερα η συγκέντρωση της Αθήνας.

Η μεγαλειώδης συγκέντρωση της Αθήνας ήταν τόσο μεγάλη σε συμμετοχή, πυκνότητα και έκταση που όταν η κεφαλή της πορείας ήταν στο Σύνταγμα οι τελευταίοι εργαζόμενοι διαδηλωτές βρίσκονταν ακόμα στο Πεδίον του Άρεως.

Η ογκωδέστατη διαδήλωση της Αθήνας διακρίθηκε για τη μαχητικότητά της στην οποία τον τόνο έδωσαν οι χιλιάδες εργαζόμενοι της «Ολυμπιακής» με τα μαχητικά τους συνθήματα.

Την προσοχή και τη μεγάλη συμπάθεια των διαδηλωτών συγκέντρωσαν οι δυο εναερίτες της ΔΕΗ που «τύφλωσαν» τις χαφιεδοκάμερες τυλίγοντάς τες με μαύρες σακούλες, οι οποίοι και καταχειροκροτήθηκαν.

Κατά τη διάρκεια της πορείας η Αστυνομία προσπάθησε να δημιουργήσει επεισόδια κόβοντας την πορεία στα δυο. Επεισόδια δημιούργησαν τα ΜΑΤ μπροστά στη Μ. Βρετάνια όταν προκλητικά μπήκαν στην πορεία και ο επικεφαλής τους ωρυόμενος ζητούσε, χωρίς λόγο, να γίνουν συλλήψεις, πράγμα που οδήγησε σε έντονες αποδοκιμασίες απ’ τους διαδηλωτές που εξοργισμένοι ζητούσαν να απομακρυνθούν από το χώρο της διαδήλωσης. Όμως πριν την απομάκρυνσή τους τα ΜΑΤ έριξαν δακρυγόνα-ασφυξιογόνα εναντίον των διαδηλωτών.

Παραφωνία διασπαστική όλων των απεργιακών κινητοποιήσεων-διαδηλώσεων αποτέλεσαν μόνο οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ που οργάνωσαν ισχνές, σε σχέση με κείνες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ξεχωριστές απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις-πορείες με εξόφθαλμο στόχο να μειώσουν τη μαζικότητα των συγκεντρώσεων – υλοποιώντας την αντιδραστική συμφωνία «Κ»ΚΕ-ΝΔ – γεγονός που απέτυχε παταγωδώς, αφού η συγκέντρωση της Αθήνας ήταν τουλάχιστον 5πλάσια εκείνης του ΠΑΜΕ, αυτό όμως δεν εμπόδισε τους αδίστακτους γκεμπελίσκους του «Ριζοσπάστη» να γράψουν ότι τάχα η διασπαστική συγκέντρωση του ΠΑΜΕ ήταν «σαφέστατα μεγαλύτερη σε όγκο» από εκείνη των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και αλλού ότι «η συγκέντρωση στο Πεδίον του Αρεως δεν μπορεί να συγκριθεί σε όγκο και παλμό με τη μεγαλειώδη απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ» («Ρ» 14/12/2007, σελ. 5 και 18).

Οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ για να υπονομεύσουν-ματαιώσουν τη μαζικότητα – κατ’ εντολή και σε συμφωνία με την κυβέρνηση Καραμανλή – δεν έκαναν μόνο ξεχωριστή απεργοσπαστική συγκέντρωση, αλλά φρόντισαν τόσο η συγκέντρωση όσο και η πορεία να γίνουν πολύ νωρίτερα ώστε οι δυο πορείες να μη συμπέσουν-συναντηθούν και υπάρξει έτσι μεγαλύτερη μαζικότητα – ενοχλητική προφανώς για την κυβέρνηση του Καραμανλή – ενώ απ’ την άλλη πλευρά, για εξαπάτηση των εργαζομένων, είχαν ως σύνθημα σε κεντρικό τους πανό «μαζικός αγώνας για να μην περάσουν τα αντιασφαλιστικά μέτρα» («Ρ»14/12/2007, σελ 1). Αλλά πως είναι δυνατό να υπάρξει «μαζικός αγώνας» με διασπαστικές απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις δηλ. «μαζικός αγώνας» χωρίς ΕΝΟΤΗΤΑ; Αυτό το γνωρίζει καλά το δίδυμο της αντιδραστικής συμμαχίας-συνεργασίας Καραμανλή-Παπαρήγα.

Η μεγαλειώδης και ογκωδέστατη συγκέντρωση της Αθήνας υπήρξε μια πραγματική ψυχρολουσία τόσο για την αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή όσο και για το δεκανίκι της, σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ, που οδήγησε σε πλήρη αποτυχία τα σχέδια ματαίωσης της ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑΣ του δίδυμου Καραμανλή-Παπαρήγα.

Το πρώτο χειροπιαστό αποτέλεσμα αυτής της μεγάλης ψυχρολουσίας υπήρξε η εκπαραθύρωση του υπουργού Εργασίας Β.Μαγγίνα.

Οι εργατική τάξη και όλοι οι εργαζόμενοι πρέπει να ασκήσουν ακόμα ισχυρότερη πίεση στους ρεφορμιστές ηγέτες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, Εργατικών Κέντρων και Ομοσπονδιών, κλπ. για μεγαλύτερες ΕΝΩΤΙΚΕΣ και ΜΑΖΙΚΕΣ απεργιακές κινητοποιήσεις. Μόνο έτσι μπορούν και πρέπει να αποκρούσουν τα αντεργατικά σχέδια για το Ασφαλιστικό της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ.

 

Από την εφημερίδα «ΠΡΙΝ» (16/12/2007, σελ. 9)

«ΠΑΜΕ στη δουλειά;

Ο γραμματέας του Σωματείου Βιβλίου-Χάρτου Θεσσαλονίκης και υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με το ΚΚΕ στις τελευταίες δημοτικές, προτίμησε να ανοίξει την επιχείρηση που διευθύνει, παρά να απεργήσει! Δημιουργείται θέμα ηθικής τάξης και απαιτείται η παραίτηση του συγκεκριμένου συνδικαλιστή. Βεβαίως δεν είναι αυτή η στάση συνολικά των αγωνιστών του ΠΑΜΕ. Πρόκειται όμως για την κατάληξη μιας πορείας που οδήγησε το σωματείο στην πλήρη αδράνεια από τότε που το σχήμα του ΠΑΜΕ πήρε την πλειοψηφία. Η απάντηση στον κρατικοδίαιτο και εργοδοτικό συνδικαλισμό δεν είναι μια διοίκηση – βιοτεχνία επικύρωσης ψηφισμάτων του ΠΑΜΕ και όργανο πολεμικής σε όποιον αγωνιστή διαφωνεί με αυτό, αλλά συνδικάτα δημοκρατικά, με γενικές συνελεύσεις όργανα πάλης».

 


ΦΑΣΙΣΜΟΣ:

α) η παρακολούθηση των διαδηλώσεων με χαφιεδοκάμερες,

β) η σύλληψη εργαζομένων στα γραφεία του Σωματείου

Η προκλητικότατη παρακολούθηση και η σύλληψη απ΄ την Αστυνομία των δυο εναεριτών της ΔΕΗ, που απέσπασαν τα παρατεταμένα ζωηρά και πυκνά χειροκροτήματα των χιλιάδων διαδηλωτών εργαζομένων όταν κάλυπταν τις χαφιεδοκάμερες με μαύρες σακούλες, έφεραν ξανά στην επικαιρότητα δυο μεγάλης και εξαιρετικής σημασίας ζητήματα που αφορούν τις δημοκρατικές ελευθερίες: εκείνο της φασιστικής παρακολούθησης των συγκεντρώσεων-διαδηλώσεων της εργατικής τάξης και του λαού μας, με τις χαφιεδοκάμερες, μ’ εντολή της αντιδραστικής κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και εκείνο των συλλήψεων συνδικαλιστών εργαζομένων και μάλιστα στο χώρο των Γραφείων ενός εργατικού Σωματείου, στη προκειμένη περίπτωση στα γραφεία της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ.

Είναι γνωστό ότι οι χαφιεδοκάμερες εγκαταστάθηκαν αρχικά με αφορμή τους Ολυμπιακούς αγώνες και με πρόσχημα την «αποτροπή»-πρόληψη οποιουδήποτε «τρομοκρατικού» χτυπήματος (=ανόητος μύθος της διεθνούς αντίδρασης για την επιβολή φασιστικών μέτρων σε βάρος των λαών) και με τη διαβεβαίωση να απομακρυνθούν μετά τη λήξη των Ολυμπιακών αγώνων.

Όμως η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή με τη δικαιολογία-πρόσχημα τη ρύθμιση της συγκοινωνίας και επικαλούμενη τις συχνές κυκλοφοριακές παραβάσεις και τα πολλά ατυχήματα αρνήθηκε, παρά τις διαμαρτυρίες, να απομακρύνει τις χαφιεδοκάμερες.

Η εργατική τάξη και ο λαός που γνωρίζουν το μέγεθος της αντιδραστικότητας του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ αλλά και τη διακηρυγμένη απ’ το ίδιο πολιτική της διαβόητης «επανίδρυσης του κράτους» δηλ. την επανίδρυση του αστυνομικού κράτους της Δεξιάς, γνώριζαν – μόνο η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα που το διαφημίζει ως κόμμα «δημοκρατικό» δεν ξέρει τίποτε το σχετικό – ότι πραγματική πρόθεση της κυβέρνησης Καραμανλή ήταν να διατηρηθούν οι χαφιεδοκάμερες για να παρακολουθούν-καταγράφουν τις συγκεντρώσεις-διαδηλώσεις του λαού.

Είναι σίγουρο ότι όλα αυτά τα χρόνια η Ασφάλεια έκανε συστηματική χρήση των χαφιεδοκάμερων και παρακολουθούσε όχι μόνο τις πορείες του Πολυτεχνείου αλλά και όλες τις διαδηλώσεις και απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων. Η φασιστική παρακολούθηση των διαδηλώσεων έγινε μόνο φέτος δημόσια γνωστή με την έφοδο της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων στην Ασφάλεια κατά τη διάρκεια της πορείας του Πολυτεχνείου όπου διαπιστώθηκε πράγματι παρακολούθηση της πορείας, γεγονός που στη συνέχεια εξανάγκασε σε παραίτηση το σύνολο των μελών της Αρχής, μετά προφανώς από κυβερνητικές πιέσεις.

Βέβαιο είναι ότι χρήση των χαφιεδοκάμερων για παρακολούθηση των διαδηλωτών έγινε και κατά τη διάρκεια της μεγάλης απεργιακής συγκέντρωσης και πορείας της 12ης Δεκέμβρη, όπως διαπιστώνεται από την παρακολούθηση των δυο εναεριτών της ΔΕΗ, που σκέπασαν τις κάμερες με μαύρες σακούλες, και τελικά απ΄ τη σύλληψή τους.

Πέρα απ’ τη φασιστική παρακολούθηση των διαδηλωτών με τις χαφιεδοκάμερες, ενά δεύτερο κρούσμα φασιστικής πρακτικής σημειώθηκε την ημέρα της μεγαλειώδους πορείας με την παρακολούθηση και τελικά τη σύλληψη των δυο εναεριτών στο χώρο του Σωματείο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ.

Με τα δυο αυτά κρούσματα φασισμού η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή γυρίζει τη χώρα στα μαύρα χρόνια της αστυνομοκρατίας, χαφιεδοκρατίας και της φασιστικής τρομοκρατίας της φασιστικής 8ετίας της ΕΡΕ της δεκαετίας του ΄50-αρχές δεκαετίας του ΄60 και εγκαινιάζει μια νέα περίοδο ακραίου περιορισμού και εκμηδένισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, μια περίοδο ακραίας φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής του τόπου, μια περίοδο πλήρους φασιστικής αστυνομικής παρακολούθησης και ασφυκτικής αστυνόμευσης των πάντων.

Μάλιστα η κυβέρνηση ολοκλήρωσε το φασιστικό της έργο με την ψήφιση στη Βουλή την αμέσως επόμενη μέρα (13 Δεκέμβρη) της μεγάλης απεργίας τροπολογίας για τη νόμιμη χρήση των χαφιεδοκάμερων. Έτσι η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή ολοκληρώνει την επανίδρυση του φασιστικού αστυνομικού κράτους της Δεξιάς.

Μένει λοιπόν τώρα στην εργατική τάξη και στις συνδικαλιστικές της Οργανώσεις αλλά και στα αντιφασιστικά κόμματα-Οργανώσεις του τόπου να οργανώσουν την πάλη τους για την κατάργηση αυτών των φασιστικών μέτρων.


Το ρεφορμιστικό ΠΑΜΕ – αναδεικνύεται στην υπ' αριθμόν 1 απεργοσπαστική δύναμη των απεργιακών κινητοποιήσεων των εργαζομένων και σε κύριο απεργοσπαστικό μοχλό της κυβέρνησης Καραμανλή

Οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ στο διάστημα της διακυβέρνησης της χώρας (πρώτη-αρχές δεύτερης 4ετίας) από την κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ πέτυχαν με τη στάση και τη δράση τους να αναδείξουν τη συνδικαλιστική τους παράταξη στη υπαριθμόν 1 απεργοσπαστική δύναμη και να μετατρέψουν το ΠΑΜΕ σε κύριο απεργοσπαστικό μοχλό της κυβέρνησης, με τον οποίο ανοίγει το δρόμο για να περνάει τα αντεργατικά-αντιλαϊκά μέτρα, αφού κάθε φορά με τις ξεχωριστές, απεργοσπαστικού χαρακτήρα, συγκεντρώσεις διασπάνε τις απεργιακές κινητοποιήσεις της εργατικής τάξης και γενικά όλων των εργαζομένων με κορυφαία περίπτωση τις πρόσφατες μεγαλειώδεις πανελλαδικές κινητοποιήσεις (12/12/07) και ιδιαίτερα την ογκωδέστατη απεργιακή κινητοποίηση της Αθήνας κατά των αντιδραστικών αντεργατικών μέτρων για το Ασφαλιστικό της κυβέρνησης Καραμανλή – απεργιακές κινητοποιήσεις που κηρύσσονται και οργανώνονται απ’ τους ρεφορμιστές ηγέτες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Για να φανεί καλύτερα και να γίνει περισσότερο κατανοητός ο απεργοσπαστικός ρόλος των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ και η μετατροπή αυτής της συνδικαλιστικής παράταξης σε κύριο μοχλό του απεργοσπαστικού μηχανισμού της κυβέρνησης προς όφελος των συμφερόντων του κεφαλαίου γενικά αλλά και ειδικά για την εφαρμογή των αντεργατικών μέτρων πρέπει εισαγωγικά να σημειωθούν εντελώς σύντομα τα εξής που αφορούν στο χαρακτήρα του ΠΑΜΕ.

Οι επαναστάτες κομμουνιστές εργάτες και συνδικαλιστές που γνωρίζουν κάπως την ιστορία του ντόπιου και διεθνούς επαναστατικού συνδικαλιστικού κινήματος αλλά και εκείνη του συνδικαλιστικού κινήματος γενικά (επαναστατικού-ρεφορμιστικού) ξέρουν ότι το συνδικαλιστικό κίνημα πέρασε διάφορες φάσεις στην ανάπτυξή του – με κύριο χαρακτηριστικό την πάλη-σύγκρουση μεταξύ της επαναστατικής γραμμής της ταξικής πάλης και της αντεπαναστατικής γραμμής της ταξικής συνεργασίας – και ότι μετά το ΄56 το επαναστατικό συνδικαλιστικό κίνημα που καθοδηγούνταν απ’ την Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία (ΠΣΟ), με τον εκφυλισμό της ΠΣΟ – εξαιτίας της κυριαρχίας του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού στο κομμουνιστικό κίνημα – από επαναστατική σε αστική ρεφορμιστική συνδικαλιστική οργάνωση (έχοντας τώρα ως γραμμή εκείνη της ταξικής συνεργασίας) και ακόμα πως δεν υπάρχουν πλέον σε καμία χώρα μαζικές επαναστατικές συνδικαλιστικές Οργανώσεις (ίδρυση της ΠΣΟ το 1945, μετά την παγκόσμια συνδικαλιστική Συνδιάσκεψη Λονδίνου, 6-7 Φλεβάρη 1945 και το συνέδριο Παρισιού 25 Σεπτέμβρη – 8 Οχτώβρη 1945).

Σήμερα το συνδικαλιστικό κίνημα σ’ όλες τις χώρες κυριαρχείται απ’ τις ρεφορμιστικές συνδικαλιστικές Οργανώσεις της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας και απ’ τους ρεφορμιστές της νέας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας.

Το ΠΑΜΕ παρά το ότι αυτοδιαφημίζεται ως «ταξικό» συνδικάτο, δεν είναι επαναστατική ταξική συνδικαλιστική Οργάνωση αλλά – βαδίζοντας στα χνάρια της σημερινής ρεφορμιστικής (απ’ το ΄56 και ύστερα) ΠΣΟ, που διαδέχθηκε την Κόκκινη Συνδικαλιστική Διεθνή (Μόσχα 1920) – είναι ακριβώς γι’ αυτό μια αστική ρεφορμιστική συνδικαλιστική παράταξη που: πρώτο δεν ακολουθεί την επαναστατική γραμμή της πάλης των τάξεων αλλά τη γνωστή ρεφορμιστική, προς όφελος του κεφαλαίου, γραμμή της ταξικής συνεργασίας και είναι διαποτισμένη από τον αστικό εθνικισμό, και δεύτερο – πολύ χειρότερο – έχει αναδειχθεί σε απεργοσπαστική δύναμη, και μάλιστα τα τελευταία χρόνια στην υπ' αριθμόν 1 απεργοσπαστική δύναμη στο χώρο του ρεφορμιστικού συνδικαλιστικού κινήματος των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-Εργατικών Κέντρων και των ΠΑΣΚΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ (οι αντιδραστικοί της ΔΑΚΕ(ΝΔ) εκπροσωπούν ευθέως τα συμφέροντα του κεφαλαίου), αφού διασπά μόνιμα και συστηματικά – και όχι από λάθος – όλες τις απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων, υπονομεύοντας έτσι ευθύς εξαρχής, ευθέως και ανοιχτά, με τη ματαίωση της μαζικότητάς τους, την πάλη των εργαζομένων ενάντια στα αντεργατικά μέτρα της κυβέρνησης Καραμανλή.

Οι εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και των ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ δεν εκπροσωπούν ούτε εκφράζουν τα συμφέροντα του προλεταριάτου και γενικά των εργαζομένων, όπως δημαγωγικά διατείνονται για να καμουφλάρουν την προδοσία τους, αλλά αντίθετα – κι αυτό ακριβώς εξαιτίας της ρεφορμιστικής γραμμής της ταξικής συνεργασίας που ακολουθούν – τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Επιπλέον, εξαιτίας ακριβώς αυτής της ρεφορμιστικής γραμμής, διασπάνε την εργατική τάξη και όλους τους εργαζόμενους, όπως και οι καθοδηγούμενες απ την παλιά αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατία συνδικαλιστικές οργανώσεις σε διεθνές επίπεδο.

Όμως παρόλα αυτά οι εργαζόμενοι μπορούν και πρέπει να πιέσουν τους ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες για απεργιακές κινητοποιήσεις για να αποκρούσουν τις επιθέσεις του κεφαλαίου και τα αντεργατικά-αντιλαϊκά μέτρα των αστικών κυβερνήσεων, χωρίς, βέβαια, να έχουν εμπιστοσύνη ότι αυτοί δε θα διστάσουν να ξεπουλήσουν τον αγώνα τους. Όσο πιο ισχυρή είναι η πίεση των εργαζομένων στους ρεφορμιστές ηγέτες, τόσο πιο δύσκολο είναι για τους ρεφορμιστές να ξεπουλήσουν τον αγώνα τους αλλά και για όποια αστική κυβέρνηση να περάσει τα αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα, Παράλληλα οι επαναστάτες κομμουνιστές συνδικαλιστές και εργάτες πρέπει να ξεσκεπάζουν την προδοτική και προς όφελος του κεφαλαίου ρεφορμιστική γραμμή των συνδικαλιστών ηγετών και ν’ αγωνίζονται για την ενότητα της εργατικής τάξης από επαναστατικές θέσεις που: α) θα εκφράζουν τα ταξικά συμφέροντα του προλεταριάτου και όλων των εργαζομένων, β) θα ακολουθούν με συνέπεια την επαναστατική γραμμή της ταξικής πάλης, γ) θα αγωνίζονται σε αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση αλλά και στην κατεύθυνση της επαναστατικής ανατροπής του συστήματος της μισθωτής δουλείας, στην κατεύθυνση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Πέρα απ’ τη διάσπαση της εργατικής τάξης που αποτελεί κοινό γνώρισμα όλων των σημερινών ρεφορμιστικών συνδικαλιστικών Οργανώσεων (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ,ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ), το ΠΑΜΕ από την αρχή της πρώτης 4ετίας της διακυβέρνηση της χώρας απ’ το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ ακολουθεί μόνιμα και μια απεργοσπαστική τακτική: διασπά όλες τις απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων καθόλη τη διάρκεια των απεργιών που κηρύσσονται απ’ τους ρεφορμιστές ηγέτες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, των ΕΚ και τις Ομοσπονδίες εργαζομένων, με τις ξεχωριστές απεργοσπαστικού χαρακτήρα συγκεντρώσεις.

Γνωστές είναι οι ξεχωριστές απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ κατά τη διάρκεια απεργιακών κινητοποιήσεων των τραπεζοϋπαλλήλων (ΟΤΟΕ), Δασκάλων (ΔΟΕ), Καθηγητών (ΟΛΜΕ), Πρωτομαγιά 2005, απεργία ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ για το μεγάλο σκάνδαλο των «δομημένων Ομολόγων», κλπ. με κορυφαία και πιο προκλητική περίπτωση την πρόσφατη (12 Δεκέμβρη) απεργία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ κατά των κυβερνητικών μέτρων για το Ασφαλιστικό.

Οι ξεχωριστές απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις δεν είναι απλά λάθος αλλά συνειδητή επιλογή και γραμμή των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ – στα πλαίσια υλοποίησης της αντιδραστικής συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ – με στόχο: α) την ευθύς εξαρχής υπονόμευση-αποδυνάμωση της αποτελεσματικότητας των απεργιακών κινητοποιήσεων, β) τη διάσπαση της ΕΝΟΤΗΤΑΣ, γ) την παρεμπόδιση-ματαίωση της ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑΣ των συγκεντρώσεων – ολωσδιόλου απαραίτητων προϋποθέσεων για την απόκρουση των επιθέσεων του κεφαλαίου και την ισχυρή πίεση για την ματαίωση της εφαρμογής των αντεργατικών-αντιλαϊκών μέτρων της κυβέρνησης Καραμανλή.

Η φιλοκυβερνητική απεργοσπαστική δράση των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ έχει αναδείξει το ΠΑΜΕ σε υπαριθμόν 1 απεργοσπαστική δύναμη και το έχει μετατρέψει σε κύριο απεργοσπαστικό μηχανισμό της κυβέρνησης Καραμανλή – ευθυγραμμισμένο και ενταγμένο στην απεργοσπαστική τακτική της κυβέρνησης – ώστε να ανοίγεται κάθε φορά ο δρόμος για να επιβάλλονται ευκολότερα στους εργαζόμενους τα αντεργατικά-αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ.

Το ότι οι ξεχωριστές απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις των ρεφορμιστών του ΠΑΜΕ είναι συνειδητή – και προς όφελος των συμφερόντων του κεφαλαίου και διευκόλυνση της προώθησης των κυβερνητικών μέτρων – επιλογή, στα πλαίσια της συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ, επιβεβαιώνεται, εκτός των άλλων, και απ’ το γεγονός ότι οι δεξιοί οπορτουνιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ το 2001 (κυβέρνηση Σημίτη) κατά τη διάρκεια της απεργίας των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ για το αντιδραστικό σχέδιο Γιαννίτση για το Ασφαλιστικό δεν έκαναν ξεχωριστή απεργοσπαστική συγκέντρωση αλλά παραβρέθηκαν στον ίδιο χώρο της συγκέντρωσης των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και σε κοινή πορεία, ενώ τώρα, στις 12 Δεκέμβρη, πραγματοποίησαν ξεχωριστή απεργοσπαστικού χαρακτήρα συγκέντρωση στην Πλατεία Εθνικής Αντίστασης (που μάλιστα την αποκαλούν «Πλατεία Δημαρχείου»!!!) και ξεχωριστή πορεία.

Τη συνειδητή αυτή επιλογή και συνεργασία μεταξύ «Κ»ΚΕ-ΝΔ επιβεβαιώνει και η υπηρετριούλα του κεφαλαίου και κακόφημη παλλακίδα του Κ.Καραμανλή σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα, τόσο με την επίσκεψη της στο «Μέγαρο Μαξίμου» προς ανοιχτή στήριξη, μεταξύ άλλων, και των αντεργατικών μέτρων της κυβέρνησης για το Ασφαλιστικό όσο και με την προκλητική προδοτική έκκλησή της προς τους εργαζόμενους, και μάλιστα από το βήμα της Βουλής, να μη συγκροτήσουν μέτωπο κατά της κυβέρνησης: «όχι το μέτωπο μόνο στη ΝΔ» («Ρ» 2/10/2007, σελ 11).

Αλλά και το περιεχόμενο των συνθημάτων των ξεχωριστών απεργοσπαστικών συγκεντρώσεων του ΠΑΜΕ είναι εναρμονισμένο και ευθυγραμμισμένο με τα κυβερνητικά σχέδια όπως π.χ. στη συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς του 2005 όπου το ΠΑΜΕ ήταν η μόνη απ’ τις συνδικαλιστικές Οργανώσεις (ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ) που δεν ζήτησε – με πρόσχημα το σύνθημα-ψευτοδίλλημα «Πρωτομαγιά απεργία ή αργία;» - να πληρωθούν οι εργαζόμενοι την ΑΡΓΙΑ της Πρωτομαγιάς αφού αυτό ήταν κατάχτησή τους (έχοντας και στηρίζοντας την ίδια θέση της κυβέρνησης Καραμανλή), γι’ αυτό τότε οι ηγέτες του ΠΑΜΕ πέτυχαν το ακατόρθωτο: εισέπραξαν- απέσπασαν τα επανειλημμένα συγχαρητήρια του χουντοφασίστα Απ.Ανδρεουλάκου. Επίσης στη συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς του 2007 για το μεγάλο σκάνδαλο των «Ομολόγων» δεν ζήτησαν να επιστραφούν τα κλεμμένα στα Ταμεία (αντ’ αυτού το κεντρικό σύνθημα της αφίσας του ΠΑΜΕ ήταν: «ΑΓΩΝΑΣ ΤΑΞΙΚΟΣ, ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΡΙΖΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ») σε αντίθεση με την Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που είχε ως κεντρικό σύνθημα: «ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΟΛΑ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ». Οι ηγέτες του ΠΑΜΕ πρόβαλαν την ίδια ακριβώς φιλοκυβερνητική θέση με τα φασιστοειδή της ΔΑΚΕ του Πουπάκη(ΝΔ), ζητώντας γενικά και αόριστα να «επιστραφούν τα κλεμμένα από το 1950 ως τα σήμερα» δηλ. π ο τ έ («να επιστραφούν όλα τα κλεμμένα απ’ το 1950 ως τα σήμερα», «Ρ»2/5/2007, σελ.7, και «Άσε ο Πουπάκης! Αυτός θα διεκδικήσει τα κλεμμένα από το 1950!!..», «Ρ»11/5/2007 σελ.32).

Οι εργάτες όλων των χωρών γνωρίζουν – οι μόνοι που δεν «ξέρουν» (!) τίποτε είναι οι εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ – ότι μόνο η ΕΝΟΤΗΤΑ είναι αυτή που εξασφαλίζει τη μεγαλύτερη δυνατή ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ – προϋποθέσεις εντελώς απαραίτητες για την ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ των απεργιακών αγώνων της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων, για την απόκρούση των επιθέσεων του κεφαλαίου και τη νίκη των εργαζομένων, αλλά και για ισχυρή πίεση πάνω στους ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες, υπηρέτες των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Αυτό διδάσκει η ελληνική και διεθνή πείρα των αγώνων των εργαζομένων παρά την απουσία μαζικών επαναστατικών συνδικαλιστικών Οργανώσεων: η απόσυρση του αντεργατικού σχεδίου Γιαννίτση για το Ασφαλιστικό το 2001, η νίκη των μεγάλων μαζικών απεργιακών κινητοποιήσεων της νεολαίας και των εργαζομένων της Γαλλίας κατά της Σύμβασης Πρώτης Απασχόλησης (CPE) της δεξιάς κυβέρνησης ντε Βιλπέν, αλλά και η μαζική πάλη της εργατικής τάξης και των λαών των διαφόρων χωρών της Λατινικής Αμερικής που απόκρουσαν όχι μόνο τις επιθέσεις του ντόπιου κεφαλαίου και εκείνων των ΔΝΤ-Διεθνούς Τράπεζας αλλά και έστειλαν στα σπίτια τους ακόμα και νεοεκλεγμένες κυβερνήσεις σε μερικές χώρες αυτής της Ηπείρου.

Είναι απαραίτητο τέλος να υπενθυμιστεί και τονιστεί με έμφαση, ότι οι κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ ποτέ ως τώρα δεν απόκρουσαν την οποιαδήποτε επίθεση του κεφαλαίου ούτε είναι ποτέ δυνατό με τέτοιες ισχνές και άμαζες κινητοποιήσεις να ματαιωθούν οι επιθέσεις του κεφαλαίου – ματαίωση που φαίνεται να μην επιθυμούν και επιδιώκουν οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ, αφού ως μόνιμο κεντρικό τους στόχο έχουν θέσει τη διάσπαση των απεργιακών κινητοποιήσεων των εργαζομένων ώστε έτσι να διευκολύνονται και να περνούν τα αντεργατικά-αντιλαϊκά κυβερνητικά μέτρα, αναδεικνύοντας τον εαυτό τους στις πιο διάσημες και πολυταλαντούχες φιλοκυβερνητικές μπαλαρίνες που «μάχονται» καθημερινά και «πέφτουν ηρωϊκά» στις Καραμανλικές επάλξεις.

Μετά τη μεγαλειώδη και ογκωδέστατη συγκέντρωση της Αθήνας στις 12 Δεκέμβρη, αλλά και των άλλων πόλεων των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ο σοσιαλδημοκράτης Γ.Μαρίνος (νεόκοπο μέλος του ΠΓ της ΚΕ του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ), αφού καταρχήν αποσιωπά ότι η πανελλαδική απεργία κηρύχθηκε απ’ τους ρεφορμιστές ηγέτες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και φλυαρώντας αραδιάζει ένα σωρό ρεφορμιστικές αστικές αερολογίες, έκτασης δυο ολόκληρων σελίδων του «Ριζοσπάστη», δείχνει να ανησυχεί πάρα πολύ για την ογκωδέστατη συγκέντρωση των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στην Αθήνα (5πλάσιας και πλέον εκείνης του ΠΑΜΕ), αλλά και τη μεγάλη συμμετοχή εργαζομένων σ’ αυτή, μεταξύ των οποίων και «ένας μεγάλος αριθμός εργαζομένων της «ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ» και «δικηγόροι, μηχανικοί, δημοσιογράφοι, γιατροί συμμετείχαν στη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ» («Ρ» 16/12/2007, σελ.4), τους καλεί, αυτογελοιοπιούμενος, με το απύθμενο χρουστσοφικό σοσιαλδημοκρατικό θράσος που τον χαρακτηρίζει, «να το ξανασκεφτούν» που πήγαν στη συγκέντρωση των Σωματείων τους και τους προτρέπει μελλοντικά να μην συμμετέχουν στις απεργιακές συγκεντρώσεις των Σωματείων τους, αλλά στις διασπαστικές και απεργοσπαστικές φιλοκυβερνητικές συγκεντρώσεις του ρεφορμιστικού ΠΑΜΕ. Ταυτόχρονο δεν παραλείπει να διαφημίσει το ρεφορμιστικό ΠΑΜΕ ως τάχα «ταξική δύναμη» που έχει δήθεν «γραμμή πάλης» και πως τάχα αυτή η ρεφορμιστική γραμμή εξασφαλίζει την «ενότητα της εργατικής τάξης»!!!

Όμως ο υπερφίαλος γενιοφόρος και «ηρωϊκός εγγονός» των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ, κλπ., μαζί του και οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ, φαίνεται πως έχουν προσβληθεί από βαριάς μορφής Alzheimer (τελευταίου προφανώς σταδίου) ώστε να ξεχνούν το πιο σπουδαίο: ότι οι συνδικαλιστικές παρατάξεις των ΕΣΑΚ-ΠΑΜΕ ακολουθούν απ’ την αρχή της ύπαρξής τους τη γραμμή της ρεφορμιστικής αστικής πλέον (απ’ το ΄56 και ύστερα) Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (ΠΣΟ) – οριστικός ρεφορμιστικός εκφυλισμός, που επιβλήθηκε απ’ την κυριαρχία του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού στο εργατικό κίνημα – που: α) τα μεν μέλη-τμήματά της στις καπιταλιστικές χώρες ακολούθησαν και ακολουθούν τη ρεφορμιστική γραμμή της ταξικής συνεργασίας, προδίνοντας τα συμφέροντα του προλεταριάτου, β) ενώ εκείνα των πρώην ρεβιζιονιστικών χωρών, προδίνοντας τα συμφέροντα της εργατικής τάξης αυτών των χωρών, χειροκρότησαν την πραξικοπηματική ανατροπή της διχτατορία του προλεταριάτου μετά το θάνατο-δολοφονία του Στάλιν, στήριξαν δραστήρια και μαχητικά τη χρουστσοφική ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση της περιόδου των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ-Γκόρμπατσοφ, βοήθησαν αποφασιστικά και υπεράσπισαν με «νύχια και με δόντια» - έχοντας και τη δραστήρια στήριξη των ρεφορμιστών των δυτικών καπιταλιστικών χωρών, μεταξύ των οποίων και των «Κ»ΚΕ-ΕΣΑΚ-ΠΑΜΕ – τις καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικές μεταρρυθμίσεις (απ’ το ΄56 και μετά) στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες ανατολικές χώρες που αποσκοπούσαν στην ολοκληρωτική εξάλειψη των σοσιαλιστικών-κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής και την πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού – παλινόρθωση που ολοκληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ΄60 και όχι επί Γκορμπατσόφ δηλ. στα τέλη της δεκαετίας του ΄80 όπως διατείνονται ο χρουστσοφικός σοσιαλδημοκράτης Γ.Μαρίνος και το σύνολο των μελών της ηγετικής κλίκας του σημερινού χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ.

Τώρα οι ρεφορμιστές ηγέτες των ΠΑΜΕ-«Κ»ΚΕ, αφού μια ολόκληρη 35ετία «πολέμησαν» στην πρώτη γραμμή του μαύρου μετώπου της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης και στήριξαν (και εξακολουθούν και σήμερα να υποστηρίζουν) δραστήρια όλα τα αντεπαναστατικά μέτρα παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες και όταν, με την πολιτική τους, έχουν κατρακυλήσει στο τελευταίο σκαλοπάτι της προδοσίας με: α) τη φιλοκυβερνητική πολιτική την τελευταία 4ετία και τον εκφυλισμό τους σε αξιοθρήνητες, ξετσίπωτες και «περήφανες» αλλά χαμηλοβλεπούσες παλλακίδες του Κ.Καραμανλή, β) τη μετατροπή τους σε θλιβερά υπάκουα και φρόνιμα καλογεράκια των εθνικιστικών-θρησκόληπτων απόψεων του αντιδραστικού φεουδοαστικού Ιερατείου (θέση απόσυρσης βιβλίου Ιστορίας, μόνιμη παρουσία στον αγιασμό της Βουλής, κλπ.), γ) την εγκατάλειψη της αντιιμπεριαλιστικής πάλης με τη φιλοαμερικάνικη-φιλοιμπεριαλιστική στάση τους στο Ιράκ (που εκφράστηκε στο κεντρικό τους σύνθημα: «έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο» αντί του σωστού «έξω τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα από τον Ιράκ») και τη στήριξη-υπεράσπιση των αμερικανοτσολιάδων χρουστσοφικών δοσίλογων, συνεργατών των κατακτητικών αμερικανο-αγγλικών στρατευμάτων στο Ιράκ, υπόσχονται στην εργατική τάξη και το λαό «Λαϊκή Οικονομία» (= απάτη ολκής) a la Χρουστσοφ-Μπρεζνιεφ-Γκορμπατσόφ δηλ. τον παλινορθωμένο καπιταλισμό των δεκαετιών 1956-1990 ή αλλιώς στην καλύτερη περίπτωση έναν «μεταρρυθμισμένο» καπιταλισμό ή μήπως τα τσιφλίκια των συντρόφων τους Τίτο και Γκομούλκα σε Γιουγκοσλαβία και Πολωνία αντίστοιχα και τα φεουδαρχικά καθεστώτα των Νατζιμπουλάχ και Μεγκίστου σε Αφγανιστάν και Αιθιοπία;


Απ την ηρωική ένοπλη πάλη του ένδοξου ΔΣΕ

Στα 128 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου Στάλιν

Στις 20.12.1949 με διαταγή του Διοικητή του Αποσπάσματος συγκεντρωθήκαμε στο ξέφωτο του δάσους στα Κρούσια για να μας μιλήσει.

Ησυχία…! Ακούστηκε μια φωνή και το λόγο πήρε ο διοικητής:

Σύντροφοι! Αύριο κλείνουν 70 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου Στάλιν και εμείς πρέπει να γιορτάσουμε τη μέρα αυτή πανηγυρικά και μεγαλοπρεπώς.

Στη γειτονιά μας εγκαταστάθηκε ένας λόχος χωροφυλάκων στο αντικρινό ύψωμα Πίλαφ Τέπε, αυτούς αύριο 21.12. πρέπει να τους διώξουμε από το μαχαλά μας γιατί μας ενοχλούν με την παρουσία τους. Πρέπει να τους δώσουμε ένα καλό μάθημα για να μην μας ξαναενοχλήσουν.

Το σχέδιο καταστρώθηκε από τους επιτελείς και το βράδυ ήξερε η κάθε ομάδα την αποστολή της. Έτσι πριν τις 5 το πρωί όλοι στη θέση τους με το σύνθημα της φωτοβολίδας.

Σαν άρχισε το κροτάλισμα των ταχυβόλων και των μυδραλίων ταυτόχρονα αιφνιδιαστικά, μπροστά στον πανικό τους και αγουροξυπνημένοι το βάλανε στα πόδια με φωνές και ουρλιαχτά, αφήνοντας όλο τον οπλισμό τους επιτόπου.

Εμείς πήραμε ότι μπορέσαμε εκτός το βαρύ οπλισμό, όλμους, βαριά πολυβόλα, κλπ., καταστρέφοντας ότι ήταν δυνατόν, πιάνοντας και μερικούς αιχμαλώτους τους οποίους και τους πήραμε μαζί μας, αφού καθαρίσαμε το τοπίο οπισθοχωρήσαμε ήσυχοι και ομαλά για άλλα λημέρια.

Σε δυο ώρες έφτασαν στον τόπο της μάχης πολλές δυνάμεις στρατού, τανκς και αεροπλάνα, αλλά εμείς ήμασταν μακριά.

Ρωτάει ο διοικητής τους αιχμάλωτους αν κάποιος θάθελε να μείνει μαζί μας. Ένας είπε: «καπετάνιε τι θα γίνουν οι οικογένειές μας;».

Έτσι ο διοικητής τους λέει αφού δε θα μείνετε, αλλάξτε τα ρούχα σας με τους αντάρτες. Τους συνοδέψαμε μέχρι ένα σημείο και τους είπαμε, αυτός ο δρόμος βγαίνει στο Κιλκίς, καλή τύχη …

Έτσι γιορτάσαμε τα 70χρονα του Ι.Β.Στάλιν το 1949.

Νίκος Κυριακίδης, Γιαννιτσά


9η Συνάντηση των ρεβιζιονιστικών κομμάτων στο Μινσκ

Πραγματοποιήθηκε στο Μινσκ της Λευκορωσίας (3-5/11/2007) η 9η συνάντηση των ρεβιζιονιστικών κομμάτων με θέμα την 90η επέτειο της Οχτωβριανής Επανάστασης. Σ’ αυτή πήραν μέρος κόμματα από όλο το φάσμα του ρεβιζιονιστικού βάλτου και φυσικά συμμετείχε και η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ με 5 αντιπροσώπους (Παπαρήγα, Κουτσούμπας, Αγγουράκης, Βαγενάς, Ποντικός) κάτι το οποίο φανερώνει και το βάρος που δίνει σ’ αυτές τις συναντήσεις.

Στη σύσκεψη συμμετείχαν 73 κόμματα, κάτι ανάμεσα δηλαδή στα 70 της Λισαβόνας του 2006 και στα 77 της Αθήνας του 2005. Αρχικά αυτό δείχνει ότι ο πυρήνας των κομμάτων που την αποτελούν παγιώνεται την ίδια ώρα που α) η τελική ανακοίνωση της σύσκεψης, πέρα απ΄τις χρουστσοφικές απόψεις, χαρακτηρίζεται από μια χαμηλότερου επιπέδου πολιτική ανάλυση σε σχέση με την διακήρυξη της Αθήνας το 2005 και β) όλο και περισσότερα από τα ευρωπαϊκά κόμματα που συμμετέχουν σ’ αυτές τις συσκέψεις αναπτύσσουν σχέσεις με το λεγόμενο «Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς» στο οποία συμμετέχει ο Συνασπισμός.

Είναι αυτονόητο ότι όλες οι τοποθετήσεις στην Σύσκεψη για το θέμα της Οχτωβριανής Επανάστασης δεν έγιναν από τη σκοπιά του επαναστατικού μαρξισμού, δηλ. του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού αλλά από εκείνη του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, που αποτελεί παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας, ενώ το επίπεδό τους ήταν ιδιαίτερα χαμηλό από πλευράς πολιτικής ανάλυσης.

Τα κόμματα που συμμετείχαν σε αυτή την σύσκεψη είναι όλα αστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου και μερικά από αυτά ανοιχτά αντιδραστικά κόμματα που για εξαπάτηση της εργατικής τάξης διατηρούν τον τίτλο «κομμουνιστικό».

Εκτός από κόμματα στα οποία κυριαρχούν ανοιχτά εθνικιστικές και χριστιανικές τάσεις όπως τα «Κ»ΚΕ και ΚΚΡΟ. Θυμίζουμε μόνο χαρακτηριστικά ότι το 2001: «Ο Ρώσος βουλευτής Βίκτορ Ζορκαλτσέβ υποστήριξε τη συνοχή της «ορθόδοξης» και «χριστιανικής» Ευρώπης. Όπως είπε χαρακτηριστικά το μέλος του Κομμουνιστικού κόμματος Ρωσίας «χωρίς την Ορθοδοξία η Ευρώπη δεν θα είναι ένας ενιαίος οργανισμός», ενώ υποστήριξε ότι «ο μη τεκμηριωμένος αντι-θεϊσμός είναι μία διαδικασία που προξένησε μεγάλη ζημιά σε ολόκληρο τον κόσμο» («Ελευθεροτυπία» 29.6.2001).

Υπήρχαν και άλλα όπως το Ιρακινό «Κ»Κ που συμμετείχε στην πρώτη συγκροτημένη από τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα κυβέρνηση ανδρείκελων στο Ιράκ (ξεπερνώντας μ’ αυτό τον τρόπο σε βαθμό προδοσίας του λαού του, το «Κ»ΚΕ που το 1989 συμμετείχε σε κυβέρνηση μαζί με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ και στη συνέχεια σε «οικουμενική» κυβέρνηση μαζί με τα δυο μεγαλοαστικά κόμματα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) ή τα «Κ»Κ Ινδίας και «Κ»Κ Ινδίας (Μ) τα οποία πρωτοστάτησαν σε δολοφονικές επιθέσεις και βιασμούς, με τη βοήθεια της αστυνομίας, ενάντια στους εξεγερμένους χωρικούς της Ναντιγκράμ.

Στη σύσκεψη συμμετείχε ακόμη το Κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών του Κοσούτα που μαζί με τους Ιταλούς αστούς βομβάρδιζε τους λαούς της Γιουγκοσλαβίας αλλά και το κυβερνητικό «Κόμμα Κομμουνιστών της Δημοκρατίας της Μολδαβίας» του Βορόνιν το οποίο έβαλε τη χώρα του στο ΝΑΤΟ και έστειλε στρατό στο Ιράκ (βλ. «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» αρ.φυλ. 202). Τέλος, δεν πρέπει να παραλείψουμε το «Κόμμα Εργατών Βελγίου» με πρόεδρο τον θαυμαστή του Γκορμπατσώφ και σήμερα prima ballerina του διεθνούς χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού Ludo Martens.

Είναι κάτι περισσότερο από προφανές ότι αυτά τα κόμματα αν επιδιώκουν συντονισμό είναι στην κατεύθυνση της παραπέρα διάσπασης του εργατικού κινήματος, της προδοσίας των λαών και υπέρ της διατήρησης-διαιώνισης του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος.


Σχετικά με τα γεγονότα στη Ναντιγκράμ

Το παρακάτω άρθρο έχει παρθεί από το Ινδικό περιοδικό «Επαναστατική Δημοκρατία» και γράφτηκε το Μάρτη. Παραμένει επίκαιρο αφού τα γεγονότα στην Ναντιγκράμ είναι σε συνεχή εξέλιξη. Στις αρχές Νοέμβρη ο στρατός αναγκάστηκε να επέμβει στην Κολκάτα μετά από μια διαδήλωση που διοργάνωσε η Μουσουλμανική κοινότητα ενάντια στα γεγονότα της Ναντιγκράμ και ξέσπασαν βίαια επεισόδια.

Στα γεγονότα στη Ναντιγκράμ πρωτοστάτησαν στις βιαιότητες τα χρουστσοφικά αντιδραστικά σοσιαλφασιστικά κόμματα «Κ»Κ Ινδίας (Μαρξιστικό) και «Κ»Κ Ινδίας, τα οποία ήταν παρόντα και στην παραμάζωξη του χρουστφοφικών Μινσκ της Λευκορωσίας, μαζί με τα αδελφά τους «Κ»ΚΕ(΄56) και Ιρακινό «Κ»Κ. Τα κόμματα αυτά είναι μια ακόμα απόδειξη ότι χρουστσωφικά κόμματα έχουν περάσει ανοιχτά με τη μεριά της αντίδρασης και κάποια από αυτά έχουν μετατραπεί σε φασιστικά κόμματα.

Οι 14 νεκροί, οι τραυματίες, οι βιασθέντες και ο άγνωστος αριθμός αγνοουμένων στη Ναντιγκράμ, τα πυροβολημένα θύματα από κοινού από την αστυνομία και από τους τραμπούκους «Κ»Κ Ινδίας (Μαρξιστικό) στις 14 Μαρτίου, επιβεβαιώνουν καταφανώς τον πόνο των περιθωριοποιημένων κολίγων που υποφέρουν από την τρομοκρατία της κυβέρνησης και του κράτους. Το Σινγκούρ και η Ναντιγκράμ μοιράζονται την οργή τους με το λαό του Κασιπούρ και του Καλινγαναγκάρ στην Ορίσα, τους αγρότες που αυτοκτονούν κατά δεκάδες χιλιάδες, τα θύματα του Salva Judum στο Χαττισγκάρ, τους εκδιωχθέντες από τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, που ορίστηκαν από την κεντρική κυβέρνηση σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας ανεξάρτητα από την πολιτική τοποθέτηση των τοπικών κυβερνήσεων των κρατιδίων. Σε αυτά τα γεγονότα βλέπουμε την αντίσταση των φυλών και των αγροτών στην πολιτική της ιμπεριαλιστικής και νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας οικονομικής τάξης πραγμάτων, που υποδεικνύεται από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα και υποστηρίζεται από την μπουρζουαζία, τους μεγαλογαιοκτήμονες και τα πολιτικά τους κόμματα. Η RSS (Rashtriya Swayamsevak Sangh, Εθνική Ένωση Εθελοντών, μια εθνικιστική οργάνωση που συνδέεται με το Ινδικό Λαϊκό Κόμμα) και το «Κ»ΚΙ(Μ) ίδρυσαν κάτι σαν ενιαίο «μέτωπο» που υποστηρίζει ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος» από την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Κάτω από αυτήν την «φανταχτερή» βιτρίνα τους βρίσκεται η πραγματικότητα των φτωχών αγροτών και των φυλών, πού στερούνται το δικαίωμά τους στα μέσα παραγωγής μέσω εξω-οικονομικού καταναγκασμού, με αποτέλεσμα να πλουτίζουν οι Ινδοί και ξένοι καπιταλιστές. Είναι η διαδικασία, που ο Μαρξ όρισε ως «πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου». Το ίδιο το Ινδικό κράτος διευκολύνει την διαδικασία αυτή αγοράζοντας γη για λογαριασμό των Ινδών και ξένων καπιταλιστών, σε τιμές πολύ κατώτερες από την εμπορική τους αξία, επιδοτώντας έτσι την πλουτοκρατία σε βάρος των φτωχών αγροτών και φυλών. Τούτο είναι πολύ συχνό στις περιφέρειες των Ινδικών κρατιδίων των Γκουτζαράτ, Μαντίγια Πραντές και Άντρα Πραντές.

Η Δυτική Βεγγάλη, το Σινγκούρ και η Ναντιγκράμ αντιμετωπίζουν μια κρίση που οφείλεται στον ιδιαίτερο τρόπο ανάπτυξής τους. Το ινδικό κομμουνιστικό κίνημα από την γέννησή του, όπως και αλλού, προώθησε την πρόταση ότι η μεταβίβαση της γαιοκτησίας στους καλλιεργητές δημιουργεί μια εσωτερική αγορά, η οποία καθιστά δυνατή την εκβιομηχάνιση της χώρας στην βάση μιας ανάπτυξης σε δημοκρατικό δρόμο προς όφελος των εργαζομένων. Η επικράτηση του ρεφορμισμού από την δεκαετία του ’50 σταμάτησε αυτήν την προσπάθεια. Αυτοί που για μια ακόμη φορά έθεσαν την δεκαετία του ’60 το ζήτημα για αγροτική επανάσταση στην Ινδία ήταν οι ναξαλίτες χωρικοί και οι επαναστάτες κομμουνιστές. Ως απάντηση σε αυτό, το ρεφορμιστικό «Δημοκρατικό Αριστερό Μέτωπο» της Δυτικής Βεγγάλης επιτάχυνε μια αναδιανομή της γης την δεκαετία του ’70 που βελτίωσε την θέση των κολίγων ενώ άφησε άθικτες τις φεουδαρχικές δομές. Αυτή ήταν η βάση για την μακρόχρονη πολιτική εξουσία και κυριαρχία της ρεφορμιστικής αριστεράς στη Δυτική Βεγγάλη επί τρεις δεκαετίες. Η αλλαγή του συστήματος επίμορτης καλλιέργειας, αν και οδήγησε σε μια ανάκαμψη της αγροτικής παραγωγής της Βεγγάλης, ωστόσο δεν οδήγησε ποτέ ούτε στην κατάργηση της φεουδαρχικής γαιοκτησίας, ούτε στην διανομή της γης στους καλλιεργητές, παρά μόνο στην εμφάνιση ενός συστήματος συνεταιρισμών μεταξύ των καλλιεργητών, συμβατού με την μεταρρύθμιση του καπιταλιστικού συστήματος γεωργίας. Παρόμοια, δεν δόθηκε καμιά προοπτική για την βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας που να είναι βασισμένη στην δημιουργία οικονομικών αποθεμάτων μέσω δημόσιων οργανισμών. Η ολοκληρωτική αποτυχία να δρομολογηθεί μια οικονομική ανάπτυξη σε δημοκρατικό δρόμο, παρ’ όλες τις αξιοσημείωτες προόδους της παραγωγής στο γεωργικό τομέα κατά τις δεκαετίες της διοίκησης του Γιώτη Μπασού στην Δυτική Βεγγάλη, θα μπορούσε να οδηγήσει μόνο στο αδιέξοδο της οικονομικής στασιμότητας. Υπό την τρέχουσα θητεία του ανώτερου διοικητή Buddhadeb Bhattacharya η διακυβέρνηση του «αριστερού μετώπου», στην προσπάθεια της να ξεφύγει από αυτήν την στασιμότητα, στράφηκε υπέρ ενός πλήρως απελευθερωμένου νεοφιλελεύθερου προγράμματος οικονομικής ανάπτυξης σε συνεργασία με το μεγάλο Ινδικό και ξένο κεφάλαιο, μέσω της εγκαθίδρυσης των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών. Ένα μεγάλο κομμάτι των εργαζομένων στην γεωργία, που του έχουν ήδη ληστέψει ακόμη τα στοιχειώδη προς το ζην οικονομικά αγαθά, θα αποστερηθεί τη γη του, παίρνοντας σαν αντάλλαγμα μια μηδαμινή αποζημίωση, ενώ όσοι κολίγοι δεν έχουν νόμιμους τίτλους δεν θα αποζημιωθούν καθόλου. Πολλοί από τους πολίτες της Ναντιγκράμ αντιμετωπίζουν ένα μέλλον της φτώχειας και της απόλυτης εξαθλίωσης που τους αναγκάζει, είτε είχαν είτε δεν είχαν στηρίξει το «Κ»ΚΙ(Μ) στο παρελθόν, να υπεραμυνθούν τα προς το ζην τους από την εισβολή του Ινδονησιακού ομίλου Σαλίμ και της σχεδιαζόμενης Ειδικής Οικονομικής Ζώνης.

Η αυξανόμενη πίεση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού σε πολιτικό επίπεδο αποσκοπεί στην παραπέρα προώθηση της ατζέντας της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης στην Ινδία και την πληρέστερη ευθυγράμμιση της χώρας με τις επιταγές της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής ανά τον κόσμο. Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της μπουρζουαζίας και των μεγαλοτσιφλικάδων, το «Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο» και το Ινδικό Λαϊκό Κόμμα (Bharatiya Janata Party, BJP) κατά βάση συμφωνούν με την πολιτική των ΗΠΑ. Ωστόσο, τμήματα του «Κ»ΚΙ και του «Κ»ΚΙ(Μ) διατηρούν σοβαρές επιφυλάξεις ως προς το θέμα αυτό. Πρέπει να θεωρηθεί θετικό ότι ο σημερινός αγώνας του λαού στο Σινγκούρ και στη Ναντιγκράμ εξανάγκασαν την κεντρική κυβέρνηση να ξανασκεφτεί και να εξωραΐσει την πολιτική των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών στην χώρα και οδήγησε στην καθυστερημένη, και απρόθυμη επανεξέταση του ρόλου τους από τα κόμματα της κυβέρνησης του «αριστερού» μετώπου της Δυτικής Βεγγάλης. Το καθήκον της στιγμής είναι να ενώσουμε όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις που μάχονται τις επιπτώσεις των νεοφιλελεύθερων προγραμμάτων με στόχο να τα ανακόψει, να τα αντιστρέψει και να τα αντικαταστήσει από ένα σταθερό πρόγραμμα βιομηχανικής ανάπτυξης βασισμένο στην επαρκή υποστήριξη προς τους εν δυνάμει απόκληρους και στην συγκατάθεση των εργαζομένων: γι’ αυτό χρειάζεται να ασκηθεί ισχυρή, σταθερή και διαρκής πίεση στην κυβέρνηση του «αριστερού» μετώπου της Δυτικής Βεγγάλης. Αυτός πρέπει να είναι ο άμεσος στόχος όλων των γνήσιων αριστερών και δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας.

Περιοδικό «Επαναστατική Δημοκρατία»

 

ΘΕΡΜΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

Παρακαλούνται οι σύντροφοι και φίλοι να ενισχύσουν οικονομικά την εφημερίδα ανάλογα με τις δυνατότητες, γιατί αντιμετωπίζει οξύτατο οικονομικό πρόβλημα

Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55

Οικονομικές ενισχύσεις - Συνδρομές

Πέτρου Μηνάς 40 Νίκος Κυριακίδης 100
από Πολύγυρο 40 Μερκούρης Ηλίας 20
Θ. 100 Γκλέτσος Γ. 40
Τ.Λ. 20 Α.Π. Πάτρα 20
Π.Ν. 20 Τιτίκα Σαριγκούλη 50

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

«ΠΑΜΕ στη δουλειά;» («ΠΡΙΝ» 16/12/2007)

ΦΑΣΙΣΜΟΣ: α) η παρακολούθηση των διαδηλώσεων με χαφιεδοκάμερες, β) η σύλληψη εργαζομένων στα γραφεία του Σωματείου

Το ρεφορμιστικό ΠΑΜΕ – αναδεικνύεται στην υπ' αριθμόν 1 απεργοσπαστική δύναμη των απεργιακών κινητοποιήσεων των εργαζομένων και σε κύριο απεργοσπαστικό μοχλό της κυβέρνησης Καραμανλή

Ν. Κυριακίδη: Στα 128 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου Στάλιν

9η Συνάντηση των ρεβιζιονιστικών κομμάτων στο Μινσκ

Σχετικά με τα γεγονότα στη Ναντιγκράμ (Περιοδικό «Επαναστατική Δημοκρατία»)

Θερμή επαναστατική παράκληση

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55