Εφημερίδα Ανασύνταξη
Θέσεις
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρ. Φύλ. 266 15-31/1/2008Αρ. Φύλ. 266 15-31 Γενάρη 2008
Κ. Καραμανλής: ο πρωθυπουργός των «νταβατζήδων», των «γαλάζιων κουμπάρων» μαφιόζων και του αίσχους της αηδιαστικής πολιτικής της «κλειδαρότρυπας»
Κόντρα στο κουκούλωμα – να αποκαλυφτεί το μεγάλο οικονομικό σκάνδαλο Ζαχόπουλου-Υπουργείου Πολιτισμού

Αν ο νυσταλέος και άβουλος πρωθυπουργός των «νταβατζήδων», των «γαλάζιων κουμπάρων» μαφιόζων και της συμμορίας των υπουργών ληστών των Ταμείων των εργαζομένων έχει διακριθεί για μια πρωτοφανή κλασικής μορφής ανικανότητα σ’ όλα τα ζητήματα της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, τώρα τελευταία, αφού κατάφερε να αναδειχθεί σε πρωθυπουργό των χαφιεδοκάμερων και της ακραίας φασιστικοποίησης, αυτός και το επίσης ανίκανο και διεφθαρμένο στενό επιτελείο του πελαγοδρομούν και τάχουν κυριολεκτικά χαμένα με το μεγάλο, κατά τα φαινόμενα, οικονομικό σκάνδαλο Ζαχόπουλου-υπουργείου Πολιτισμού και τη μόνη «διέξοδο», πέρα απ’ τα άλλα, που βρήκαν για να το συγκαλύψουν ήταν να εγκαινιάσουν μια εντελώς «πρωτότυπη» πολιτική, την αηδιαστική πολιτική της «κλειδαρότρυπας», μετατρέποντας έτσι τους εαυτούς τους σε ξεμωραμένους ηδονοβλεψίες και τη χώρα, καταξεφτιλίζοντάς την και διασύροντάς την στα μάτια των λαών των άλλων χωρών, σε τόπο αηδιαστικών ηδονοβλεψιών.

Η δυσωδία και η αποπνιχτική μπόχα των «ροζ ιστοριών» δεν πνίγει μόνο τους εμπνευστές και πρωτοστάτες της – το κυβερνητικό επιτελείο του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και τα ελεγχόμενα απ’ την κυβέρνηση ΜΜΕ – μα δηλητηριάζει επικίνδυνα ολόκληρη την κοινωνική ζωή της χώρας και ταυτόχρονα απομακρύνει την προσοχή του λαού απ’ το πραγματικό πρόβλημα που είναι η αποκάλυψη του σκανδάλου, το οποίο δεν είναι μια «ροζ ιστορία» αλλά ένα υπαρκτό και μεγάλο οικονομικό σκάνδαλο στο υπουργείο Πολιτισμό και αφορά τη διαχείριση πάνω από 2 δισ. Ευρώ χρημάτων του λαού. Επιπλέον αποπροσανατολίζει και απομακρύνει την εργατική τάξη και τις πλατιές λαϊκές μάζες απ’ τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν -ΑΝΕΡΓΙΑ, ΑΚΡΙΒΕΙΑ, ΦΤΩΧΙΑ, ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ, ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ, ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ, κλπ- που προκαλούνται τόσο απ’ το ίδιο το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα (είναι σύμφυτα σ΄ αυτό) όσο και απ’ την εφαρμογή σ΄ όλα τα επίπεδα μιας ακραίας νεοφιλελεύθερης κυβερνητικής πολιτικής. Η κυβέρνηση των «νταβατζήδων» με την πρωτοφανή ανικανότητα που τη διακρίνει και σ΄ αυτή την περίπτωση παρά τις συνεχείς απεγνωσμένες προσπάθειές της να κουκουλώσει το σκάνδαλο δεν καταφέρει να απεμπλακεί παρόλο που έχει και την αμέριστη βοήθεια της σοσιαλδημοκράτισσας Α.Παπαρήγα που καταβάλλει φιλότιμες και συνεχείς προσπάθειες προκλητικής στήριξης, οι οποίες έχουν φτάσει στο πιο ακραίο σημείο: όχι μόνο δεν κάνει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση και για την αποκάλυψη του οικονομικού σκανδάλου, αλλά αντίθετα της προσφέρει συστηματικά χείρα βοηθείας για το κουκούλωμα του, ασκώντας κριτική στα κόμματα της αντιπολίτευσης για την όποια, έστω και δημαγωγική, αντιπολιτευτική τους στάση λέγοντας ότι «έχουν μεγάλη ευθύνη και το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ και ο ΛΑΟΣ, που συμπεριφέρονται ακριβώς σαν να βρήκαν την κότα με το χρυσό αυγό. Ευκαιρία να κάνουν αντιπολίτευση στη Νέα Δημοκρατία» («Ρ» 18/1/2008, σελ. 7), δήλωση που δικαιολογημένα έγινε, για τις υπηρεσίες της προς τη κυβέρνηση, πρωτοσέλιδο του φιλοκυβερνητικού «Αδέσμευτου Τύπου» (18/1/2008, σελ 1): «Με αφορμή το σκάνδαλο Ζαχόπουλου ξέσπασε και η Αλ.Παπαρήγα: «ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, ΣΥΝ και άλλοι βρήκαν την κότα με το χρυσό αυγό». Αν τα ως τώρα σκάνδαλα αφορούσαν μόνο την κυβέρνηση γενικά, το μεγάλο οικονομικό σκάνδαλο Ζαχόπουλου-υπουργείου Πολιτισμού αφορά-αγγίζει όχι μόνο την κυβέρνηση αλλά πρωτίστως και άμεσα τον Κ.Καραμανλή, γιατί πρώτο ήταν ο ίδιος υπουργός Πολιτισμού και δεύτερο ο Ζαχόπουλος είναι στενότατος και πολύ έμπιστος φίλος του πρωθυπουργικού ζεύγους, διορισμένος απ’ τον ίδιο στο υπουργείο Πολιτισμού με αρμοδιότητες-υπερεξουσίες που αντλούσε απευθείας απ’ τον πρωθυπουργό. Το σκάνδαλο έφτασε στη δημοσιότητα όχι βέβαια από τις «ροζ ιστορίες» στις οποίες παραπλανητικά αποδίδεται αλλά απ’ τις παρασκηνιακές ενδοαστικές συγκρούσεις δηλ. απ΄ το ποιος θα αρπάξει πιο πολλά απ’ τα τεράστια κονδύλια των δισεκατομμυρίων Ευρώ που διαχειρίζεται το υπουργείο Πολιτισμού και ποιος θα επωφεληθεί απ τις μπίζνες του αποχαρακτηρισμού αρχαιολογικών χώρων και οποιονδήποτε άλλων που σχετίζονται με το υπουργείο Πολιτισμού. Και επειδή το μεγάλο σκάνδαλο Ζαχόπουλου αγγίζει άμεσα τον Κ.Καραμανλή, το κυβερνητικό επιτελείο πολύ ανήσυχο και σε εξαιρετικά δύσκολη θέση καταβάλλει κάθε προσπάθεια να κουκουλώσει το σκάνδαλο και προπαντός και πάνω απ’ όλα να διαφυλάξει πάση θυσία το πρόσωπο του πρωθυπουργού, κι’ αυτό είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Η κατάσταση περιπλέχτηκε ακόμα περισσότερο όταν μετά την απομάκρυνσή του απ’ το υπουργείο Πολιτισμού ο Ζαχόπουλος αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει – απόπειρα αυτοκτονίας που προφανώς συνδέεται με την κυβερνητική πίεση να του «φορτώσουν» τα πάντα (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει σοβαρές ευθύνες), να τον επιλέξουν ως τον μόνο αποδιοπομπαίο τράγο, τη στιγμή που αυτός ενεργούσε με εντολή της κυβέρνησης και πρώτα απ’ όλα άμεσα με εντολή του πρωθυπουργού. Επομένως ηθικός αυτουργός της απόπειρας αυτοκτονίας του Ζαχόπουλου είναι η κυβέρνηση και προσωπικά ο ίδιος ο πρωθυπουργός και όχι η συμβασιούχος υπάλληλος που παράνομα προφυλακίστηκε (όνειδος για τη δικαιοσύνη) στα πλαίσια των προσπαθειών της συγκάλυψης του οικονομικού σκανδάλου και παραπληροφόρησης του λαού. Η κυβέρνηση που συνεχίζει την εγκαινιασμένη απ’ την ίδια αηδιαστική πολιτική του βόθρου της «κλειδαρότρυπας» κινείται καθημερινά σε ένα κλίμα ψευδολογιών και χρησιμοποίησης των πάντων για το κουκούλωμα του μεγάλου αυτού οικονομικό σκανδάλου, προσπαθεί τώρα να απομακρύνει την προσοχή από αυτό και να τη στρέψει στην υπάρχουσα σύγκρουση μεταξύ των εκδοτικών συγκροτημάτων και την ανοιχτή κρίση στο «Πρώτο Θέμα», με την οποία το κυβερνητικό επιτελείο συνδέεται άμεσα με την εμπλοκή του βουλευτή της ΝΔ Κ. Κουκοδήμου και του επικεφαλής της Υπηρεσίας Ειδικών Ελέγχων (πρώην ΣΔΟΕ) Σπ. Κλαδά. Σε πόσο μεγάλη δυσκολία βρίσκεται η κυβέρνηση φαίνεται όχι μόνο απ τη διατήρηση στην επικαιρότητατου σκανδάλου αλλά και απ’ τη θλιβερή και γελοία εμφάνιση του Κ. Καραμανλή στη βουλή (18/1/08) που δεν κατάφερε να πει απολύτως τίποτε σχετικά με το μεγάλο οικονομικό σκάνδαλο και τη βαθιά κυβερνητική σήψη, λες και ζει στη σελήνη και δεν είναι πρωθυπουργός της χώρας. Η εργατική τάξη και ο λαός διαπιστώνει ότι ο μεγαλύτερος «βόθρος» της χώρας βρίσκεται στο «Μέγαρο Μαξίμου», γιατί, πέρα απ’ το Χρ. Ζαχόπουλο, εκεί βλέπει να κολυμπά ολόκληρο το στενό πρωθυπουργικό επιτελείο: Γιάννης Ανδριανός, διευθυντής του γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού, Γιάννης Αγγέλου, διευθυντής του ιδιαίτερου Γραφείου του Πρωθυπουργού, Σπύρος Κλαδάς, επικεφαλής της Υπηρεσίας Ειδικών Ελέγχων, που παρήλασαν ήδη απ’ τα γραφεία των ανακριτικών Αρχών στη Σχολή Ευελπίδων, μαζί και ο βουλευτής Κ. Κουκοδήμος, κλπ. με πρωταθλητή Ολυμπιονίκη κολυμβητή τον Κ.Καραμανλή. Το στενότατο πρωθυπουργικό επιτελείο, μ’ επικεφαλής τον Κ. Καραμανλή, δημιούργησε και συντηρεί το νοσηρότατο κλίμα και τη δυσώδη και αποπνιχτική ατμόσφαιρα που συνδέεται και αναδύεται από το σκάνδαλο Ζαχόπουλου. Τέλος, η κυβέρνηση προσπαθεί να κουκουλώσει το οικονομικό αυτό σκάνδαλο, γι’ αυτό και επιμένει να το παρουσιάζει ως «ροζ ιστορία» του Ζαχόπουλου και «κρατάει ψηλά» την πολιτική της «κλειδαρότρυπας» και επιπλέον αρνείται κατηγορηματικά τη διερεύνηση του σκανδάλου με την άρνησή της να κληθεί ο πρωθυπουργός στην «Επιτροπή των Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής» και τη συγκρότηση «Εξεταστικής Επιτροπής», παραβιάζοντας και καταρρακώνοντας τα πάντα που σχετίζονται με τη λειτουργία του αστικού κοινοβουλευτικού πολιτικού συστήματος.


Το «Μέγαρο Περισσού» θλιβερό και επαίσχυντο παράρτημα του «Μεγάρου Μαξίμου»

ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΥ-ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
 
Πλήρης, απροκάλυπτη και προκλητικότατη στήριξη της κυβέρνησης Καραμανλή από τη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ

Η Παπαρήγα απ’ το «όχι μέτωπο μόνο στη ΝΔ» στην αντιπολίτευση σε «ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ-ΛΑΟΣ που βρήκαν την κότα με το χρυσό αυγό, την ευκαιρία να κάνουν να κάνουν αντιπολίτευση στη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ».

Η αντιδραστική συνεργασία της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ έχει περάσει στο παρελθόν από διάφορες φάσεις, αρχίζοντας με τη συνεργασία στις Δημοτικές εκλογές κορυφώθηκε στη συνεργασία του 89 με τη συγκρότηση των μεγαλοαστικών κυβερνήσεων των Τζανετάκη και Ζολώτα για να συνεχιστεί μόνιμα αργότερα στις Δημοτικές εκλογές ακόμα με κοινούς υποψηφίους τους Αναγνωστόπουλο-Τέγο στην περίπτωση της Καρδίτσας, τη συνεργασία των αγροτοπατέρων Μπουτο-Πατάκηδων(«Κ»ΚΕ) με τους αντιδραστικούς Νασικο-Κοκκινούληδες (ΝΔ) στους αγροτικούς Συλλόγους της Θεσσαλίας, κλπ.

Από τότε που η ΝΔ, πριν 4 χρόνια, έγινε κυβέρνηση η συνεργασία συνεχίζεται πλέον με την άμεση ή έμμεση στήριξη της αντεργατικής-αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης καθόλη την περασμένη 4ετία εκ μέρους της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ που αρχίζει, ανάμεσα στ’ άλλα, με πιο γνωστές περιπτώσεις τη συμπαράταξη των ρεφορμιστών του ΠΑΜΕ με τους αντιδραστικούς της ΔΑΚΕ(ΝΔ) στις κινητοποιήσεις των Δασκάλων (2006) ως την ανοιχτή συμπαράταξη της ΠΚΣ («Κ»ΝΕ) με την αντιδραστική ΔΑΠ(ΟΝΝΕΔ) κατά των φοιτητικών καταλήψεων (Μάη-Ιούνη 2006) και φτάνει στις μόνιμες διασπαστικές ξεχωριστές και απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις των ρεφορμιστών του ΠΑΜΕ – ακριβώς στα πλαίσια της στήριξης της κυβέρνησης Καραμανλή – με στόχο πάντα την υπονόμευση-διάσπαση των αγώνων των εργαζομένων και τη ματαίωση της μαζικότητας των απεργιακών τους κινητοποιήσεων ώστε να περάσουν τα όποια αντιδραστικά και αντιλαϊκά-αντεργατικά κυβερνητικά μέτρα, με τελευταία κορυφαία περίπτωση την πανελλαδική απεργία της 12ης Δεκέμβρη (2007) για το Ασφαλιστικό.

Όμως, πέρα απ’ αυτά, πρέπει να επισημανθεί ότι στην πορεία της συνεχιζόμενης αντιδραστικής συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ έχει απ‘ τον περασμένο χρόνο προστεθεί ένα νέο και πολύ σημαντικό στοιχείο σ’ αυτή την προδοτική πολιτική: η ανοιχτή δημόσια έκκληση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ – και μάλιστα απ’ το βήμα της Βουλής – δια στόματος Παπαρήγα: «όχι το μέτωπο μόνο στη ΝΔ» («Ρ» 2/10/2007, σελ.11), που, μ’ αφορμή το τωρινό οικονομικό σκάνδαλο Ζαχόπουλου-υπουργείου Πολιτισμού, έμελλε να εξελιχθεί σε κάτι πολύ σπάνιο, που διεκδικεί παγκόσμια πρωτοτυπία: η ηγεσία αυτού του αστικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος εγκαινίασε μια εντελώς πρωτότυπη γραμμή στην ιστορία του διεθνές χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού: ασκεί – όντας το ίδιο κόμμα της αντιπολίτευσης – αντιπολίτευση όχι στην υπάρχουσα κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά στα κόμματα της αντιπολίτευσης: ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ-ΛΑΟΣ.

Έτσι τη στιγμή που η κυβέρνηση των «νταβατζήδων» πνίγεται στη μπόχα των σκανδάλων και σ’ εκείνη της πολιτικής της «κλειδαρότρυπας» που η ίδια έχει εγκαινιάσει, ακολουθεί και συντηρεί ένα και πλέον μήνα τώρα, έρχονται με προκλητικότατο τρόπο προς ολόπλευρη στήριξή της το σύνολο της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, η Αλ. Παπαρήγα και ο «Ριζοσπάστης»:

Πρώτο, ο «Ριζοσπάστης» σε πλήρη ευθυγράμμιση με την κυβέρνηση και το δεξιό φιλοκυβερνητικό τύπο δε μιλάει για οικονομικό ΣΚΑΝΔΑΛΟ στο υπουργείο Πολιτισμού αλλά απλά, όπως και η κυβέρνηση και τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, για «Υπόθεση Ζαχόπουλου», που σημαίνει, εμμέσως πλην σαφώς, ότι αποδέχεται την κυβερνητική εκδοχή των «ροζ ιστοριών», που προφανώς όχι μόνο καθόλου δεν ενδιαφέρουν την εργατική τάξη και τις πλατιές λαϊκές μάζες αλλά αντίθετα τις εμπαίζουν, τις παραπλανούν και τις αποπροσανατολίζουν.

Δεύτερο, επιπλέον, έχει θάψει ήδη από τις πρώτες κιόλας μέρες το θέμα του σκανδάλου – εκτελώντας κυβερνητικές εντολές – στις μέσα σελίδες (π.χ. ο «Ρ» 18.1.2008, σελ 13: «Υπόθεση Ζαχόπουλου» κλπ) αντί να αναδείξει το οικονομικό σκάνδαλο πρωτοσέλιδα, να απαιτήσει και να αγωνιστεί για την αποκάλυψη του, ώστε να γνωρίσειολόκληρος ο ελληνικός λαός που πηγαίνουν τα χρήματά του, και μάλιστα όταν αυτό αγγίζει-αφορά ευθέως τον ίδιο τον Κ. Καραμανλή, όχι μόνο ως πρωθυπουργό αλλά και ως υπουργό Πολιτισμού, που ήταν ο μόνος που έδινε απευθείας εντολές στο στενότατο συνεργάτη και έμπιστο προσωπικό του φίλουπερ«υπουργό» Χρήστο Ζαχόπουλο.

Τρίτο, όταν έγινε η συζήτηση για το σκάνδαλο Ζαχόπουλου μεταξύ των βουλευτών όλων των κομμάτων, οι βουλευτές του «Κ»ΚΕ κινήθηκαν ακριβώς στο ίδιο μήκος κύματος με τους βουλευτές της ΝΔ για να αποφευχθεί η κλήτευση του πρωθυπουργού στην «Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων» της Βουλής. Στόχος της προκλητικής φιλοκυβερνητικής-φιλοκαραμανλικής στάσης-δήλωσης του Κ.Αλυσσανδράκη («Κ»ΚΕ): «είτε έρθει, είτε δεν έρθει δε θα έχουμε ουσιαστική διαφορά» («Ρ» 17.1.2008, σελ. 6) ήταν ακριβώς η ματαίωση της κλήτευσης του πρωθυπουργού και επομένως να αποφευχτεί η απολογία του Καραμανλής στην «Επιτροπή» της Βουλής, δηλ. να απολογηθεί ενώπιον των βουλευτών όλων των κομμάτων. Δικαιολογημένα εισέπραξε τα συγχαρητήρια των βουλευτών της ΝΔ γι’ αυτή του τη στάση.

Τέταρτο, η στήριξη της κυβέρνησης εκ μέρους της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ φτάνει στο αποκορύφωμά της σε μια συνέντευξη «σταθμός» της Παπαρήγα – μνημείοηθικόλογου παραληρηματικού χαρακτήρα σοσιαλδημοκρατικού αστικού κηρύγματος που υπονομεύει ευθέως και εγκαταλείπει την επαναστατική Αρχή της ταξικής πάλης – για την ακραίας μορφής αστική πολιτική κατάπτωση του ντόπιου χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ – σταθμός εξαιτίας δυο θέσεων: α) χαρακτηρίζει, ξεπερνώντας κατά πολύ τον Μπερνστάϊν και την παλιά σοσιαλδημοκρατία, όλα τα οικονομικά φαινόμενα, ηθικά φαινόμενα: «ταξική εκμετάλλευση», «ιδιωτικοποιήσεις», κλπ. («Ρ» 18.1.2008, σελ.7),λες και τα οικονομικά φαινόμενα ανήκουν στη σφαίρα της ηθικής, β) ασκεί αντιπολίτευση στα κόμματα της αντιπολίτευσης και όχι στην κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ.

Συγκεκριμένα σ’ αυτή τη συνέντευξη η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα αντί να ασκήσει κριτική και να ξεσκεπάσει την κυβέρνηση για το σκάνδαλο στο υπουργείο Πολιτισμού – σε ρόλο φερέφωνου και εκπροσώπου της κυβέρνησης Καραμανλή – κατηγορεί τα άλλα κόμματα που κάνουν αντιπολίτευση στη ΝΔ: «ξεκαθαρίζουμε ότι δεν πρέπει να παρασυρθούμε στη λογική αυτή που περνάει, και εδώ έχουν μεγάλη ευθύνη και το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ και ο ΛΑΟΣ, που συμπεριφέρονται ακριβώς σαν να βρήκαν την κότα με το χρυσό αυγό. Ευκαιρία να κάνουν αντιπολίτευση στη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»(«Ρ» 18.1.2008, σελ.7), - θέση πουέγινε πρωτοσέλιδο του δεξιού φιλοκυβερνητικού «Αδέσμευτου Τύπου» (18.1.2008) με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Με αφορμή το σκάνδαλο Ζαχόπουλου ξέσπασε και η Αλ. Παπαρήγα: «ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, ΣΥΝ και άλλοι βρήκαν την κότα με το χρυσό αυγό»».

Πέμπτο, ο «Ριζοσπάστης» του Σαββάτου ξεπερνώντας όλα τα παραπάνω βγαίνει με πρωτοσέλιδο όχι το σκάνδαλο του υπουργείου πολιτισμού, την αποκάλυψή του και την καταγγελία του πρωθυπουργού αλλά με τον ψευδή ισχυρισμό, ότι δεν υπάρχει καθόλου σκάνδαλο αλλά απλά ότι γίνεται επικίνδυνη για το λαό «σκανδαλολογία»: «επικίνδυνος για το λαό ο ορυμαγδός της σκανδαλολογίας» («Ρ» 19.1.2008, σελ. 1).

Έκτο, τέλος, η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ για να διασώσει τον Καραμανλή «εξαπόλυσε» στα κανάλια και το «τρομερό κορίτσι» της Χούντας και της ΟΝΝΕΔ (ΝΔ), Λ.Κανέλλη, που απ’ τα «δεκάξι της σύχναζε στο Βυζαντινό του Χίλτον» («Τύπος της Κυριακής» 20/1/2008»), που δεν βλέπει σκάνδαλο αλλά απλά «ανθρώπινες αδυναμίες» και «ζητήματα πολιτικής στο υπουργείο Πολιτισμού», ωρύεται όμως και ανακαλύπτει «ασύμμετρες απειλές» και «σχέδιο αποσταθεροποίησης της χώρας»*, αποκαλώντας μάλιστα «τεχνητό θρίλερ την υπόθεση Ζαχόπουλου», θρίλερ που στην περίπτωσή της κορυφώνεται σε μια χαμηλοτάτου επιπέδου, ασυνάρτητη, γελοία και μελοδραματικού χαρακτήρα ομιλία στη Βουλή.

Τα παραπάνω δείχνουν ότι το «Μέγαρο Περισσού» μετατρέπεται σε θλιβερό και επαίσχυντο παράρτημα του «Μεγάρου Μαξίμου» ή ακριβέστερα «αναβαθμίζεται» σε κυβερνητικό «Μέγαρο Μαξίμου».

* Φαίνεται πως όχι μόνο οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, αλλά και κάποιοι της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς σε «εμβριθείς αναλύσεις» τους ανακαλύπτουν «αποσταθεροποίηση» της χώρας και ισχυρίζονται σοβαρά-σοβαρά ότι «ιμπεριαλιστικά κέντρα ταρακουνούν το πολιτικό σκηνικό» («ΠΣ» 12/1/2008) δηλ. μ’ αλλά λόγια ο Χρ. Ζαχόπουλος «πήρε εντολή» απ’ τη CIA να ριχτεί στο κενό απ’ τον 4ο όροφο για να «υπονομεύσει» τον «αντιιμπεριαλιστή» Κ.Καραμανλή και να προωθηθούν έτσι τα «αποσταθεροποιητικά σχέδια των ιμπεριαλιστών» σε βάρος της χώρας ή μήπως τον «κατακρήμνισε» κάποιος ξένος πράκτορας απ΄ τον 4ο όροφο;

 


«Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 90 χρόνια της Μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης στη Ρωσία (1917)»

 - μια ανιαρή επανάληψη των γνωστών αντιμαρξιστικών σοσιαλδημοκρατικών απόψεων των χρουστσοφικών ηγετών του «Κ»ΚΕ

Απ΄ την πρώτη κιόλας παράγραφο της «Διακήρυξης» (Ιούνης 2007) οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ νιώθουν προφανώς άβολα και εντελώς ανασφαλείς για την εμφανή αντίθεση της γραμμής τους με τον επαναστατικό μαρξισμό και προσπαθούν να προκαταλάβουν τους αναγνώστες τους, διαβεβαιώνοντάς τους και μάλιστα ευθύς εξαρχής, πως τάχα «τα διδάγματα του Οχτώβρη καθοδηγούν την πάλη του ΚΚΕ» («Διακήρυξη», σελ.1, Ιούνης 2007), ελπίζοντας έτσι πως αυτό το σαραβαλιασμένο απ’ τα βαθιά γεράματα, ηλικίας πλέον των 50 χρόνων (1956-2007), χονδροειδές χρουστσοφικό ψεύδος μπορεί να γίνει άκριτα αποδεκτό απ’ τους κομμουνιστές.

Η ίδια όμως η «Διακήρυξη» διαψεύδει αυτόν τον ψευδέστατο ισχυρισμό, γιατί, έστω και μια εντελώς γρήγορη και επιπόλαιη ματιά στο 12σέλιδο κείμενο της «Διακήρυξης», επιτρέπει εύκολα να διαπιστωθεί ότι ο παραπάνω ισχυρισμός δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την πραγματικότητα της γραμμής του «Κ»ΚΕ(56), αφού η ηγεσία του δεν εγκαταλείπει ούτε και σ’ αυτή το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό (απ’ τον οποίο εδώ και πάνω από μισό αιώνα καθοδηγείται) και ο οποίος, όπως είναι πασίγνωστο, βρίσκεται σε πλήρη ρήξη με τα επαναστατικά διδάγματα της Προλεταριακής Επανάστασης του Οχτώβρη και τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό σχετικά με τα ζητήματα της επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Και δεν έχει εγκαταλείψει η ηγεσία του «Κ»ΚΕ τον αντεπαναστατικό χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό επειδή:

πρώτο, πουθενά στη «Διακήρυξη» δεν καταδικάζει ούτε απορρίπτει τη σοσιαλδημοκρατική γραμμή αυτού του αστικού ρεύματος δηλ. τις αντεπαναστατικές απόψεις του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) και της χρουστσοφικής παρασυναγωγής της «6ης Ολομέλειας» (Μάρτης 1956) που αφορούν τα ζητήματα της Προλεταριακής Επανάστασης και του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού,

δεύτερο, υποστηρίζει-προβάλλει και σήμερα τη γνωστή θέση του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού σύμφωνα με την οποία υπήρχε τάχα «σοσιαλισμός» στη Σοβιετική Ένωση ως τα τέλη της δεκαετίας του ’80, γι’ αυτό και στη «Διακήρυξη» γίνεται λόγος για «αντεπαναστατικές ανατροπές των χρόνων 1989-1991» («Διακήρυξη», σελ.2, κλπ., Ιούνης 2007), – κι’ αυτό παρά την κυριαρχία του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού σ’ όλα τα επίπεδα, ειδικότερα όταν δεν υπάρχει πλέον Διχτατορία του Προλεταριάτου και έχει ήδη αντικατασταθεί απ’ το λεγόμενο «κράτος όλου του λαού» δηλ. τη διχτατορία της νέας μπουρζουαζίας.

τρίτο, ξανασερβίρει τη μουχλιασμένη χιλιοζεσταμένη χρουστσο-μπρεζνιεφική σούπα «η ΕΣΣΔ συνέτριψε τη στρατιωτική μηχανή της Γερμανίας…» κλπ. (σελ.5), δηλ. «συνέτριψε τη Γερμανία» χωρίς την επαναστατική καθοδήγηση του ΚΚΣΕ και προπαντός χωρίς εκείνη του μεγάλου ηγέτη και κλασικού του μαρξισμού ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ.

Έτσι είμαστε και πάλι εκ των πραγμάτων υποχρεωμένοι να αναφερθούμε παρακάτω, όσο γίνεται πιο σύντομα, στα πολύ γνωστά αλλά καίρια ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος με τα οποία επανειλημμένα ασχοληθήκαμε στο παρελθόν και με την ευκαιρία ας υπενθυμιστεί ακόμα μια φορά ότι ήταν η προδοτική κλίκα των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ-Μικογιάν-Σουσλώφ κλπ. εκείνη που στο κακόφημο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ επανέφερε για πρώτη φορά και επέβαλε στο διεθνές επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ (1919-1956) τις αντιμαρξιστικές αστικές απόψεις της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας για τα ζητήματα της επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

1. Επανάσταση και Σοσιαλισμός-Κομμουνισμός: σταθερά στην αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού

Α. ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Οι αντιμαρξιστικές απόψεις της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ για τα ζητήματα της Προλεταριακής Επανάστασης που βρίσκονται σε πλήρη ρήξη με τα διδάγματα της Οχτωβριανής Επανάστασης και το Μαρξισμό-Λενινισμό και που δεν καταδικάζονται ούτε στη «Διακήρυξη» (Ιούνης 2007), περιέχονται, όπως είναι γνωστό, στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (τις υιοθέτησε η «6η Ολομέλεια») και στο «Πρόγραμμα του ΚΚΕ» (1996).

Στο 20ο Συνέδριο σχετικά με τον τρόπο κατάχτησης της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο αναφέρεται ότι η εργατική τάξη μπορεί «να καταχτήσει σταθερή πλειοψηφία στη βουλή και να τη μετατρέψει από όργανο της αστικής δημοκρατίας σε όργανο της πραγματικής λαϊκής θέλησης … σ’ αυτή την περίπτωση ο θεσμός τούτος, … μπορεί να γίνει όργανο πραγματικής δημοκρατίας, δημοκρατίας για τους εργαζόμενος» (Ν.Σ.Χρουστσιοφ: «Λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο ΧΧ Συνέδριο του κόμματος», σελ. 42, 1956), ενώ στο τελευταίο Πρόγραμμα του «Κ»ΚΕ που ψηφίστηκε στο 15ο Συνέδριο (1996) γίνεται λόγος πρώτο για «κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων, με βάση του κοινοβούλιο» («Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ. 39, Αθήνα 1996) και δεύτερο για «εκδημοκρατισμό της Δημόσιας Διοίκησης, των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, του συστήματος απονομής δικαιοσύνης» (στο ίδιο σελ.35).

Και στα τρία βασικά ζητήματα της Προλεταριακής Επανάστασης (κατάληψη πολιτικής εξουσίας-αστικό κράτος-διχτατορία του προλεταριάτου) οι απόψεις των 20ου Συνεδρίου-«6ης Ολομέλειας»-«Προγράμματος του ΚΚΕ» είναι αντεπαναστατικές αστικές σοσιαλδημοκρατικές και σε πλήρη ρήξη με τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό και με τα διδάγματα της μεγάλης προλεταριακής επανάστασης του Οχτώβρη γιατί:

πρώτο, στο ζήτημα του τρόπου κατάληψης της πολιτικής εξουσίας απ’ την εργατική τάξη υιοθετείται ο λεγόμενος «ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος» της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας αντί εκείνου της βίαιης-ένοπλης επανάστασης,

δεύτερο, διατηρείται το «εκδημοκρατισμένο» ή «εκκαθαρισμένο» από τα φασιστικά στοιχεία αστικό κράτος αντί της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής,

τρίτο, απορρίπτεται η εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου άμεσα ή έμμεσα όταν αυτή αναφέρεται μόνο τυπικά για λόγους δημαγωγίας, γιατί είναι ολοφάνερο πως η εγκαθίδρυσή της είναι εντελώς αδύνατη με δεδομένη την άρνηση των δυο προκαταβολικών όρων δηλ. α) τη βίαιη-ένοπλη επανάσταση και β) το τσάκισμα του αστικού κράτους, προϋποθέσεις-όροι ολωσδιόλου απαραίτητοι για να ακολουθήσει η εγκαθίδρυσή της.

α. Κατάληψη της πολιτικής εξουσίας. Στο ζήτημα του τρόπου κατάληψης της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη, το 20ο Συνέδριο αναφέρει ως μόνο δρόμο την «κατάχτηση σταθερής πλειοψηφίας στη βουλή» (σελ.42). Όσον αφορά το «Κ»ΚΕ στο Πρόγραμμα των 9-10ου Συνεδρίων (Μάης 1978) γίνεται λόγος - δημαγωγικά βέβαια – για χρησιμοποίηση «κάθε μορφής πάλης, ειρηνικής ή μη ειρηνικής» και ότι «το ΚΚΕ θέλει και θα επιδιώξει με ειρηνικό τρόπο να περάσει η εξουσία στην εργατική τάξη και στους συμμάχους της», κλπ. («Πρόγραμμα του ΚΚΕ» σελ.23, Αθήνα 1978), ενώ στο τελευταίο «Πρόγραμμα του ΚΚΕ»(1996) γίνεται λόγος μόνο για «κυβέρνηση με βάση το κοινοβούλιο» (σελ.39). Δηλαδή σ’ όλα προβάλλεται η γνωστή αντιμαρξιστική θέση του «ειρηνικού κοινοβουλευτικού περάσματος στο σοσιαλισμό» της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας που όχι μόνο είναι σε κραυγαλέα αντίθεση με τη μαρξιστική θέση των μεγάλων δασκάλων του προλεταριάτου ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ αλλά και επιπλέον βρίσκεται σε πλήρη ρήξη με τα διδάγματα της μεγάλης Προλεταριακής Επανάστασης του Οχτώβρη που επιβεβαίωσε τη Διδασκαλία των κλασικών πάνω σε αυτό το ζήτημα. Επίσης η ιστορική πείρα δείχνει ότι καμιά χώρα ως τώρα δεν πέρασε «ειρηνικά κοινοβουλευτικά» στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Αντίθετα, όλες βάδισαν το δρόμο της βίαιης-ένοπλης Προλεταριακής Επανάστασης που αποτελεί και το μοναδικό δρόμο για το πέρασμα απ’ τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Πέρα απ’ τις Προλεταριακές Επαναστάσεις, και οι αστικές επαναστάσεις πραγματοποιήθηκαν με ένοπλους αγώνες. Ο νόμος της βίαιης ένοπλης-επανάστασης είναι νόμος υποχρεωτικός και αναπόφευκτος για το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

β. Αστικό κράτος. Για τη σχέση Προλεταριακής Επανάστασης-αστικού κράτους το 20ο Συνέδριο υποστηρίζει την αντιμαρξιστική άποψη ότι αφού η εργατική τάξη «καταχτήσει σταθερή πλειοψηφία στη Βουλή», αυτή μετατρέπεται ως «δια μαγείας» σε «όργανο πραγματικής δημοκρατίας, δημοκρατίας για τους εργαζόμενους» (Ν.Σ.Χρουστσιοφ: «Λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο ΧΧ Συνέδριο του κόμματος», σελ. 42, 1956). Στο «Πρόγραμμα του ΚΚΕ» γίνεται λόγος για «εκδημοκρατισμό της Δημόσιας Διοίκησης, των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, του συστήματος απονομής δικαιοσύνης» » («Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ. 35, Αθήνα 1996), ενώ το προηγούμενο μιλούσε για «εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού, των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας από τα φασιστικά στοιχεία» («Πρόγραμμα του ΚΚΕ» σελ.28, Αθήνα 1978). Δηλαδή μ’ άλλα λόγια η εργατική τάξη, κατά τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές, μπορεί να χρησιμοποιήσει το «εκκαθαρισμένο» ή «εκδημοκρατισμένο» αστικό κράτος ως όργανο για την κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας, το πέρασμα στο σοσιαλισμό και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Και αυτή η άποψη είναι η πασίγνωστη αντιμαρξιστική άποψη της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας που βρίσκεται σ’ αντίθεση με τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό (επιβεβαιώθηκε και απ’ την πείρα της Οχτωβριανής Επανάστασης), που διδάσκει ότι η εργατική τάξη δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τον αστικό μηχανισμό αλλά αντίθετα πρέπει να συντρίψει-τσακίσει το αστικό κράτος. Βέβαια η συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με τη βίαιη-ένοπλη επανάσταση του προλεταριάτου.

Η πραγματοποίηση της προλεταριακής επανάστασης αλλά και η κατάληψη της εξουσίας από το προλεταριάτο είναι εντελώς αδύνατα χωρίς τη βίαιη συντριβή-καταστροφή της αστικής κρατικής μηχανής και την αντικατάστασή της με το νέο κράτος της διχτατορίας του προλεταριάτου – καταστροφή που το πρώτο μα και πιο αποφασιστικό βήμα γίνεται με τη συντριβή του αστικού στρατού στα πεδία των μαχών απ’ τον επαναστατικό λαϊκό στρατό, καθοδηγούμενο από το κόμμα του προλεταριάτου (για να ακολουθήσουν ύστερα το αστικό κοινοβούλιο, δικαστές κλπ.).

γ. Διχτατορία του Προλεταριάτου. Σχετικά με την αναγκαιότητα της εγκαθίδρυσης της Διχτατορίας του Προλεταριάτου στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, δεν αναφέρεται τίποτε (η έννοια δεν υπάρχει ούτε φραστικά στο κείμενο), απλά σημειώνεται ότι ο θεσμός του αστικού κοινοβουλίου «γίνεται» τάχα αυτόματα «όργανο πραγματικής δημοκρατίας, δημοκρατία για τους εργαζόμενους». Στο «Πρόγραμμα του ΚΚΕ» μνημονεύεται μόνο τυπικά και για δημαγωγικούς λόγους η έννοια της Διχτατορίας του Προλεταριάτου (σελ.44), την οποία ουσιαστικά απορρίπτει αφού: α) η άρνηση των δυο προκαταβολικών όρων: 1) της βίαιης-ένοπλης επανάστασης και 2) η αναγκαιότητα της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής οδηγεί αναπόφευχτα στην άρνηση-απόρριψη της Διχτατορίας του Προλεταριάτου (είναι ολοφάνερο πως χωρίς να προηγηθούν η βίαιη επανάσταση-συντριβή του αστικού κράτους δεν μπορεί να εγκαθιδρυθεί η Διχτατορία του Προλεταριάτου), β) η κατοχύρωση «της ύπαρξης πολλών κομμάτων στο σοσιαλισμό» («Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ. 45: «η σοσιαλιστική δημοκρατία θα κατοχυρώσει την ύπαρξη των κομμάτων που δρουν στα πλαίσια του σοσιαλιστικού Συντάγματος». Ποιών, λοιπόν, κομμάτων, των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ κλπ.;) οδηγεί επίσης αναπόφευχτα σ’ άρνηση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου γιατί «η διχτατορία του Προλεταριάτου μπορεί να είναι πλέρια μόνο στην περίπτωση που θα την καθοδηγεί ένα μόνο κόμμα, το κόμμα των κομμουνιστών, που δεν μοιράζεται και δεν πρέπει να μοιράζεται την καθοδήγηση με άλλα κόμματα» (ΣΤΑΛΙΝ).

Β. ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ. Στο 20ο Συνέδριο, για πρώτη φορά στο διεθνές επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα, οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές προβάλλουν και υπερασπίζουν μια αστική αντίληψη του σοσιαλισμού με το να χαρακτηρίζεται σ΄ αυτό μια καπιταλιστική χώρα, όπως η Τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία, «σοσιαλιστική»: «όχι μικρές επιτυχίες στη σοσιαλιστική οικοδόμηση σημείωσε και η Γιουγκοσλαβία» (Ν.Σ.Χρουστσιοφ: «Λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο ΧΧ Συνέδριο του κόμματος», σελ. 6, 1956).

Από εκείνη την περίοδο όλα τα χρουστσοφικά κόμματα μεταξύ των οποίων και το «Κ»ΚΕ(΄56) θεωρούσαν την καπιταλιστική Γιουγκοσλαβία «σοσιαλιστική χώρα».

Η αντιμαρξιστική αυτή εκτίμηση-θέση – ταυτόχρονα συνιστά και μια αστική αντίληψη του σοσιαλισμού – είναι σε πλήρη ρήξη με τη θέση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος που αναλύοντας μετά το 1948 την εσωτερική οικονομικό-κοινωνικο-ταξική κατάσταση της Γιουγκοσλαβίας χαρακτήριζε ορθά την Τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία καπιταλιστική χώρα που επιπλέον είχε μετατραπεί σε αποικία του διεθνούς ιμπεριαλισμού.

Μετά την καπιταλιστική Γιουγκοσλαβία τα χρουστσοφικά κόμματα συνέχισαν και μετά το 20ο συνέδριο(Φλεβάρης ΄56) να προβάλλουν ως «σοσιαλιστικές» τη Σοβ. Ένωση και τις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες όταν σ’ αυτές είχε ήδη αρχίσει να εξαλείφεται ο σοσιαλισμός και να παλινορθώνεται ο καπιταλισμός σαν αποτέλεσμα της νίκης της ρεβιζιονιστικής χρουστσοφικής αντεπανάστασης και της ανατροπής της Διχτατορία του Προλεταριάτου μετά το θάνατο-δολοφονία του ΣΤΑΛΙΝ – παλινόρθωση που ολοκληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ΄60 - δηλ. προπαγάνδιζαν-προπαγανδίζουν ως «σοσιαλιστικές» τις χώρες που δεν είχαν πλέον Διχτατορία του Προλεταριάτου, η οποία, και σύμφωνα με τους ίδιους τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές, είχε αντικατασταθεί απ’ το λεγόμενο «κράτος όλου του λαού» δηλ. τη διχτατορία της νέας μπουρζουαζίας.

Στην πραγματικότητα βάφτισαν «σοσιαλιστικές», χώρες όπως Γιουγκοσλαβία, Σοβ. Ένωση, Πολωνία, Βουλγαρία κλπ. στις οποίες η εργατική τάξη είχε χάσει την πολιτική εξουσία και στην οικονομία τους κυριαρχούσαν πλέον καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής με πιο κραυγαλέες αρχικά περιπτώσεις εκείνη της Γιουγκοσλαβίας και της Πολωνίας, στην οποία απ’ το 1957-58, μετά τη διάλυση των αγροτικών συνεταιρισμών απ΄ την προδοτική κλίκα του Γκομούλκα, στο ένα σκέλος της οικονομίας, την αγροτική οικονομία, κυριαρχούσαν καπιταλιστικές σχέσεις ατομικής ιδιοχτησίας: «περισσότερο από το 85% της καλλιεργήσιμης γης στην Πολωνία είναι σε ιδιωτικά χέρια» (W.Brus: Wirtschaftsplanung, σελ.22, Βαρσοβία 1964, Φρανκφούρτη 1972), όπως μας πληροφορεί ο πολωνός ρεβιζιονιστής οικονομολόγος. Αυτό το απέκρυβαν οι χρουστσοφικές ηγεσίες του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ για δεκαετίες και για πρώτη φορά αναγκάστηκε να το ομολογήσει ο «Ριζοσπάστης» μόλις το 1980: «η Πολωνία είναι χώρα της Κομεκόν με το μεγαλύτερο ποσοστό ατομικής ιδιοχτησίας στην αγροτική παραγωγή. 80% μικρή ιδιοκτησία, 20% κοινωνική» («Ρ» 24/8/1980). Και το 20% της διαβόητης «κοινωνικής» ήταν προφανώς καπιταλιστική ιδιοχτησία, γιατί το τότε Πολωνικό ρεβιζιονιστικό κράτος ήταν ήδη ένα αστικό κράτος.

Φυσικά και οι βιομηχανικές επιχειρήσεις ήταν κρατικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις σ’ όλες τις ρεβιζιονιστικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Σοβιετικής Ένωσης.

Όλες οι εκάστοτε ηγεσίες του «Κ»ΚΕ (΄56) και όλα τα χρουστσοφικά κόμματα θεωρούσαν-θεωρούν ως «σοσιαλιστικές» τις καπιταλιστικές χώρες Γιουγκοσλαβία, Σοβ. Ένωση, Πολωνία, Βουλγαρία, Ρουμανία κλπ., γι’ αυτό και στη «Διακήρυξή» της η σημερινή ηγεσία μιλάει για τις δήθεν «αντεπαναστατικές ανατροπές των χρόνων 1989-1991» (σελ.2), που στην πραγματικότητα είχαν πραγματοποιηθεί 40 περίπου χρόνια πριν, δηλ. αρχές της δεκαετίας του ΄50 μετά το θάνατο-δολοφονία του ΣΤΑΛΙΝ. Αυτό που συνέβηκε το 1989-91 ήταν η κατάρρευση του παλινορθωμένου καπιταλισμού και το πέρασμά του απ’ τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό ιδιαίτερου τύπου στον παραδοσιακό καπιταλισμό της ατομικής ιδιοκτησίας και απ το αστικό μονοκομματικό στο αστικό πολυκομματικό πολιτικό σύστημα που και τα δυο αποτελούν διχτατορία της αντιδραστικής αστικής τάξης.

Πέρα απ’ τα προαναφερόμενα, κι’ αυτό που περιγράφεται στο ρεφορμιστικό «Πρόγραμμά» του «Κ»ΚΕ ως «σοσιαλισμός» είναι καπιταλισμός, ενώ ταυτόχρονα συνιστά και μια αστική αντίληψη του σοσιαλισμού, επειδή, πέρα απ’ την άρνηση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου (θεωρία του πολυκομματικού «σοσιαλισμού», κλπ.), στον οικονομικό τομέα κυριαρχεί «η δράση ενός μέρους του κεφαλαίου, του μη μονοπωλιακού» δηλ. με άλλα λόγια υπάρχει εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και συνάμα αξιοποιούνται οι «εμπορευματοχρηματικές σχέσεις», η «λειτουργία του νόμου της αξίας», κλπ. («Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ. 48, Αθήνα 1996) – κι’ αυτά συμπληρωμένα με τα αστικο-ρεβιζιονιστικά μπρεζνιεφικά «στολίδια» περί «αναπτυγμένης σοσιαλιστικής κοινωνίας», «μεταβατικής περίοδου από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό», «σοσιαλιστικού κοινωνικού συστήματος», κλπ., όλα προσφέρουν μια αντιμαρξιστική αστική αντίληψη του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Απ’ τα παραπάνω είναι ολοφάνερο πως πρώτο, και το κείμενο της «Διακήρυξης» (Ιούνης 2007) εξακολουθεί να προσεγγίζει τα ζητήματα της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού κομμουνισμού απ’ τη σκοπιά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και δεύτερο, σε αντίθεση με το ψευδή ισχυρισμό της ηγεσίας, τα διδάγματα του Οχτώβρη δεν καθοδηγούν την πάλη του «Κ»ΚΕ.

Συνεχίζεται


Επιχείρηση-σκούπα για την απομάκρυνση των μεταναστών από την Πάτρα εν όψει καρναβαλιού

Τις τελευταίες ημέρες στην πόλη της Πάτρας διαδραματίζεται η τελευταία πράξη ενός ρατσιστικού εγκλήματος που συντελείται εδώ και χρόνια εις βάρος των μεταναστών και των προσφύγων. Κυβέρνηση και τοπική «αυτοδιοίκηση» δίνει την τελική «λύση» στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν εκατοντάδες μετανάστες που ζουν εξαθλιωμένοι στην πόλη, οργανώνοντας επιχείρηση-σκούπα της αστυνομίας με σκοπό την εκδίωξη τους από την πόλη.

Το λιμάνι της Πάτρας αποτελεί για μεγάλο αριθμό μεταναστών και προσφύγων τον ενδιάμεσο σταθμό  στο ταξίδι τους για την αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Οι άνθρωποι αυτοί προσπαθούν να ξεφύγουν από την ανέχεια και τον πόλεμο που στραγγαλίζει τις πατρίδες τους. Δεν είναι τυχαίο ότι η πλειοψηφία των μεταναστών και των προσφύγων είναι Αφγανοί και Κούρδοι , δηλαδή προέρχονται από περιοχές τις οποίες τις έχουν ρημάξει οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Καμιά αρμόδια υπηρεσία δε τους χορηγεί τα απαραίτητα ταξιδιωτικά έγγραφα γεγονός που ωθεί αυτούς τους  ανθρώπους να συνωστίζονται στο λιμάνι προσπαθώντας να τρυπώσουν κρυφά σε κάποιο πλοίο για την Ιταλία προκειμένου να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς τους τελικούς προορισμούς τους. Μέχρι να το πετύχουν αυτό, ζουν υπό άθλιες συνθήκες σε μια παραγκούπολη από νάιλον, υποσιτιζόμενοι, χωρίς τις στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής, χωρίς υγειονομική περίθαλψη.

Από καιρό έχει αρχίσει μια ρατσιστική εκστρατεία από επιχειρηματίες που διατηρούν καταστήματα κοντά στο λιμάνι και από τη Νομαρχία και το Δήμο με στόχο την απομάκρυνση των μεταναστών από την Πάτρα. Σε αυτό το σκοπό συνεισφέρουν τα μέγιστα και τα τοπικά Μέσα Ενημέρωσης προβάλλοντας τους μετανάστες με τα πιο μελανά χρώματα και καλλιεργώντας ξενοφοβικά αισθήματα στους κατοίκους της πόλης. Δεν είναι, όμως, τυχαία η περίοδος που επέλεξαν οι αρμόδιοι να πραγματοποιηθεί η επιχείρηση-σκούπα για την απομάκρυνση των μεταναστών από την πόλη. Η όλη επιχείρηση ξεκίνησε λίγο πριν την έναρξη του καρναβαλιού της Πάτρας και θα ολοκληρωθεί πριν την κορύφωση του. Για τους τοπικούς «άρχοντες», για τους επιχειρηματίες, για τα πιο ρατσιστικά στοιχεία της πόλης ήταν αδιανόητη η συνύπαρξη των χιλιάδων καρναβαλιστών που θα συρρεύσουν στην πόλη και των εκατοντάδων εξαθλιωμένων μεταναστών, που περιφέρονται βρώμικοι και πεινασμένοι γύρω από το λιμάνι, που ζουν σε παραπήγματα από νάιλον, που είναι κρεμασμένοι κάθε μέρα για ώρες στα κάγκελα του σιδηρόφρακτου λιμανιού περιμένοντας να ξεφύγουν από το μάτι του λιμενικού και να τρυπώσουν σε κάποιο πλοίο που θα τους φέρει πιο κοντά στα όνειρα τους. Στα διεστραμμένα από το ρατσισμό μυαλά των «παραγόντων» της πόλης το θέαμα αυτών των εξαθλιωμένων ανθρώπων θα έπληττε την ευρωπαϊκή «αισθητική» και το πολιτισμένο προφίλ της πόλης. Ο δικιά τους αντίληψη περί «πολιτισμού» αποτυπώνεται στην απόφαση τους να εξαφανίσουν, να εκδιώξουν τους μετανάστες από την πόλη.

Ύστερα από μήνες καταδίωξης τους από την αστυνομία και το λιμενικό, ένα ανθρωποκυνηγητό που αποτελούσε καθημερινότητα για τους μετανάστες, οι «της γης οι κολασμένοι» έρχονται τώρα αντιμέτωποι με μια επιχείρηση εκδίωξης τους από την πόλη της Πάτρας. Αρχικά μοιράστηκε από τους λιμενικούς στους μετανάστες ένα ανυπόγραφο απειλητικό κείμενο-τελεσίγραφο με το οποίο τους πρόσταζε να μην πλησιάζουν το λιμάνι και να εγκαταλείψουν άμεσα την Πάτρα. Η επιχείρηση κλιμακώθηκε με ενίσχυση των δυνάμεων καταστολής και με συλλήψεις δεκάδων μεταναστών οι οποίοι δε συμμορφώθηκαν «προς τας υποδείξεις». Πάνω από 200 μετανάστες συνελήφθησαν και μπήκαν μπροστά οι διαδικασίες απέλασης τους. Τις μαζικές συλλήψεις ακολούθησε η εισβολή της αστυνομίας στον καταυλισμό, στις 23/12, δίνοντας διορία στους μετανάστες να μαζέψουν τα πράγματα τους και να εγκαταλείψουν τον καταυλισμό εντός λίγων ημερών καθώς επίκειται ισοπέδωση του καταυλισμού από μπουλντόζες.

Την ίδια ημέρα πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας αντιρατσιστών  έξω από εγκαίνια έκθεσης στην οποία παρευρισκόταν το στέλεχος της ΝΔ και  πρόεδρος της βουλής Δ. Σιούφας καθώς και δημοτικοί και νομαρχιακοί σύμβουλοι. Προκλητική ήταν εξ αρχής η στάση της αστυνομίας η οποία είχε περικυκλώσει τη συγκέντρωση. Ένταση δημιουργήθηκε όταν η αστυνομία εμπόδισε τους διαδηλωτές που προσπάθησαν να πλησιάσουν το κτίριο της έκθεσης και να κάνουν γνωστά τα αιτήματα τους. Τελικά, αφού ο Σιούφας και οι συνυπεύθυνοι για το έγκλημα που συντελείται εις βάρος των μεταναστών δημοτικοί και νομαρχιακοί σύμβουλοι φυγαδεύτηκαν από την πίσω πόρτα, η συγκέντρωση εξελίχθηκε σε αντιρατσιστική πορεία στους δρόμους της πόλης της Πάτρας.

Η απάντηση που έδωσε η κυβέρνηση και οι τοπικοί φορείς στο δράμα των κατατρεγμένων μεταναστών και προσφύγων είναι ευθυγραμμισμένη με την αντιμεταναστευτική πολιτική της ΕΕ, αλλά και μέσα στα πλαίσια του εκφασισμού της κοινωνικής ζωής της χώρας μας και της επανίδρυσης τους αστυνομικού κράτους.


Κομμουνιστική Επανίδρυση και τσιγγανόπουλα

Το Δημοτικό Συμβούλιο της Ρώμης αποφάσισε να καθιερώσει ξεχωριστά σχολικά λεωφορεία για τα τσιγγανόπουλα. Η απόφαση πάρθηκε έπειτα από επεισόδια μεταξύ παιδιών που σημειώθηκαν το τελευταίο διάστημα και διαμαρτυρίες των μη Ρομά γονιών, φυσικά. Το μέτρο, που θυμίζει την επαίσχυντη πρακτική του απαρτχάιντ, υιοθετήθηκε στο 7ο διαμέρισμα, το φέουδο των ιταλών κομμουνιστών.


**Και δεν προτάθηκε από τους μπερλουσκονικούς, αλλά από τους άξιους εκπροσώπους της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης!

«Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» 20.01.2008 Χρ. Π


ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΩΝ-ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ

 

Συνέχεια από το προηγούμενο

 

Χαιρετισμός στην 40η επέτειο της ένοπλης πάλης του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (EPL)

Η ολομέλεια της 13ης Διεθνούς Συνδιάσκεψης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, καλωσορίζει τους διοικητές και τους αγωνιστές του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (EPL) και χαιρετίζει την 40η επέτειο του αγώνα τους ενάντια στον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και την αστική τάξη, για την επανάσταση και το σοσιαλισμό.

Το στρατιωτικό τμήμα του Κολομβιανού λαού ήταν υποχρεωμένο να υπομείνει τις πολύ σκληρές δοκιμασίες ενάντια στους ταξικούς και εσωτερικούς εχθρούς. Με τη σοφή όμως καθοδήγηση του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος της Κολομβίας, σήμερα έχει μπει στην εμπροσθοφυλακή της εργατικής τάξης και των λαών, συνεισφέροντας στο πεδίο της επιτυχίας της ένοπλης πάλης τη συγκέντρωση δυνάμεων για την κατάληψη της εξουσίας.

Σε μια εποχή όπου ο ιμπεριαλισμός, και ιδιαίτερα ο Αμερικάνικος, κλιμακώνει τις επιθέσεις του ενάντια στους λαούς σε παγκόσμιο επίπεδο συμπεριλαμβανομένης της Λατινικής Αμερικής και ιδιαίτερα στην Κολομβία, με το σχέδιο εξολόθρευσης, Σχέδιο Κολομβία. Ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (EPL) δίπλα στο προλεταριάτο και στο λαό, με διάφορες μορφές αντάρτικου και μαζικού αγώνα, έχει καταφέρει ισχυρά χτυπήματα και ήττες στη στρατηγική επανεποικισμού της ηπείρου. Αυτοί οι αγώνες σε συνδυασμό με τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες στο Ιράκ, Αφγανιστάν και στην Παλαιστίνη και τους θριάμβους των εργατών που επιτεύχθηκαν μέσω άλλων μορφών πάλης στη Βενεζουέλα, στο Εκουαδόρ και στην Κούβα, προσθέτουν όλο και πιο πολλές νίκες στην αντιιμπεριαλιστική πάλη.
Μεταφέρουμε μήνυμα αλληλεγγύης για το σύντροφο Φρανσίσκο Καραμπάλο, τον εκπρόσωπο σας και όλους τους διοικητές και αγωνιστές που κρατούνται στα κελιά που τους φυλάκισε ο ιμπεριαλισμός και η αντίδραση της Κολομβίας. Οι σύντροφοι αγωνιστές του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού δε θυσιάζουν τις ζωές τους μάταια. Αντίθετα, γονιμοποιούν το έδαφος, τόσο στα χωριά όσο και στις πόλεις, για την γέννηση νέων μαχητών της κοινωνικής αλλαγής και της επανάστασης. Εκφράζουμε την ικανοποίηση μας που φιλοξενούμε ένα τέτοιο μεγάλο γεγονός.

ΖΗΤΩ Ο ΛΑΙΚΟΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ

ΖΗΤΩ Ο ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΟΣ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ!

Ευρώπη, Νοέμβριος 2007

Συνεχίζεται

 

Να δυναμώσει η καμπάνια για την απελευθέρωση του Φρανσίσκο Καραμπάλλο

Ο Φρανσίσκο Καραμπάλο, διοικητής του Πατριωτικού Απελευθερωτικού Στρατού (EPL), πρώτος Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Κολομβίας (Μαρξιστικού-Λενινιστικού) και μέλος του συντονιστικής επιτροπής των ανταρτών «Σιμόν Μπολιβάρ», συνελήφθη στις 22 Ιουνίου 1994 κατά τη διάρκεια μιας επιδρομής σε μια οικεία στο δήμο Κατζίκα της Κουντιναμάρκα που είχε διενεργηθεί από το 4ο Εισαγγελικό Γραφείο της Κολομβίας με τη βοήθεια των ειδικών δυνάμεων και της αντικατασκοπίας του Κολομβιανού στρατού.

Στις 29 Ιουνίου 1995 αποδόθηκε στον Καραμπάλο η κατηγορία της επανάστασης και της τρομοκρατίας. Την ίδια στιγμή, του αποδόθηκαν, λόγω της ιδιότητας του ως ηγέτη επαναστατικής οργάνωσης που κατέχει, 4 κατηγορίες για απαγωγή: του Αργκελίνο Ντουράν Κουιντέρο, της Μπεατρίζ Ελένα Τουρμπάι Πίκο, ενός αξιωματικού του στρατού και του Χουάν Χοσέ Μοσκέρα.

Η αίτηση του σ. Καραμπάλο το 2000 για απελευθέρωση υπό όρους απορρίφθηκε από το δικαστήριο, παρακάμπτοντας ακόμα και νόμο του Ποινικού Δικαίου της χώρας που το επέτρεπε.

Για μια μεγάλη εκστρατεία στήριξης του Φ. Καραμπάλο

Ο Φρανσίσκο Καραμπάλο είναι ένας από τους ιστορικούς ηγέτες του αντάρτικου κινήματος της Λατινικής Αμερικής. Ο στόχος του Κολομβιανού στρατού και της κυβέρνησης με τις απανωτές κατηγορίες σε βάρος του και με την πολύχρονη φυλάκισή του είναι ξεκάθαρος: να απαλλαγούν από αυτόν..

Απευθυνόμαστε σε όλους όσους αγωνιούν για την κατάσταση και τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κολομβία. Αίτημα μας είναι να μεταχειριστούν οι Κολομβιανές αρχές όλους τους ηγέτες των ανταρτών που βρίσκονται στα χέρια τους σαν πολιτικούς αξιωματούχους, και να εγγυηθούν την σωματική και ψυχική υγεία τους. Αυτό αφορά κυρίως τον Καραμπάλο και όσους αγωνιστές συνελήφθησαν μαζί με αυτόν. Ακόμα και επιτροπές δικηγόρων ανά τον κόσμο θεωρούν δίκαιο το αίτημα αποφυλάκισης του.

Η ζωή του Φρανσίσκο Καραμπάλο βρίσκεται πραγματικά σε κίνδυνο. Τα δημοσιεύματα που παρουσιάστηκαν στον τύπο την περίοδο μετά τη σύλληψη του επιχείρησαν να τον παρουσιάσουν με την πιο αρνητική μορφή που ήταν δυνατή με σκοπό να τον απομονώσουν και να τον παρουσιάσουν ως κάποιο είδος εγκληματία χωρίς ελαφρυντικά. Είναι απαραίτητο να σπάσουμε αυτή την απομόνωση αμέσως. Η εκστρατεία διεξάγεται παράλληλα και σε διεθνές επίπεδο. Ο ταξικός εχθρός κατάφερε ένα πλήγμα. Αλλά εξαπατά τον εαυτό του όταν ισχυρίζεται ότι αυτό θα είναι και το τέλος του Κόμματος και του Πατριωτικού Απελευθερωτικού Στρατού. Ο αγώνας δε θα σταματήσει με τη σύλληψη, αντίθετα, το Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) έχει αντιμετωπίσει και άλλα πλήγματα από τον εχθρό ο οποίος πίστευε ότι ήταν αποφασιστικά .

Να απαιτήσουμε την απελευθέρωση του σ. Καραμπάλλο, να εκφράσουμε έμπραχτα την αλληλεγγύη μας στον αγωνιζόμενο Κολομβιανό λαό.

ΘΕΡΜΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

Παρακαλούνται οι σύντροφοι και φίλοι να ενισχύσουν οικονομικά την εφημερίδα ανάλογα με τις δυνατότητες, γιατί αντιμετωπίζει οξύτατο οικονομικό πρόβλημα

Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55

Οικονομικές ενισχύσεις - Συνδρομές

Πρεβεζάνος Βαγγέλης 50 Κιτσικοπούλου Μ. 50
Θεοφιλάτος Βαγγέλης 40 Διαμάντη Σοφία 50
Μανδίκος Γιώργος 50 Καλογιάννης Δ. 20
Θ. 10 Μήττας Κώστας 60

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Το «Μέγαρο Περισσού» θλιβερό και επαίσχυντο παράρτημα του «Μεγάρου Μαξίμου»
ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΥ-ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
Πλήρης, απροκάλυπτη και προκλητικότατη στήριξη της κυβέρνησης Καραμανλή από τη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ

«Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 90 χρόνια της Μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης στη Ρωσία (1917)» - μια ανιαρή επανάληψη των γνωστών αντιμαρξιστικών σοσιαλδημοκρατικών απόψεων των χρουστσοφικών ηγετών του «Κ»ΚΕ

Επιχείρηση-σκούπα για την απομάκρυνση των μεταναστών από την Πάτρα εν όψει καρναβαλιού

Κομμουνιστική Επανίδρυση και τσιγγανόπουλα

Διεθνής Σύσκεψη των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

Χαιρετισμός στην 40η επέτειο της ένοπλης πάλης του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (EPL)

Να δυναμώσει η καμπάνια για την απελευθέρωση του Φρανσίσκο Καραμπάλλο

Θερμή επαναστατική παράκληση

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55