Εφημερίδα Ανασύνταξη
Θέσεις
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρ. Φύλ. 269 1-15/3/2008Αρ. Φύλ. 269 1-15 Μάρτη 2008
Η κυβέρνηση Καραμανλή σε κλοιό απεργιών και κινητοποιήσεων
Η Παπαρήγα σκοπιά στο Καραμανλικό καραούλι
Να αποσυρθεί το αντεργατικό νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό

Η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ είναι προς το παρόν αποφασισμένη να «περάσει» το αντεργατικό νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό, που κατά κοινή ομολογία είναι το σκληρότερο που έχει ποτέ προταθεί, που αν περάσει θα κατεδαφίσει ολοσχερώς την κοινωνική Ασφάλιση, θ’ αυξήσει κατά πολύ τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης όλων ανεξαιρέτως των εργαζομένων, θα μειώσει δραστικά τις συντάξεις τους, θ’ αυξήσει σε πρωτοφανή επίπεδα τις εισφορές τους και τέλος θα λεηλατήσει άγρια όλα τα Ταμεία των εργαζομένων με το πρόσχημα της «ενοποίησης».

Η προκλητική στάση αυτών των αδίστακτων υπερασπιστών και διαχειριστών των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου σε κυβερνητικό επίπεδο έχει ξεσηκώσει και εξοργίσει όλους τους εργαζόμενους της χώρας και έτσι τώρα είναι αντιμέτωπη με πάνω από 4,5 εκατ. εργαζόμενους που βρίσκονται όλοι στο πόδι και σε θέση μάχης για να ματαιώσουν το δολοφονικό έκτρωμα για το Ασφαλιστικό, που δικαιολογημένα ζητούν την απόσυρσή του με μαχητικές διαδηλώσεις και απεργίες πανελλαδικά.

Σε μαζικές απεργίες κατά του Ασφαλιστικού νομοσχεδίου κατέβηκαν οι εργαζόμενοι στις τράπεζες, το μετρό, ηλεκτρικό, δικηγόροι, γιατροί με πιο μαχητικές και μαζικότατες απεργίες εκείνες των εργαζομένων στην καθαριότητα και τη ΔΕΗ που συνεχίζονται.

Απ΄ την πλευρά της η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή έχει εξαπολύσει μια πρωτοφανή συκοφαντική επίθεση-εκστρατεία, γκεμπελικής μορφής, εναντίον του απεργιακού αγώνα και των κινητοποιήσεων των εργαζομένων, ιδιαίτερα εκείνων των ΠΟΕ-ΟΤΑ, «θρηνώντας» για τις αρρώστιες και μολύνσεις που θα ενσκήψουν ώστε να ενοχοποιήσει τους εργαζομένους, και κατά των εργαζομένων της ΔΕΗ προσπαθώντας να τους δυσφημήσει, μιλώντας για «ρετιρέ» και αναθέτοντας καταρχήν σε διάφορα φασιστοειδή τύπου Τράγκα, Παυλόπουλου κλπ. να κλαψουρίζουν από τηλεοράσεως και να ζητούν απαγόρευση των απεργιών και επιστράτευση των απεργών, για να δώσει ύστερα εντολή στη δικαιοσύνη για παρέμβαση, ενώ ταυτόχρονα ο σοβαροφανής Ρουσόπουλος και οι Παυλόπουλος-Αλογοσκούφης, με το χαζοχαρούμενο γέλιο, συκοφαντούν τον απεργιακό αγώνα και απειλούν με επιστράτευση τους απεργούς.

Επειδή όμως δεν αρκούν οι Ρουσο-Παυλοπουλο-Αλογοσκούφηδες ο Καραμανλής επιστράτευσε και τη φίλη-σύμμαχο-στήριγμά του, σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα, που χωρίς χρονοτριβή ανταποκρίθηκε αμέσως, ξεσπαθώνοντας κι αυτή κατά της απεργίας των εργαζομένων της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ με δήλωση που την πρόβαλαν όλα τα κανάλια και απέσπασε τους δημόσιους επαίνους ολόκληρης της αντίδρασης: «αλλά το σύνθημα της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ξέρετε ποιο είναι; Δε θέλουμε το ΙΚΑ σας. Είδα εγώ τα πανό χτες πηγαίνοντας στα ΤΕΙ: «Σας χαρίζουμε το ΙΚΑ σας». Με συγχωρείτε, είναι αυτός αγώνας, για να γίνει ενιαίος αγώνας με τους εργατοϋπαλλήλους; Δηλαδή εμείς οι υπόλοιποι που είμαστε στο ΙΚΑ; Έτσι θα πάμε; Το δικό μας Ταμείο;»… «σήμερα το πρωί, τους άκουγα: «εμείς δε γινόμαστε ΙΚΑ»» («Ρ» 8/3/2008, σελ. 14), δίνοντας ταυτόχρονα γραμμή και στον ανεκδιήγητο «Τηλέπαθο», με τα γελοία και πρωτ’ απ’ όλα αντιδραστικά σχόλιά του, να γράψει με θράσος ο κυβερνητικός αυτός λακές – και μάλιστα μεσούσης της απεργίας – ότι «οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ κάνουν αγώνα, τώρα που θίγονται κάποιοι της ΔΕΗ!… Είναι προκλητικοί οι συντικαλιστεράδες της ΔΕΗ!» («Ρ» 8/3/2008, σελ.32). Η χρουστσοφική κουτοπονηριά και προδοσία στο αποκορύφωμά της: οι ρεφορμιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ ξεπέρασαν και τα αφεντικά τους καπιταλιστές του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών (ΣΕΒ), μετατράπηκαν σε ηχηρά μεγάφωνά τους.

Και δεν φθάνει μόνο αυτό, η υπηρέτρια του κεφαλαίου Α.Παπαρήγα ως «άλλος Καραμανλής» προκλητικά προεξοφλεί την ήττα του απεργιακού κινήματος: «αυτό το κίνημα είναι καταδικασμένο να αποτύχει» («Ρ» 8/3/2008, σελ. 14).

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το επιθυμεί διακαώς και το επιδιώκει η παλλακίδα της κυβέρνησης Καραμανλή με τις ξεχωριστές, ακόμα και αυτή τη στιγμή, απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ με μπροστάρηδες τις φιλοκυβερνητικές μπαλαρίνες τύπου Γ.Μαυρίκου και της ρεφορμιστικής του παρέας. Γι’ αυτό και οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ και ο «Ριζοσπάστης» δεν στρέφουν αυτές τις μέρες τα κύρια πυρά τους ενάντια στη κυβέρνηση Καραμανλή, που προτείνει και προτίθεται να ψηφίσει το νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό, άλλα ενάντια στους ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, λες και η ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ είναι η κυβέρνηση που προτείνει και θα ψηφίσει το νομοσχέδιο.


Η «ανεξαρτησία»-απόσχιση του Κοσόβου από τη Σερβία: έργο των ιμπεριαλιστών και προϊόν της όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων

Επικίνδυνη αποσταθεροποίηση στην περιοχή των Βαλκανίων απ’ τη νέα επέμβαση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων

Στις 17 Φλεβάρη η βουλή του Κοσόβου με εντολή των αμερικανών ιμπεριαλιστών προχώρησε στην ανακήρυξη της «ανεξαρτησίας» δηλ. στην απόσχισή του από τη Σερβία.

Οι Αλβανοί του Κοσόβου γιόρτασαν την «ανεξαρτησία» τους, ανεμίζοντας αλβανικές και αμερικανικές σημαίες, ενώ η Σέρβοι της περιοχής καταδίκασαν την απόσχισή του από τη Σερβία.

Η νέα αυτή επέμβαση των ιμπεριαλιστών στα Βαλκάνια που σχετίζεται άμεσα με την έντονη όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσιας προκαλεί μεγάλη και επικίνδυνη ένταση. Στόχος των αμερικανών ιμπεριαλιστών, αλλά και εκείνων της ΕΕ, είναι η εκτόπιση του ρωσικού ιμπεριαλισμού απ’ τα Βαλκάνια, η επέκταση της κυριαρχίας του στη στρατηγική αυτή περιοχή και η περικύκλωση της Ρωσίας.

Το νέο «κράτος» προτεκτοράτο έσπευσαν αμέσως να το αναγνωρίσουν οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και οι ισχυρές ιμπεριαλιστικές χώρες της ΕΕ και προπαντός η Γερμανία, ο καθένας για τους δικούς του λόγους δηλ. για επέκταση της ξεχωριστής δικής του επιρροής στην περιοχή, αφού ήδη μετά τον εγκληματικό πόλεμο και τον ανηλεή βομβαρδισμό της Σερβίας, το Κόσοβο είχε ήδη καταληφθεί – και παραμένει υπό κατάληψη – με πάνω από 15.000 αμερικανο-ΝΑΤΟϊκά στρατεύματα, μεταξύ των οποίων 3000 Αμερικανοί, 3000 Γερμανοί, 2000 Γάλλοι και τα υπόλοιπα των άλλων χωρών και της Ελλάδας.

Πρωταρχικός στόχος των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων είναι ο έλεγχος της στρατηγικής περιοχής των Βαλκανίων που εποπτεύει όλες της γύρω περιοχές (Ευρώπη, Ρωσία, Μεσόγειο, Αφρική, Μ. Ανατολή), ο έλεγχος των αγωγών πετρελαίου-αερίου, αλλά και η αρπαγή του ορυκτού πλούτου της περιοχής (τα μεγαλύτερα αποθέματα άνθρακα της Ευρώπης, μεγάλα αποθέματα χαλκού και νικελίου, χρυσού, χρωμίου και άλλα πολύτιμα μέταλλα).

Η σημερινή απόσχιση του Κοσόβου απ’ τη Σερβία είναι αποτέλεσμα των στρατιωτικών επεμβάσεων των ιμπεριαλιστών στην πρώην Γιουγκοσλαβία που οδήγησαν αρχικά σ’ έναν αιματηρό μακρόχρονο αντιδραστικό πόλεμο μεταξύ των λαών των πρώην Δημοκρατιών της Γιουγκοσλαβίας – με όργανα τις αντιδραστικές εξαρτημένες απ’ τις διάφορες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εθνικιστικές-σοβινιστικές κυρίαρχες κλίκες – στο κομμάτιασμά της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και στη διάλυσή της, η οποία άρχισε με την απόσχιση της Σλοβενίας, της Π.Γ.Δ Μακεδονίας, της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και της Κροατίας, για να ακολουθήσει το Μαυροβούνιο και τώρα το Κόσοβο.

Όμως πέρα απ’ τις επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών που φέρνουν την πρώτη και κύρια ευθύνη, οι ρίζες της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας βρίσκονται ήδη στα πρώτα χρόνια μετά τη συγκρότηση της Γιουγκοσλαβίας που είχε την ατυχία να βρεθεί στο τιμόνι της ο αποστάτης και πράκτορας του διεθνούς ιμπεριαλισμού, Τίτο, που μετέτρεψε τη χώρα σε αποικία του ιμπεριαλισμού και ακολούθησε μια καταπιεστική εθνικιστική-σοβινιστική πολιτική απέναντι στις άλλες εθνότητες και καλλιέργησε συστηματικά την εχθρότητα και το εθνικιστικό μίσος μεταξύ των λαών της, μια ακραία καταπιεστική πολιτική απέναντι σ’ όλες αλλά κυρίως απέναντι στους Αλβανούς του Κοσόβου που με τον αιματηρό του αγώνα πέτυχε επί Τίτο μια περιορισμένη αυτονομία και κατάχτηση κάποιων δικαιωμάτων που κατάργησε ο εθνικιστής-σοβινιστής Μιλόσεβιτς και μάλιστα παραμονής της στρατιωτικής επίθεσης των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών κατά της χώρας του, διαπράττοντας σωρεία εγκλημάτων σε βάρος των αλβανών του Κοσόβου (πολλά εγκλήματα σε βάρος των Σέρβων του Κοσόβου διέπραξαν και οι μισθοφόροι των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών της συμμορίας του UCK).

Οι κομμουνιστές ήταν πάντα και είναι υπέρ της αυτοδιάθεσης των εθνών και επομένως και των αλβανών του Κοσόβου, όμως δεν μπορούν να παραβλέψουν ότι στη περίπτωση του Κοσόβου, αλλά και όλων των άλλων Δημοκρατιών της πρώην Γιουγκοσλαβίας δεν πρόκειται γι’ αυτό: πρόκειται για την επέμβαση των ιμπεριαλιστών στα εσωτερικά της πρώην Γιουγκοσλαβίας και την ανακατανομή των σφαιρών επιρροής που οι ιμπεριαλιστές προσπαθούν να συγκαλύψουν-συγκαλύπτουν με το απατηλό σύνθημα της «αυτοδιάθεσης των εθνών και λαών» που αποτέλεσε και το κεντρικό σύνθημα-σημαία του εκπροσώπου του γερμανικού ιμπεριαλισμού Hans-Dietrich Genscher που τότε δήλωνε: «να σεβόμαστε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών …» και ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση υποστήριζε το «δικαίωμα της αυτοδιάθεσης για τις Δημοκρατίες που το επιθυμούν» (Hans-Dietrich Genscher: “Erinnerungen” σελ. 952-953, Βερολίνο 1997).

Είναι φανερό πως η ιμπεριαλιστική σημαία του Hans-Dietrich Genscher περί «αυτοδιάθεσης» δεν έχει καμιά σχέση με το ζήτημα της αυτοδιάθεσης, αλλά έχει άμεσα και αποκλειστικά σχέση με το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Επιπλέον το εθνικό ζήτημα είναι πάντα υποταγμένο στα συμφέροντα της προλεταριακής επανάστασης και κατά δεύτερο η αυτοδιάθεση των λαών και εθνών δεν χαρίζεται ούτε προσφέρεται ως «δώρο» απ’ τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις άλλα καταχτιέται με το σκληρό αγώνα των λαών, πράγμα που δεν συμβαίνει στην περίπτωση του Κοσόβου που ήταν και παραμένει όχι μόνο αποικία των ιμπεριαλιστών αλλά κατειλημμένο απ’ τα ιμπεριαλιστικά στρατεύματα.

Επιπλέον είναι γνωστό ότι οι αλβανοί του Κοσόβου όσο υπήρχε Λ.Σ.Δ. Αλβανίας δεν ζήτησαν απόσχιση απ’ την Γιουγκοσλαβία αλλά την πλήρη ισοτιμία του Κοσόβου με τις άλλες Δημοκρατίες στα πλαίσια της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, που ήταν θέση και του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας με επικεφαλής τον Ενβέρ Χότζα.

Η αποσταθεροποίηση της περιοχής με την «ανεξαρτησία»-απόσχιση του Κοσόβου παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις και απειλεί να συμπαρασύρει σε παρατεταμένες αιματηρές συρράξεις όλους τους λαούς των Βαλκανίων, με την υποκίνηση των ιμπεριαλιστών και με όργανα τις υποταγμένες σ’ αυτούς εθνικιστικές-σοβινιστικές κυρίαρχες κλίκες των βαλκανικών χωρών. Αν προστεθεί εδώ και η περίπτωση των εθνικιστών της ΠΓΔ Μακεδονίας που οι σχέσεις της οξύνονται με τους Έλληνες εθνικιστές (έπαθαν πρωτοφανή διεθνή ήττα), εξαιτίας της εθνικιστικής-σοβινιστικής πολιτικής απ’ τις δυο πλευρές, που τώρα βρίσκονται σε αδιέξοδο, ενώ θα μπορούσε το πρόβλημα της ονομασίας να λυθεί ακόμα απ' τον πρώτο χρόνο (πέρα απ’ την ευθύνη που φέρνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη που προσυπέγραψε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας διά χειρός του χαζοχαρούμενου νήπιου που ακούει στο όνομα Αντ. Σαμαράς), τότε η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη.

Οι αντιιμπεριαλιστές-αντιφασίστες και πρώτα απ’ όλα οι κομμουνιστές έχουν καθήκον και υποχρέωση να δυναμώσουν την πάλη τους κατά των στρατιωτικών επεμβάσεων των ιμπεριαλιστών στο χώρο των Βαλκανίων, να καταπολεμήσουν αποφασιστικά τις εθνικιστικές-σοβινιστικές δυνάμεις σε κάθε χώρα, να αποκρούσουν τις όποιες διεκδικήσεις σοβινιστικών κύκλων σε βάρος άλλων χωρών και να στηρίξουν με κάθε τρόπο την πολιτική φιλίας με τους γειτονικούς λαούς και την αλληλεγγύη μεταξύ των λαών στην κοινή τους πάλη κατά των ιμπεριαλιστών.


ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ

56 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ


Σοσιαλισμός-ταξική πάλη στη Σοβιετική Ένωση (1936-1953): αμφισβήτηση, παραποιήσεις και κατασυκοφάντησή του

Συνέχεια από το φ. 267

Η πλήρης και οριστική εξάλειψη των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και επομένως όλων των εκμεταλλευτριών τάξεων και της εξάλειψης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο αλλά και όλων των σύμφυτων σ’ αυτές τις σχέσεις αναπόφευχτων φαινομένων (κρίσεις, ανεργία, πληθωρισμός, κλπ.) και η ολοκλήρωση, στα μέσα της δεκαετίας του ΄30, της οικοδόμησης της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού (δυο μορφές σοσιαλιστικής ιδιοκτησίας: κρατική-συνεταιριστική) στη Σοβιετική ένωση, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας – με όργανο τη Διχτατορία του Προλεταριάτου καθοδηγούμενη απ’ το επαναστατικό κόμμα των Μπολσεβίκων με επικεφαλής τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ – κατέδειξε:

Πρώτο, ο σοσιαλισμός δεν είναι μόνο θεωρία αλλά μπορεί να εφαρμοστεί στη πράξη, δεν είναι πλέον ένα ουτοπικό όνειρο αλλά αποτελεί μια ζωντανή πραγματικότητα, που απάλλαξε για πρώτη φορά απ’ την εκμετάλλευση και καταπίεση την εργατική τάξη και την αγροτιά.

Δεύτερο, η πρακτική οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση που έγινε στη βάση της εφαρμογής του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού αποτελεί νίκη του επαναστατικού μαρξισμού πάνω σ΄ όλες τις παραδοσιακές αστικές αλλά και τις ρεβιζιονιστικές θεωρίες (κυρίως σοσιαλδημοκρατικές, τροτσκιστικές, κλπ.) και τις όποιες άλλες αντεπαναστατικές θεωρίες (αναρχικές, αναρχοσυνδικαλιστικές κλπ.).

Τρίτο, η σοσιαλιστική πραγματικότητα της Σοβιετικής Ένωσης επιβεβαίωσε την επιστημονική ορθότητα του επαναστατικού μαρξισμού για τη δυνατότητα οικοδόμησης και λειτουργίας στην πράξη του σοσιαλισμού και διέψευσε όλες τις αντιδραστικές αστικές θεωρίες που προπαγάνδιζαν ότι είναι εντελώς αδύνατη η οικοδόμηση του σοσιαλισμού (Mises, Hayek , κλπ.)

Τέταρτο, η ύπαρξη του σοσιαλισμού έδειξε ότι ο καπιταλισμός δεν είναι «αιώνιος» αλλά ένα ιστορικό παροδικό οικονομικο-κοινωνικό σύστημα που αναπόφευχτα θα αντικατασταθεί απ’ το σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Πέμπτο, ο σοσιαλισμός – πρώτη φάση της κομμουνιστικής αταξικής κοινωνίας – κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του (1917-1953) ως το θάνατο-δολοφονία του ΣΤΑΛΙΝ δηλ. ως την ανατροπή του με τη νίκη και επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης, έλυσε τα προβλήματα όχι μόνο της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας, φάνηκε η υπεροχή του απέναντι στο εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα και αποδείχθηκε ένα ασύγκριτα ανώτερο σ’ όλα τα επίπεδα σύστημα.

Α. Αμφισβήτηση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση και παραποιήσεις του

Η παρακάτω εντελώς σύντομη αλλά συγκεκριμένη αναφορά στα διάφορα οπορτουνιστικά ρεύματα που επιχείρησαν (επιχειρούν και σήμερα) να προσδιορίσουν τη φύση του οικονομικου-κοινωνικού συστήματος της Σοβ. Ένωσης της δεκαετίας του ΄30 αλλά και αργότερα με πρώτη την προδοτική αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατία γίνεται όχι μόνο για απλή πληροφόρηση των νεότερων αλλά πρωταρχικά για να φανεί καλύτερα: πρώτο, ότι η σοσιαλδημοκρατία δεν κατάφερε να τεκμηριώσει τη «θέση»-μύθο περί «ύπαρξης κρατικού καπιταλισμού» στη Σοβ. Ένωση, αφού δεν παρουσίασε καμιά επιστημονική ανάλυση της οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικής πραγματικότητας αυτής της χώρας αλλά κατέφυγε-περιορίστηκε σε ιδεαλιστικές προσεγγίσεις των διαφόρων ηγετών της και σε συκοφαντικές επινοήσεις, δεύτερο, ότι και όσοι σήμερα το επιχειρούν (τροτσκιστές, τροτσκίζοντες: ΝΑΡ-«κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», κλπ.), υποστηρίζοντας ότι η Σοβ. Ένωση της εποχής του ΣΤΑΛΙΝ «είχε καπιταλισμό», δεν έχουν να παρουσιάσουν τίποτε νέο, απλά αναμασούν και προπαγανδίζουν ένα παμπάλαιο αναπόδεικτο «συμπέρασμα» δηλ. τη «θέση»-μύθο της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας περί «ύπαρξης καπιταλισμού» στη Σοβ. Ένωση και μετά την οικοδόμηση της οικονομικής του βάσης, αντλούν στην πραγματικότητα τις «νέες» απόψεις τους απ’ την παλιά σοσιαλδημοκρατία και το σοσιαλδημοκράτη-μενσεβίκο Τρότσκι που κι’ αυτός τις είχε ήδη αντλήσει απ’ τη δεξαμενή της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας, τρίτο, ότι όλοι οι παλιότεροι αλλά και οι σημερινοί συκοφαντικοί ισχυρισμοί περί «κρατικού καπιταλισμού» ή «ολοκληρωτικής κρατικής οικονομίας», «δεσποτικού καθεστώτος», «κομματικής δικτατορίας», «γραφειοκρατίας», «Βοναπαρτισμού», «ολοκληρωτισμού», κλπ. και οι όποιες άλλες παραλλαγές τους, κι’ αυτές είναι κατευθείαν δανεισμένες απ’ το αστικό συκοφαντικό οπλοστάσιο της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας, ιδιαίτερα το πολύ πλούσιο οπλοστάσιο του «βετεράνου» αποστάτη Karl Kautsky (γεροντικά αστικά παραληρήματα για εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού).

1. Παλιά σοσιαλδημοκρατία. Η αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατία που είχε προδώσει την υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και είχε εγκαταλείψει οριστικά τον επαναστατικό Μαρξισμό, αρχικά όταν ξέσπασε η νικηφόρα προλεταριακή επανάσταση στη Ρωσία – με την προετοιμασία, οργάνωση και καθοδήγηση του κόμματος των Μπολσεβίκων μ’ επικεφαλής τους ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ – την κατασυκοφάντησε με τον χειρότερο τρόπο για να συνεχίσει αργότερα την κατασυκοφάντηση και της πρακτικής οικοδόμησης του σοσιαλισμού – πρώτης φάσης του κομμουνισμού – σ’ αυτή τη χώρα και να αμφισβητήσει την οικοδόμησή του, πότε «θρηνώντας» (παραπλανητικά)-πανηγυρίζοντας την εποχή του ΛΕΝΙΝ την επιστροφή στον καπιταλισμό με την εφαρμογή της ΝΕΠ και πότε την εποχή του ΣΤΑΛΙΝ «οδυρόμενη» με την οικοδόμηση στη Σοβιετική Ένωση του «κρατικού καπιταλισμού», της «κομματικής δικτατορίας» πάνω στην εργατική τάξη, κλπ. κλπ.

Αυτής της πρωτοφανούς σε βιαιότητα συκοφαντικής σοσιαλδημοκρατικής εκστρατείας ηγήθηκαν οι «ήρωες» ηγέτες της 2ης Διεθνούς με προεξάρχουσα φιγούρα το γερο-αποστάτη Karl Kautsky.

Βιαιότερη έγινε η επίθεση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας ενάντια στη Σοβ. Ένωση την περίοδο που η οικοδόμηση του σοσιαλισμού προχωρούσε, σημείωνε μεγάλες επιτυχίες παρά τις τεράστιες δυσκολίες στην πορεία της και όταν άρχισε να γίνεται παγκόσμιος πόλος έλξης, προκαλώντας το μεγάλο θαυμασμό του διεθνούς προλεταριάτου αρχές της δεκαετίας του ΄30, την ίδια στιγμή που ο διεθνής καπιταλισμός παράδερνε σε βαθιά οικονομική κρίση – τη μεγαλύτερη που γνώρισε στην ιστορία της ύπαρξής του – με εκατοντάδες εκατομμύρια άνεργους σ’ ολόκληρο τον κόσμο και την άμεση απειλή του φασισμού, αλλά και όταν η σοσιαλδημοκρατία, το κύριο στήριγμα του καπιταλισμού, και τα κόμματά της έχαναν συνεχώς δυνάμεις προς την κατεύθυνση του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και τα ακόμα νεαρά κομμουνιστικά κόμματα της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς είχαν μπει στο δρόμο της μπολσεβικοποίησής τους.

Εκείνο που ανησυχούσε ιδιαίτερα τους λακέδες του κεφαλαίου σοσιαλδημοκράτες ηγέτες είναι ακριβώς αυτό που δημόσια υποχρεώθηκε να εκφράσει ο τότε γραμματέας της 2ης Διεθνούς Friedrich Adler ότι διάβαζαν καθημερινά στον τύπο για το μεγάλο ενθουσιασμό που έδειχναν «οι άνεργοι, τα απελπισμένα θύματα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που βλέπουν με μεγάλη λαχτάρα τις παραγωγικές επενδύσεις στη Σοβ. Ρωσία, οι οποίες προκαλούν οικονομική δραστηριότητα, που κάνει σήμερα τη Σοβ. Ρωσία «χώρα χωρίς ανεργία»» (Friedrich Adler: «Το Σταλινικό πείραμα και ο Σοσιαλισμός», στο: “Der Kampf”, 1/1932, σελ. 5).

Μεγαλύτερο ακόμα φόβο προκαλούσε στους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες, κάτι που απορρέει έμμεσα από την παραπάνω δήλωση, η απαλλαγή του προλεταριάτου από τη ρεφορμιστική επιρροή που σημειώνονταν εκείνη την περίοδο και το πέρασμά του σε επαναστατική κατεύθυνση, γεγονός απειλητικό και πολύ επικίνδυνο για τα αφεντικά των ηγετών της σοσιαλδημοκρατίας, τους εκμεταλλευτές καπιταλιστές.

Τις πιο βίαιες συκοφαντικές επιθέσεις ενάντια στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη Σοβ. Ένωση των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ εξαπόλυσε ο Karl Kautsky, που πέρα απ’ τ’ άλλα, στο πολιτικό του οπλοστάσιο συναντά κανείς όλες τις μετέπειτα ως τις μέρες μας συκοφαντικές επινοήσεις και χαρακτηρισμούς, που κορυφώθηκαν στον εντελώς αβάσιμο, αναπόδεικτο και αντιμαρξιστικό ισχυρισμό, ότι στη Σοβ. Ένωση κυριαρχεί «κρατικός καπιταλισμός».

Κοινή βασική θέση όλων των ομάδων της σοσιαλδημοκρατίας ήταν ότι στη Σοβ. Ένωση δεν «υπήρχε» ούτε «οικοδομούνταν» σοσιαλισμός αλλά κυριαρχούσε «κρατικός καπιταλισμός», θέση που στις διάφορες ομάδες της, ακόμα και σε επίπεδο ηγετών, εκπροσωπήθηκε με τροποποιημένες μορφές. Ας αναφερθούν μερικές μόνο από αυτές (υπάρχουν περισσότερες):

α. Οι Karl Kautsky, Emil Vandervelde, Theodor Dan κλπ. υποστήριζαν την άποψη ότι στη Σοβ. Ένωση κυριαρχεί «κρατικός καπιταλισμός», που είναι σε πλήρη αντίθεση με το σοσιαλισμό.

Ο Kautsky επικρίνοντας τον O. Bauer και αντικρούοντας τις απόψεις του περί ύπαρξης «σοσιαλιστικών στοιχείων» στην οικονομία της Σοβ. Ένωσης γράφει: «προς το παρόν, αυτό που υπάρχει σήμερα στη Ρωσία δεν είναι σοσιαλισμός αλλά το αντίθετό του», ότι η Σοβ. Ένωση «δεν έχει σοσιαλισμό αλλά μια κρατικοκαπιταλιστική δικτατορία» και ότι όλες οι θυσίες που έγιναν κατέληξαν «σ’ έναν κρατικό καπιταλισμό μιας δικτατορίας», ότι «η Σοβιετική Ρωσία απέσπασε βέβαια τα μέσα παραγωγής από τους καπιταλιστές, όμως αυτό συνέβηκε με τρόπο και όρους, που στη θέση των καπιταλιστών κάθισαν ισχυρότεροι και αυστηρότεροι κύριοι που έθεσαν στο προλεταριάτο μεγαλύτερα εμπόδια στο δρόμο προς το σοσιαλισμό, από ότι υπήρχαν στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού με ριζωμένη δημοκρατία». Και τέλος ρωτούσε τον O. Bauer: «δεν είναι ένα είδος κρατικής οικονομίας, που το σοσιαλιστικό της χαρακτήρα εμείς οι σοσιαλδημοκράτες πάντα αρνηθήκαμε;» (K. Kautsky: «Οι προοπτικές του σοσιαλισμού στη σοβιετική Ρωσία», στο: “Die Gesellschaft”, 2/1931, σελ. 421, 430, 432, 437).

Ο Th. Dan, ηγέτης των ρώσων σοσιαλδημοκρατών (Μενσεβίκων), που ζούσε στο Βερολίνο, απαντώντας στον O. Bauer γράφει: «θα καλλιεργούσαμε μια εξαιρετικά επικίνδυνη αυταπάτη αν θέλαμε να πείσουμε το προλεταριάτο ότι ο κρατικός καπιταλισμός καθαυτός ήδη και από πλευράς περιεχομένου εμπεριέχει ουσιαστικά στοιχεία ενός σοσιαλιστικού κοινωνικού καθεστώτος» (Th. Dan: “Tua res agitur”, στο: “Der Kampf”, 2/1932, σελ. 64), ενώ μ’ αφορμή το νέο Σύνταγμα της Σοβ. Ένωσης και αναφερόμενος σ’ αυτό ισχυρίζονταν ότι η Σοβ. Ένωση έχει μια «ολοκληρωτική σταλινική δικτατορία», ότι τα χαρακτηριστικά της οικονομίας της Σοβ. Ένωσης «είναι χαρακτηριστικά μιας κρατικοκαπιταλιστικής, όχι σοσιαλιστικής οικονομίας» (“Der Kampf”, 11/1936, σελ. 436,439).

β. Οι Otto Bauer, Max Adler, κλπ. δέχονται ότι στη Σοβ. Ένωση κυριαρχεί «κρατικός καπιταλισμός», αλλά με «στοιχεία σοσιαλισμού». Ο O. Bauer έγραφε: «πρέπει σήμερα να αναγνωρίσουμε ότι η ρώσικη επανάσταση δεν εξάλειψε μόνο τα υπολείμματα της φεουδαρχίας, αλλά οικοδόμησε και ουσιαστικά στοιχεία ενός σοσιαλιστικού καθεστώτος» (“Der Kampf”, 12/1931 σελ. 518), ενώ το 1936 έγραφε: «ότι πρωτοδιακηρύχθηκε το 1918 ως καθήκον, σήμερα είναι εκτελεσμένο γεγονός» και ότι την ίδια περίοδο που η καπιταλιστική μπουρζουαζία καταφεύγει στο φασισμό «η Σοβιετική Ένωση στη βάση ενός σοσιαλιστικού κοινωνικού καθεστώτος βαδίζει το δρόμο μιας σταδιακής επανοικοδόμησης της δημοκρατίας» (“Der Kampf”, 7/1936, σελ. 269).

γ. Οι Friedrich Adler κλπ. υποστήριζαν επίσης την άποψη περί ύπαρξης «κρατικού καπιταλισμού» στη Σοβ. Ένωση. Γράφει: «ο ιδιωτικός καπιταλισμός έχει εξαλειφθεί, στη θέση του όμως δεν βρίσκεται ο σοσιαλισμός. Αλλά ο κρατικός καπιταλισμός» και αλλού: «το σταλινικό πείραμα είναι η εκβιομηχάνιση μέσω πρωταρχικής συσσώρευσης χωρίς συμμετοχή τη συμμετοχή ιδιωτών καπιταλιστών» (“Der Kampf”, 1/1932 σελ. 9, 11), εννοώντας προφανώς καπιταλιστική πρωταρχική συσσώρευση.

δ. Οι Otto Leichter, κλπ. υποστήριζαν την άποψη, όπως και όλοι οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες, ότι στη Σοβ. Ένωση κυριαρχεί «κρατικός καπιταλισμός, επειδή «δεν υπάρχει ελευθερία» και γιατί «η εργατική τάξη δεν έχει το δικαίωμα να καθορίζει-διαχειρίζεται η ίδια τις υποθέσεις της σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο». Ο O. Leichter επαναλαμβάνοντας κατά βάση τις απόψεις του K. Kautsky περί “Selbstbestimmung des Volkes” (=να καθορίζει ο ίδιος ο λαός) γράφει: «ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς την πραγματοποίηση του δικαιώματος αυτοκαθορισμού της εργατικής τάξης. Αυτός διαφέρει πρώτα απ’ όλα, ίσως μόνο αρχειακά απ’ το Μπολσεβικισμό ότι θέτει σε πρώτο πλάνο των σκοπών του την ολοκληρωτική πραγματοποίηση της πλήρους ελευθερίας της εργατικής τάξης, πολιτικής και οικονομικής» (Ο. Leichter: “Ende des demokratischen Sozialismus?”, Βιέννη 1932, σελ. 29).

ε. Τέλος, ο Rudolf Hilferding, σ’ ένα απ’ τα τελευταία κείμενά του (αυτοκτόνησε-δολοφονήθηκε απ’ τη ΓΚΕΣΤΑΠΟ στο Παρίσι, το Φλεβάρη 1941, κυνηγημένος απ’ τους Ναζί) με τίτλο “State Capitalism or totalitarian State Economy” που πρωτοδημοσιεύτηκε στο “Socialist Courier” (Μάης 1940) γράφει: «βέβαια από σοσιαλδημοκρατική σκοπιά είναι δύσκολο να χαρακτηριστεί σοσιαλιστικό το μπολσεβίκικο οικονομικό σύστημα. Γιατί στη δική μας αντίληψη ο σοσιαλισμός είναι αδιάσπαστα συνδεδεμένος με τη δημοκρατία. Στην οικονομία της χώρας έπρεπε σύμφωνα με τη θεωρία μας τα κοινωνικά μέσα παραγωγής να αφαιρεθούν από την τάξη που τα έχει στη διάθεσή της και να παραδοθούν στη δημοκρατική αυτοδιαχείριση ολόκληρης της κοινωνίας».

Πέρα απ’ την αντιμαρξιστική «σοσιαλδημοκρατική σκοπιά» ας προσεχθεί η ιδεαλιστική προσέγγιση του σοσιαλισμού στη Σοβ. Ένωση: δηλ. «για τη δική μας αντίληψη του σοσιαλισμού είναι δύσκολο να χαρακτηριστεί σοσιαλιστικό το μπολσεβίκικο οικονομικό σύστημα», αντί απεναντίας να αναλυθεί υλιστικο-διαλεκτικά η ίδια η πραγματικότητα της Σοβ. Ένωσης και να καθοριστεί έτσι η φύση της.

Αυτός ήταν ο λόγος που αφέθηκε τελευταία η μνημόνευση της περίπτωσης του R. Hilferding – και όχι εξαιτίας χρονολογικής σειράς – γιατί το μικρό απόσπασμα του άρθρου του δίνει με ιδιαίτερη, τη μέγιστη δυνατή, σαφήνεια τον ιδεαλιστικό τρόπο προσέγγισης του σοσιαλισμού στη Σοβ. Ένωση δηλ. ως μέτρο κρίσης και σύγκρισης για το αν υπήρχε σοσιαλισμός στην τότε Σοβ. Ένωση προβάλλεται-χρησιμοποιείται η σοσιαλδημοκρατική αντίληψη του σοσιαλισμού – και αυτό σερβίρεται σαν «μαρξιστική ανάλυση» – αντί το εντελώς αντίθετο: αυτό να προκύψει-προέκυπτε απ’ την υλιστικο-διαλεκτική ανάλυση της τότε οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικής πραγματικότητας της Σοβ. Ένωσης.

2. Νέα Τιτο-Χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία.Προς το τέλος της δεκαετίας του ΄40 εμφανίστηκε η αποστασία του τροτσκιστή-ρεβιζιονιστή σοσιαλδημοκράτη Τίτο που κι’ αυτός προβάλλει δημόσια πλέον τις αντιμαρξιστικές απόψεις της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας και των δασκάλων του ηγετών της 2ης Διεθνούς για τη Σοβ. Ένωση, ισχυριζόμενος εντελώς αυθαίρετα και συκοφαντικά – κι’ αυτό μετά την καταγγελία απ’ το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα (ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ), που, μετά από μαρξιστική ανάλυση, διαπίστωνε ότι στη Γιουγκοσλαβία καταργήθηκε το «Λαϊκοδημοκρατικό καθεστώς» και εγκαθιδρύθηκε καπιταλιστικό καθεστώς, ένα «καθεστώς αντικομμουνιστικού αστυνομικού κράτους φασιστικού τύπου» – ότι η Σοβ. Ένωση έχει «αντισοσιαλιστική εξωτερική πολιτική» και έχει «μπει στο δρόμο του κρατικού καπιταλισμού»: «που βρίσκονται οι αιτίες γι’ αυτή την αντισοσιαλιστική εξωτερική πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης; Βρίσκονται στη σοβιετική πραγματικότητα, σ’ ολόκληρη την εσωτερική, οικονομική και πολιτιστική δομή αυτής της χώρας. Ήδη από καιρό η Σοβ. Ένωση από πλευράς εσωτερικής ανάπτυξης έχει παρεκκλίνει από τη σοσιαλιστική ανάπτυξη και μπει στο δρόμο του κρατικού καπιταλισμού με ένα χωρίς προηγούμενο ως τώρα γραφειοκρατικό σύστημα» (Josip Broz-Tito: “Der VI Kongress der KK Jugoslawiens», σελ. 20, Βόννη 1952). Αναπόδεικτοι σοσιαλδημοκρατικοί ισχυρισμοί και συκοφαντικές επινοήσεις του φασίστα Τίτο, ένα απ’ τα πιο πιστά, φανατικά και λυσσασμένα μαντρόσκυλα του διεθνούς ιμπεριαλισμού που εξόντωσε πάνω από 30000 κομμουνιστές. Και εκτοξεύει αυτά τα ουρανομήκη ψεύδη και τις συκοφαντίες τη στιγμή που έχει μετατρέψει τη χώρα του σε φασιστικό κάτεργο, υποτάξει τη Γιουγκοσλαβία «οικονομικά και πολιτικά στους αγγλο-αμερικάνους ιμπεριαλιστές» και την έχει μετατρέψει σε αποικία του διεθνούς ιμπεριαλισμού.

Στα χνάρια του Τίτο βάδισε και η προδοτική ομάδα του ρεβιζιονιστή-τροτσκιστή Νικήτα Χρουστσόφ, που και αυτός προσεγγίζοντας ιδεαλιστικά δηλ. στη βάση της διαβόητης «προσωπολατρίας» – είναι από μόνη της μια ιδεαλιστική έννοια και η υιοθέτησή της αποτελεί-συνιστά κραυγαλέα εγκατάλειψη του επαναστατικού μαρξισμού – το ζήτημα του σοσιαλισμού της εποχής του ΣΤΑΛΙΝ, μίλησε για «παραμόρφωση» του σοσιαλισμού εκείνης της ιστορικής περιόδου, αντιμαρξιστικός και αναπόδεικτος ισχυρισμός με πλήρη απουσία ανάλυσης. Η ρεβιζιονιστική ομάδα των Χρουτσόφ-Μπρέζνιεφ συνέχισε και αργότερα να κατασυκοφαντεί το σοσιαλισμό στο πρόσωπο του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, όμως για λόγους τακτικής απέφυγε να διατυπώσει δημόσια τη θέση ότι εκείνη την περίοδο δεν υπήρχε καθόλου σοσιαλισμός και περιορίστηκε στον εντελώς αβάσιμο ισχυρισμό ενός «παραμορφωμένου σοσιαλισμού».

Ανάλογες απόψεις εκπροσώπησαν και εκπροσωπούν και τα δυο σοσιαλδημοκρατικά κόμματα «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ.

Μετά τη διάλυση της Σοβ. Ένωσης, μερικές τάσεις του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού ισχυρίζονται ότι την εποχή του ΣΤΑΛΙΝ ή και αργότερα δεν υπήρχε σοσιαλισμός στη Σοβ. Ένωση, ενώ ως τα χθες υποστήριζαν με φανατισμό τον παλινορθωμένο καπιταλισμό της εποχής των Χρουστσοφ-Μπρεζνιεφ-Γκορμπατσόφ που τον προπαγάνδιζαν στην εργατική τάξη ως «σοσιαλισμό»

Τελευταία η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα, που δεν θεωρεί ούτε καν το Γκορμπατσόφ προδότη («το αίμα νερό δεν γίνεται»)* έκανε, δίπλα σ’ αυτά, ένα βήμα παραπέρα, ισχυριζόμενη ότι τάχα ήταν δυνατό να τεθούν οι βάσεις της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στη Σοβ. Ένωση ακόμα και με την αντιμαρξιστική σοσιαλδημοκρατική γραμμή των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ, που όπως θα καταδειχθεί σε επόμενο σημείωμα ήταν μια αστική σοσιαλδημοκρατική γραμμή κατεδάφισης του σοσιαλισμού και παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση: «εγώ σας λέω ότι αν δεν ήταν ο Στάλιν και ήταν ένας άλλος, ίδια θα γινόταν η οικοδόμηση» («Ρ» 19/1/2006, σελ. 8)**. Ανόητος και παιδαριώδης αλλά πρωτ’ απ’ όλα αντιμαρξιστικός σοσιαλδημοκρατικός Παπαρήγειος ισχυρισμός (μόνο η Παπαρήγα είναι ικανή να διατυπώνει παρόμοιες «ευφυείς» κοτσάνες), που στόχο έχει να εξομοιώσει-ταυτίσει τον επαναστατικό μαρξισμό με το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό (=παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας), το σοσιαλισμό της εποχής του ΣΤΑΛΙΝ με τον παλινορθωμένο καπιταλισμό της εποχής των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ.

Σ’ αντίθεση με τις αστικές αερολογίες της Παπαρήγα η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση κατέστη δυνατή αποκλειστικά και μόνο στη βάση της εφαρμογής της τότε επαναστατικής μαρξιστικής πολιτικής στο ζήτημα του σοσιαλισμού εκ μέρους του κόμματος των Μπολσεβίκων μ’ επικεφαλής τους ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ (τον επαναστατικό μαρξισμό εκπροσωπούσαν όλα τα κόμματα-μέλη της Γ΄ Κ.Δ). Οι κομμουνιστές γνωρίζουν ότι η οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού θα ήταν εντελώς αδύνατη με την εφαρμογή μιας οποιασδήποτε άλλης αντιμαρξιστικής πολιτικής (σοσιαλδημοκρατικης-χρουστσοφικής, τροτσκιστικής, αναρχικής, κλπ.), αντίθετα η Σοβ. Ένωση θα έμπαινε από τότε στο δρόμο του πισωγυρίσματος στον καπιταλισμό.

3. Τροτσκιστές-τροτσκίζοντες. Οι αντιμαρξιστικές απόψεις και οι συκοφαντικές επινοήσεις του Τρότσκι – που αρνούνταν την οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μια χώρα και απ' την απλή άρνηση εξελίχθηκε, μαζί μ’ όλους τους τροτσκιστές, σε μαχητική εμπροσθοφυλακή της αντεπαναστατικής μπουρζουαζίας και προδότη της πατρίδας του, φτάνοντας ως την εσχάτη προδοσία με τη συνεργασία με τα στρατιωτικά φασιστικά επιτελεία της Γερμανίας και της Ιαπωνίας – είναι, ως γνωστό, δανεισμένες απ’ το συκοφαντικό οπλοστάσιο της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας («γραφειοκρατία», «Βοναπαρτισμός», «δεσποτισμός», κλπ.). Κοινός στόχος των επιθέσεων και των δυο πλευρών σοσιαλδημοκρατίας-Τρότσκι ήταν ο σοσιαλισμός που οικοδομούνταν στη Σοβ. Ένωση με πρόσχημα βέβαια τη «δικτατορία του Στάλιν». Οι απόψεις τους σε αυτό το ζήτημα αλληλοτροφοδοτούνταν και αλληλοσυμπληρώνονταν. Το μόνο που δεν πήρε ο Τρότσκι απ’ τον Kautsky ήταν η θέση του για «κρατικό καπιταλισμό» στη Σοβ. Ένωση, αλλά πρόβαλλε μια δική του θέση: εκείνη του «εκφυλισμένου εργατικού κράτους», αδυνατώντας όμως εντελώς να προσδιορίσει τη φύση της τότε Σοβ. Ένωσης του ΣΤΑΛΙΝ δηλ. το χαρακτήρα των παραγωγικών σχέσεων της Σοβιετικής οικονομίας.

Υπήρξαν όμως και τροτσκιστές που δεν δίστασαν να αντιγράψουν την παλιά σοσιαλδημοκρατία και να υιοθετήσουν τη βασική της θέση μιλώντας για «κρατικό καπιταλισμό» όπως οι διάφοροι Tony Cliff***, αλλά και αργότερα κάποιοι διανοούμενοι (Bettelheim, κλπ.), που βέβαια δεν έχουν να παρουσιάσουν καμιά επιστημονική υλιστικό-διαλεκτική ανάλυση της τότε οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικής πραγματικότητας της Σοβ. Ένωσης.

Απ’ τις αντιμαρξιστικές απόψεις της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας και των διαφόρων Tony Cliff γοητεύονται και οι τροτσκίζοντες χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές των ΝΑΡ-«κ.ο.ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», κλπ. που κι’ αυτοί μιλούν για «καπιταλισμό», «εκμετάλλευση», κλπ. στη Σοβ. Ένωση του ΣΤΑΛΙΝ, θεωρώντάς τες μάλιστα αυτές τις απόψεις «νέες» και «πρωτότυπες». Συνιστά φαίνεται σπουδαία «πρωτοτυπία» να αναμασάς τους πασίγνωστους σοσιαλδημοκρατικούς ισχυρισμούς περί «κρατικού καπιταλισμού», κλπ. στη Σοβ. Ένωση αλλά και «νέες» τις αντιλήψεις ηλικίας 8 και πλέον δεκαετιών μα και το κυριότερο ολωσδιόλου αναπόδεικτες. Τους αναπόδεικτούς αυτούς ισχυρισμούς, κάποιοι μαρξίζοντες καθηγητές στο διεθνές χώρο προσπάθησαν και προσπαθούν, για εντυπωσιασμό ανίδεων και αφελών αλλά πρωτ’ απ’ όλα για πολιτικο-ιδεολογικό αποπροσανατολισμό, να τους ντύσουν με το διάτρητο μανδύα του «κύρους» της καθηγητικής έδρας στα αστικά πανεπιστήμια αντί να ακολουθήσουν το δρόμο της επιστημονικής μελέτης και ανάλυσης της τότε σοβιετικής οικονομικο-κοινωνικής πραγματικότητας δηλ. που σημαίνει ανάλυση του εποικοδομήματος και της βάσης αυτής της κοινωνίας ώστε να καταστεί δυνατός ο προσδιορισμός της φύσης της. Και ακριβώς επειδή αυτό λείπει οι αντιμαρξιστικοί ισχυρισμοί παραμένουν εντελώς μετέωροι, στερούνται πειστικότητας, είναι αναπόδεικτοι και «σκάνε» σαν στιγμιαίες σαπουνόφουσκες.

Όλες οι προσπάθειες της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας, των τροτσκιστών και των διαφόρων τροτσικζόντων οπορτουνιστών για «τεκμηρίωση» της θέσης περί «ύπαρξης καπιταλισμού στη Σοβ. Ένωση» κατά τη σταλινική περίοδο χαρακτηρίζονται: πρώτο, από μια ιδεαλιστική προσέγγιση της τότε οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικής πραγματικότητας της Σοβ. Ένωση δηλ. οι αντιλήψεις-ιδέες καθορίζουν την αντικειμενική πραγματικότητα, στην προκειμένη περίπτωση τη φύση της τότε Σοβ. κοινωνίας, δεύτερο, από μια στατική θεώρηση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού αντί της προσέγγισής του ως ένα αντικειμενικό διαλεκτικό ιστορικό προτσές, τρίτο, από πλήρη απουσία υλιστικο-διαλεκτικής ανάλυσης της οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικής πραγματικότητας της τότε Σοβ. Ένωσης, τέταρτο, γίνονται από αστικο-ρεβιζιονιστική σκοπιά δηλ. δεν είχαν (και δεν έχουν) στόχο την αποκάλυψη της επιστημονικής αλήθειας αλλά αντίθετα στόχευαν-στοχεύουν στη συγκάλυψη της και βρίσκονται στην υπηρεσία των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Οι αποτυχημένες προσπάθειες και η πλήρης αδυναμία επιστημονικού προσδιορισμού της φύσης της τότε κοινωνίας της Σοβ. Ένωσης δεν οφείλονται τόσο στην ανικανότητα και την έλλειψη γνώσεων όσων ρευμάτων το επιχείρησαν (υπάρχουν κι’ αυτά) αλλά κυρίως και πρώτα απ’ όλα στο ότι προσπάθησαν (και προσπαθούν) να «αποδείξουν» κάτι που αντικειμενικά ήταν ανύπαρκτο, δηλ. την ύπαρξη του καπιταλισμού στην τότε Σοβ. Ένωση, κάτι που βέβαια δεν μπορεί ποτέ να αποδειχθεί (ακριβώς επειδή δεν υπήρξε). Οι όποιοι ισχυρισμοί από πολιτικές σκοπιμότητες και για αποπροσανατολισμό του εργατικού κινήματος, δεν μπορούν ν’ αλλάξουν την αντικειμενικά υπαρκτή σοσιαλιστική πραγματικότητα της κοινωνίας της Σοβ. Ένωσης εκείνης της περιόδου. Όμως μια υλιστικο-διαλεκτική μαρξιστική προσέγγιση και ανάλυση αυτής της πραγματικότητας θα τους υποχρέωνε-ανάγκαζε να δεχτούν την ύπαρξη του σοσιαλισμού στη Σοβ. Ένωση ως ένα αντικειμενικά υπαρκτό ιστορικό φαινόμενο. Η σοσιαλιστική πραγματικότητα της τότε Σοβ. Ένωσης δεν μπορεί ν’ αλλάξει με όποιες ιδέες-απόψεις ούτε με τη σύγκριση με όποιες περί «σοσιαλισμού» αντιλήψεις του όποιου αντιμαρξιστικού οπορτουνιστικού ρεύματος.

Ο επιστημονικός προσδιορισμός της φύσης της τότε οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικής πραγματικότητας στη Σοβ. Ένωση επιβάλλει και προϋποθέτει υλιστικο-διαλεκτική ανάλυση αυτής της κοινωνίας, ανάλογη μ’ εκείνη που έκανε ο Μαρξ στο «ΚΕΦΑΛΑΙΟ» στην αντικειμενική πραγματικότητα της εποχής του: δηλ. τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής – είναι η μόνη που οδηγεί σε επιστημονικά συμπεράσματα και όχι η ιδεαλιστική προσέγγιση δηλ. η σύγκριση της πραγματικότητας με τις όποιες αντιμαρξιστικές περί «σοσιαλισμού» αντιλήψεις, που αφού αυτή δεν «ταιριάζει» μ’ αυτές, τότε η αντικειμενική σοσιαλιστική πραγματικότητα «αλλάζει» ως δια μαγείας και «μεταμορφώνεται» σε «καπιταλισμό».

Τέλος, η ύπαρξη του σοσιαλισμού στη Σοβ. Ένωση κατά τη σταλινική περίοδο επιβεβαιώνεται από δυο πλευρές: α) τόσο απ΄ την παρακολούθηση του αντικειμενικού διαλεκτικού προτσές των επαναστατικών μετασχηματισμών στον τομέα της οικονομίας, αλλά και σ’ όλους τους τομείς (όπως καταδείχτηκε σε προηγούμενο σημείωμα «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», φυλ.267, 1-15 Φλεβάρη 2008) όσο και β) απ’ την υλιστικο-διαλεκτική ανάλυση των αντεπαναστατικών αλλαγών (απ’ τις αρχές-μέσα της δεκαετίας του ΄50 και στα επόμενα χρόνια) στη σφαίρα του εποικοδομήματος και της βάσης της Σοβ. κοινωνίας (όπως θα καταδειχθεί σε άλλο σημείωμα) που οδήγησαν στην αναπόφευχτη και πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβ. Ένωση την περίοδο των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ και επί Γκορμπατσόφ στη διάλυσή της αλλαγές ποιοτικές που συστηματικά αποφεύγουν να αναλύσουν ή έστω να αναφερθούν όλα τα αντιμαρξιστικά ρεύματα (παλιά σοσιαλδημοκρατία, νέα χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία, τροτσκιστές, τροτσκίζοντες, κλπ.).

*Παπαρήγα: «Να σας θυμίσω κάτι. 1992. 14ο Συνέδριο του Κόμματος. Όταν τότε ήσουν στον τοίχο και δεν είχες βγάλει συμπεράσματα για τις σοσιαλιστικές χώρες. Υπήρχαν φίλοι, μέλη του Κόμματος που λέγανε ότι ο Γκορμπατσόφ ήταν προδότης και με επίσημα ντοκουμέντα του Κόμματος είπαμε ότι δεν προσεγγίζεται το ζήτημα με όρους συνωμοσίας και προδοσίας. Δεν έχουμε τέτοια αντίληψη, τέτοια λογική, προδοσίας και συνωμοσίας. Αλίμονο. Ξαναλέω δεν θα ήμασταν κομμουνιστές αν ερμηνεύαμε τα γεγονότα και τις εξελίξεις έτσι» («Ριζοσπάστης» 18/7/2006, σελ. 10)

**Παπαρήγα: «Η ιστορία δεν γράφεται από τα πρόσωπα. Δεν μπορούμε εμείς να προσεγγίσουμε τη σοσιαλιστική οικοδόμηση εξετάζοντας Λένιν, Στάλιν, Χρουστσόφ, Μπρέζνιεφ, Γκορμπατσόφ, κλπ. Προσεγγίζουμε ως εξής το θέμα: δεν είναι η περίοδος του Στάλιν…

Υπερασπιζόμαστε όλοι εκείνη την περίοδο, όπου μπήκαν οι βάσεις της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Συμπίπτει να είναι ο Στάλιν. Εγώ σας λέω αν δεν ήταν ο Στάλιν και ήταν ένας άλλος, ίδια θα γινόταν η οικοδόμηση.

Εμείς δεν έχουμε κανένα κόμπλεξ, ούτε να πούμε για τον ένα ή τον άλλο ηγέτη κάτι, αλλά δεν μπορούμε να την πούμε σταλινική περίοδο. Αλλά το λέω προκαταβολικά, από άλλο δρόμο ξεκινάνε αυτοί που λένε για τη σταλινική περίοδο και από άλλο δρόμο ξεκινάμε εμείς, δεν ξεκινάμε από την ίδια αφετηρία» («Ριζοσπάστης» 19/1/2006, σελ. 8)

***Ο Tony Cliff είναι θαυμαστής και υπερασπιστής, πέρα των άλλων, και «των ««τιτοϊκων» κινημάτων δηλ. εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων ενάντια στην κυριαρχία των Ρώσων» αλλά και της Ουγγρικής (1956) «επανάστασης που είχε σαν καθοδήγηση Εργατικά Συμβούλια» και του «κομμουνιστή» (=αντικομμουνιστή) Ιμρε Νάγκι δηλ. της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης με τη συμμετοχή της ουγγρικής φασιστικής αντίδρασης και τη στήριξη των ιμπεριαλιστών., επιπλέον προκλητικού υπερασπιστή των ναζιφασιστών Ρώσων εθνοπροδοτών στρατηγών Βλάσοφ-Μαλύσκιν που πολέμησαν την πατρίδα τους στο πλευρό των χιτλερικών στρατευμάτων. Και ακριβώς απ’ τη σκοπιά των Τίτο-Νάγκι και των εθνοπροδοτών στρατηγών Βλάσοφ-Μαλύσκιν γίνεται η αναφορά του Cliff στη Σοβ. Ένωση του ΣΤΑΛΙΝ. (Τόνυ Κλιφ: «Κρατικός καπιταλισμός στη Ρωσία», σελ. 201, 208, 230)

Συνεχίζεται


ΚΟΛΟΜΒΙΑ

ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ, Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΙΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (μαρξιστικό-λενινιστικό)

Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός

(4 Μαρτίου 2008)

Ο Αλβάρο Ουρίμπε, ενεργώντας δόλια, εξαπέλυσε αεροπλάνα, ελικόπτερα και πεζικό για να καταπατήσει τα εδάφη του αδελφού λαού του Ισημερινού, παραβιάζοντας ειδεχθώς την εθνική κυριαρχία ενός γειτονικού κράτους. Οι ενέργειες αυτές μας θυμίζουν τις δεκάδες εκδικητικές επιθέσεις των εγκληματιών πολέμου του σιωνιστικού κράτους ενάντια στους παλαιστίνιους που σήμερα όπως και πολλές δεκαετίες έχουν, για μια ακόμη φορά, αφήσει εκατοντάδες νεκρών στη Λωρίδα της Γάζας, κατεύθυνση στην οποία η Κολομβία είναι το αριστερό χέρι του Ουρίμπε και του Μπους.

Το γεγονός αυτό, που το προξένησε η τρομοκρατία των ΗΠΑ, αποτελεί ένα έγκλημα ενάντια στο κράτος του Ισημερινού και του λαού του για το οποίο επικαλούνται την «εθνική ασφάλεια» και τον «πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία», ενώ παράλληλα είναι και η αιχμή του δόρατος της προβοκάτσιας του Μπους ο οποίος προκειμένου να λύσει τα χέρια των πολυεθνικών, και ιδιαιτέρα των πετρελαϊκών εταιριών όπου έχει μεγάλα συμφέροντα, απαιτεί να αποσταθεροποιηθούν όλες οι κυβερνήσεις που δε συμβαδίζουν με την πολιτική του ιμπεριαλισμού, όπως συμβαίνει με τις χώρες που συνορεύουν με την Κολομβία: Βενεζουέλα, Νικαράγουα και Ισημερινό. Η προβοκάτσια αυτή επεκτείνεται και ενάντια στην κυβέρνηση της Βολιβίας και την επαναστατική Κούβα.

Η Κολομβιανή κυβέρνηση έχει ως παράδειγμα την ιμπεριαλιστική δράση του Μπους ενάντια στο Ιράκ και το Αφγανιστάν και είναι ολοφάνερο ότι ο πολεμικός επεμβατισμός που υποστηρίζει ο Ουρίμπε ακολουθεί τις οδηγίες των ΗΠΑ. Στην ουσία η Κολομβία δρα κάτω από τις διαταγές του Αμερικανικού Στειτ Ντιπάρτμεντ, όπως το «Ισραήλ της Αμερικής», και προσπαθεί να δημιουργήσει και να καλλιεργήσει ένα ασταθές και πολεμικό κλίμα, ενώ παράλληλα κατηγορεί τη Βενεζουέλα ότι αποτελεί μια τρομοκρατική απειλή στην περιοχή προκειμένου να διευκολύνει ένα πολιτικό και στρατιωτικό πραξικόπημα των ΗΠΑ ενάντια στον πρόεδρο Ούγκο Τσάβες Φρίας.

Η εξωτερική πολιτική του Ουρίμπε είναι μια πολιτική και οικονομική καταστροφή για την Κολομβία και μια πραγματική προσβολή για τις δημοκρατικές και προοδευτικές αρχές που είναι μέρος της ιστορίας μας και των λαϊκών παραδόσεων μας, τις οποίες αγνοεί και καταπατά η φιλοπόλεμη και μιλιταριστική κυβέρνηση Ουρίμπε, δίνοντας κάθε δικαίωμα στον πρόεδρο Κορέα να προβεί σε ενέργειες για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας του Ισημερινού κάνοντας επίσημα διαβήματα προς τη διεθνή κοινότητα για τις καταστροφικές ενέργειες της κυβέρνησης Ουρίμπε-Μπους.

Είναι ολοφάνερη η οργή και το μίσος απέναντι στους επαναστάτες του από τη μεριά της κυβέρνησης Μπους-Ουρίμπε και των στρατιωτικών που ελέγχουν τις στρατιωτικές βάσεις της Manta και της Tres esquinas, οι οποίοι εφαρμόζουν το «Σχέδιο Κολομβία» και την «Πρωτοβουλία για την Περιοχή των Άνδεων» που σχεδιάστηκαν από το Πεντάγωνο από την εποχή του πρώην προέδρου Κλίντον. Την οργή τους τη γέννησε η άρνηση των κυβερνήσεων του Ισημερινού και της Βενεζουέλας να συνδεθούν με τα πολιτικά και στρατιωτικά σχέδια τους που επιδιώκουν να μετατρέψουν την εσωτερική σύγκρουση που μαίνεται στην Κολομβία για πάνω από 40 χρόνια σε σύγκρουση μεταξύ των χωρών της περιοχής. Σήμερα ο Ουρίμπε και ο Μπους , αδιαφορώντας για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση που έχουν περιέλθει οι μάζες λόγω της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, φωνάζουν, προσπαθώντας να πείσουν, ότι ο λαός δεν αντιτίθεται στην κυριαρχία τους. Η οργή τους τροφοδοτείται από την άρνηση των παραπάνω κυβερνήσεων να υποταχθούν στα μονοπώλια και στις παρεμβάσεις της DEA, της CIA και άλλων επικίνδυνων ιμπεριαλιστικών μυστικών υπηρεσιών.

Ο θάνατος του διοικητή και συντρόφου Ραούλ Ρέγες, εκτέθηκε σαν ένα πολεμικό τρόπαιο, όπως είχε συμβεί και με τον Γκαλάν, κάνοντας όμως μεγαλύτερη τη λίστα των λαϊκών ηρώων που έδωσαν τη ζωή τους εμπνεόμενοι από τα ιδανικά του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση στην Κολομβία, για τα συμφέροντα των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευομένων από το κεφάλαιο, για την ανεξαρτησία των εθνών από την κυριαρχία του ιμπεριαλισμού, για την αλληλεγγύη και τη φιλία μεταξύ των λαών της Λατινικής Αμερικής.

Η εξέχουσα επαναστατική δράση του συντρόφου Ρέγες συνεχίζει να ζει μέσα από τον αμείλικτο αγώνα του FARC και όλων των επαναστατών που αγωνίζονται με κάθε μορφή πάλης για τη νίκη ενάντια στο έγκλημα, την ατιμία, τις απαγορεύσεις και τις άλλες μάστιγες που εκπροσωπεί το φιλοιμπεριαλιστικό καθεστώς της ολιγαρχίας της Κολομβίας το οποίο έχει καταδικαστεί πολλές φορές για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας από το Παναμερικανικό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων όπως στην περίπτωση της γενοκτονίας της Πατριωτικής Ένωσης.

Καλούμε όλες τις κοινωνικές, πολιτικές, δημοκρατικές, προοδευτικές και αριστερές οργανώσεις, καθώς και όλους τους πραγματικούς πατριώτες, να καταγγείλουν αυτή τη μεγάλης έκτασης σύγκρουση στην περιοχή που μπορεί να εξελιχθεί σε σφαγή. Παράλληλα το ότι ο Ουρίμπε πνίγεται στον οχετό των παραπολιτικών διεργασιών και η οικονομική κρίση απειλούν να ξεσκεπάσουν την απάτη των μαγικών αποτελεσμάτων της «δημοκρατικής ασφάλειας» και την ενίσχυση των μονοπωλίων μέσω των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που αυξάνουν την ανεργία και την πείνα.

Καλούμε όλους τους υποστηρικτές του αγώνα για τη δημοκρατία και τα οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα του λαού να αντιπαρατεθούν με αποφασιστικότητα στην πολιτική της διεθνούς τρομοκρατίας των ΗΠΑ που εφαρμόζεται από τον Ουρίμπε με σοβαρές συνέπειες για τις καλές οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των λαών, μια πολιτική η οποία επιτείνει την ήδη κακή κατάσταση των Κολομβιανών εργατών και των παραμεθόριων περιοχών εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των εθνικών και διεθνών μονοπωλίων για τα οποία συμφέροντα ο Ουρίμπε εργάζεται σαν ένας πιστός υπηρέτης του Λευκού Οίκου και του Μπους.
Ο λαός δε χρειάζεται να υποφέρει από τα αποτελέσματα της ανεργίας και της φτώχειας που φέρνουν οι φιλοπόλεμες περιπέτειες της κυβέρνησης του Ουρίμπε, ο οποίος με αναπτερωμένο το ηθικό πιστεύει ότι ήρθε το τέλος του αντάρτικου κινήματος και ότι η πολεμική μηχανή του Πενταγώνου ολοκλήρωσε το επιδρομικό της έργο ενάντια στις γειτονικές χώρες

Απορρίπτουμε τον επικίνδυνο σοβινισμό που προωθείται από τα ΜΜΕ, τα οποία διευθύνονται από το κράτος και την ολιγαρχία, για να δικαιολογηθεί η πολεμοκαπηλεία και η επίθεση ενάντια στις γειτονικές χώρες. Ο Ουρίμπε δεν ενσαρκώνει την εθνική ενότητα ούτε αντιπροσωπεύει όλους τους Κολομβιανούς, αντιπροσωπεύει το φασιστικό σχέδιο «Κοινοτικό Κράτος» με τη «δημοκρατική ασφάλεια» του, τα οποία σχεδιάστηκαν από τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό.

Το ηθικό στη μάχη αναπτερώνεται γνωρίζοντας τα μηνύματα και τις πράξεις αλληλεγγύης προς το FARC και τις άλλες οργανώσεις τις οποίες έχουν δημιουργήσει οι Κολομβιανοί για να αγωνιστούν ενάντια στους εχθρούς της τάξης τους, και βεβαιώνουμε ότι αυτές οι αδελφές και αλληλέγγυες οργανώσεις, αυτές οι δημοκρατικές κυβερνήσεις, δε θα πτοηθούν και θα επιμείνουν στους στόχους της κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης, τη λαϊκή κυριαρχία και το σοσιαλισμό, για τη φιλία ανάμεσα στους λαούς όλων των χωρών της Αμερικής μας.
Ζήτω η ενότητα των λαών της Λατινικής Αμερικής!

Ζήτω η ειρήνη ανάμεσα στους λαούς και τα έθνη!

Κάτω ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός και οι λακέδες του!

Κάτω το «Σχέδιο Κολομβία»!

Κάτω η κυβέρνηση Ουρίμπε!

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟΥ-ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΕΚΟΥΑΔΟΡ

"Οργισμένη απόρριψη της εγκληματικής στάσης, της δουλικής και προκλητικής κυβέρνησης του Αλβάρο Ουρίμπε"

Για μια ακόμη φορά, η κυβέρνηση του Αλβάρο Ουρίμπε εισέβαλλε με το στρατό και την αστυνομία στο έδαφος της χώρας μας για να διαπράξει μια νέα και αισχρή σφαγή, αυτή τη φορά ενάντια σε μια φάλαγγα ανταρτών που ανήκαν στις Ένοπλες Επαναστατικές Δυνάμεις της Κολομβίας (FARC) και το αποτέλεσμα αυτής της εγκληματικής πράξης είναι ότι θρηνούμε τη δολοφονία του διοικητή των ανταρτών Ραούλ Ρέγες, καθώς και άλλων γενναίων γιων και θυγατέρων του Κολομβιανού λαού.

Αυτό το γεγονός αποτελεί μια πράξη κατάφορης παραβίασης της εθνικής κυριαρχίας, μια επίθεση ενάντια στον Ισημερινό και το λαό του, μια διεστραμμένη προβοκατόρικη ενέργεια για να επέμβει στη διαδικασία της ανθρωπιστικής ανταλλαγής αιχμαλώτων πολέμου στην Κολομβία. Άλλη μια προσπάθεια να ενταθεί η αντιδραστική βία, προκειμένου να μετατραπεί σε υπόθεση της ευρύτερης περιοχής η σύγκρουση μεταξύ της κυβέρνησης και του Κολομβιανού λαού. Αποκαλύπτεται η εγκληματική, φιλοπόλεμη φύση του καθεστώτος Ουρίμπε που είναι δουλικό απέναντι στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό ο οποίος χρησιμοποιεί τις στρατιωτικές του εγκαταστάσεις στην Κολομβία, όπως είναι η βάση της Manta και η βάση της Tres Esquinas, για να εφαρμόσει τα σχέδια του.

Για τους επαναστάτες, για του εργάτες και τους λαούς του Ισημερινού και της Κολομβίας, η απώλεια του Ραούλ Ρέγες και των συντρόφων του είναι πολύ μεγάλη, γιατί ο αγώνας του εμπνεόταν από τα ιδανικά της αλλαγής, της ελευθερίας, της πραγματικής δημοκρατίας για τους φτωχούς, τους καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους της χώρας τους. Η τίμια και υποδειγματική επαναστατική του δράση είχε στόχο μια ελεύθερη και κυρίαρχη Κολομβία και για αυτό το λόγο ο αγώνας θα συνεχιστεί αδιάκοπα μέχρι τη νίκη.

Το Μαρξιστικό-Λενινιστικό ΚΚ Εκουαδόρ καλεί όλες τις κοινωνικές, πολιτικές, δημοκρατικές, προοδευτικές και αριστερές οργανώσεις και τους πατριώτες, να δοξάσουν και να τιμήσουν τη μνήμη των πεσόντων πατριωτών, να κινητοποιηθούν και να καταγγείλουν την παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας μας από τη μεριά της εγκληματικής και αντιδραστικής κυβέρνησης του Ουρίμπε και να επιδιώξουν την καταδίκη και την επιβολή κυρώσεων από τη διεθνή κοινότητα για αυτές τις θηριωδίες.

Την ίδια στιγμή, στηρίζουμε τις ενέργειες της κυβέρνησης του Ισημερινού για την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας, να καταγγείλει και να απαιτήσει την τιμωρία της κυβέρνησης της Κολομβίας για την παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δικαιώματος στη ζωή.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον Κολομβιανό λαό ο οποίος συνεχίζει τον αγώνα με στόχο την κοινωνική και εθνική απελευθέρωση, για μια σοσιαλιστική πατρίδα.

Galo Oswaldo Palacios

Εκπρόσωπος του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Εκουαδόρ
3 Μαρτίου, 2008


ΙΣΠΑΝΙΑ

H δικαστική πολιτική του Θαπατέρο στην υπηρεσία του Λαϊκού Κόμματος

Οι δικαστές του Εθνικού Δικαστηρίου (Audiencia Nacional), κατόπιν αιτήματος της κυβέρνησης του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Εργατών (PSOE), αποφάσισαν να αναστείλουν για τουλάχιστον 3 χρόνια τη λειτουργία του κόμματος «Βασκική Εθνικιστική Δράση» (AΝV) και του ΚΚ της Χώρας των Βάσκων (PCTV), το κλείσιμο των γραφείων τους και το πάγωμα των τραπεζικών τους λογαριασμών, εμποδίζοντας τη συμμετοχή τους στις γενικές εκλογές στις 9 Μαρτίου. Η αναστολή της λειτουργίας τους, που είναι το πρώτο βήμα για να τεθούν εκτός νόμου, έγινε με το πρόσχημα της υποτιθέμενης σύνδεσης των δύο αυτών πολιτικών σχηματισμών με το εκτός νόμου Μπατασούνα και την ΕΤΑ. Επιπρόσθετα, πολλοί άνθρωποι συνελήφθησαν στα πλαίσια της κλιμάκωσης της καταπίεσης με την κατηγορία του μέλους του Μπατασούνα.

Η απόφαση του δικαστηρίου, η οποία αφήνει χωρίς καμιά πολιτική εκπροσώπηση το 20% περίπου του εκλογικού σώματος των βάσκων, είναι απλά μια γελοία πρόφαση για την περιστολή των αστικών δημοκρατικών ελευθεριών και κλείνει άλλη μια πόρτα για τη λύση μέσω των διαπραγματεύσεων του βασκικού ζητήματος. Όπως συμβαίνει με κάθε αντιδημοκρατική επίθεση, η απόφαση του Εθνικού Δικαστηρίου δεν έχει να κάνει με τη δικαιοσύνη, αλλά με τα εκλογικά συμφέροντα: παραδόξως, μετά από πολλά χρόνια που το Λαϊκό Κόμμα ζητά μάταια να τεθούν εκτός νόμου τα δύο βασκικά κόμματα, ενώ παράλληλα ο Θαπατέρο αρνιόταν να κάνει κάτι τέτοιο, τώρα η κυβέρνηση του PSOE αποφάσισε, ενώ η προεκλογική περίοδος είναι σε εξέλιξη, να θέσει εκτός νόμου τα δύο βασκικά κόμματα. Ο πανικός πριν τις εκλογικές δημοσκοπήσεις, οι πιέσεις του Λαϊκού Κόμματος (PP) και οι φασιστικές απειλές της Συνόδου των Επισκόπων επηρέασαν το PSOE και το έσπρωξαν να κατευνάσει την αντιδραστική δεξιά. Αυτό το μέτρο στοχεύει στο να εμφανιστεί ο Θαπατέρο στους ψηφοφόρους ως περισσότερο συντηρητικός και αντιδραστικός, ως υπερασπιστής του «ισπανισμού» και εγγυητής της μοναρχίας και του Συντάγματος της, ως πρόεδρος με πυγμή, και ως τέτοιος να περιμαζέψει μια χούφτα ψήφων από τους συντηρητικούς κύκλους.
Αλλά η απόφαση του PSOE, η οποία υπαγορεύτηκε από τους άθλιους ψηφοθηρικούς υπολογισμούς του, δεν έχει μόνο βραχυπρόθεσμες συνέπειες: είναι ένα ακόμα βήμα για την περιστολή ελευθεριών, την ποινικοποίηση και την καταπίεση όποιου θέτει υπό αμφισβήτηση την πραγματικότητα της Ισπανίας η οποία προέκυψε από τη μετάβαση του 1978 και την αποκατάσταση της φρανκικής μοναρχίας. Η στάση του Θαπατέρο αποτελεί μια αλλαγή κατεύθυνσης προς τις θέσεις της αντιδραστικής Δεξιάς, υιοθετώντας τα λόγια και τις ενέργειες του νέο-φασιστικού Λαϊκού Κόμματος (PP): ενώ στρέφεται ενάντια σε αυτούς που αποκαλεί «βίαιους Βάσκους», ανέχεται τις διαδηλώσεις των φασιστικών ομάδων στην Ισπανία, που δολοφονούν και μένουν ατιμώρητοι, και οι οποίοι ολοένα αποθρασύνονται. Από την άλλη μεριά, το PSOE έχει αφιερωθεί στο να απαγορεύει και να καταστέλλει τις διαδηλώσεις των αντιρατσιστών και αντιφασιστών, και θεωρεί το Λαϊκό Κόμμα (PP), το οποίο είναι μια πραγματική φωλιά των φασιστών που νοσταλγούν το παλιό καθεστώς, σαν ένα κόμμα που πληρεί τις προδιαγραφές της αστικής δημοκρατίας και της μοναρχίας.

Δεν ανήκει, όμως, όλη ευθύνη στον Θαπατέρο: η στάση της ΕΤΑ στρώνει το δρόμο για την πολιτική καταπίεση, κλείνει την πόρτα στο διακανονισμό της διαμάχης μέσω των διαπραγματεύσεων, η αλαζονεία της δικαιολογεί στα μάτια ενός μεγάλου ποσοστού των ψηφοφόρων το φασιστικό PP και την καταπιεστική στάση του PSOE και δίνει έδαφος στο κράτος για τη διεύρυνση της καταπίεσης κάθε προοδευτικού αριστερού κινήματος. Επιπλέον, η πολιτική κατάσταση στη χώρα και η θλιβερή στάση ("contemporizadora") της IU («Ενωμένη Αριστερά»), το οποίο δε μπορεί να κάνει τίποτα άλλο από παράπονα προκειμένου να μην απομακρυνθεί πολύ από το PSOE με το οποίο έχουν μεγάλο πολιτικό συμφέρον, υπογραμμίζει και πάλι την έλλειψη μιας πολιτικής οντότητας η οποία θα εκπροσωπεί τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του λαού της Ισπανίας. Ενώ η κρίση διογκώνεται οι δυνάμεις των εργατών και του λαού, οι δυνάμεις της αριστεράς συνεχίζουν να είναι διασκορπισμένες, χωρίς να επεξεργάζονται ένα κοινό σχέδιο.

Το ΚΚΙ (μ-λ) απαιτεί για μια ακόμα φορά τον τερματισμό της πολιτικής της καταπίεσης του εθνικού κινήματος των Βάσκων, που σημαίνει τον τερματισμό των συλλήψεων και της ποινικοποίησης των κομμάτων, και καλεί να ανοίξει ένας διάλογος με στόχο την εύρεση μιας δημοκρατικής και ειρηνικής λύσης στο βασκικό ζήτημα. Αλλά το ΚΚΙ (μ-λ) δε θέλει να καλλιεργήσει αυταπάτες στο λαό της Ισπανίας: Μόνο με ένα πλατύ ενωτικό κίνημα, δημοκρατικό και πραγματικά αριστερό, μπορούμε να πορευθούμε για την κατάκτηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, όπως είναι το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών. Στο μεταξύ, η συμμαχία PP-PSOE, με την ανεκτίμητη υποστήριξη της IU, θα διατηρήσει ανέπαφη τη φρανκική μοναρχία και το Σύνταγμα της, καθώς και τα κρατικά όργανα καταπίεσης προκειμένου να εμποδίζουν την ενότητα των εργατών και του λαού της Ισπανίας.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΟΜΟ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ PCTN ΚΑΙ ANV

ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

Εκτελεστική Επιτροπή του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ)

Μαδρίτη, 14 Φεβρουαρίου, 2008

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η «ανεξαρτησία»-απόσχιση του Κοσόβου από τη Σερβία: έργο των ιμπεριαλιστών και προϊόν της όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων

Ιωσήφ Στάλιν: 56 χρόνια από το θάνατό του

Σοσιαλισμός-ταξική πάλη στη Σοβιετική Ένωση (1936-1953): αμφισβήτηση, παραποιήσεις και κατασυκοφάντησή του (συνέχεια από το φ.267)

ΚΚ Κολομβίας (μ-λ): Οι Αμερικάνοι αποσταθεροποιούν την περιοχή, ο λαός του Ισημερινού υπερασπίζεται την εθνική του κυριαρχία

Μ-Λ ΚΚ Εκουαδόρ: "Οργισμένη απόρριψη της εγκληματικής στάσης, της δουλικής και προκλητικής κυβέρνησης του Αλβάρο Ουρίμπε"

Ισπανία: Η δικαστική πολιτική του Θαπατέρο στην υπηρεσία του Λαϊκού Κόμματος (ανακοίνωση του ΚΚ Ισπανίας (μ-λ))

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55