Εφημερίδα Ανασύνταξη
Θέσεις
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρ. Φύλ. 273 1-15/5/2008

Αρ. Φύλ. 273 1-15 Μάη 2008
Της «γης οι κολασμένοι» στον κάμπο της Μανωλάδας ξεσηκώνονται

Καπιταλιστική βαρβαρότητα, άγρια εκμετάλλευση, τρομοκρατία και εξαθλίωση

Τα τελευταία περίπου 20 χρόνια η αγροτική οικονομία της χώρας υπάρχει και στηρίζεται αποκλειστικά στην πάμφθηνη εργατική δύναμη των ξένων εργατών γης, που ζουν και δουλεύουν στις μεγάλες αγροτικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις σε συνθήκες δουλοπαροικίας.

Ήταν αρκετή μια μέρα απεργίας, αρχές του πρώτου δεκαήμερου του Απρίλη, των ξένων εργατών γης στη Νεα Μανωλάδα της Ηλείας για να γίνει πανελλαδικά γνωστή η μικρή κωμόπολη αλλά κυρίως για να αποκαλυφθεί το μέγεθος της βαρβαρότητας του καπιταλισμού, η πρωτοφανής άγρια εκμετάλλευση, η εξαθλίωση και οι άθλιες συνθήκες που ζουν και δουλεύουν για «ένα κομμάτι ψωμί» οι σύγχρονοι δουλοπάροικοι του κάμπου.

Γύρω στις 2500 ξένοι εργάτες από το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές, την Αλβανία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, κλπ. δουλεύουν όλη την ημέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ με μεροκάματα 20-25 Ευρώ. Δίπλα σ’ αυτούς δουλεύουν καθημερινά, μαζεύοντας φράουλες, ακόμα και πολλά δεκάχρονα παιδιά και έγκυες γυναίκες για να μπορέσουν να συντηρηθούν.

Δεν είναι μόνο τα εξαιρετικά χαμηλά και εξευτελιστικά μεροκάματα που πληρώνουν οι καπιταλιστές ιδιοκτήτες των τοπικών θερμοκηπίων φράουλας αλλά και η τρομοκρατία που έχουν επιβάλλει στους ξένους εργάτες γης, που πήρε προκλητικές διαστάσεις την ημέρα της απεργίας με απειλές, τραμπουκισμούς, βίαιη μεταφορά εργατών στους τόπους δουλειάς, καταστροφή παραγκών, πυροβολισμών τη νύχτα, κλπ.

Οι ξένοι εργάτες είναι υποχρεωμένοι να δουλεύουν σε μεγάλες θερμοκρασίες μέσα στο θερμοκήπια, χωρίς γάντια αλλά και χωρίς παπούτσια μέσα στα χημικά. Πολλοί απ’ αυτούς ζουν στα θερμοκήπια, άλλοι σε καταυλισμούς με παράγκες σκεπασμένες με νάιλον, χωρίς νερό, κλπ. πληρώνοντας μάλιστα ενοίκιο στα αφεντικά γι’ αυτές τις άθλιες συνθήκες στέγασης.

Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, ορισμένοι ιδιοκτήτες θερμοκηπίων τους αφήνουν απλήρωτους, ενώ εκείνους που δεν έχουν άδεια παραμονής τους παραδίνουν στην Αστυνομία για να τους απελάσει χωρίς φυσικά να πληρώνουν τα μεροκάματά τους. Η αστυνομία προστατεύει τους καπιταλιστές των θερμοκηπίων και εντείνει την τρομοκρατία σε βάρος των ξένων εργατών γης.


Οι ρεφορμιστές ηγέτες ξαναγυρίζουν στον «τόπο του εγκλήματος» - προδοσίας

Η απεργία των εργαζομένων στη ΔΕΗ και η προδοτική στάση της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ

«Οι παράγοντες του εργατικού κινήματος που ανήκουν στο οπορτουνιστικό ρεύμα είναι οι καλύτεροι υπερασπιστές της αστικής τάξης, παρά οι ίδιοι οι αστοί. Χωρίς την καθοδήγηση των εργατών από αυτούς, η αστική τάξη δε θα μπορούσε να σταθεί» (ΛΕΝΙΝ)

Μετά την προκλητική και επαίσχυντη προδοτική στάση απέναντι στην απεργία των εργαζομένων της ΔΕΗ της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ με τις πρωτοφανούς χυδαιότητας επιθέσεις της Παπαρήγα εναντίον των απεργών περί «προνομιούχων», κλπ. – συκοφαντικές επιθέσεις συνέχεια εκείνων της κυβέρνησης περί «ρετιρέ», κλπ. – που τάχα δεν θέλουν το ΙΚΑ και εκείνες του «Ριζοσπάστη» περί «συνδικαλισταράδων» της ΔΕΗ που τάχα «κάνουν αγώνα, τώρα που θίγονται κάποιοι της ΔΕΗ!…» και επιπλέον γίνονται και «προκλητικοί οι συνδικαλισταράδες της ΔΕΗ!» («Ρ»8/3/2008, σελ. 32), κατά τους γκεμπελίσκους του «Ριζοσπάστη», επειδή αρνούνταν να σταματήσουν-«σπάσουν» την απεργία δηλ. δεν πρόδιναν την απεργιακή κινητοποίηση των εργαζομένων, όπως απαιτούσαν από κοινού κυβέρνηση-βιομήχανοι και το άθλιο φερέφωνο-εκπρόσωπός τους, η υπηρετριούλα τους Α. Παπαρήγα, με μοναδικό και αποκλειστικό στόχο να ανοιχτεί ο δρόμος, ώστε να περάσει το νομοσχέδιο-έκτρωμα για το Ασφαλιστικό, και τον αρνητικό αντίκτυπο που είχε η προδοτική αυτή πράξη-στάση της χρουστσοφικής ηγεσίας στην εργατική τάξη, πρώτ’ απ’ όλα στους εξοργισμένους απεργούς της ΔΕΗ, αλλά και στις γραμμές των μελών-οπαδών αυτού του αστικού κόμματος, οι αδίστακτοι προδότες ρεφορμιστές ηγέτες ξαναγυρίζουν στον «τόπο του εγκλήματος»-προδοσίας δηλ. την προδοσία της απεργία της ΔΕΗ.

Έτσι ο «Ριζοσπάστης» θεώρησε αναγκαίο – ακριβώς εξαιτίας του αρνητικού αντίκτυπου – να επανέλθει στο θέμα με ολοσέλιδο άρθρο στο οποίο όχι μόνο δεν υπάρχει έστω και μια εκ τον υστέρων αυτοκριτική και «διόρθωση» της στάσης τους αλλά αντίθετα γίνεται μια αποτυχημένη απόπειρα δικαιολόγησης της προδοτικής στάσης και συγκάλυψής της απέναντι στα μέλη και τους οπαδούς (κείμενο για «εσωτερική κατανάλωση») – άρθρο υπογραμμένο από ηγετικό στέλεχος του ΠΑΜΕ, της ρεφορμιστικής συνδικαλιστικής παράταξης που τα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας απ’ τη μοναρχοφασιστική Δεξιά (ΝΔ) έχει μετατραπεί σε υπ’ αριθμόν 1 απεργοσπαστική δύναμη όλων των απεργιακών κινητοποιήσεων των εργαζομένων με τις ξεχωριστές απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις.

Στο άρθρο του ο ρεφορμιστής εργατοπατέρας, λακές του κεφαλαίου, υποχρεώνεται εκ των πραγμάτων να παραδεχθεί ότι «από την πρώτη μέρα, τα ποσοστά συμμετοχής βρίσκονταν σε ψηλά επίπεδα», ότι «έγινε μαζική περιφρούρηση των αγώνων», ότι «οι εργαζόμενοι έδιναν τη μάχη συνολικά ενάντια στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο», ότι «από τις πρώτες μέρες της απεργίας τέθηκε εκτός παραγωγής σημαντικός αριθμός μονάδων», ότι «η συμμετοχή στις συγκεντρώσεις του κλάδου ήταν αυξημένη», ότι «υπήρχε ένα πείσμα των απεργών απέναντι στην επίθεση της κυβέρνησης» (ακριβώς αυτό που έλειπε απ’ τους ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ), ενώ δεν καταφέρει να αποκρύψει τη φιλοκυβερνητική του στάση οδυρόμενος για τις «επιθέσεις στον Αθανασόπουλο και στη Διοίκηση της ΔΕΗ» απ’ τους ρεφορμιστές εργατοπατέρες της ΠΑΣΚΕ.

Όμως, πέρα απ’ αυτά, το άρθρο ολόκληρο αποτελεί συστηματική προσπάθεια να αποκρυβεί ο προδοτικός ρόλος της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ και των ρεφορμιστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ στην περίπτωση της απεργίας των εργαζομένων στη ΔΕΗ (με πρωτοστάτη την ίδια την Παπαρήγα), ενώ στο τέλος δεν παραλείπει να επαναπροβάλλει τη γνωστή βλακώδη κοτσάνα πως τάχα «η ικανοποίηση των συμφερόντων των εργαζομένων περνά μέσα από την ενίσχυση του ΠΑΜΕ, του ΚΚΕ» («Ρ» 30/4/2008, σελ 14).

Μα παρά τη συστηματική προσπάθειά του να αποκρύψει τον επαίσχυντο προδοτικό ρόλο της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ δεν απέφυγε μια μεγάλη γκάφα δηλ. την εκ νέου επαναφορά στη δημοσιότητα της συκοφαντικής επίθεσης στους απεργούς της ΔΕΗ των Παπαρήγα-«Ριζοσπάστη», κατηγορώντας τους και αυτός (όντας μάλιστα συνδικαλιστικό στέλεχος στη ΔΕΗ) ότι «μιλούσαν απαξιωτικά για το ΙΚΑ» («Ρ» 30/4/2008, σελ.14), διαπράττοντας έτσι ένα ολωσδιόλου αδικαιολόγητο και χοντροκομμένο για ηγετικό στέλεχος λάθος, αφού πετυχαίνει να εκθέσει, χωρίς λόγο, για δεύτερη φορά τους ρεφορμιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ υπενθυμίζοντας εκ νέου στην εργατική τάξη και στους εργαζόμενους της ΔΕΗ τον προδοτικό τους ρόλο στην απεργία.

Και για να καταστήσει «πειστικότερη» τη συκοφαντική του επίθεση ενάντια στους απεργούς εργαζόμενους της ΔΕΗ δεν αρκείται μόνο στην εκ νέου μνημόνευση-υπεράσπιση της προδοτικής στάσης του «Κ»ΚΕ αλλά προχωρεί ακάθεκτα – συνεπαρμένος φαίνεται και κατακυριευμένος απ’ το φιλοκαραμανλικό συκοφαντικό περί «ρετιρέ», κλπ. οίστρο – και σε εμπλουτισμό των χυδαίων συκοφαντικών επινοήσεων των Παπαρήγα-«Ριζοσπάστη» σε βάρος των απεργών περί «συνδικαλισταράδων» κλπ., γράφοντας ότι οι απεργοί τάχα έλεγαν: «εμείς έχουμε νεοκλασικό και θέλουν να μας πάνε σε χαμόσπιτο» (έχει όμως την ατυχία να μην ήταν παρούσα η Παπαρήγα για να το «βεβαιώσει» !!!).

Σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα σε προηγούμενο φύλλο απαριθμώντας τα κυριότερα σημεία της προδοτικής στάσης του «Κ»ΚΕ και του «Ριζοσπάστη», σ’ ένα απ’ αυτά σημειώνονταν ότι η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα, σε πλήρη ευθυγράμμιση-συμπαράταξη με τις κυβερνητικές επιθέσεις εναντίον των απεργών της ΔΕΗ με στόχο το σπάσιμο της απεργίας, κατασυκοφάντησε κι’ αυτή (μ’ εντολή της κυβέρνησης) τους απεργούς παρουσιάζοντας τους ως «προνομιούχους», που τάχα «δε θέλουν το ΙΚΑ» χρησιμοποιώντας προς το σκοπό αυτό ένα πανό τους που έγραφε: «σας χαρίζομε το ΙΚΑ σας» και ότι ακόμα (7 Μάρτη): «σήμερα το πρωί τους άκουγα: εμείς δεν γινόμαστε ΙΚΑ» («Ρ» 8/3/2008, σελ. 14) και διαστρεβλώνοντας, με γκεμπελίστικο τρόπο, το σαφέστατο και πέρα για πέρα σωστό περιεχόμενο του συνθήματος που απευθύνονταν στους υπουργούς της κυβέρνησης, λέγοντάς τους: α) σας χαρίζομε το ΙΚΑ που εσείς χρεοκοπήσατε, β) η «ενοποίηση» που προτείνετε δεν λύνει το Ασφαλιστικό αλλά είναι ενοποίηση χρεοκοπίας και όλων των άλλων Ταμείων στο «πρότυπο» του ΙΚΑ, γ) θα αγωνιστούμε για να αποτρέψουμε την επιχειρούμενη λεηλασία των Ταμείων μας.

Οι συκοφαντίες αυτές σε βάρος των εργαζομένων της ΔΕΗ περί «προνομιούχων» που «δεν θέλουν το ΙΚΑ» είναι οι γνώριμες συκοφαντίες της κυβέρνησης περί «ρετιρέ», κλπ., τις οποίες η Παπαρήγα επαναλάμβανε σε όλους τους τόνους και ήταν επόμενο να προπαγανδιστούν, μέρες ολόκληρες, από τα ΜΜΕ.

Την ίδια μέρα έδωσε εντολή στους υποταχτικούς της δημοσιογραφίσκους του «Ριζοσπάστης» να επιτεθούν με τον πλέον χυδαίο τρόπο – μεσούσης μάλιστα της απεργίας – στους συνδικαλιστές της ΔΕΗ που καθοδηγούσαν την απεργία αποκαλώντας τους «συνδικαλισταράδες» που «κάνουν αγώνα τώρα που θίγονται κάποιοι της ΔΕΗ!… είναι προκλητικοί οι συνδικαλισταράδες της ΔΕΗ» («Ρ» 8/3/2008, σελ. 32), ενώ ήταν πασίγνωστο ότι ο αγώνας δεν έγινε επειδή «κάποιοι της ΔΕΗ θίγονταν», όπως συκοφαντικά ισχυρίζονται οι γκεμπελίσκοι του «Ριζοσπάστη», αλλά επειδή θίγονταν τα πολλά εκατομμύρια των εργαζομένων όλης της χώρας, μαζί τους και οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ, με την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και απειλούνταν άμεσα όλα εκείνα τα Ταμεία των εργαζομένων που έχουν πλεόνασμα, απειλούνται με νέα καταστροφική επιδρομή των «γαλάζιων κουμπάρων» μαφιόζων, μετά απ’ την πρωτοφανή και μεγάλη τους λεηλασία απ’ τους μαφιόζους υπουργούς με τα «δομημένα Ομόλογα» («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο 271, 1-15 Απρίλη 2008, σελ.1).

Ο ρεφορμιστής εργατοπατέρας αρθρογράφος, πέρα απ’ την επαναπροβολή των Καραμανλικής έμπνευσης-εντολής παραπάνω συκοφαντικών επινοήσεων των Παπαρήγα-«Ριζοσπάστη» και τη διαστρέβλωση του σωστού περιεχομένου του συνθήματος των απεργών: «σας χαρίζομε το ΙΚΑ σας», ισχυρίζεται ότι τάχα «τέτοια συνθήματα και επιχειρήματα δε βοηθούσαν την πάλη ενάντια στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο» και ότι «αυτή τους η στάση εμπόδιζε το συντονισμό των βημάτων με άλλους κλάδους εργαζομένων» («Ρ» 8/3/2008, σελ. 14).

Δυο παρατηρήσεις: πρώτο, με τα παραπάνω συνθήματα οι εργαζόμενοι, αρνούμενοι να μετατρέψουν το Ταμείο τους σε χρεοκοπημένο ΙΚΑ, όχι μόνο βοηθούσαν την πάλη των εργαζομένων ενάντια στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο αλλά επιπλέον ήταν και τα μόνα που υποδείκνυαν τη σωστή κατεύθυνση της πάλης όλων των εργαζομένων δηλ. την ενοποίηση των Ταμείων τους προς τα «πάνω» και όχι προς τα «κάτω», στην κατεύθυνση του χρεοκοπημένου ΙΚΑ, δεύτερο, δεν ήταν η μαχητική στάση των εργαζομένων της ΔΕΗ εκείνη που εμπόδισε «το συντονισμό των βημάτων με άλλους κλάδους εργαζομένων» αλλά αντίθετα ο απεργοσπαστικός-διασπαστικός ρόλος των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ με τις ξεχωριστές, απεργοσπαστικού χαρακτήρα, συγκεντρώσεις.

Σ’ άλλο σημείο του άρθρου ισχυρίζεται ότι το ΠΑΜΕ ανέδειξε τάχα «την ανάγκη για συντονισμό της δράσης με τους υπόλοιπους εργαζόμενους» για να αυτοδιαψευστεί στην ίδια παράγραφο και μάλιστα μια μόνο σειρά παρακάτω, όταν γράφει: «κάναμε βήματα στην αυτοτελή παρουσία του ΠΑΜΕ, τόσο με τα διακριτά μπλοκ μέσα στις συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν στον κλάδο, αλλά και στις κεντρικές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ» («Ρ» 8/3/2008, σελ. 14) δηλ. στις κεντρικές, απεργοσπαστικού χαρακτήρα, ξεχωριστές διασπαστικές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ.

Τέλος, εκεί που η προδοτική του στάση φτάνει στο αποκορύφωμα είναι όταν δε διστάζει ακόμα να ισχυριστεί πως τάχα «η πλειοψηφία της ΓΕΝΟΠ» συνέβαλε «με τη στάση της», σχετικά με τις διακοπές ρεύματος, στο να «διαβάλει τους αγώνες των εργαζομένων» («Ρ» 8/3/2008, σελ. 14).

***

Η δυναμική μαχητική απεργία των εργαζομένων στη ΔΕΗ ήταν η μόνη, κατά τη διάρκεια των απεργιακών κινητοποιήσεων ενάντια στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο, που εξόργισε σε μέγιστο βαθμό τους βιομήχανους καπιταλιστές αλλά προκάλεσε και μεγάλη νευρική κρίση στη κυβέρνηση Καραμανλή, επειδή, παρά την πρωτοφανή συκοφαντική εκστρατεία, και την κινητοποίηση ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού (σκόπιμες διακοπές ρεύματος, δικαστήρια, απεργοσπαστικοί μηχανισμοί, κλπ.) δεν τερματίζονταν.

Έτσι όταν η πάλη των εργαζομένων της ΔΕΗ βρίσκονταν στο αποκορύφωμά της, οι βιομήχανοι καπιταλιστές και οι κυβέρνησή τους μπροστά στην αδυναμία και την απελπισία τους να σπάσουν την απεργία κατέφυγαν στην τελευταία «σανίδα σωτηρίας» που διαθέτουν: την επιστράτευση των πρακτόρων τους στο εργατικό κίνημα δηλ. τους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ και μάλιστα υποχρέωσαν να «σύρει το χορό» της προδοσίας όχι οποιοδήποτε στέλεχος αυτού του αστικού κόμματος αλλά την ίδια τη γραμματέα του, σοσιαλδημοκράτισσα Α. Παπαρήγα.

Αυτή, χωρίς καθυστέρηση, μ’ εντολή καπιταλιστών-κυβέρνησης, παραλαμβάνοντας την περί «ρετιρέ» κλπ. σκυτάλη απ’ τον Καραμανλή, εξαπολύει σφοδρότατη συκοφαντική επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους της ΔΕΗ και μάλιστα όταν η απεργία τους βρισκόταν στο αποκορύφωμά της και δέχονταν παντοειδείς βρώμικες συκοφαντικές επιθέσεις απ τα ΜΜΕ. Ήταν δε η μόνη απ’ όλους τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης που ανέλαβε πρόθυμα να παίξει αυτόν τον επαίσχυντο προδοτικό ρόλο.

Αξίζει να σημειωθεί πως είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του ντόπιου χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού που η όξυνση της ταξικής πάλης μεταξύ μπουρζουαζίας-προλεταριάτου υποχρεώνει τους λακέδες του κεφαλαίου, σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ, να αφήσουν κατά μέρος όλα τα προσχήματα και να στραφούν ανοιχτά πλέον κατά απεργίας εργαζομένων, στην προκειμένη περίπτωση κατά της απεργίας των εργαζομένων στη ΔΕΗ.

Αυτή η προδοτική στάση των ηγετών του «Κ»ΚΕ, στη σύγκρουση εργαζομένων της ΔΕΗ και βιομηχάνων καπιταλιστών, επιβεβαιώνει ακόμα μια φορά την ορθότητα της παραπάνω σωστής διαπίστωσης του Λένιν, ότι οι οπορτουνιστές ηγέτες είναι οι καλύτεροι υπερασπιστές της αστικής τάξης από ότι οι ίδιοι οι αστοί, κι’ αυτό όχι μόνο σε σχέση α) με την υπεράσπιση, στερέωση και διαιώνιση της εξουσίας της και β) την υπεράσπιση των γενικότερων ταξικών της συμφερόντων, αλλά ακόμα και σε σχέση γ) με την υπεράσπιση των οικονομικών της συμφερόντων.

Όταν οξύνεται, σ’ οποιοδήποτε επίπεδο, η ταξική πάλη μεταξύ μπουρζουαζίας-προλεταριάτου, οι οπορτουνιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ αποβάλλουν το «φιλεργατικό» προσωπείο και περνούν ανοιχτά με το μέρος της αστικής τάξης ακόμα και όταν πρόκειται για συγκρούσεις που αφορούν την υπεράσπιση μόνο οικονομικών συμφερόντων. Στην περίπτωση βέβαια της σύγκρουσης προλεταριάτου-μπουρζουαζίας για την επαναστατική ανατροπή της δικτατορίας της αντιδραστικής αστικής τάξης θα ταχθούν στο πλευρό της μπουρζουαζίας και επιπλέον θα αποτελέσουν την εμπροσθοφυλακή των αντεπαναστατικών αστικών δυνάμεων για την υπεράσπιση του καπιταλισμού, όπως έπραξε στο παρελθόν και η παλιά προδοτική σοσιαλδημοκρατία σε πολλές χώρες, αφού και η νέα χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία βαδίζει πιστά στα χνάρια της παλιάς.


9 Μάη – μέρα της μεγάλης αντιφασιστικής Νίκης των λαών με οδηγητή τον Ιωσήφ Στάλιν

 

ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ ΟΡΓΑΝΩΤΗΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΡΙΒΗΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

Του Συνταγματάρχη του Κόκκινου Στρατού Βασιλέσκο

Ο γενικός μας αρχιστράτηγος σ. Στάλιν στην ημερήσια διαταγή του για την 27η επέτειο του Κόκκινου Στρατού υπογράμμισε τις νέες μεγάλες νίκες του στρατού μας: «Η χειμωνιάτικη επίθεση μας – είπε – επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά πως η ισχύς του Κόκκινου Στρατού δυνάμωσε πιο πολύ και δεν υπάρχουν όρια στην ανάπτυξη της…». Η νίκη αυτή οφείλεται στη σοφή λενινιστική-σταλινική πολιτική, στη σοφή καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος των Μπολσεβίκων. «Καθοδηγητική και κατευθυντήρια δύναμη του σοβιετικού λαού, τόσο στην εποχή της ανοικοδόμησης, όσο και στην πολεμική περίοδο στάθηκε το μπολσεβίκικο Κόμμα μας. Κανένα κόμμα στον κόσμο δεν έχει τέτοια καθοδηγητική δύναμη» (Στάλιν).

Η μεγάλη Σοσιαλιστική Οκτωβριανή Επανάσταση έβαλε τα θέματα της σοσιαλιστικής μας χώρας και το ΚΚ πραγματοποιώντας σωστά τις εντολές του Λένιν και του Στάλιν, έσωσε από την καταστροφή το κράτος μας ανάδειξε τη δημιουργική του δύναμη, ανέβασε τη χώρα μας στο ύψος μιας πρωτοπόρας σοσιαλιστικής δύναμης με βαθύ αληθινό πολιτισμό. Το Κόμμα, επαγρυπνώντας για τα συμφέροντα του λαού, κατεύθυνε απ’ την αρχή όλες τις δυνάμεις στην ενίσχυση της πατρίδας μας, κάνοντας την ακατάλυτο φρούριο που πάνω του τσακίστηκε ο φασισμός.

Στο 1921, ο Λένιν είπε για τη χώρα μας πως ήταν μισοτσακισμένη. Η ήδη μικρή τότε παραγωγή της είχε ελαττωθεί επτά φορές και η παραγωγή του ατσαλιού είκοσι φορές! Το Φλεβάρη του 1931, ο σ. Στάλιν τόνισε τους άθλους που καλούνταν να επιτελέσει το Μπολσεβίκικο Κόμμα: Η χώρα μας ήταν 150 χρόνια πιο καθυστερημένη από άλλες προοδευμένες χώρες. Την καθυστέρηση αυτή έπρεπε να την κερδίσουμε στο πιο σύντομο δυνατό χρόνο. Και την κερδίσαμε χάρη στο Κόμμα μας: Στο 1941 η Σοβιετική Ένωση ερχόταν στην πρώτη γραμμή των προοδευτικών χωρών. Η παραγωγή της αύξησε 21 φορές. Στους αγρούς της δούλευαν 523.000 τρακτέρ και 182.000 άλλες καλλιεργητικές μηχανές (κομπάϊνερ κλπ.).

Όταν ιδρύθηκε η Σοβιετική Ένωση αποτελέστηκε από 4 Ενωσιακές Δημοκρατίες, 10 αυτόνομες και 16 αυτόνομες περιοχές. Στο 1941 η σύνθεση της αυξήθηκε σε 16 Ενωσιακές Δημοκρατίες, 18 αυτόνομες, 8 αυτόνομες περιοχές και 10 εθνικές περιοχές. Με τη σταλινική αδελφοσύνη των εθνών, με την εθνική μορφωτική διαπαιδαγώγηση , με τη σοφή σταλινική πολιτική της οικονομικής και εκπολιτιστικής ανάπτυξης, η χ ω ρ α μ α ς έ γ ι ν ε ε θ ν ι κ ή σ τ η μ ο ρ φ ή κ α ι σ ο σ ι α λ ι σ τ ι κ η σ τ ο π ε ρ ι ε χ ό μ ε ν ο, χ ω ρ ί ς τ η ν ε κ μ ε τ ά λ λ ε υ σ η α ν θ ρ ώ π ο υ α π ό ά ν θ ρ ω π ο. Όλοι οι λαοί ενωμένοι αδελφικά αποτέλεσαν ένα ενιαίο στρατόπεδο: τη Σοβιετική Ένωση, όπου ο φλογερός σοβιετικός πατριωτισμός μεταβλήθηκε σε μια μεγάλη πειθαρχημένη δημιουργική δύναμη.

Οι εκλογές του 1935 υπήρξαν μια λαμπρή δικαίωση κι ένας θρίαμβος της πολιτικής του Λένιν-Στάλιν, ένας θρίαμβος του Μπολσεβίκικου Κόμματος. Η χώρα μας κέρδισε μεγάλα πλεονεκτήματα κινούμενη πάνω στη βάση του σοσιαλισμού. Ο σ. Στάλιν είχε πεί στο 18ο Συνέδριο του Κόμματος: «Σε περίπτωση πολέμου, το μέτωπο και τα μετόπισθεν για μας, θ’ αποτελέσουν ένα ενιαίο αδιάσπαστο σύνολο, πράγμα που θα κάνει τη χώρα μας πιο ισχυρή από άλλες χώρες, Ας μην το ξεχνούν αυτό μερικές ξένες δυνάμεις!»

Η Σοβιετική Ένωση δεν ήξερε που και πότε ακριβώς θα δεχόταν την εξωτερική επίθεση. Ήξερε όμως σίγουρα πως κάποτε θα τη δεχθεί και προετοιμαζόταν.

Έτσι όταν ξέσπασε το 1941 η προδοτική γερμανική επίθεση, ο εχθρός διδάχτηκε τι σήμαινε η αντίσταση της σοσιαλιστικής χώρας των Εργατών – Αγροτών και διανοουμένων. Το Μπολσεβίκικο Κόμμα ανέπτυσσε, ατσάλωνε και καθοδηγούσε τις ακατάβλητες δυνάμεις της χώρας εναντίον ενός μισητού, ύπουλου και παντοδύναμου εχθρού. Να γιατί και στους πιο δύσκολους καιρούς οι σοβιετικοί άνθρωποι δεν έχασαν ούτε για μια στιγμή την πίστη τους στη μελλοντική νίκη.

Ο σ. Στάλιν μας θύμισε πως στην ιστορία, ένα κράτος ή ένας στρατός χάνει πολλές φορές έναν πόλεμο μόνο και μόνο γιατί οι ηγέτες του δεν στέκονται ικανοί να εκμεταλλευθούν τις ιδιαίτερες συνθήκες της

εποχής τους. Το Μπολσεβίκικο Κόμμα μας και ο καθοδηγητής του σ. Στάλιν ήξεραν να σηκώσουν στους ώμους τους το έργο που τους επέβαλε η ιστορία και με επιστημονική μαρξιστική ακρίβεια επεξεργάστηκαν και εκτέλεσαν το σχέδιο που οδηγεί σήμερα τη χώρα μας και τον Κόκκινο Στρατό της προς τη νίκη.

***

Στο σημερινό πόλεμο αναμετρήθηκαν κυρίως δυο στρατηγικές. Η στρατηγική του Γερμανικού Επιτελείου που βασίζονταν πάνω σε ασταθείς και πρόσκαιρους παράγοντες. Και η σοβιετική στρατηγική που βασίζονταν πάνω σε μόνιμους και σταθερούς παράγοντες.

Το χιτλερικό επιτελείο υπολόγισε σε πόλεμο κεραυνοβόλο που θα σάρωνε τις σοβιετικές δυνάμεις πριν προλάβουν να συγκροτηθούν. Ο ύπουλος εχθρός λογάριαζε να υποδουλώσει το σοβιετικό λαό με ξαφνικό και συντριφτικό χτύπημα. Τα σχέδιά του απέτυχαν.

Από τις πρώτες μέρες του πολέμου το Κόμμα μας μπήκε επικεφαλής του αγώνα, όπλισε τους σοβιετικούς ανθρώπους με τη συναίσθηση της ακατάβλητης δύναμής του. ¨όλα το συνθήματα του κόμματος βρήκαν θερμή απήχηση στις καρδιές των σοβιετικών ανθρώπων.

Μέσα στην πορεία του πολέμου, ο συσχετισμός των δυνάμεων άλλαζε προς όφελός μας. Μεγάλωνε η ισχύς του Σοβιετικού Κράτους και του Κόκκινου Στρατού. Μεγάλωνε και τι διεθνές κύρος του σοβιετικού Κράτους που προετοίμασε την πελώρια συντριβή του χιτλερισμού. Ολόκληρη η χώρα μας μεταβλήθηκε σ’ ένα τεράστιο στρατόπεδο. Αναπτύχθηκαν εκατοντάδες νέα εργοστάσια. Αυξήθηκε η έκταση της καλλιέργειας, αυξήθηκε η παραγωγή. Το νέο σύστημα των Κολχόζ και η συμβολή των σοβιετικών διανοουμένων βοήθησαν τους αγρότες να τροφοδοτήσουν με υπεράνθρωπη ταχύτητα τον Κόκκινο Στρατό και τη χώρα μας και να δώσουν στη βιομηχανία όλες τις αναγκαίες πρώτες ύλες. Μπορούμε να πούμε ότι η πολεμική μας βιομηχανία πήρε μιαν ανάπτυξη πρωτοφανή μέσα στον πόλεμο και δημιούργησε η χώρα μας μιαν ισχυρή εθνική οικονομία.

Ας μην ξεχνάμε ότι ξεπεράσαμε τον εχθρό και ποιοτικά και ποσοτικά σε παραγωγή όπλων, παρόλο που η Γερμανία την εποχή αυτή είχε στη διάθεσή της ολόκληρη τη βιομηχανική Ευρώπη. Αυτό, είπε ο σ. Στάλιν, ήταν η πρώτη μεγάλη μας νίκη και ήταν νίκη ακόμα πιο σημαντική, γιατί ο εχθρός κρατούσε ακόμα σπουδαιότατες βιομηχανικές περιοχές της χώρας μας.

Ολόκληρος ο σοβιετικός λαός φλεγόμενος από πατριωτισμό βοήθησε τον Κόκκινο Στρατό να δοθεί απερίσπαστος στον μεγαλύτερο πόλεμο των αιώνων, να κατακτήσει απόλυτα την τακτική του πολέμου και να δώσει τους άθλους του Στάλινγκραντ και της Μόσχας. Το 1943 υπήρξε χρόνος μεγάλων νικών του Κόκκινου Στρατού. Το 1944 απελευθερώθηκε όλη η σοβιετική γη από τους φασίστες εισβολείς και ο πόλεμος μεταφέρθηκε σε γερμανικά εδάφη, αφού πρώτα-πρώτα αφαιρέθηκαν ένας-ένας οι δορυφόροι του Άξονα.

***

Για να γίνουν όλα αυτά χρειάστηκε μια τεράστια οργανωτική δουλειά από μέρους του Κόμματος. Η δουλειά αυτή έγινε με επιτυχία και έδωσε τους καρπούς της. Γι’ αυτό το Κόμμα μας απολαμβάνει τέτοιας εμπιστοσύνης και τέτοιου κύρους τόσο στη συνείδηση του κάθε πολεμιστή μας, όσο και στη συνείδηση των μαζών.

Χαρακτηριστικό είναι το γράμμα του τραυματία Σεμιόνοφ: «Σύντροφε καθοδηγητή και διοικητή – γράφει – ευχαρίστησε σε παρακαλώ εκ μέρους μου το λοχία Γιεφριόμοφ για ότι έκανε για μένα. Μαζί πολεμήσαμε. Μαζί μοιράσαμε χαρές και λύπες. Αυτός με βοήθησε να γίνω καλός πυροβολητής. Αυτός μου μιλούσε και μου εξηγούσε όλα όσα εγώ δεν αντιλαμβανόμουν . Είναι περισσότερο από φίλος. Προσπάθησα πάντα να τον φθάσω και να μη μείνω πίσω …»

Ο Γιεφριόνοφ είναι μέλος του Κόμματος. Και δεν είναι μόνο αυτός που εμπνέει με το παράδειγμά του ηρωικά κατορθώματα στους σοβιετικούς πολεμιστές. Υπάρχουν σήμερα 5.700.000 Γιεφριόμοφ!

Η σωστή και σοφή πολιτική του Κόμματός μας μεγάλωσε το κύρος του σοβιετικού Κράτους, μετέβαλε τη Σοβιετική Ένωση σε μια ακατάλυτη δύναμη. Δημιούργησε ακόμα τις προϋποθέσεις εκείνες που δεν θα επιτρέψουν ξανά στη Γερμανία να ταράξει την ειρήνη του κόσμου.

Μα η νίκη δεν έρχεται ποτέ μόνη της, είπε ο σ. Στάλιν. Καταχτιέται με συνεχείς σκληρούς αγώνες. Ο εχθρός δεν θα υποχωρήσει. Όσο πλησιάζει το τέρμα του, τόσο θα ρίχνεται πιο απεγνωσμένα στη μάχη. Θα εφαρμόσει τους πιο απελπισμένους και ύπουλους τρόπους διεξαγωγής πολέμου, κοιτάζοντας ν’ αποφύγει την αυστηρή τιμωρία. Γι’ αυτό χρειάζονται πιο συντριπτικά χτυπήματα. Χρειάζεται αδιάκοπη επαγρύπνηση.

Ο Κόκκινος Στρατός είναι βαθιά πεπεισμένος πως με τη βοήθεια του Κόμματος θα φέρει σε πέρας και την τελευταία υψηλή αποστολή του. Κάτω από την καθοδήγηση του Κόμματος, ο Κόκκινος Στρατός θα συντρίψει μαζί με τους συμμάχους του τη χιτλερική Γερμανία και θα ανεβάσει ακόμα πιο ψηλά τη δόξα των όπλων μας, τη δόξα της Σοβιετικής μας Πατρίδας.

«ΚΟΜΕΠ», Μάρτης 1945 – αρ. φύλλου 35


ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Εργαζόμενοι, ντόπιοι και ξένοι,

νέοι και νέες, γυναίκες και άνδρες,

Σήμερα 1η Μάη - τη μεγάλη μέρα διεθνούς Αλληλεγγύης και φωτεινό Σύμβολο της επαναστατικής ταξικής πάλης του προλεταριάτου στην πάλη του για την βίαιη-ένοπλη ανατροπή της εξουσίας της αντιδραστικής αστικής τάξης και την εξάλειψη του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος - οι εργαζόμενοι όλων των χωρών αποτίνουν φόρο τιμής στους νεκρούς ήρωες εργάτες του Σικάγου και τους μυριάδες που θυσιάστηκαν στους αγώνες για την απαλλαγή απ την καπιταλιστική εκμετάλλευση και καταπίεση και διαδηλώνουν την απόφασή τους να συνεχίσουν τον αγώνα για την υπεράσπιση των καταχτήσεών τους, την ανατροπή του καπιταλισμού και το σοσιαλισμό-κομμουνισμό αλλά και την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών τους, κατά του ρατσισμού, εθνικισμού-σωβινισμού, φασισμού και των ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Σε διάφορα σημεία του πλανήτη - με επίκεντρο Μέση Ανατολή, Ασία αλλά και τα Βαλκάνια-Μεσόγειο - οξύνονται οι αντιθέσεις μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων: απ' τη μια ο υπ' αριθμόν 1 εχθρός και τρομοκράτης των λαών και κρατών, οι ΗΠΑ και απ' την άλλη οι Ρωσία-ΕΕ-Ιαπωνία, κλπ. για το μοίρασμα των σφαιρών επιρροής και τον έλεγχο των πηγών πετρελαίου-αερίου και των οδών-αγωγών διακίνησή τους, ενώ τελευταία οξύνεται η αντίθεση των ΗΠΑ με τη Ρωσία αλλά και με την ΕΕ εξαιτίας των προσπαθειών εγκατάστασης της λεγόμενης «αντιπυραυλικής ασπίδας» εκ μέρους των ΗΠΑ στο έδαφος Πολωνίας-Τσεχίας και της επέκτασης του ΝΑΤΟ προς ανατολάς (Ουκρανία-Γεωργία) που έχουν προφανώς ως στόχο την περικύκλωση της Ρωσίας, αλλά θίγουν άμεσα και τα συμφέροντα της ΕΕ.

Στα Βαλκάνια η κατάσταση οξύνεται διαρκώς εξαιτίας της εντονότερης ανάμιξης των αμερικανών ιμπεριαλιστών αλλά και των άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και παίρνει εκρηκτικές και επικίνδυνες διαστάσεις με την απόσχιση του Κοσυφοπεδίου από τη Σερβία και την έξαρση της εθνικιστικής πολιτικής στις διάφορες βαλκανικές χώρες που βρίσκεται στην υπηρεσία των συμφερόντων και των σχεδίων των διαφόρων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Οι λαοί όλων των χωρών, με πρωτοπορία την εργατική τάξη, παλεύουν κατά του ιμπεριαλισμού, ενώ οι σκλαβωμένοι λαοί του Αφγανιστάν και του Ιράκ συνεχίζουν με ακόμα μεγαλύτερη σφοδρότητα την ένοπλη πάλη τους, ο μεν πρώτος κατά των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων κατοχής και ο δεύτερος κατά των αμερικανο-αγγλικών στρατευμάτων κατοχής και των ντόπιων δοσίλογων στους οποίους συμπεριλαμβάνεται και το χρουστσοφικό «Κ»Κ Ιράκ, αδελφό και στηριζόμενο απ’ το «Κ»ΚΕ κόμμα

Όμως παρά την πάλη των λαών, με επικεφαλής το προλεταριάτο, τα προβλήματα της ανεργίας εκατοντάδων εκατομμυρίων, της φτώχιας και της εξαθλίωσης, κλπ. και των πολέμων δεν μπορούν να λυθούν όσο υπάρχει καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός. Μόνο η συντριβή και κατάργηση αυτού του εκμεταλλευτικού συστήματος ανοίγει το δρόμο για τη λύση τους με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου δηλ. της εξουσίας της εργατικής τάξης και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, όπως συνέβηκε στη σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, που δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την καπιταλιστική Σοβιετική Ένωση των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ επειδή αυτή είχε ήδη μπει στο δρόμο της καπιταλιστικής παλινόρθωσης μετά την ανατροπή της δικτατορίας του προλεταριάτου και την επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικήςαντεπανάστασης αρχές-μέσα της δεκαετίας του ΄50.Και στη δεύτερη 4ετία διακυβέρνησης της χώρας απ’ την κυβέρνηση των «νταβατζήδων» (Καραμανλής) και των «καραγκιόζηδων» (Κεφαλογιάννης),πέρα απ την εξαπάτηση του λαού με την αθέτηση όλων των προεκλογικών υποσχέσεων που γι' αυτό κατάχτησε επάξια τον τίτλο: κυβέρνηση προκλητικών πολιτικών απατεώνων, αναδείχθηκε σε κυβέρνηση πρωτοφανούς διαφθοράς, αρχίζοντας απ’ τους «γαλάζιους κουμπάρους» μαφιόζουςκλπ. συνεχίζοντας με τη συμμορία των υπουργώνΑλογοσκούφη-Δούκα-Τσιτουρίδη της περασμένης τετραετίας, με επικεφαλής τον αρχιερέα της διαφθοράς Κ. Καραμανλή, με τη στημένη κομπίνα-απάτη καταληστεύσης όλων των Ταμείων των εργαζομένων, το διαβόητο σκάνδαλο των «Ομολόγων» για να φτάσει στο σκάνδαλο "Ζαχόπουλου" και στη νέα καταλήστευση των Ασφαλιστικών Ταμείων με την ψήφιση του αντιδραστικού νομοσχεδίου "ενοποίησης των Ταμείων".

Συνεχίζοντας και στη νέα τετραετία, αφού πρώτα κατέκαψε όλη τη χώρα μαζί και την Ολυμπία προκαλώντας τεράστιες καταστροφές και οδηγώντας στο θάνατο πάνω από 70 ανθρώπους, την εφαρμογή της γνωστής ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής κατεδάφισης των καταχτήσεων των εργαζομένων, η κυβέρνηση Καραμανλή οδήγησε τις λαϊκές μάζες σ’ ακόμα μεγαλύτερη φτώχια και εξαθλίωση - εξαθλίωση που μεγαλώνει ακόμα περισσότερο με τα πρωτοφανή κέρδοσκοπικά κύματα ακρίβειας που ζουν καθημερινά οι εργαζόμενοι. Αν κατόρθωσε η κυβέρνηση να περάσει όλα τα αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα, και πρώτ' απ' όλα το Ασφαλιστικό, που αυξάνει τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και μειώνει ακόμα περισσότερο τις συντάξεις πείνας των εργαζομένων, που δεν λύνει το Ασφαλιστικό αλλά στόχο έχει μέσω της "ενοποίησης" των ταμείων ν' αρπάξει τα χρήματα των πλεονασματικών Ταμείων, αυτό οφείλεται στην προδοτική στάση των ρεφορμιστών εργατοπατέρων των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και των ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-ΑΥΤ.Παρέμβαση – τα φασιστοειδή της ΔΑΚΕ είναι πάντα με το μέρος των καπιταλιστών – και εξαιτίας της μόνιμης απεργοσπαστικής, με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις, τακτικής του ΠΑΜΕ που βρίσκεται σε πλήρη ευθυγράμμιση με την διασπαστική ταχτική της αντιδραστικής κυβέρνηση Καραμανλή. Αυτή τη φορά "έτρεξε" σε βοήθεια του Καραμανλή για να περάσει το Ασφαλιστικό και η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα που στράφηκε ανοιχτά κατά της απεργίας των εργαζομένων στη ΔΕΗ, επαναλαμβάνοντας τα περί "ρετιρέ" της κυβέρνησης, ("σήμερα το πρωί τους άκουγα: "εμείς δεν γινόμαστε ΙΚΑ"", "Ρ" 8/3/2008, σελ 14), ενώ ο "Ριζοσπάστης" με το θράσος του ξετσίπωτου προδότη και του φερέφωνου των βιομηχάνων καπιταλιστών μιλούσε για "συνδικαλισταράδες" της ΔΕΗ που "κάνουν αγώνα, τώρα που θίγονται κάποιοι της ΔΕΗ!... είναι προκλητικοί οι συνδικαλισταράδες της ΔΕΗ!" ("Ρ" 8/3/2008, σελ.32).

Στον πολιτικό τομέα πέρα απ’ την «επανίδρυση του κράτους» δηλ. την επανίδρυση του κράτους της φασιστικής Δεξιάς, η προώθηση της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής παίρνει πολύ επικίνδυνες και τις πιο ακραίες διαστάσεις με την ψήφιση του φασιστικού νόμου για τη μόνιμη εγκατάσταση των χαφιεδοκάμερων και την παρακολούθηση απ' την Ασφάλεια των διαδηλώσεων-συγκεντρώσεων-πορειών.

Παρά την απουσία επαναστατικών συνδικάτων και επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης, καθοδηγούμενου απ' την κοσμοθεωρία του επαναστατικού μαρξισμού, δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού, ανάλογο του επαναστατικού Ζαχαριαδικού ΚΚΕ 1918-55, η εργατική τάξη και οι πλατιές λαϊκές μάζες μπορούν να αποκρούσουν τις επιθέσεις του κεφαλαίου, αν ακολουθήσουν: το δρόμο τις ΕΝΩΤΙΚΗΣ-ΜΑΖΙΚΗΣ-ΜΑΧΗΤΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ, αποκρούοντας ταυτόχρονα τη διασπαστική απεργοσπαστική στάση των ρεφορμιστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ. Αν "πέρασε" το Ασφαλιστικό, αυτό οφείλεται στην άρνηση κλιμάκωσης του αγώνα εκ μέρους των συνδικαλιστών εργατοπατέρων των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και στη ματαίωση της μαζικότητας των απεργιακών κινητοποιήσεων των εργαζομένων με τις ξεχωριστές απεργοσπαστικές συγκεντρώσεις των ρεφορμιστών του ΠΑΜΕ.

Μάης 2008

ΚΙΝΗΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55


Μιλτιάδης Πορφυρογένης – ένας ως το τέλος επαναστάτης μαρξιστής διανοούμενος ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ (1918-55)

Οι δυο με το Ζαχαριάδη επαναστάτες,
ακλόνητοι λενινιστές, σταλινιστές,
παντού στην πάλη του λαού μας μπροστολάτες
ενάντια στου κεφαλαίου τους ληστές.

Δημήτρης ΠΑΝΟΣ 21.2.2003

Φέτος, το Μάρτη, συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από τότε (7/3/1958) που έφυγε εντελώς ξαφνικά και πολύ πρόωρα, μόλις 55 χρονών, απ’ τη ζωή το ηγετικό στέλεχος του επαναστατικού ΚΚΕ (μέλος της ΚΕ και πρόεδρος της ΚΕΕ για πολλά χρόνια και δυο φορές βουλευτής του), ο σταλινιστής-ζαχαριαδικός Μιλτιάδης Πορφυρογένης – επαναστάτης μαρξιστής διανοούμενος, επιφανής νομικός και μια απ’ τις ευγενέστερες φυσιογνωμίες του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, αφοσιωμένος απεριόριστα στην υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του κομμουνισμού, αδιάλλακτος αντίπαλος και εχθρός του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού.

Άφησε την τελευταία του πνοή, πολιτικός πρόσφυγας, στην πόλη Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε της Τσεχοσλοβακίας.

Ο Μιλτιάδης Πορφυρογένης που γεννήθηκε στην Αγριά Βόλου στις 12 Φλεβάρη του 1903 κατάγονταν από εύπορη αστική οικογένεια. Εγκατέλειψε νωρίς την τάξη του, πέρασε στις γραμμές του επαναστατικού προλεταριάτου και αναδείχθηκε με την επαναστατική του δράση σ’ έναν απ’ τους πιο φωτισμένους, δραστήριους, ικανούς και μαχητικούς ηγέτες του.

Τελείωσε το Γυμνάσιο στο Βόλο και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του επέστρεψε στο Βόλο, άνοιξε δικηγορικό γραφείο και εργάστηκε εκεί λίγα χρόνια.

Από νεαρή ηλικία, παρά την αστική του καταγωγή, επηρεάστηκε απ’ τις επαναστατικές κομμουνιστικές ιδέες και το 1926 προσχώρησε στο κομμουνιστικό κίνημα και έγινε μέλος του τότε νεαρού ΚΚΕ – τμήμα-μέλος της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς. Σ’ εκείνα τα πρώτα χρόνια γνωρίζεται με το Νίκο Ζαχαριάδη με τον οποίο συνδέθηκε με στενότατη και παροιμιώδη φιλία, ανάλογη εκείνης μεταξύ των Μαρξ-Ενγκελς, που άντεξε στις μετέπειτα ταραγμένες επαναστατικές δεκαετίες και περιπέτειες του σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ ως τη διάλυσή του, η οποία κράτησε ως το τέλος της ζωής του. Αφοσιωμένος και συνεπέστατος κομμουνιστής υπήρξε όχι μόνο στενότατος φίλος αλλά και πολύ έμπιστος σύντροφος του γραμματέα του ΚΚΕ, ο οποίος κατά καιρούς του ανέθεσε τις πιο δύσκολες, περίπλοκες και πιο εμπιστευτικές κομματικές δουλειές που απαιτούσαν ιδιαίτερες ικανότητες αλλά και αυστηρή-άκρα μυστικότητα και τις οποίες έφερε πάντα με μεγάλη επιτυχία σε πέρας.

Το 1929 ο Μ.Πορφυρογένης αναλαμβάνει με εντολή του κόμματος την ηγεσία της Εργατικής Βοήθειας, που συμπαραστέκονταν στις παντοειδείς σκληρές διώξεις των κομμουνιστών εκ μέρους της αστικής τάξης και της μοναρχοφασιστικής αντίδρασης.

Όταν το 1931 ο Νίκος Ζαχαριάδης επέστρεψε παράνομα απ’ τη Μόσχα στην Ελλάδα για να αναλάβει, μ’ εντολή της ΕΕ της Κομμουνιστικής Διεθνούς, την ηγεσία του ΚΚΕ και να ανασυγκροτήσει την καθοδήγησή του, συναντήθηκε κρυφά με τον Μ. Πορφυρογένη και από κοινού οργάνωσαν τις επαφές με στελέχη που αποτέλεσαν τη νέα ηγεσία του ΚΚΕ.

Ο Μιλτιάδης Πορφυρογένης εκλέχθηκε δυο φορές βουλευτής του ΚΚΕ, μια το 1932 για πρώτη φορά βουλευτής Βόλου και για δεύτερη φορά το 1936 βουλευτής με το «Παλλαϊκό Μέτωπο». Με την εγκαθίδρυση της φασιστικής δικτατορίας του Μεταξά (4 Αυγούστου 1936) διώκεται από τους πρώτους, συλλαμβάνεται και εκτοπίζεται αρχικά στην Ανάφη, μετά στην Ακροναυπλία και τελευταία στην Κίμωλο.

Η κατάληψη της χώρας από τους ναζιφασίστες καταχτητές τον βρίσκει εξόριστο στην Κίμωλο απ’ όπου απόδρασε αρχές Μάη του ΄41, κάτω από περιπετειώδεις συνθήκες, φτάνοντας στην Κρήτη παραμονές της επίθεσης των γερμανών αλεξιπτωτιστών ενάντια στο ηρωικό νησί. Στις 16 Μάη 1941 δημοσιεύεται άρθρο του με τίτλο «όλοι στον αγώνα για την άμυνα της Κρήτης» στην εφημερίδα του Ηρακλείου «Κρητικά Νέα» με την υπογραφή Μιλτιάδης Πορφυρογένης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής του Παλλαϊκού Μετώπου, στο οποίο, αφού καταδικάζει το χιτλερισμό-φασισμό με σκληρή γλώσσα, καλεί τον ελληνικό λαό σε αντίσταση κατά της φασιστικής κατοχής και στον «αγώνα για την άμυνα της Κρήτης, που είναι αγώνας για την απελευθέρωση της Ελλάδος» αλλά και τους κομμουνιστές να βρεθούν «στις πρώτες γραμμές» αυτού του αγώνα «για το τσάκισμα του χιτλερισμού και των πρακτόρων του σαν ένα τεράστιο βήμα προς την κοινωνική χειραφέτηση των εργαζομένων, προς την κοινωνική πρόοδο» («ΚΚΕ Επίσημα Κείμενα», τόμος 5ος , 1940-45, σελ. 54-55, 1973).

Στην Κρήτη έμεινε παράνομα ως το Δεκέμβρη του 1943, χρονικό διάστημα κατά το οποίο πρωτοστάτησε στην ανασυγκρότηση των παράνομων Οργανώσεων του ΚΚΕ στο νησί που τις καθοδήγησε ως τη μέρα της αναχώρησής του για την Πελοπόννησο.

Το Δεκέμβρη του 1943 φτάνει με βάρκα στην Πελοπόννησο και από εκεί στην Αθήνα και παίρνει μέρος στη 10η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (Γενάρης 1944). Σ’ αυτή ο Πορφυρογένης προτείνεται να αναλάβει γραμματέας της ΚΕ του ΕΑΜ, θέση που κράτησε ως το Μάη του ΄44 που τον αντικατέστησε ο Παρτσαλίδης. Αργότερα, Μάης 1944, στάλθηκε μαζί με το μέλος του ΠΓ του ΚΚΕ, Π. Ρούσο (=«επικεφαλής της κομματικής αντιπροσωπίας»), στη Διάσκεψη του Λιβάνου, που όπως μας πληροφορεί ο οπορτουνιστής Γ. Ιωαννίδης «έπρεπε να βάλουμε άλλον πιο σώφρονα δίπλα στο Μιλτιάδη», γιατί, «είχε μεν ικανότητες ο Μιλτιάδης, αλλά ήταν και της φούριας άνθρωπος». (Γ.Ιωαννίδης: «Αναμνήσεις», σελ. 227-228, Αθήνα 1979) δηλ. δεν ήθελε και δεν ήταν διατεθειμένος να υποτάξει το κίνημα στην αντιδραστική αστική τάξη και στους Άγγλους ιμπεριαλιστές, όπως το έπραξαν οι οπορτουνιστές Σιάντος-Ιωαννίδης-Παρτσαλίδης με τις προδοτικές συμφωνίες Λιβάνου-Καζέρτας-Βάρκιζας (ο Πορφυρογένης πειθαρχώντας δέχθηκε τη συμφωνία του Λιβάνου). Ας δοθεί όμως εδώ, με την ευκαιρία, και η μαρτυρία του Πορφυρογένη όπως τη μεταφέρει ο Γ. Γούσιας: «όταν ο Παπανδρέου άνοιξε τη συνεδρίαση με επίθεση κατά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ εγώ σηκώθηκα και την αντέκρουσα, όμως από πίσω ο Π. Ρούσος και οι άλλοι με τράβαγαν απ’ το σακάκι για να μην μιλάω έτσι και με υποχρέωσαν να κάτσω και να σωπάσω» (Γιώργης Βοντίτσιος-Γούσιας: «Οι αιτίες για τις ήττες, τη διάσπαση του ΚΚΕ και της ελληνικής Αριστεράς», τόμος Β΄ σελ. 142, Αθήνα 1977)

Αργότερα στη διαβόητη κυβέρνηση «Εθνικής ενότητας» αναλαμβάνει με εντολή του κόμματος, το υπουργείο Εργασίας.

Μέλος της ΚΕ απ’ το 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ (1935) επανεκλέγεται και στο 7ο Συνέδριο (Οχτώβρης 1945) μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ αλλά και της Κεντρικής Επιτροπής Ελέγχου (ΚΕΕ) στην οποία για μεγάλο χρονικό διάστημα υπήρξε πρόεδρός της.

Στις 12 Ιούλη 1946 γίνεται απόπειρα-δολοφονική επίθεση στο σπίτι του Μ. Πορφυρογένη, προέδρου τότε της Κεντρικής Επιτροπής Ελέγχου του ΚΚΕ.

Ως ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ παίρνει δραστήρια μέρος στην προετοιμασία του δεύτερου αντάρτικου σε διάφορα επίπεδα, ιδιαίτερα στον τομέα των επαφών-συζητήσεων με τα αδελφά κόμματα και ήταν εκείνος που από το βήμα του συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας (Ιούνης 1947) στο Στρασβούργο ανακοινώνει-κάνει (27 Ιούνη 1947) τη γνωστή κατηγορηματική προειδοποίηση προς τη μοναρχοφασιστική αντίδραση ότι «η αποφασιστική επίδοση και ανάπτυξη του ΔΣΕ, μπροστά στο γεγονός της αμερικανοαγγλικής πολιτικής και της μοναρχοφασιστικής αδιαλλαξίας, αναγκαστικά τείνει ν’ αποκρυσταλλωθεί και αποκρυσταλλώνεται κιόλας, προς τη δημιουργία μιας λεύτερης δημοκρατικής Ελλάδας, με δική της κυβέρνηση και δική της υπόσταση …» («Χρονικό του αγώνα 1878-1951», σελ. 71, 1952) δηλ. ανακοινώνει ότι το ΚΚΕ θα προχωρήσει στη συγκρότηση κυβέρνησης του βουνού, που τελικά έγινε πράξη το Δεκέμβρη το 1947 και στην οποία ο Μιλτιάδης Πορφυρογένης υπήρξε υπουργός Δικαιοσύνης.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, ο Μιλτιάδης Πορφυρογένης δουλεύει στους πολιτικούς πρόσφυγες και επιπλέον είναι υπεύθυνος της Επιτροπής Διαφώτισης (διευθύνει το «Νέο Κόσμο» και τον εκδοτικό μηχανισμό) αλλά αναλαμβάνει υπεύθυνος και του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ για τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης και ταξιδεύει παράνομα σε Γαλλία και Ελβετία, χώρες στις οποίες συναντήθηκε μυστικά με διάφορους έλληνες πολιτικούς της Αριστεράς και του Κέντρου, συζητώντας μαζί τους την πολιτική κατάσταση στη χώρα και βολιδοσκοπώντάς τους για τις προθέσεις τους.

Στην Ελλάδα ήρθε δυο φορές παράνομος, την πρώτη το Σεπτέμβρη του 1954 ως το Φλεβάρη του 1955 και τη δεύτερη, το Γενάρη του 1956 ως το Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου, χωρίς να συλληφθεί παρόλο που το ανάστημά του έφτανε τα 2 μέτρα και ήταν υπεύθυνος για τη νόμιμη δουλειά του παράνομου ΚΚΕ στην Ελλάδα.

Και στις δυο περιπτώσεις ο Μ.Πορφυρογένης εκπλήρωσε με μεγάλη επιτυχία την πολύ δύσκολη και εξαιρετικά περίπλοκη αποστολή του, βοηθώντας αποφασιστικά τη νόμιμη (υπεύθυνος εκ μέρους του ΠΓ) μαζική πολιτική δουλειά των κομμουνιστών αλλά και γενικά της ΕΔΑ, που αναπτύσσεται και κινείται σε δρόμο αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό πλατιών συμμαχιών, χωρίς όμως να γίνεται ουρά της αστικής τάξης και των κομμάτων της, δουλειά που έδωσε μεγάλη ώθηση στην ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος της χώρας, που φάνηκε αργότερα το 1958 όταν η ΕΔΑ αναδείχθηκε, παρά την τεράστια ζημιά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, σε πρώτο κόμμα της Αντιπολίτευσης.

Κατά τη διάρκεια της δεύτερης αποστολής του για παράνομη δουλειά στην Ελλάδα μεσολαβεί η πραγματοποίηση του 20ου αντεπαναστατικού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) και κορυφώνονται – ολοκληρώνονται οι απανωτές επεμβάσεις των σοβιετικών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ με όργανο τη διαβόητη «Διεθνή Επιτροπή» των Κοουζινεν-Ντεζ που συγκαλεί τη λεγόμενη «6η πλατιά Ολομέλεια» (Μάρτης 1956, η οποία καθαιρεί βίαια την εκλεγμένη επαναστατική ηγεσία του ΚΚΕ μ’ επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, μαζί και τον Μ.Πορφυρογένη, και διαλύει το ηρωϊκό κόμμα του ελληνικού προλεταριάτου.

Ο επαναστάτης κομμουνιστής ηγέτης Μ.Πορφυρογένης* αντιτάχθηκε στην επέμβαση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ, αλλά έμεινε παράνομα στην Ελλάδα, ουσιαστικά εγκαταλειμμένος και απομονωμένος απ’ τους διορισμένους οπορτουνιστές, ωσότου εκπλήρωσε την αποστολή που του είχε αναθέσει το κόμμα και το Σεπτέμβρη του ΄56 επέστρεψε στο εξωτερικό.

Είναι γνωστό ότι ο αποστάτης και χρουστσοφικός προδότης Κ.Κολιγιάννης είχε τολμήσει, έχοντας τις πλάτες της χρουστσοφικής συμμορίας ή κατ’ εντολήν της (επειδή ήταν γνωστό ότι ο Μ.Π υποστήριζε σταθερά τη γραμμή του ΚΚΕ και ήταν πολύ στενός συνεργάτης και φίλος του Ν. Ζαχαριάδη), να «κολλήσει» στον ασυμβίβαστο μαρξιστή-λενινιστή Μιλτιάδη Πορφυρογένη τη ρετσινιά του «ύποπτου» και «πράκτορα» δηλ. συκοφαντούσε τον Πορφυρογένη αυτός που είχε διαλύσει ουσιαστικά τις κομματικές οργανώσεις κατά την παραμονή του στην Αθήνα και ήταν ύποπτος για τις συλλήψεις του 1954 (μάλλον κατ’ εντολή των σοβιετικών ρεβιζιονιστών για να υπονομευτεί η επαναστατική καθοδήγηση Ζαχαριάδη), αυτός που είχε αποκλεισθεί απ’ το ΠΓ και τον οποίο η 5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (26-28 Δεκέμβρη 1955) είχε καταγγείλει και στιγματίσει σαν «φραξιονιστή, οπορτουνιστή και λιποτάχτη του ΚΚΕ που στη λυσσασμένη επίθεσή του κατά του ΚΚΕ και της ΚΕ του ΚΚΕ ευθυγραμμίστηκε πέρα για πέρα με τον ταξικό εχθρό και μόνο αυτόν εξυπηρετεί» («το ΚΚΕ επίσημα κείμενα», τόμος 7ος ,1949-1955, σελ. 460. 1995), μια πράξη που καθόλου δεν πρέπει να είναι άσχετη με το διορισμό του απ΄ τους χρουστσοφικούς στη ηγεσία, ως «γραμματέα», του νέου σοσιαλδημοκρατικού αστικού εκτρώματός τους που οι ίδιοι συγκρότησαν το Μάρτη του ΄56.

Ο Ζαχαριάδης είχε πει τότε για τον οπορτουνιστή Κολιγιάννη και τον επαναστάτη κομμουνιστή Πορφυρογένη: «αυτός ο αποτυχημένος, ο μπατίρης, σηκώνει το ανάστημά του και συκοφαντεί το Μίλτο για πράχτορα. Αυτόν τον άνθρωπο, που είναι η μεγάλη κατάχτηση του κόμματός μας, που αν τον είχαν οι αστοί , 10 φορές θα τον κάνανε Πρωθυπουργό» (Γιώργης Βοντίτσιος-Γούσιας: «Οι αιτίες για τις ήττες, τη διάσπαση του ΚΚΕ και της ελληνικής Αριστεράς», τόμος Β΄ σελ. 160, Αθήνα 1977 και Γ. Καραστάθης σε: «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο 34, 1-15 Μάρτη 1998, σελ.3).

Η προδοτική ρεβιζιονιστική κλίκα των Κολιγιάννη,-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη κλπ. απομόνωσε και καταδίωξε τον επαναστάτη μαρξιστή Μιλτιάδη Πορφυρογένη επειδή δεν υποτάχθηκε στον χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, οδηγώντας τον πρόωρα στο θάνατο, σε ηλικία μόλις 55 χρονών, ο οποίος «σύμφωνα με την γνωμάτευση των ιατρών πέθανε από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, στις 7 Μάρτη 1958, ώρα 5 το πρωί» («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο 34, 1-15 Μάρτη 1998, σελ. 4) – χωρίς καθόλου να αποκλείεται και αργή δηλητηρίασή του - και ύστερα έβγαλε μια υποκριτική ανακοίνωση για το θάνατό του που δημοσιεύτηκε στο «Νέο Κόσμο» (3/1958), ενώ χωρίς να σεβαστεί το νεκρό επαναστάτη και το πένθος της οικογένειάς του άρπαξε γκανγκστερικά ότι βρήκε από ντοκουμέντα στο γραφείο του σπιτιού του.

Ο Μιλτιάδης Πορφυρογένης έπεσε-έφυγε όρθιος, μαχόμενος στις επάλξεις του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού.

***

Ο Μ. Πορφυρογένης σαν διανοούμενος γενικά υπήρξε επιφανής νομικός, έχοντας συνάμα ευρύτατη παιδεία ενώ διέθετε πλατιά κατάρτιση και γνώσεις σε σειρά άλλες κοινωνικές επιστήμες. Σαν επαναστάτης μαρξιστής ήταν πολύ καλός και βαθύς γνώστης της επαναστατικής κοσμοθεωρίας του προλεταριάτου δηλ. του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού και εξοπλισμένος με τη φιλοσοφία του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού είχε τη δυνατότητα να αναλύει, κρίνει και τοποθετείται από μαρξιστική σκοπιά σε διάφορα θέματα σειράς κοινωνικών επιστημών (νομικά, οικονομικά, πολιτικά, ιστορικά, λογοτεχνικά κλπ.), επηρεάζοντας σημαντικά το χώρο της διανόησης. Δυστυχώς όμως η πολύπλευρη κομματική ενασχόλησή του δεν του άφησε τον απαιτούμενο χρόνο και του στέρησε την όποια άνεση για συστηματικότερη μελέτη (ας ελπίζουμε ότι κάποτε στο μέλλον θα συγκεντρωθούν σε ένα τόμο τα διάφορα σκόρπια άρθρα του).

Σαν επαναστάτης κομμουνιστής διεθνιστής διαμορφώθηκε μέσα σε συνθήκες σκληρών ταξικών μαχών του προλεταριάτου, τοπικά και διεθνώς, και διαπαιδαγωγήθηκε στο πνεύμα της επαναστατικής πολιτικής της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς, καθοδηγούμενης απ’ τον Ιωσήφ Στάλιν, και του ΚΚΕ,, καθοδηγούμενο απ’ το Νίκο Ζαχαριάδη.

Σαν κομμουνιστής ηγέτης, στέλεχος του επαναστατικού ΚΚΕ (1918-55), αναδείχθηκε σε ένα απ’ τα λαμπρότερα και πιο δραστήρια στελέχη του κόμματος με πολύπλευρη δράση σ’ όλους τους τομείς δουλειάς του κομμουνιστικού κινήματος, όπου διακρίθηκε για τις ιδιαίτερες και σπάνιες ικανότητές του.

Σαν ηγετικό στέλεχος ήταν «η τυπική μορφή κομμουνιστή ηγέτη» της ένδοξης σταλινικής εποχής των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ αλλά και της ζαχαριαδικής περιόδου στο ΚΚΕ. Υπήρξε διορατικός και οξυδερκής ηγέτης, ενώ συνάμα διακρίνονταν για τη συνέπεια, τη σταθερότητα και τη μαχητικότητά του, αλύγιστος, αδιάλλακτος και ασυμβίβαστος επαναστάτης κομμουνιστής, αταλάντευτα αφοσιωμένος στην υπόθεση του κομμουνισμού. Το ήθος, η σεμνότητα και η παροιμιώδης ευγένειά του, μακριά από μικροαστικές συνήθειες, εγωισμούς, επιδείξεις και εντυπωσιασμούς κέρδισαν το θαυμασμό και την αγάπη των συντρόφων και φίλων αλλά και το σεβασμό των αντιπάλων.

Ολόκληρη η επαναστατική ζωή του Μιλτιάδη Πορφυρογένη είναι αδιάσπαστα δεμένη με την ιστορία του ηρωικού ΚΚΕ. Φλογερός επαναστάτης μαρξιστής υπήρξε υπόδειγμα κομμουνιστή. Η πλούσια μα και πολύμορφη επαναστατική του δράση δεν μπορούν παρά να αποτελέσουν παράδειγμα μίμησης για τους νεότερους κομμουνιστές.

* Ο Γ. Γούσιας παρουσιάζει μια συζήτηση με το Μιλτιάδη Πορφυρογένη για ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος, όμως πρέπει να παρατηρηθεί πρώτο ότι αυτή έχει γραφεί πολλά χρόνια αργότερα, και επομένως έχει αλλαχτεί εκ τον υστέρων, επιπλέον δεύτερο πρέπει να παρθεί υπόψη ότι ο Γούσιας ήταν από εκείνους που χαιρέτισαν τη διαβόητη «6η Ολομέλεια»: «οι αποφάσεις της 6ης Ολομέλειας του κόμματός μας αμέσως με βρήκαν σύμφωνο και χωρίς ταλαντεύσεις δούλεψα για να τις εμποτίσω στους κομμουνιστές στην Ελλάδα» και ως «μετανοούσα Μαγδαλινή» έσπευσε αμέσως να απολογηθεί στην προδοτική κλίκα του Κολιγιάννη ισχυριζόμενος: «φέρνω ευθύνες γιατί δεν αντέδρασα στην έξαλλη εσωκομματική πολιτική που εφάρμοζε ο Ζαχαριάδης. Τις διοικητικές μέθοδες καθοδήγησής που επικράτησαν στο κόμμα μας, τις αποδέχθηκα σαν ορθές και τις εφάρμοζα», κλπ. («Νέος Κόσμος», 7/1956, σελ. 70-71). Γι’ αυτούς τους λόγους το πιο πιθανό-σίγουρο είναι σε πολλά σημεία να παρουσιάζει δικές του απόψεις ως απόψεις του Μιλτιάδη Πορφυρογένη.


1. Άρθρα Μ. Πορφυρογένη
2. Γ.Ιωαννίδης: «Αναμνήσεις», Αθήνα 1979
3. «ΚΚΕ Επίσημα Κείμενα», τόμος 5ος , 1940-45, 1973
4. «Χρονικό του αγώνα 1878-1951», 1952
5. Γιώργης Βοντίτσιος-Γούσιας: «Οι αιτίες για τις ήττες, τη διάσπαση του ΚΚΕ και της ελληνικής Αριστεράς», τόμος Β΄, 1977
6. Γ. Καραστάθης σε: «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο 34, 1-15 Μάρτη 1998
7. ΑρχειοΤαξιο, Νο 7, Μάιος 2005
8. «Νέος Κόσμος», 7/1956
9.«το ΚΚΕ επίσημα κείμενα», τόμος 7ος ,1949-1955, 1995


Η ηγεσία τη «Κ»ΚΕ στο συνέδριο των συντρόφων της σοσιαλφασιστών του «Κ»ΚΙ (Μ), δολοφόνων του ινδικού λαού

Πραγματοποιήθηκαν τον προηγούμενο μήνα (23/3-2/4) τα συνέδρια του ρεβιζιονιστικού «Κ»Κ Ινδίας και του «Κ»Κ Ινδίας` (Μαρξιστικό) στην πόλη Χάιντεραμπαντ, πρωτεύουσα του κρατιδίου Άντρα Πραντές στην κεντρική Ινδία. Το «Κ»ΚΕ εκπροσώπησε ο Νίκος Σερετάκης, μέλος του τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ. Είναι γνωστή, φυσικά, η πρακτική του «Κ»ΚΕ να συμμετέχει σε συνέδρια κομμάτων που – όπως το ίδιο το «Κ»ΚΕ – αν και αυτοαποκαλούνται ξεδιάντροπα «κομμουνιστικά», δεν έχουν την παραμικρή σχέση με το Μαρξισμό-Λενινισμό-Σταλινισμό, καθοδηγούνται από το χρουτσιοφικό ρεβιζιονισμό ή από άλλες εκδοχές της αστικής ιδεολογίας και έχουν περάσει οριστικά στο στρατόπεδο της αντίδρασης. Τούτο ισχύει στο ακέραιο τόσο για το «Κ»ΚΙ όσο και για το «Κ»ΚΙ (Μ). Αποτελεί, όμως, μια ακόμη απόδειξη της πλήρους ιδεολογικής κατάπτωσης και χρεοκοπίας της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ η επιλογή της να συμμετάσχει στα συνέδρια κομμάτων όπως «Κ»ΚΙ και «Κ»ΚΙ (Μ) τα οποία όχι μόνο βρίσκονται δεξιότερα και από την, ήδη, αντικομουνιστική ιδεολογία του παραδοσιακού χρουτσιοφικού ρεβιζιονισμού, έχοντας ασπαστεί τον γκορμπατσοφισμό, αλλά πρωτοστατούν στην προπαγάνδιση και εφαρμογή νεοφιλελεύθερων πολιτικών και έχουν εκπέσει πλέον στον σοσιαλφασισμό.

Το «Κ»ΚΙ (Μ) αποτελεί το ηγετικό κόμμα του λεγόμενου «Αριστερού Μετώπου», του κυβερνητικού συνασπισμού που περιλαμβάνει το «Κ»ΚΙ και άλλα μικρότερα οπορτουνιστικά ψευτοαριστερά κόμματα και που βρίσκεται στην εξουσία στο κρατίδιο τη Δυτικής Βεγγάλης από το 1977. Η πολιτική του «Αριστερού Μετώπου» όχι μόνο δεν περιέχει τίποτα το σοσιαλιστικό αλλά, αντίθετα, δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από την πολιτική μιας οποιασδήποτε αντιδραστικής, νεοφιλελεύθερης, αστικής κυβέρνησης. Η περίφημη αναδιανομή της γης που είχε υποσχεθεί το «Κ»ΚΙ (Μ) πριν έρθει στην εξουσία δεν έγινε ποτέ. Στο γύρισμα του 21ου αιώνα, μόλις το 15% της συνολικής αρόσιμης γης είχε διανεμηθεί. Ωστόσο, μέχρι το 2001 το 13% των αγροτών που είχαν λάβει κάποιο κομμάτι γης βρέθηκε και πάλι άκληρο ενώ οι τσιφλικάδικες σχέσεις παραγωγής παραμένουν σχεδόν άθικτες. Στα πλαίσια των νεοφιλελεύθερων επιταγών του Παγκόσμιου Νομισματικού Ταμείου η κυβέρνηση του «Αριστερού Μετώπου» έχει προχωρήσει στη δημιουργία των διαβόητων, Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, με την βίαια απαλλοτρίωση και παραχώρηση σε ντόπια ή ξένα μονοπώλια ευφόρων εκτάσεων γης από τις οποίες εξαρτάται η επιβίωση χιλιάδων φτωχών αγροτών. Η τοπική μηχανουργική και υφαντουργική βιομηχανία, που βρίσκεται σε μακροχρόνια κρίση, παραχωρείται άνευ όρων στο πολυεθνικό και ντόπιο μονοπωλιακό κεφάλαιο. Υποστηρίζοντας την σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης της Δυτικής Βεγγάλης, ένας από τους γηραιότερους ηγέτες του «Κ»ΚΙ (Μ) δεν μάσησε τα λόγια του: «Θέλουμε το κεφάλαιο, τόσο το ντόπιο όσο και το ξένο. Στο κάτω-κάτω δουλεύουμε μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, ο σοσιαλισμός είναι ανέφικτος προς το παρόν». Μετά από 30 χρόνια διακυβέρνησης από το «Κ»ΚΙ (Μ) οι εργασιακές συνθήκες στη Δ. Βεγγάλη χαρακτηρίζονται από άθλιους μισθούς, απάνθρωπη εντατικοποίηση και ελαστικές μορφές απασχόλησης. Τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων των εργατών ιδιοποιούνται αυθαίρετα. Σε κάθε κινητοποίησή τους οι εργάτες έρχονται αντιμέτωποι με ένα καθεστώς γενικευμένης κρατικής τρομοκρατίας η οποία βρίσκεται πάντα στην υπηρεσία των βιομηχάνων. Παρόλ' αυτα, διαβάζουμε στο «Ρ» ότι «το Συνέδριο διαμόρφωσε την τακτική πολιτική γραμμή του κόμματος για τα επόμενα 3 χρόνια και επιβεβαίωσε τη μαχητική στάση του κόμματος απέναντι στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης» («Ρ», 6/4/2008). Και είναι πέρα για πέρα προκλητική η δήλωση του γενικού γραμματέα του «Κ»ΚΙ (Μ) Πρακάς Καράτ στην ομιλία του κατά την λήξη του συνεδρίου ότι το «Κ»ΚΙ (Μ) «παραμένει σταθερά στο πλευρό της εργατικής τάξης και των πιο καταπιεσμένων στρωμάτων»!! («Ρ», 6/4/2008).

Η φασιστική εκτροπή της κυβέρνησης του «Αριστερού Μετώπου» εκδηλώνεται με κατάφορες παραβιάσεις των πιο θεμελιωδών ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων. Οι συλλήψεις και η κακοποίηση όσων αγωνίζονται για πολιτικά, κοινωνικά και εθνικά δικαιώματα είναι συχνό φαινόμενο. Έχουν σημειωθεί πολλά περιστατικά σεξουαλικής ταπείνωσης και κακοποίησης γυναικών από αστυνομικούς «εν ώρα καθήκοντος». Απ’ ότι φαίνεται, η αστυνομία έχει γενικότερα εξουσιοδοτηθεί από το «Κ»ΚΙ (Μ) να κάνει ανεξέλεγκτη χρήση βίας εναντίον οποιοδήποτε «ύποπτου» ή «ταραχοποιού στοιχείου». Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε την δολοφονία εννιά ατόμων στη Βόρεια και ενός νεαρού ακτιβιστή στη Νότια Βεγγάλη, και στις δύο περιπτώσεις, μετά την σύλληψή τους. Το 2003, αστυνομικοί σκότωσαν δύο εργάτες τσαγιού. Εκεί, όμως, που η φασιστική τρομοκρατία του «Αριστερού Μετώπου» και του «Κ»ΚΙ (Μ) ξεπέρασε κάθε όριο ήταν η σφαγή στο Ναντινγκράμ στις 14 Μαρτίου 2007. (Βλ. και «Ανασύνταξη» αρ.φυλ. 264, 15-31/12/2007).

Στα τέλη του 2006 η κυβέρνηση αποφάσισε την δημιουργία πετροχημικού συγκροτήματος ιδιοκτησίας στο Ναντιγκράμ κατόπιν επένδυσης του Ινδονησιακού ομίλου Σελίμ στην τοπική Ειδική Οικονομική Ζώνη. Ως αποτέλεσμα πολλές οικογένειες βρέθηκαν μπροστά στην εφιαλτική απειλή να διωχτούν από τις πατρογονικές εστίες τους και να χάσουν τη γη τους. Οι κάτοικοι του Ναντινγκράμ, βλέποντας την επιμονή της κυβέρνησης να προχωρήσει στα σχέδιά της, εξεγέρθηκαν. Στις 3/1/2007 απέκλεισαν την πρόσβαση στην περιοχή φτιάχνοντας οδοφράγματα, σκάβοντας χαρακώματα και γκρεμίζοντας γέφυρες. Αυτή η εμπόλεμη κατάσταση διήρκεσε μέχρι τις 14/3 οπότε αστυνομικές δυνάμεις επενέβησαν ανοίγοντας πυρ «στο ψαχνό» και χτυπώντας αλύπητα όποιον βρισκόταν στο δρόμο τους. Στην επιχείρηση συμμετείχαν πολλά στελέχη και ένοπλοι τραμπούκοι του «Κ»ΚΙ (Μ) που φορούσαν αστυνομικές στολές για κάλυψη. Ο συνολικός απολογισμός των ήταν 14 νεκροί και δεκάδες σοβαρά τραυματισμένοι από σφαίρες, όλοι από την πλευρά των εξεγερμένων αγροτών.

Στο συνέδριο του «Κ»ΚΙ (Μ) υπογραμμίστηκε «η αναγκαιότητα ολόπλευρης ισχυροποίησης του κόμματος ως ουσιαστικής προϋπόθεσης για τη διαμόρφωση μιας φιλολαϊκής διεξόδου» («Ρ», 6/4/2008). Πόση πια περισσότερη «ισχυροποίηση» περιμένει το «Κ»ΚΙ (Μ) όταν ήδη βρίσκεται σε κρατιδιακές κυβερνήσεις στη Δυτική Βεγγάλη και στην Κεράλα για να αποδείξει ότι αυτό που εννοεί ως «φιλολαϊκή διέξοδος» είναι ακριβώς το αντίθετο: η πιο στυγνή και αντιλαϊκή νεοφιλελεύθερη πολιτική που μπορεί να φανταστεί κανείς. Τα αιματηρά γεγονότα του Ναντινγκράμ προκάλεσαν φρίκη και αποτροπιασμό στη ινδική και παγκόσμια κοινή γνώμη και έδειξαν το τι πραγματικά είναι το «Κ»ΚΙ (Μ) και το «Αριστερό Μέτωπο»: μια σπείρα σκληροπυρηνικών σοσιαλφασιστών και αδίστακτων δολοφόνων στην υπηρεσία του ινδικού και ξένου μονοπωλιακού κεφαλαίου. Ο λαός μας λέει «δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιός είσαι». Οι «συναναστροφές» και σχέσεις με τα εγκληματικά αποβράσματα του «Κ»ΚΙ (Μ) αποκαλύπτουν το πραγματικό πρόσωπο-ρόλο της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ και το μέγεθος του αστικού εκφυλισμού τους ως το σημείο να παρουσιάζει και να στηρίζει τους δολοφόνους του Ινδικού λαού ως «Αριστερούς». Ας κρίνει λοιπόν ο οποιοσδήποτε και πρώτα απ’ όλα οι κομμουνιστές.

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η απεργία των εργαζομένων στη ΔΕΗ και η προδοτική στάση της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ

9 Μάη – μέρα της μεγάλης αντιφασιστικής Νίκης των λαών με οδηγητή τον Ιωσήφ Στάλιν

Βασιλένκο: Το κόμμα του Λένιν-Στάλιν οργανωτής της συντριβής του φασισμού

Ζήτω η εργατική πρωτομαγιά

Μιλτιάδης Πορφυρογένης – ένας ως το τέλος επαναστάτης μαρξιστής διανοούμενος ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ (1918-55)

Η ηγεσία τη «Κ»ΚΕ στο συνέδριο των συντρόφων της σοσιαλφασιστών του «Κ»ΚΙ (Μ), δολοφόνων του ινδικού λαού

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55