Εφημερίδα Ανασύνταξη
Θέσεις
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρ. Φύλ. 270 15-31/3/2008Αρ. Φύλ. 270 15-31 Μάρτη 2008
Μεγάλες μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις ενάντια στο αντιασφαλιστικό τερατούργημα της κυβέρνησης Καραμανλή
Πάνω από 1.000.000 εργαζόμενοι σε όλη τη χώρα διαδήλωσαν-απαίτησαν την απόσυρσή του

Στην πανελλαδική απεργία που κήρυξαν οι ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στις 19 Μάρτη με αίτημα την απόσυρση του αντιασφαλιστικού τερατουργήματος που έφερε η κυβέρνηση Καραμανλή προς συζήτηση-ψήφιση στη Βουλή συμμετείχαν πολλές εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι σ’ όλη τη χώρα που κατά υπολογισμούς των συνδικάτων ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο.

Η χώρα απ’ άκρη σ’ άκρη την ημέρα της απεργίας νέκρωσε, ενώ είχε ήδη παραλύσει από τις πολυήμερες απεργίες των εργαζομένων στις Τράπεζες, τη ΔΕΗ και την τοπική Αυτοδιοίκηση. Πολλές πόλεις βυθίστηκαν για ώρες στο σκοτάδι και οι μεγάλες πόλεις είχαν μετατραπεί σε χωματερές σκουπιδιών.

Η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή και τα ΜΜΕ εξαπόλυσαν μια χωρίς προηγούμενο δυσφημιστική εκστρατεία κατά των εργαζομένων στη ΔΕΗ και στην καθαριότητα, κατηγορώντας τους για τη δύσκολη κατάσταση στις πόλεις, ενώ η ίδια ήταν εκείνη που έφερνε και φέρνει, αποκλειστικά και μόνο, την ευθύνη. Δε δίστασε ακόμα να δώσει εντολή στη διοίκηση να προχωρήσει σε προγραμματισμένες σκόπιμες διακοπές ρεύματος με στόχο τη δημιουργία αρνητικού κλίματος σε βάρος των απεργών εργαζομένων στη ΔΕΗ, στα διαβόητα «ρετιρέ», όπως δυσφημιστικά τα αποκαλούσε.

Όμως οι προσπάθειες της κυβέρνησης-ΜΜΕ κατασυκοφάντησης των απεργών έπεσαν κυριολεκτικά στο κενό, αφού το Ασφαλιστικό ενδιέφερε και ενδιαφέρει όλους τους εργαζόμενους και επομένως οι απόπειρες να στρέψει τον ένα κλάδο εργαζομένων ενάντια στον άλλο ήταν καταδικασμένες σε αποτυχία.

Ήταν τόσο δύσκολη η κατάσταση της κυβέρνηση που ο Καραμανλής αναγκάστηκε να επιστρατεύσει και το τελευταίο του χαρτί: την υπηρετριούλα του κεφαλαίου σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα και το «Ριζοσπάστη» για να συκοφαντήσει τον αγώνα των εργαζομένων της ΔΕΗ. Κατά τη διάρκεια της απεργίας της ΔΕΗ καθημερινά αναμασούσαν τις περί «ρετιρέ» συκοφαντίες της αντιδραστικής κυβέρνησης και των ΜΜΕ, μιλώντας ακόμα, με το απύθμενο θράσος του ξετσίπωτου προδότη, περί «συνδικαλισταράδων» της ΔΕΗ που «κάνουν αγώνα, τώρα που θίγονται κάποιοι της ΔΕΗ!… Είναι προκλητικοί οι συνδικαλισταράδες της ΔΕΗ!» («Ρ» 8/3/2008, σελ.32).

Ξεσάλωσαν εντελώς οι πράκτορες του κεφαλαίου σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ και ξεπερνώντας κατά πολύ το δάσκαλό τους Νικήτα Χρουστσόφ, μετατράπηκαν, μετά περί «συνδικαλισταράδων», σε ντουντούκες-μεγάφωνα των ντόπιων καπιταλιστών και ξετσίπωτοι λακέδες τους.

Τις ίδιες μέρες ακολουθεί η βρωμερή φιλοΚαραμανλική επίθεση της Παπαρήγας στο σωστό σύνθημα της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ «σας χαρίζομε το ΙΚΑ σας» και το «σήμερα το πρωί τους άκουγα: «εμείς δεν γινόμαστε ΙΚΑ»» («Ρ» 8/3/2008, σελ. 14), που απλά έκφραζε απ’ τη μια ότι δεν πρόκειται να επιτρέψουν ν’ αρπάξει τα χρήματα του Ταμείου τους η κυβέρνηση Καραμανλή και να το καταντήσει χρεοκοπημένο ΙΚΑ και απ’ την άλλη η ενοποίηση των Ταμείων να γίνει προς τα πάνω και όχι προς τα κάτω δηλ. να υποβιβαστούν όλα τα Ταμεία στο θλιβερό επίπεδο του υπερχρεωμένου-χρεοκοπημένου απ’ το αστικό κράτος-καπιταλιστές βιομηχάνους ΙΚΑ όπως το επιδιώκει η κυβέρνηση Καραμανλή η οποία στόχο της έχει να λεηλατηθούν τα πλεονασματικά Ταμεία που ως τώρα έχουν γλιτώσει τη λεηλασία και τα χρήματά τους να γεμίσουν τις τσέπες των «γαλάζιων κουμπάρων» μαφιόζων.

Η μαζική και μαχητική συγκέντρωση της Αθήνας υπήρξε κατά κοινή ομολογία η μεγαλύτερη ίσως των τελευταίων δεκαετιών με μοναδική παραφωνία την ξεχωριστή απεργοσπαστική, προς όφελος του κεφαλαίου και στην υπηρεσία της κυβέρνησης Καραμανλή, συγκέντρωση του ΠΑΜΕ. Η κεντρική συγκέντρωση ξεπέρασε τις 120 χιλιάδες εργαζόμενους παρά την ξεχωριστή απεργοσπαστική συγκέντρωση των ρεφορμιστών του ΠΑΜΕ, που σε όγκο ήταν περίπου το 1/5 της κεντρικής συγκέντρωση της ΓΕΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, παρά τα γκεμπελίστικα ψεύδη των εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ που ισχυρίζονται ότι τάχα η κεντρική τους συγκέντρωση στην Αθήνα «ξεπέρασε σε όγκο την αντίστοιχη που διοργάνωσαν οι εκπρόσωποι του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού» («Ρ» 22/3/2008, σελ. 13), ενώ άλλη ανακοίνωση του ΠΑΜΕ προς τα διεθνή ΜΜΕ διπλασιάζει το ψεύδος σημειώνοντας ότι «η πλειοψηφία των διεθνών ΜΜΕ αναφέρεται αποκλειστικά στη ΓΣΕΕ και στις συγκεντρώσεις της. Οι συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ δεν αναφέρεται, ενώ είναι γνωστό ότι η μεν συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στην Αθήνα ήταν τουλάχιστον διπλάσια απ’ όλες τις άλλες και στην υπόλοιπη Ελλάδα ήταν τουλάχιστον πενταπλάσιες σε μέγεθος από συγκεντρώσεις άλλων συνδικάτων.» («Ρ» 21/3/2008, σελ.5).


Το έκτρωμα για το Ασφαλιστικό ψηφίστηκε κατ’ άρθρο απ’ την κυβέρνηση

Ο αγώνας των εργαζομένων συνεχίζεται

Παρά την δικαιολογημένα μεγάλη οργή και τις πρωτοφανείς σε έκταση διαμαρτυρίες που έχει ξεσηκώσει η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή στα εκατομμύρια των εργαζομένων σ’ όλη τη χώρα με το έκτρωμα που παρουσίασε για το Ασφαλιστικό, προχώρησε στην κατ’ άρθρο συζήτηση του νομοσχεδίου και ψήφισή τους μόνο απ΄ τους βουλευτές της, ενώ εκκρεμεί-αναβλήθηκε η ψήφιση στο σύνολό του.

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να προχωρήσει στην ψήφισή του με στόχο όχι βέβαια τη «λύση» του Ασφαλιστικού αλλά αντίθετα με δυο άλλους στόχους: α) την πλήρη κατεδάφιση του συνόλου των κατακτήσεων όλων ανεξαιρέτως των εργαζομένων και β) την ολοκληρωτική καταλήστευση εκείνων των Ταμείων που έχουν πλεόνασμα.

Οι εργαζόμενοι απ’ την πλευρά τους συνεχίζουν με διάφορους τρόπους τις διαμαρτυρίες τους (απεργίες, συγκεντρώσεις, συλλογή υπογραφών για δημοψήφισμα, κλπ.).

Όμως ένα καίριο και βασικό ερώτημα πλανάται στις γραμμές τους που χρειάζεται απάντηση: γιατί δεν κατέστη δυνατό παρά τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις να πετύχουν την απόσυρση αυτού του αντιασφαλιστικού τερατουργήματος και ποιος φέρει την ευθύνη;

Τρεις είναι οι κύριοι λόγοι-αιτίες που δεν μπόρεσαν οι εργαζόμενοι να αποκρούσουν την κυβερνητική επίθεση:

Α. Ο πρώτος λόγος ήταν η στάση των ρεφορμιστών συνδικαλιστών ηγετών. Την πρώτη και κύρια ευθύνη – πέρα απ’ τη χλιαρή αντίδραση και το ρόλο των κομμάτων της αντιπολίτευσης – που δεν έγινε δυνατό να αποκρουστεί η πιο βίαιη επίθεση που δέχθηκαν ποτέ ως τώρα οι εργαζόμενοι τη φέρουν ακέραιη οι ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και εκείνοι των ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ (στους αντιδραστικούς της ΔΑΚΕ δεν χρειάζεται να αναφερθούμε γιατί είναι πασίγνωστος ο ρόλος τους).

Οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και ξεχωριστά των ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ γνώριζαν και καταλάβαιναν πολύ καλά ότι το σύνολο των εκατομμυρίων εργαζομένων είναι αντίθετο με το νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό αφού τους θίγει όλους άμεσα επειδή κατεδαφίζει τα πάντα: αυξάνει τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, χτυπάει ιδιαίτερα τις γυναίκες, μειώνει δραστικά τις συντάξεις από 200 – 500 Ευρώ, κλπ, κλπ.

Επομένως το έδαφος για την ανάπτυξη και κλιμάκωση μαζικών μαχητικών κινητοποιήσεων ήταν όχι απλά κατάλληλο αλλά καταλληλότατο.

Επίσης γνώριζαν ότι χωρίς την κλιμάκωση των αγώνων με συντονισμένες και περισσότερες απεργιακές κινητοποιήσεις δεν ήταν δυνατή η απόκρουση της κυβερνητικής επίθεσης και επομένως η απόσυρση του νομοσχεδίου- έκτρωμα.

Οι εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και εκείνοι των ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ δεν έπραξαν, ως όφειλαν, το αυτονόητο: να πολλαπλασιάσουν και να κλιμακώσουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων πριν και κατά τη διάρκεια της κατάθεσης του νομοσχεδίου στη Βουλή αλλά και μετά. Έτσι πρόδωσαν τον αγώνα εκατομμυρίων εργαζομένων.

Είναι φανερό πως μια κλιμάκωση των απεργιακών κινητοποιήσεων πριν την κατάθεση και κατά τη διάρκεια της κατ’ άρθρο συζήτησής του, με τη μεγάλη και πρωτοφανή ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ που είχαν οι απεργιακές κινητοποιήσεις που έγιναν, θα τσάκιζε τους ψευτοπαλλικαρισμούς της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή και μάλιστα σε μια στιγμή που αυτή αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα σε όλα τα επίπεδα και δεν έχει καθόλου τη στήριξη της λαϊκής πλειοψηφίας γενικότερα μα ούτε καν και εκείνης των δικών της ψηφοφόρων.

Β. Ένας δεύτερος σοβαρός λόγο υπήρξε η υπονόμευση και ματαίωση της ΕΝΟΤΗΤΑΣ των απεργιακών κινητοποιήσεων και κατ’ επέκταση της ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑΣ τους, - προϋποθέσεις εντελώς απαραίτητες για την αποτελεσματικότητα των αγώνων και τη νίκη.

Προς αυτή την κατεύθυνση η κυβέρνηση Καραμανλή επιστράτευσε και τώρα, όπως και καθόλη τη διάρκεια της προηγούμενης 4ετίας, τους ρεφορμιστές εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ με τις ξεχωριστές, απεργοσπαστικού χαρακτήρα, συγκεντρώσεις. Μ’ αυτή την απεργοσπαστική τακτική τους οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ κινούνται δεξιότερα – στα πλαίσια του ρεφορμισμού –απ’ τους ρεφορμιστές ηγέτες των άλλων συνδικαλιστικών παρατάξεων.

Τρεις παρατηρήσεις:

Πρώτο, είναι απεργοσπαστικού χαρακτήρα οι ξεχωριστές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, αφού δεν πρόκειται για μια οποιαδήποτε συγκέντρωση οργανωμένη απ’ τους ηγέτες του αλλά για πανελλαδική απεργιακή κινητοποίηση που επιπλέον δεν έχει κηρύξει το ΠΑΜΕ αλλά οι ρεφορμιστές ηγέτες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Δεύτερο, οι ξεχωριστές απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ έχουν πάντα ως στόχο τη διάσπαση της ενότητας των απεργιακών κινητοποιήσεων και τη ματαίωση της μαζικότητάς τους για να τις καταστήσουν αναποτελεσματικές.

Τρίτο, η διάσπαση της ενότητας και η ματαίωση της μαζικότητας των κινητοποιήσεων βρίσκονται προφανώς στην υπηρεσία των αντεργατικών σχεδίων της κυβέρνησης, τη διευκολύνουν να περάσει τη αντιλαϊκή-αντεργατική πολιτική της. Τη μαζικότητα φοβάται και τρέμει η κυβέρνηση, γι’ αυτό και οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ φροντίζουν επιπλέον – πέρα απ’ τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις – να μην ενώνονται οι δυο πορείες, ξεκινώντας τη δική τους πορεία χρονικά πολύ νωρίτερα ώστε να μη φανεί ένας μεγαλύτερος όγκος διαδηλωτών – κάνουν ακριβώς αυτό που θέλει η κυβέρνηση Καραμανλή και έχει συμφωνηθεί μαζί τους, εκπληρώνοντας και ακολουθώντας κατά γράμμα τη συμφωνία συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ.

Γ. Ο τρίτος λόγος-αιτία ήταν η λειτουργία του απεργοσπαστικού μηχανισμού της κυβέρνησης. Προς αυτή την κατεύθυνση η κυβέρνηση χρησιμοποίησε τους αντιδραστικούς της ΔΑΚΕ (ΠΟΠ-ΟΤΑ,ΔΕΗ,κλπ.) αλλά και τη Δικαιοσύνη για να βγάλει τις απεργίες «παράνομες και καταχρηστικές».

Όμως η δυσκολία της κυβέρνησης ήταν τόσο μεγάλη που κι’ αυτά τα μέσα φάνηκαν να μην επαρκούν για να πετύχει το σκοπό της δηλ. να προωθήσει το νομοσχέδιο-έκτρωμα. Γι’ αυτό απ τον χώρο των πολιτικών κομμάτων ο Καραμανλής κάλεσε και πάλι στις επάλξεις την πιστή σύμμαχο-στήριγμά του σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα, την ανέβασε στο ΝΔημοκρατικό καραούλι, την τοποθέτησε σε απυρόβλητη σκοπιά και της έδωσε εντολή ν’ ανοίξει πυρ όχι μόνο με Καραμανλικές σφαίρες δηλ. με τις περί «Ρετιρέ» συκοφαντίες ενάντια στους απεργούς της ΔΕΗ αλλά και να προαναγγείλει με στεντόρεια φωνή σε συνέντευξή της στο «Ριζοσπάστη» (14/3/2008, σελ.7-10) αυτό που της υπαγόρευσε η κυβέρνηση Καραμανλή: «αυτό το κίνημα δεν θα έχει κατακτήσεις, καθαρά πράγματα» και πως το νομοσχέδιο αυτό «η κυβέρνηση θα το περάσει», για να φτάσει λίγες μέρες αργότερα, στις 27 Μάρτη στο πλέον απροχώρητο και επαίσχυντο σημείο: να επιτίθεται με πρωτοσέλιδο ο «Ριζοσπάστης» και να στρέφει τα πύρα της η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ όχι στην κυβέρνηση Καραμανλή που περνάει αυτή την ώρα το ασφαλιστικό έκτρωμα αλλά σε ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με πηχυαίο τίτλο: «ΠΑΡΑΠΛΑΝΟΥΝ ΤΟ ΛΑΟ οι ηγεσίες ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ» («Ρ» 27/3/2008, σελ 1). Δύσκολα θα μπορούσαν να βρεθούν στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα πιστότεροι και πιο ξετσίπωτοι λακέδες του κεφαλαίου απ’ τους ντόπιους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές με επικεφαλής την Παπαρήγα και τόσο διάσημες παλλακίδες της νέο-Καραμανλικής φασιστικής Δεξιάς απ’ τα μέλη της ΚΕ του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ.


Το ΠΑΜΕ στη Λάρισα αντικαθιστά το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο

Αποκλείει και διασπά την ενότητα των εργαζομένων

Η τακτική των διασπάσεων του ΠΑΜΕ με τις ξεχωριστές απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις είναι πλέον καθιερωμένη, συμβάλλοντας έτσι άμεσα ή έμμεσα στην εξυπηρέτηση της κυβερνητικής πολιτικής των συνεχών επιθέσεων ενάντια στους εργαζόμενους, ανεξάρτητα και πέρα απ’ την όποια ψευτο«αγωνιστική» φρασεολογία.

Στη Λάρισα η εικόνα είναι πιο προωθημένη: το ΠΑΜΕ αντικαθιστά ολοκληρωτικά το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο, το οποίο ελέγχει ως πλειοψηφία τη διοίκηση.

Με παλιότερη απόφαση της διοίκησης του Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο (των ρεφορμιστών «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ) εντάξανε το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο στο ΠΑΜΕ, καθώς και όλους τους φορείς σωματεία που ελέγχουν, με αποτέλεσμα να καλούνε τους εργαζόμενους στις όποιες κινητοποιήσεις χρησιμοποιώντας το όνομα του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ.

Στα πλαίσια της σημερινής πραγματικότητας για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι τους όποιους αγώνες χρειάζονται τρία πράγματα: 1) ξεκάθαρο στόχο, π.χ. το Ασφαλιστικό, 2) ενότητα των εργαζομένων, και 3) μαζικότητα για να μπορούν ν’ απαντήσουν- αποκρούσουν τις συνεχείς επιθέσεις κυβέρνησης-κεφαλαίου.

Η αντικατάσταση στην πράξη του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρού από το ΠΑΜΕ αποκλείει τη συμμετοχή όλων εκείνων των εργαζομένων που έχουν διαφορετική αντίληψη από το ΠΑΜΕ. Άρα διασπά στην πράξη την ενότητα της πάλης της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων. Η διάσπαση της ενότητας είναι προφανές ότι οδηγεί στη ματαίωση της μαζικότητας των κινητοποιήσεων, που είναι απολύτως απαραίτητη για την επιτυχία των όποιων κοινωνικών αγώνων.

Η όλοι προσπάθεια της αντικατάστασης του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Λάρισας από το ΠΑΜΕ αποσκοπεί σε κομματικά οφέλη και στο μέτρημα των «κουκιών», στους ψήφους, και φυσικά άμεσα ή έμμεσα στη εξυπηρέτηση της κυβερνητικής πολιτικής, πέρα απ’ την όποια ψευτο«αγωνιστική» φρασεολογία.


Ελένη Μουρατίδη

Στις 26 Φλεβάρη συμπληρώθηκαν τρία χρόνια από το θάνατο της επαναστάτριας κομουνίστριας, αντάρτισσας του ένδοξου ΔΣΕ, συντρόφισσας Ελένης Μουρατίδη.

Στη μνήμη της ο σύντροφος στη ζωή και την πάλη Ισαάκ Μουρατίδης προσφέρει 50 Ευρώ.


Οι φοιτητικές εκλογές 9 Απρίλη

Στις 9 Απρίλη αποφασίστηκε τελικά από το απερχόμενο ΚΣ της ΕΦΕΕ να πραγματοποιηθούν οι φοιτητικές εκλογές. Οι φετινές φοιτητικές εκλογές γίνονται πρώτο, ένα χρόνο μετά από τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις φοιτητών-καθηγητών οι οποίες είχαν κλιμακωθεί με καταλήψεις και απεργίες διαρκείας και οδήγησαν στο μπλοκάρισμα της αναθεώρησης του άρθρου 16 του συντάγματος, δεύτερο, με έναν νέο νόμο πλαίσιο ψηφισμένο αλλά καταδικασμένο στην πλειοψηφία των φοιτητών και ο οποίος συναντάει μεγάλες δυσκολίες στην εφαρμογή των διατάξεών του, τρίτο, εν όψει κατάθεσης νέου νομοσχεδίου από το Υπουργείο Παιδείας, αυτή τη φορά για την Πανεπιστημιακή έρευνα και τέταρτο, στο μέσο τεράστιων κινητοποιήσεων της εργατικής τάξης και του λαού ενάντια στην αντι-ασφαλιστική μεταρρύθμιση που προωθεί η κυβέρνηση και η οποία πλήττει και την νεολαία.

Μπροστά στα προβλήματα που ανοίγονται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αλλά και στη συνολικότερη επίθεση της κυβέρνησης στις εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις, οι κυρίαρχες παρατάξεις ΔΑΠ και ΠΑΣΠ για άλλη μια φορά στρώνουν το δρόμο για το πέρασμα των μεταρρυθμίσεων. Σαν γνήσιοι εκφραστές της αστικής πολιτικής μέσα στα πανεπιστήμια, προσπαθούν με κάθε είδους δημαγωγίες να ξεγελάσουν τους νέους ανθρώπους, να πείσουν ότι οι αλλαγές που συντελούνται είναι προς το συμφέρον της νεολαίας! Συγκαλύπτουν την ουσία και το πραγματικό αντιδραστικό περιεχόμενο των αλλαγών που προωθεί η κυβέρνηση. Αποτελούν το μόνιμο εμπόδιο απέναντι σε κάθε προσπάθεια για την ενημέρωση και την ενεργοποίηση των φοιτητών για την αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών. Με τις πρακτικές και τη δράση τους υποσκάπτουν κάθε συλλογική διαδικασία.

Την ίδια ώρα η ΠΚΣ -η παράταξη της σοσιαλδημοκρατικής «Κ»ΝΕ- έχοντας προσφέρει πολλές υπηρεσίες στο σύστημα στο παρελθόν με αποκορύφωμα την καταγγελία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το ’73 ως δημιούργημα 300 προβοκατόρων αποτελεί τον βασικό ανασταλτικό παράγοντα ενεργοποίησης των φοιτητικών συλλόγων και έχει εξελιχθεί από ένα ρεφορμιστικό σε ένα συντηρητικό αντιδραστικό μόρφωμα. Πέρυσι κράτησε εχθρική στάση απέναντι στις καταλήψεις – ήταν ενάντια σε αυτές και τις καταπολέμησε - κινήθηκε σε πλήρη ευθυγράμμιση και συμμαχία-συνεργασία με την κυβερνητική ΔΑΠ (ΝΔ): «οι καταλήψεις προωθήθηκαν από τις δυνάμεις των ΕΑΑΚ-ΔΙΚΤΥΟΥ» («Ρ» 31/5/2006, σελ.12). Η ΠΚΣ όχι μόνο τάχθηκε κατά των καταλήψεων, αλλά και κατηγόρησε τις «δυνάμεις των ΠΑΣΠ-ΣΥΝ-ΕΑΑΚ που θεοποιούν τη μορφή της κατάληψης» («Ρ» 28/5/2006,σελ.12). Μάλιστα τότε οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες της «Κ»ΝΕ αυτογελοιοποιούμενοι ισχυρίζονταν πως: «καταλήψεις και απεργίες διαρκείας στην παρούσα φάση ανάπτυξης του κινήματος στέλνουν τους φοιτητές στα σπίτια τους» («Οδηγητής», Ιούνης 2006, σελ. 6). Ήταν η πρώτη παράταξη που επιδίωξε συνάντηση με το νέο Υπουργό Παιδείας Στυλιανίδη ενώ και φέτος έχουν ξεκάθαρα εχθρική στάση προς τις κινητοποιήσεις κα τους φοιτητικούς αγώνες: «Στην Πάτρα, για παράδειγμα, [ΠΑΣΠ, ΕΑΑΚ, ΔΙΚΤΥΟ] σταμάτησαν τα μαθήματα για τις επόμενες μέρες ...οδηγώντας έτσι τις σχολές να «νεκρώσουν»» («Ριζοσπάστης», 16/3/2008, σελ. 14). Η ΠΚΣ συμμετέχει ενεργά στις απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ. Η φιλοκυβερνητική στάση της «Κ»ΝΕ στα Πανεπιστήμια της έχει δημιουργήσει σοβαρά εσωοργανωτικά προβλήματα μετά την περσινή εκπαραθύρωση του Γραμματέα της εν μέσω κινητοποιήσεων και τις αποχωρήσεις πολλών μελών της, τα προβλήματα συνεχίζονται και φέτος όπου οι καθοδηγητές της «Κ»ΝΕ αναγκάστηκαν να καθαιρέσουν άτομα από το Κ.Σ. ενώ το «Κ»ΚΕ προχώρησε και σε διαγραφές στελεχών του στη νεολαία.

Τα σχήματα της ΕΑΑΚ και η λεγόμενη «Αριστερή Ενότητα» αν και είχαν σημαντική αγωνιστική στάση πέρυσι αδυνατούν να δώσουν μια πειστική γραμμή αντίστασης στην επίθεση του κεφαλαίου και στις αντιεκπαιδευτικές αλλαγές που δρομολογούνται από την ΕΕ. Και οι δυο αυτοί σχηματισμοί βρίσκονται κάτω από την κυριαρχία χρεοκοπημένων θεωρητικών αναλύσεων διάφορων αντιμαρξιστικών ρευμάτων, δεν ανταποκρίνονται ούτε στις σημερινές συνθήκες ούτε στις πραγματικές δυνατότητες του φοιτητικού κινήματος. Οι ίδιες οι δυνάμεις που συγκροτούν την «Αριστερή Ενότητα» θεωρούν ότι δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες. Χαρακτηριστική η πρόταση της Οργ. Σπουδάζουσας της ΚΟΕ δυο μέρες μετά το φετινό διήμερο της «Αρ. Ενότητας» όπου αναφέρεται σε «πρόσκληση της Αριστερής Ενότητας για διεύρυνσή της (ή και αυτοκατάργησή της) μπροστά σε μια ενδεχόμενη ευρύτερη συνεργασία της φοιτητικής αριστεράς» (η υπογράμμιση δική μας). Καμιά από αυτές τις δυνάμεις δεν κάνει λόγω για ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ ενώ ασαφής παραμένει η γραμμή πάλης τους ενάντια στον ψηφισμένο νόμο πλαίσιο παρά τις όποιες αγωνιστικές κορώνες.

Κάτω από το βάρος της σημερινής κατάστασης, απαραίτητη προϋπόθεση για να βγουν οι φοιτητές στο προσκήνιο, είναι η πάλη για την ανατροπή των αρνητικών συσχετισμών. Είναι απαραίτητη η πάλη ενάντια στην κυβερνητική πολιτική και στα μέτρα που προωθούνται στην εκπαίδευση. Και ο δρόμος αυτός περνάει μέσα από την αναζωπύρωση των συλλογικών διαδικασιών, την συσπείρωση των φοιτητών γύρω από τις γενικές συνελεύσεις και τους φοιτητικούς συλλόγους. Ο δρόμος αυτός περνάει μέσα από την πάλη ώστε να αποκαλυφθεί το αντιδραστικό περιεχόμενο της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ. Απέναντι στις δυνάμεις, όπως η ΠΚΣ-«Κ»ΝΕ που δρουν διασπαστικά, με λογικές εγκλωβισμού και περιχαράκωσης οι φοιτητές πρέπει αντιπαρατάξουν το δρόμο της μαζικής πάλης.


1821 ΚΑΙ ΞΕΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΒΓΟΣ*

Η μεγάλη λαϊκή Επανάσταση του 1821 δεν ήταν τυχαίο και μεμονωμένο ιστορικό γεγονός. Πριν απ’ το 1821 σειρά ολόκληρη από επαναστάσεις έσπαζαν τις φεουδαρχικές σχέσεις κι’ άνοιγαν καινούργια περίοδο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η μεγάλη γαλλική επανάσταση του 1789 συγκλόνισε ολόκληρο τον κόσμο, ξαπόλησε τις συμπυκνωμένες επαναστατικές δυνάμεις και άνοιξε την περίοδο των εθνικών πολέμων και αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων. Το 1821 βρίσκεται στη γραμμή αυτών των επαναστατικών κινημάτων, από αυτά πήρε τις οργανωτικές και ιδεολογικές αρχές και το ξέσπασμα της προκάλεσε το ενδιαφέρο των αντιμαχομένων κοινωνικών δυνάμεων σ’ ολόκληρη την Ευρώπη.

Στα χρόνια του 1821 στις μεγάλες χώρες της Ευρώπης κυριαρχούσε η αντεπανάσταση. Οι ελέω Θεού βασιλιάδες, που ενσάρκωναν την αντίδραση, είχαν συμπήξει την «Ιερή συμμαχία». Με όργανο τον χωροφύλακα της αντίδρασης τον Τσάρο και με την υποστήριξη της συντηρητικής Αγγλίας επεδίωκαν να καταπνίξουν κάθε επαναστατικό λαϊκό κίνημα, να διαιωνίσουν την τυραννική τους κυριαρχία και να κρατήσουν ακίνητο τον τροχό της ιστορίας.

Ωστόσο το επαναστατικό ηφαίστειο έβραζε στην Ιταλία και στην Ισπανία και τη στιγμή που οι βασιλιάδες της «Ιερής συμμαχίας» ήταν συγκεντρωμένοι στο Λέϊβαχ της Αυστρίας, ξέσπασε η επανάσταση και στην Ελλάδα.

Είναι φανερό πως η σημασία της ελληνικής επανάστασης δεν είχε τοπική περιορισμένη σημασία. Η επαναστατική φλόγα που άναβε στη Μολδοβλαχία και φούντωνε στην καθαυτό Ελλάδα υπήρχε κίνδυνος να μεταδοθεί σ’ όλες τις ευρωπαϊκές περιφέρειες της τουρκικής αυτοκρατορίας και να προκαλέσει δυνάμωμα του επαναστατικού κινήματος σ’ όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες η εξέγερση του ελληνικού λαού συγκέντρωσε την προσοχή των δυνάμεων της επανάστασης και της αντεπανάστασης.

Με αγαλλίαση και με αλαλαγμούς χαράς υποδέχτηκαν το άγγελμα για την ελληνική επανάσταση οι λαοί και τα προοδευτικά στοιχεία της Ευρώπης και όλου του κόσμου, ενώ με τρόμο, με μίσος και κατάπληξη το άκουσαν οι αντιδραστικές κυβερνήσεις και οι βασιλιάδες της «Ιερής συμμαχίας».

Επανάσταση και αντεπανάσταση έπαιρναν άμεσα θέση απέναντι στο απελευθερωτικό κίνημα του ελληνικού λαού. Οργανωμένη και συγκροτημένη η αντίδραση κήρυχνε αμέσως «εκτός νόμου» την ελληνική επανάσταση και έπαιρνε μέτρα για την κατάπνιξή της. Ο Τσάρος αποκήρυχνε την εξέγερση και βεβαίωνε το Σουλτάνο για την αδελφική του φιλία. Οι κυβερνήσεις της Αυστρίας της Γαλλίας και της Αγγλίας δεν αναγνώριζαν τους ελληνικούς αποκλεισμούς, οι στόλοι τους παραβίαζαν τις ζώνες αποκλεισμού και τροφοδοτούσαν απευθείας ή ενίσχυαν την τουρκική αρμάδα να τροφοδοτεί τα πολιορκούμενα απ’ τον επαναστατημένο λαό φρούρια.

Οι Άγγλοι κρατώντας τα Εφτάνησα στάθηκαν οι κυριότεροι εχθροί της επανάστασης και ενώ έδιναν στα τουρκικά πλοία άσυλο στα λιμάνια των Εφτανήσων, τρομοκρατούσαν τους πληθυσμούς τους και τους απαγόρευαν να βοηθήσουν μ’ οποιοδήποτε τρόπο τους επαναστάτες. Η αγγλική θηριωδία πήρε πρωτάκουστες διαστάσεις. Τον Σεπτέμβριο του 1821 κρέμασαν πέντε χωριάτες της Ζακύνθου και πολλές εκατοσταριές φυλάκισαν για να πνίξουν τις επαναστατικές τους διαθέσεις και τις συμπάθειές τους προς την επανάσταση του ελληνικού λαού.

Η επίσημη αστικοτσιφλικάδικη Ευρώπη των βασιλιάδων απ’ την Αγγλία μέχρι της τσαρική Ρωσία, νοιώθοντας τον εθνικό χαρακτήρα της επανάστασης πήραν εχθρική πολεμική θέση απέναντι στο λαό που ζητώντας τη λευτεριά του, στρέφονταν ενάντια στον παλιό κόσμο, που ένα των στηριγμάτων του ήταν κι’ η σουλτανική Τουρκία.

Αντίθετα με τις αντιδραστικές κυβερνήσεις και τους βασιλιάδες οι λαοί της Ευρώπης κι’ όλα τα προοδευτικά στοιχεία δέχθηκαν την επανάσταση σα δική τους υπόθεση και την συνέτρεξαν με χίλιους τρόπους. Κατεβαίνοντας εθελοντές στην Ελλάδα, στέλνοντας χρήματα, τροφές, πολεμοφόδια. Το πιο χαρακτηριστικό γεγονός της επαναστατικής αλληλεγγύης είναι πως 300 Ισπανοί επαναστάτες ζήτησαν από την ελληνική κυβέρνηση την άδεια νάρθουν στην Ελλάδα και να πολεμήσουν στις γραμμές του επαναστατημένου της λαού για τη λευτεριά του.

***

Τα παραπάνω γεγονότα είναι αρκετά να δείξουν την περίβλεπτη θέση που πήρε η επανάσταση του 1821 στο μεγάλο επαναστατικό δημοκρατικό κίνημα που ξεχύθηκε απ’ την γαλλική επανάσταση του 1789. Η επανάσταση απ’ αυτή την άποψη αποτελεί πολύτιμη συμβολή του ελληνικού λαού στο μεγάλο έργο της προόδου της ανθρωπότητας.

Ωστόσο οι Έλληνες εμποροκοτζαμπάσηδες, έχοντας την ηγεμονία της επανάστασης, αγωνίστηκαν να αποσπάσουν το έθνος από το στρατόπεδο της επανάστασης, να του φορέσουν καινούργια δεσμά καταδικάζοντας το έτσι στη στασιμότητα και στο μαρασμό.

Στάθηκαν ανίκανοι να στηριχθούν στις ηφαιστειώδικες δυνάμεις που έκρυβαν οι λαϊκές μάζες, να χρησιμοποιήσουν τους ξένους επαναστάτες , να εξασφαλίσουν τον ολοκληρωτικό θρίαμβο της επανάστασης και να βάλουν το έθνος στις πρώτες γραμμές των προοδευτικών χωρών. Τάξη δειλή και συντηρητική, τρέμοντας τον ίδιο τον ελληνικό λαό, αφαίρεσε την υπόθεση της επανάστασης από τα ρωμαλέα του χέρια και την εναπόθεσε στα χέρια της αντίδρασης.

Η κυβέρνηση των εμποροκοτζαμπάσηδων αρνήθηκε να δεχθεί την γενναιόφρονα προσφορά των Ισπανών επαναστατών, ενώ ζητούσε ενίσχυση από τους εχθρούς και δήμιους των λαών. Με ικετευτικά γράμματα εκλιπαρούσε τον Τσάρο και τον Πάπα και τελευταία πρόσπεσε στην συντηρητική Αγγλία και έβαλαν τις βάσεις της κατοπινής υποδούλωσης της χώρας στους ξένους.

«Ηθικώς και πολιτικώς και εμπορικώς η ανεξαρτησία της Ελλάδας συμφέρει εις την Ευρώπην και ιδίως εις την Αγγλία», έγραφε ο Αλ. Μαυροκορδάτος, ο πολιτικός αρχηγός των εμποροκοτζαμπάσηδων. Τα δύο δάνεια του 1824 και 1825 που έγιναν στην αγγλική αγορά απόδειξαν με τι είδους συμφέροντα εννοούσαν να συνδέσουν την Ελλάδα με τους Άγγλους οι Έλληνες εμποροκοτζαμπάσηδες. Το πρώτο δάνεια έγινε για 8000.000 λίρες και στην Ελλάδα έφθασαν μόνο 291.000 λίρες. Το δεύτερο δάνειο έγινε για 2.000.000 λίρες και στην Ελλάδα έφθασαν μόνο 230.115 λίρες;. Και γι’ αυτά τα δάνεια μπήκε υποθήκη η κρατική γη, τα έσοδα των τελωνείων, οι αλυκές, τα ιχθυοτροφεία.

Η Ελλάδα δεν είχε ακόμα απελευθερωθεί απ’ τους Τούρκους δυνάστες. Οι λαϊκές μάζες σε απελπισμένη πάλη με τις σουλτανικές ορδές διεκδικούσαν «ή τη νίκη ή τη θανή», όπως λέει ο ποιητής. Μα σύγχρονα οι εμποροκοτζαμπάσηδες έπλεκαν τις καινούριες αλυσίδες του ξένου κεφαλαίου, που στα μετεπαναστατικά χρόνια αποστράγγιζε τον ελληνικό λαό και έκανε εικονική τη λευτεριά του, αποτραβούσαν το έθνος απ’ την τροχιά της προοδευτικής, επαναστατικής κίνησης και τόριχναν στην αγκαλιά της αντεπανάστασης στα χρόνια που οι λαϊκές μάζες ξαγόραζαν με αιματηρές εκατόμβες την εθνική λευτεριά, οι εμποροκοτζαμπάσηδες πρόδιναν αυτή τη λευτεριά στους ξένους κεφαλαιούχους. Απ΄ το 1821 μέχρι σήμερα συνεχίζουν το έργο της προδοσίας των εθνικών αγώνων του 1821 και σήμερα κυριαρχούν ουσιαστικά στην Ελλάδα οι ξένοι δυνάστες. Οι ξένοι ιμπεριαλιστές που την τυραννική τους δεσποτεία την εκφράζουν καθημερινά η Πάουερ, η Ούλεν, ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος και το άλλο πολυπλόκαμο δίχτυ της εκμετάλλευσης, σε στενή συνεργασία με την ελληνική πλουτοκρατία, καταδυναστεύουν οικονομικά, πολιτικά, εθνικά τον ελληνικό λαό και η χώρα βρίσκεται στην υπηρεσία της αντίδρασης.

Προδομένη η υπόθεση των αγωνιστών του 1821 περιμένει την ολοκλήρωσή της. Το σύγχρονο επαναστατικό κίνημα του εργαζόμενου έθνους, καθοδηγημένο απ’ το προλεταριάτο, κληρονόμο των εθνικών αγώνων, θα απαλλάξει τη χώρα απ’ την εξάρτηση του ξένου κεφαλαίου και απ’ τους ντόπιους εκμεταλλευτές και θ’ ανοίξει το δρόμο για να ανυψωθεί ο ελληνικός λαός, για να ανθίσει ο εθνικός του πολιτισμός. («Ριζοσπάστης» 25/3/1936, «Ο Ρίζος της Δευτέρας» 24/3/1947, Αθήνα)

Γιάννης Ζέβγος γεννήθηκε το 1897 στη Δόριζα Αρκαδίας, ήταν μέλος του Π.Γ. του ΚΚΕ και μέλος της ΚΕ του ΕΑΜ. Δολοφονήθηκε στις 20/3/1947 στη Θεσσαλονίκη από τους μοναρχοφασίστες.


Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 ΚΑΙ Η ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ

ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ που γεννιέται σ’ όσους διαβάζουν την Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, και ιδιαίτερα σχετικά με τον παγκόσμιο φιλελληνισμού, είναι το παρακάτω:

Υπήρξε φιλελληνισμός Βαλκανικός; Και ήρθαν εδώ στην Ελλάδα να πολεμήσουν το 21, φιλελεύθεροι άνδρες από τα Βαλκάνια;

Γιατί, βέβαια, μαθαίνουμε πως ο ελληνικός αγώνας για την Ελευθερία και την Ανεξαρτησία, συγκίνησε όλους τους Λαούς του κόσμου, από τα Σκανδιναβικά κράτη μέχρι τους Μουσουλμάνους της Αφρικής και από τη Ρωσία μέχρι την απέναντι όχθη του Ατλαντικού στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Και γιατί άραγε δεν θα έπρεπε να συγκινήσει τους γείτονές μας, τους Αλβανούς, τους Σέρβους, τους Μαυροβούνιους, τους Βουλγάρους, τους Βλάχους και τους Μολδαυούς, οι οποίοι στο τέλος-τέλος σκλάβοι ήταν κι’ εκείνοι σαν κι εμάς, στον ίδιο απαίσιο τύραννο;

Μήπως, όμως, οι «Σλάβοι» (ο αγγλοσαξονικός αυτός νεώτερος μετεπαναστατικός «μπαμπούλας) ήθελαν να «φάνε» από τότε «την καημένη την Ελλάδα» και την μισούσαν τόσο, ώστε όχι μόνο να μην την βοηθούν, αλλά και να εύχονται την καταστροφή της; Κι’ όταν πάρεις να διαβάσεις όλες τις «ελληνικές Ιστορίες», που είναι συντεταγμένες «χωρίς την επίδραση της πολιτικής» κι’ είναι όλες τους «αμερόληπτες» και συναγωνίζονται τους σημερινούς «εθνικόφρονας καλάμους» (βλέπε Άλκη Θρύλο και Πέτρο Χάρη!) τότε έκπληκτος θα ιδείς ότι πραγματικά «οι βόρειοι γείτονες μας» αγνόησαν τον Αγώνα μας! Κι’ αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα επιχειρήματα των λεγομένων «εθνικοφρόνων» που λένε:

Ορίστε κύριοι! Απ’ όλα τα κράτη του κόσμου μας ενίσχυσαν και μόνο οι Σλάβοι της Βαλκανικής δεν θέλησαν να μας βοηθήσουν ! Πως μπορούμε, λοιπόν, να έχουμε εμπιστοσύνη στους Σλάβους και πώς να συνεννοηθούμε μ’ αυτούς; Αφού και χριστιανοί είναι, σου λένε, κι’ ορθόδοξοι σαν κι’ εμάς κι’ όμως ούτε θέλουν να μας ξέρουν!…

Κι’ έχει όλο το δίκιο του ο «εθνικόφρων πατριώτης» στην Ιερή του αγανάκτηση! Γιατί ούτε στο σχολείο του έμαθε ποτέ την «πραγματική ιστορία», ούτε από τους ιστορικούς μας πολύ δε λιγότερο από τις εφημερίδες μας!

Η Ελλάδα μας, πιασμένη στα δίχτυα του αγγλικού ιμπεριαλισμού, μόλις πήγε να ιδεί την Λευτεριά της, Μεγαλο- Ιδεάτισσα κι’ η ίδια, σύμφωνα με τις συνταγές, που δίνουν οι ξένοι στους πολιτικούς της, κι’ εγωίστρια μετά την απελευθέρωσή της, ξέχασε τι όφειλε στους «βορείους γείτονας»!

Από τα ίδια τα χρόνια του Αγώνα οι Έλληνες δεν έκαναν καμιά διάκριση στους συναγωνιστές τους άνδρες των Βαλκανικών χωρών. Έτσι Άρβανίτες, Σέρβοι, Μαυροβουνιώτες και Βούλγαροι ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΚΑΤΑ ΔΕΚΑΔΕΣ ΚΑΙ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΤΑΚΤΑ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΑ ΣΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ, ντυμένοι τις ίδιες στολές και πολλές φορές μιλώντας την ίδια γλώσσα. Κι’ οι ίδιοι οι ξένοι αυτοί αγωνιστές δεν θέλουν να ξεχωρίζουν. Αγωνιζόντουσαν για ένα κοινό σκοπό. Για την Ελευθερία! Κι’ όταν η επιθυμητή αυτή θεά θα φτερούγιζε και θα στέργιωνε κάπου στα Βαλκάνια, τότε υπήρχε η ελπίδα να πατήσει το πόδι της και στα άλλα Βαλκανικά χώματα!

Και το τραγούδι του Ρήγα Φεραίου, μη δα και κείνο δεν έδινε τις ίδιες ελπίδες και δεν ξεσήκωνε όλους τους Λαούς των Βαλκανίων, για μια κοινή Ελευθερία:

«Βουλγάροι κι’ Αρβανίτες

και Σέρβοι και Ρωμηοί.

Του Σάβου του Δουνάβου

αδέρφια χριστιανοί.

Με τ’ άρματα στο χέρι

καθένας ας φανεί ….»

Μετά την Απελευθέρωση, όσοι Βαλκάνιοι αγωνιστές μείναν εδώ πολιτογραφήθηκαν Έλληνες, αφού δεν θελαν να ξαναγυρίσουν στο ζυγό των σκλαβωμένων πατρίδων τους και, σαν Έλληνες πήραν βαθμούς και αποζημιώσεις.

Από το άλλο μέρος, όταν κι’ οι Βαλκανικοί Λαοί ελευθερώθηκαν, η ιμπεριαλιστική πολιτική των Μεγάλων Δυνάμεων ήθελε πάντοτε να έχει ανοιχτή την «πληγή της Βαλκανικής». (όπως και σήμερα ή Αγγλία και η Αμερική) για να εκμεταλλεύονται για τα συμφέροντα τους οι Μεγάλοι τις αντιθέσεις των μικρών κρατών.

Έτσι οι «αστράτευτοι της ιστορίας» (σ’ αντίθεση με τους «στρατευμένους» διανοούμενους …. της αριστεράς!) ουδέποτε ασχολήθηκαν ν’ ανακινήσουν το τόσο σημαντικό θέμα των Ελληνοβαλκανικών σχέσεων κατά την Επανάσταση του 1821, γιατί τούτο ήταν όχι μόνο ασύμφορο αλλά κι’ επιζήμιο στα συμφέροντα των αφεντικών τους!

Αλλ’ από μέσα από τα ίδια τα γραφτά τους, μπορεί κανένας να βρει την αλήθεια … Κι’ η αληθινή Ιστορία θα γράφει κάποτε, όταν ο ελληνικός Λαός ελευθερωμένος από τις ξένες επεμβάσεις και «προστασίες», χωρίς τις τεχνητές βαλκανικές αντιθέσεις, θ’ ανοικοδομεί την χώρα και θ’ αποτίσει τον φόρο της τιμής στους συναγωνιστές του.

Και τότε θα θυμηθούν οι Έλληνες πως ο στρατηγός Βάσος Μαυροβουνιώτης ήταν Μαυροβούνιος, οι στρατηγοί Χατζή-Χρήστος και Χατζή-Στεφανής ήσαν Βούλγαροι, ο καπετάν Στέφος Νιβίτσας ήταν Σέρβος και εκατοντάδες άλλες αγωνιστών, που διέθεταν τη ζωή τους για την Ελευθερία και για την Ελλάδα, ήσαν άνδρες των Βαλκανικών χωρών.

Σ’ αυτό το σημαντικό θέμα θα ξαναγυρίσουμε κι’ άλλοτε με σημειώματά μας και με πληροφορίες, που δίνουν άθελά τους οι ιστορικοί του Αγώνα.

Β. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

«ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ» 26/7/1947, Αθήνα


Να σταματήσει η γαλλική ανάμειξη στο Τσαντ!

Για άλλη μια φορά, οι γαλλικές αρχές και οι 1450 άνδρες της δύναμης «Ιέραξ» υποβαστάζουν το δικτάτορα του Τσαντ, Ιντρίς Ντεμπί.

Πρέπει να είναι πολύ ξετσίπωτος κανείς για να ισχυρίζεται, όπως ο Υπουργός Άμυνας, ότι «η Γαλλία είναι ουδέτερη» σε αυτό το νέο πόλεμο. Το 2006, ήταν οι βομβαρδισμοί των γαλλικών αεροπλάνων, που είχαν βάση το Τσαντ, που απέτρεψαν την ανατροπή του καθεστώτος Ντεμπί. Σήμερα, τα μιράζ «κατέφυγαν» σε μια γειτονική χώρα, κάτι όμως που δεν σημαίνει ότι οι γάλλοι στρατιωτικοί δεν παραμένουν δραστήριοι. Και μόνο με την παρουσία τους, συνεχίζουν να προστατεύουν ένα καθεστώς που δεν διατηρείται παρά μόνο με τη βία. Αύριο, θα μάθουμε ίσως ότι γάλλοι στρατιώτες συμμετείχαν ενεργά στις συγκρούσεις που προκαλούν πολυάριθμα θύματα μεταξύ του άμαχου πληθυσμού.

Μια νέα μαύρη σελίδα της Franηafrique γράφεται αυτό τον καιρό.

Αντίθετα με όσα διατείνονται οι γαλλικές αρχές, αυτή η νεοαποικιακή πολιτική, η οποία αποτελεί το στήριγμα αντιδραστικών καθεστώτων που δέχονται, ως αντάλλαγμα, τη λεηλασία των πλούτων των χωρών τους, δεν έχει σταματήσει! Μπορεί κάποια στιγμή ο Σαρκοζύ να αφήσει τον Ντεμπί, όμως ο γαλλικός ιμπεριαλισμός δεν επιθυμεί να αφήσει το Τσαντ, μια χώρα-κλειδί για τη στρατιωτική του παρουσία στην Αφρική.

Τι πάει να υπερασπίσει η EUfor;

Είναι στο Τσαντ και στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία που οι Σαρκοζί-Κουσνέρ θέλουν να αναπτύξουν μια ευρωενωσιακή στρατιωτική δύναμη 3.700 ανδρών, εμπλέκοντας άμεσα 14 χώρες. «Αυτή η επιχείρηση είναι μια θαυμάσια εκδήλωση της ευρωπαϊκής άμυνας την οποία οφείλουμε να οικοδομήσουμε. Και κανείς δεν αρνήθηκε να καταθέσει τη χρηματική του συνεισφορά. Αντίθετα, οι από κοινού προσπάθειες έχουν ξεπεράσει τις προβλέψεις μας» επιχαίρει ο Κουσνέρ μπροστά στους βουλευτές. Όμως τι πάει να «υπερασπίσει» εκεί η ευρωπαϊκή δύναμη;

Επισήμως, πρόκειται να προστατεύσεις τους «πρόσφυγες και τους εκτοπισμένους» των 2 χωρών. Αλλά πώς να μη δει κανείς μια στρατιωτική και πολιτική ανάμειξη που στόχο έχει την επιβεβαίωση της παρουσίας της ΕΕ σε μια στρατηγική περιοχή, που έγινε το πεδίο μαχών για επιρροή μεταξύ Ευρώπης, ΗΠΑ και Κίνας, για τον έλεγχο των πηγών πετρελαίου, ειδικότερα εκείνων της Ντομπά και εκείνων που παραμένουν ανεκμετάλλευτων (ουράνιο).

Η υπεράσπιση των «ζωτικών συμφερόντων» της ΕΕ είναι ένα από τα καθήκοντα της Ευρωπαϊκής Άμυνας όπως αναγράφεται στη συνθήκη της Λισαβόνας. Αυτό σημαίνει ότι οι ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις εννοούν τη συμμετοχή του συνόλου των χωρών της ΕΕ στην άμυνα των δικών τους συμφερόντων, τα οποία παρουσιάζονται ως ζωτικά συμφέροντα της ΕΕ.

Μαζί με τον λαό του Τσαντ, λέμε: Έξω τα γαλλικά στρατεύματα από το Τσαντ!

Μαζί με τους λαούς της Αφρικής, λέμε: Έξω τα γαλλικά στρατεύματα από την Αφρική!

Κατάργηση των γαλλικών βάσεων!

Και μαζί με τους λαούς της Ευρώπης που δεν θέλουν μια πολιτική στρατιωτικών επεμβάσεων, λέμε: όχι στην ΕUfor!

Αρκετά διήρκεσε η Franηafrique, αλληλεγγύη στους λαούς της Αφρικής!

Παρίσι, 3 Φλεβάρη 2008,

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας


Η ελευθερία και η δημοκρατία δε μπορούν να περιοριστούν μόνο στη μαντίλα

18 Φεβρουαρίου 2008

Το κοινοβούλιο αποφάσισε να αναθεωρήσει το Σύνταγμα προκειμένου να αρθεί η απαγόρευση της Ισλαμικής μαντίλας στα Τούρκικα πανεπιστήμια με τις ψήφους των βουλευτών του AKP (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) και του MHP (Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης). Αυτή η αναθεώρηση του συντάγματος παρουσιάστηκε ως αναγκαία για τη δημοκρατία και την ελευθερία.

Γνωρίζουμε, όμως, ότι και τα δύο αυτά κόμματα αλλά και η αξιωματική αντιπολίτευση, CHP (Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα) είναι εναντίον των δημοκρατικών δικαιωμάτων των εργατών και του Κουρδικού λαού της Τουρκίας.

Το ότι αδιαφορούν για πολλά άλλα θεμελιώδη ζητήματα και το ότι περιορίζουν το αίτημα για ελευθερία και δημοκρατία μόνο στο ζήτημα της απαγόρευσης της μαντίλας φανερώνει ότι αυτά τα κόμματα είναι υποκριτές και όχι δημοκράτες.

Όσο η Κυβέρνηση και ο Στρατός επιμένουν σε μια στρατιωτική επίλυση του Κουρδικού ζητήματος αντί μιας δημοκρατικής λύσης, όσο η ελευθερία στη σκέψη και την έκφραση ποδοπατούνται από νόμους όπως το Άρθρο 301, όσο τα μαθήματα των θρησκευτικών είναι υποχρεωτικά στα σχολεία και η οργάνωση των εργατών σε σωματεία είναι απαγορευμένη με νόμους, το AKP και το MHP δεν πετυχαίνουν τίποτα άλλο από το να γελοιοποιούνται δίνοντας ένα σόου δημοκρατίας και ελευθερίας με τη μαντίλα.

Η αντίληψη του Κόμματος Εργασίας (EMEP) περί δημοκρατίας δεν είναι η ίδια με αυτή του Πρωθυπουργού Ερντογάν ο οποίος «απαιτεί οι Τούρκοι της Γερμανίας να διδάσκονται τα μαθήματα στη μητρική τους γλώσσα ενώ παράλληλα απαγορεύει στους Κούρδους και να μιλάνε τη μητρική τους γλώσσα στην Τουρκία». Το Κόμμα Εργασίας υποστηρίζει την ελευθερία σε όλους τους τομείς συμπεριλαμβανομένης της μαντίλας και της ελευθερίας στην ένδυση και παλεύει για τη δημιουργία μιας δημοκρατικής Τουρκίας. Όμως, το Κόμμα Εργασίας θεωρεί καθήκον του να αφυπνίζει το λαό ώστε να μην πιστεύει αυτό το παιχνίδι της «ελευθερίας» και «δημοκρατίας».

Η μαντίλα δεν είναι το μόνο απαγορευμένο πράγμα στην Τουρκία. Επιπλέον, η άρση της απαγόρευσης της δεν είναι πρώτης προτεραιότητας ανάμεσα στις απαγορεύσεις. Η ελευθερία και η δημοκρατία δε μπορούν να περιοριστούν στην «ελευθερία της μαντίλας».

Αναμφίβολα, η επιλογή της ένδυσης πρέπει να είναι ελεύθερη και κανείς δεν πρέπει να βρίσκεται κάτω από πίεση επειδή φοράει ή όχι μαντίλα. Όμως αυτό δε σημαίνει ότι η μαντίλα είναι συνώνυμο της δημοκρατίας. Η μαντίλα χρησιμοποιείται ως πολιτικό σύμβολο που στοχεύει στην εκμετάλλευση της θρησκείας. Πέρα από το ότι είναι ένα ζήτημα ελευθερίας, είναι και ένα αντικείμενο πίεσης φεουδαρχικού τύπου που εξαναγκάζει τις γυναίκες να είναι καλυμμένες. Η αφύπνιση του λαού της Τουρκίας πάνω σε αυτό το ζήτημα είναι επίσης καθήκον του Κόμματος Εργασίας.

Είναι αναμφισβήτητη η αναγκαιότητα για πολιτική ελευθερία και δημοκρατία στην Τουρκία. Το Κόμμα Εργασίας συνεχίζει να μάχεται για τη δημοκρατία και τις ελευθερίες.

Κόμμα Εργασίας της Τουρκίας (EMEP)

Κεντρικό Γραφείο

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Το έκτρωμα για το Ασφαλιστικό ψηφίστηκε κατ’ άρθρο απ’ την κυβέρνηση
Ο αγώνας των εργαζομένων συνεχίζεται

Το ΠΑΜΕ στη Λάρισα αντικαθιστά το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο. Αποκλείει και διασπά την ενότητα των εργαζομένων

Ελένη Μουρατίδη

Οι φοιτητικές εκλογές 9 Απρίλη

Γιάννης Ζέβγος: 1821 και ξένες δυνάμεις

Β. Αθανασίου: Η Επανάσταση του 1821 και η ενίσχυση των Βαλκανίων («Ελεύθερη Ελλάδα» 26/7/1947)

ΚΚ Εργατών Γαλλίας: Να σταματήσει η γαλλική ανάμειξη στο Τσαντ!

Κόμμα Εργασίας της Τουρκίας: Η ελευθερία και η δημοκρατία δε μπορούν να περιοριστούν μόνο στη μαντίλα

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55