Εφημερίδα Ανασύνταξη
Θέσεις
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρ. Φύλ. 274 15-31/5/2008

Αρ. Φύλ. 274 15-31 Μάη 2008
Ξεσηκωμός φοιτητών-πανεπιστημιακών ενάντια στην εφαρμογή του αντιδραστικού νόμου-πλαίσιο
Mε σημαία το «δίπτυχο»: ΑΠΟΣΥΡΣΗ του νόμου-πλαίσιο – μαζικές ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ διαρκείας μπορούν να νικήσουν οι φοιτητές

Σοσιαλδημοκρατική απάτη στήριξης της κυβερνητικής πολιτικής η «αξιοποίηση όλων των μορφών αγώνα» («Κ»ΝΕ-ΠΚΣ)

Οι πρώτες φετινές κινητοποιήσεις των φοιτητών-πανεπιστημιακών για την παρεμπόδιση-ματαίωση της εφαρμογής του αντιδραστικού νόμου-πλαίσιο, που ξεκίνησαν με καταλήψεις σχολών και την ανακοίνωση των απεργιών (20-21 και 28-30 Μάη) της ΠΟΣΔΕΠ, συμπίπτουν με τη συμπλήρωση δυο χρόνων απ’ τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις – με κύρια-αποτελεσματική μορφή πάλης τις ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ – του Μάη 2006 που ματαίωσαν την απόπειρα αναθεώρησης του άρθρου 16, αλλά και με τα 40χρονα του Παρισινού Μάη ΄68, που συντάραξε τη Γαλλία μα και ολόκληρη την Ευρώπη, κινητοποιώντας δεκάδες χιλιάδες φοιτητές σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.

Η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ επιχειρεί να προωθήσει την εφαρμογή του αντιδραστικού νόμου-πλαίσιο, που ψηφίστηκε το 2007, με πρώτο βήμα τη διενέργεια εκλογών για την ανάδειξη νέων πρυτανικών Αρχών, προσφέροντας και υπερπροβάλλοντας την «καθολική ψηφοφορία» ως τη μαγική «λύση» των προβλημάτων της Παιδείας και ως τάχα «δημοκρατικό» μέτρο δηλ. ως «φύλλο συκής» με το οποίο προσπαθεί να αποκρύψει τη γύμνια ενός υπεραντιδραστικού νόμου-πλαίσιο, που η εφαρμογή του καταστρέφει την Παιδεία και εκμηδενίζει κάθε κατάχτηση των φοιτητών-καθηγητών, με δύο στόχους δηλ. να διασφαλίσει: α) το πρώτο-κύριο στήριγμα της πολιτικής της στα πανεπιστήμια δηλ. τις πρυτανικές Αρχές – «μακρύ χέρι» εφαρμογής της αντιδραστικής πολιτικής της εκάστοτε αστικής κυβέρνησης, αλλά και β) την απαρχή υλοποίησης των αντιδραστικών μέτρων στον τομέα της Παιδείας.

Όμως στο χώρο του φοιτητικού κινήματος, πέρα απ’ τη στήριξη των αντιδραστικών κυβερνητικών μέτρων απ’ τα φασιστοειδή της ΔΑΠ (ΝΔ), τις ταλαντεύσεις της ΠΑΣΠ (που κινείται κάτω απ’ τη Δαμόκλειο σπάθη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ), τη συγκαλυμμένη αλλά σαφή σαμποταριστική στάση των φοιτητικών κινητοποιήσεων εκ μέρους της ΠΚΣ-«Κ»ΝΕ (επιβεβαιώνεται και απ’ τα πρόσφατα εύσημα Στυλιανίδη από το βήμα της Βουλής σε Παπαρήγα-«Κ»ΚΕ), κλπ, κυριαρχεί μεγάλη σύγχυση που αποπροσανατολίζει επικίνδυνα την πάλη των φοιτητών, αφού καταρχήν παρεμποδίζεται η ανάπτυξη του αγώνα τον φοιτητικών κινητοποιήσεων σε σωστή κατεύθυνση και επιπλέον καθίσταται αδύνατη ευθύς εξαρχής η ενότητα και η μαζική συμμετοχή των φοιτητών σ’ αυτές, πρωτίστως της μεγάλης μάζας τους που για διάφορους λόγους απέχουν απ’ τις φοιτητικές εκλογές.

Έτσι αντί να προβάλλεται ως κύριος-κεντρικός στόχος της πάλης των φοιτητών – γύρω απ’ τον οποίο θα κινητοποιηθούν και θα συσπειρωθούν οι φοιτητές - ο αντιδραστικός νόμος-πλαίσιο στο σ ύ ν ο λ ό του δηλ. η ΑΠΟΣΥΡΣΗ του και να επιλεχθούν ως κύρια μορφή πάλης οι ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ (συμπληρωματικά συγκεντρώσεις, πορείες, διαδηλώσεις κλπ.) ώστε να επιτευχθεί ο στόχος της ΑΠΟΣΥΡΣΗΣ και να ματαιωθεί η εφαρμογή του, επιλέγεται μια μόνο πλευρά του νόμου ως αιχμή της πάλης δηλ. η εκλογή πρυτανικών Αρχών – που ναι μεν αποτελεί το πρώτο βήμα για την υλοποίηση του νόμου στην πράξη και πρέπει να ματαιωθεί – μα αφήνεται έξω και στο απυρόβλητο το σύνολο του αντιδραστικού νόμου δηλ. οι υπόλοιπες, που αποτελούν τις κύριες και πιο σημαντικές πλευρές του.

Παρόλο που η πλευρά αυτή αποτελεί το πρώτο βήμα για την υλοποίηση του νόμου, ωστόσο, πέρα απ’ το ότι δεν παύει να είναι μόνο μια πλευρά, δεν αποτελεί ούτε μια απ’ τις κύριες πλευρές αλλά είναι μια απ’ τις εντελώς δευτερεύουσες και επουσιώδεις πλευρές (αδιάφορη, ως προς την ουσία της, για τους φοιτητές) του αντιδραστικού νόμου-πλαίσιο και πολύ περισσότερο δεν περιλαμβάνει το σύνολό του, στο οποίο έρχονται να προστεθούν και οι νέες απειλές-προκλήσεις Στυλιανίδη (ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων, περικοπή χρηματοδοτήσεων, κλπ.) μ’ αποτέλεσμα μια τέτοια ολοφάνερα λαθεμένη κατεύθυνση: α) αδυνατεί να κινητοποιήσει μεγάλες μάζες φοιτητών, και επομένως β) παρεμποδίζει τη μαζικοποίηση των φοιτητικών κινητοποιήσεων, απαραίτητου όρου για τη νίκη, γ) περιορίζει το περιεχόμενο της πάλης των ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ, αλλά και τη χρονική διάρκειά τους .

Αντίθετα το φοιτητικό κίνημα σ’ αυτές τις κινητοποιήσεις πρέπει να θέσει ως κεντρικό στόχο πάλης όχι μια ή κάποιες πλευρές του νόμου αλλά το σύνολο των πλευρών του δηλ. την ΑΠΟΣΥΡΣΗ του αντιδραστικού νόμου-πλαίσιο, στην οποία αντιτάσσεται η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών αλλά και μεγάλο μέρος των πανεπιστημιακών, όπως έδειξαν οι μαχητικές και μαζικότατες κινητοποιήσεις του 2006-07 για την απόσυρση του τότε νομοσχεδίου.

Μόνο το αίτημα της ΑΠΟΣΥΡΣΗΣ του νόμου μπορεί να πετύχει: α) κινητοποίηση μεγάλης μερίδας των φοιτητών που δεν ανήκει στις γνωστές συνδικαλιστικές παρατάξεις και δεν παίρνει μέρος στις εκλογές, β) ΕΝΟΤΗΤΑ πάνω σ’ αυτό τον κύριο στόχο, γ) συσπείρωση της συντριπτικής πλειοψηφία των φοιτητών και επομένως εξασφάλισης της απαραίτητης για τη νίκη ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑΣ, δ) διεύρυνση του περιεχομένου των ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ, αφού θα αφορά πλέον το σύνολο του νόμου, και επομένως διασφάλιση μεγαλύτερης χρονικής διάρκειάς τους.

Οι συζητήσεις στις συνελεύσεις δεν πρέπει να αναλώνονται σε δευτερεύουσας σημασίας ζητήματα ούτε σε κάποιες, έστω και σημαντικές, πλευρές του νόμου αλλά να περιστρέφονται γύρω απ’ τον κύριο-κεντρικό στόχο και την κύρια μορφή πάλης: ΑΠΟΣΥΡΣΗ-ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ.

Αυτά τα δυο πρέπει να βρεθούν πάντα στο κέντρο της αντιπαράθεσης και αυτά πρέπει να αποτελέσουν τη βασική διαχωριστική γραμμή μεταξύ των δυνάμεων που αντιτίθενται και καταπολεμούν τον αντιδραστικό νόμο-πλαίσιο και των δυνάμεων που τον υπερασπίζουν ανοιχτά (ΔΑΠ) αλλά και εκείνων που έμμεσα με τη στάση τους τον στηρίζουν (η διαβόητη «αξιοποίηση όλων των μορφών αγώνα» των ΠΚΣ-Κ»ΝΕ («Ρ» 21.5.2008, σελ. 12) κινείται ακριβώς σ’ αυτή την κατεύθυνση, γιατί σημαίνει «όλες» τις άλλες μορφές πλην των ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ).

Μόνο η κατεύθυνση της πάλης των φοιτητών που έχει ως κεντρικό στόχο και μοναδικό σύνθημα το δίπτυχο: ΑΠΟΣΥΡΣΗ-ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ μπορεί, πέρα απ’ τις ΕΝΟΤΗΤΑ-ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ των φοιτητικών κινητοποιήσεων, να πετύχει επιπλέον: α) να συμπαρασύρει στον αγώνα ασυνεπή και ταλαντευόμενα τμήματα φοιτητών, β) να απομονώσει τους ανοιχτούς υποστηρικτές του αντιδραστικού νόμου-πλαίσιο (τα φασιστοειδή της ΔΑΠ) αλλά και να ξεσκεπάσει και απομονώσει τους συνειδητούς σαμποταριστές της πάλης των φοιτητών και να βοηθήσει τους παραπλανημένους φοιτητές απ’ το χώρο των ΠΑΣΠ, ΠΚΣ, κλπ. να βρουν το δρόμο τους.

Την ορθότητα και πρώτα απ’ όλα την αποτελεσματικότητα αυτής της κατεύθυνσης έχει ήδη επιβεβαιώσει η νικηφόρα πορεία της πάλης των φοιτητών στη διετία 2006-2007, που σήμερα αποτελεί μια πολύτιμη, αξιόλογη και πολύ πλούσια εμπειρία των αγώνων του φοιτητικού κινήματος.

Εκτός των παραπάνω, το φοιτητικό κίνημα δεν πρέπει να παραβλέψει-αγνοήσει ότι στον αντιδραστικό νόμο-πλαίσιο αντιτάσσονται και μεγάλα τμήματα των πανεπιστημιακών που εκφράζονται στην ΠΟΣΔΕΠ.

Γι’ αυτό είναι ολωσδιόλου απαραίτητος ο συντονισμός δράσης φοιτητών-πανεπιστημιακών στην πάλη κατά του αντιδραστικού νόμου-πλαίσιο και για την ΑΠΟΣΥΡΣΗ του. Και σ’ αυτό το ζήτημα του συντονισμού-συνεργασίας υπάρχει ήδη η επίσης πολύ πλούσια πείρα της διετίας 2006-2007. Ήδη η ΠΟΣΔΕΠ έχει ανακοινώσει απεργίες για της 20-21 και 28-30 Μάη.

Οι κινητοποιήσεις των φοιτητών με γραμμή ΑΠΟΣΥΡΣΗ-ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ μπορούν να γίνουν μαχητικότερες και να αποκτήσουν μαζικότητα και σε στενή συνεργασία με τους πανεπιστημιακούς μπορούν να πετύχουν απόσυρση του αντιδραστικού νόμου-πλαίσιο, κάτι που έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν με τον αντιδραστικό νόμο 815.

Σήμερα το φοιτητικό κίνημα μπορεί να νικήσει γιατί έχει απέναντι και μπροστά του, παρά τους Καραμανλικούς λεονταρισμούς και τις φασιστικές απειλές, μια εντελώς αδύναμη και δυσφημισμένη στα μάτια των πλατιών λαϊκών μαζών κυβέρνηση, μια κυβέρνηση σκανδάλων και ξεπουλήματος του πλούτου ης χώρας στους ιμπεριαλιστές, μια κυβέρνηση που με την ακραία νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική της έχει οδηγήσει την οικονομία της χώρας σε μια ξέφρενη κούρσα πρωτοφανούς κερδοσκοπικής ανόδου τιμών και ακρίβειας σ’ όλα τα είδη πλατιάς κατανάλωσης και όχι μόνο, μ’ αποτέλεσμα εκατομμύρια εργαζόμενοι να παραδοθούν βορά στους αδίστακτους μαφιόζους κερδοσκόπους, καταδικασμένοι σε μεγάλη φτώχεια, πείνα και εξαθλίωση, μια κυβέρνηση που έχει χάσει την πλειοψηφία στο λαό και διαθέτει μόνο μια τυπική πλειοψηφία σε βουλευτές για να ψηφίζει αντιδραστικούς νόμους.

Είναι δε τόσες και μεγάλες οι δυσκολίες και αδυναμίες της κυβέρνησης – και επομένως ευνοϊκή η κατάσταση για την πάλη φοιτητών-πανεπιστημιακών – που ακόμα και ο υπεραντιδραστικός Θ.Βερέμης κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, καλώντας την κυβέρνηση να μην προχωρήσει σε ίδρυση «ιδιωτικών Πανεπιστημίων», αφού πουθενά «στην Ευρώπη δεν υπάρχει ιδιωτικό Πανεπιστήμιο».


Το «φάντασμα» των ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ πλανιέται πάνω απ’ τα κεφάλια των Καραμανλή-Παπαρήγα

Εύσημα και ευχαριστήρια Στυλιανίδη σε Παπαρήγα-«Κ»ΚΕ

Όταν η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ βρίσκεται σε δυσκολία να περάσει τα οποιαδήποτε αντιδραστικά μέτρα, καλεί σε βοήθεια τους συμμάχους της, τους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ, που αμέσως σπεύδουν, χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση, να τη στηρίξουν, ανταποκρινόμενοι πάντα στη γνωστή μόνιμη, τουλάχιστον ως τώρα, συνεργασία «Κ»ΚΕ-ΝΔ.

Έτσι ακόμα καλά-καλά δεν έσβησε ο απόηχος απ’ την προδοτική στάση της Παπαρήγα με την ανοιχτή και προκλητική επίθεσή της στους απεργούς της ΔΕΗ περί «προνομιούχων», «συνδικαλισταράδων της ΔΕΗ», κλπ. («Ρ» 8/3/2008, σελ. 32), που έδωσε συνέχεια στις περί «ρετιρέ», «προνομιούχους», κλπ. συκοφαντίες της κυβέρνησης, η ηγεσία του «Κ»ΚΕ, μέσω Παπαρήγα, πρωτοστατεί εκ νέου και για πολλοστή φορά στις Καραμανλικές επάλξεις, μ’ αφορμή τώρα τους αγώνες των φοιτητών κατά του αντιδραστικού νόμου-πλαίσιο, πετυχαίνοντας να αποσπάσει τα εύσημα της κυβέρνησης και να εισπράξει τα δημόσια συγχαρητήριά της, δια στόματος Στυλιανίδη, για τη στάση της απέναντι στον αγώνα των φοιτητών: «τιμώ την ξεκάθαρη τοποθέτησή σας και θεωρώ ότι είσθε από τις δυνάμεις της Αριστεράς που σέβονται το δημόσιο Πανεπιστήμιο, διότι και με τις πρόσφατες τοποθετήσεις σας δείξατε ότι αποδοκιμάζετε τη βία. Εν πάση περιπτώσει, μπορεί να διαφωνείτε με το νόμο-πλαίσιο, αλλά σέβεστε τη δημοκρατική λειτουργία των θεσμών μέσα στο αυτόνομο εκπαιδευτικό ίδρυμα» («Ρ» 17/5/2008, σελ. 6).

Τα ευχαριστήρια Στυλιανίδη προς τη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ είναι απολύτως δικαιολογημένα, αφού οι δηλώσεις-στάση στήριξης έρχονται σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή για την κυβέρνηση δηλ. τη στιγμή της έναρξης του ξεσπάσματος των φοιτητικών κινητοποιήσεων κατά του νόμου-πλαίσιο, και στόχο έχουν τη «βία» των φοιτητών δηλ. τις ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ των πανεπιστημιακών Σχολών. Η φράση του Στυλιανίδη προς την Παπαρήγα, «αποδοκιμάζετε τη βία», υπονοεί προφανώς «αποδοκιμάζετε τις ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ».

Οι ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ έχουν γίνει ο εφιάλτης της κυβέρνησης Καραμανλή αλλά και της σοσιαλδημοκράτισσας Παπαρήγα. Γι’ αυτό και οι δυο δεν τολμούν ούτε καν να τις μνημονεύσουν στη Βουλή, νομίζοντας πως «ξορκίζοντάς» τες θα τις απομακρύνουν και θ’ απαλλαγούν απ’ αυτές. Και δεν είναι μόνο οι Καραμανλής-Παπαρήγα αλλά είναι και ο «Ριζοσπάστης» που όχι μόνο δεν τις μνημονεύει αλλά ούτε καν πληροφορεί για την ύπαρξή τους, όπως δημοσιογραφικά έχει υποχρέωση. Και οι τρεις τους πανικόβλητοι μιλούν γενικά για «ΒΙΑ».

Το ότι όχι μόνο ο Στυλιανίδης αλλά και η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία είναι κατά των καταλήψεων, αυτό φαίνεται καθαρά απ’ το ότι η ΠΚΣ-«ΚΝΕ: α) δεν έχει γραμμή ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ, β) καταβάλλει κάθε προσπάθεια, όπως και η ΔΑΠ(ΝΔ), να τις παρεμποδίσει, να τις ματαιώσει και να τις «πνίξει» εν τη γενέσει τους, σαμποτάροντάς τες, γ) επιτίθεται, κατηγορεί και συκοφαντεί όποιους φοιτητές τάσσονται υπέρ των ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ, της μόνης αποτελεσματικής μορφής πάλης, φτάνοντας ως το σημείο να τους αποκαλεί «προβοκάτορες» και «τυχοδιώκτες».

Αλλά μήπως το Μάη-Ιούνη του 2006 η ΠΚΣ δεν ήταν ανοιχτά κατά των καταλήψεων, συμπαρατασσόμενη με τη ΔΑΠ για τη ματαίωση και το σπάσιμό τους;

Και ύστερα από όλα αυτά έρχεται ο «Ριζοσπάστης», με τη γνωστή παροιμιώδη χρουστσοφική κουτοπονηριά, να «παραπονεθεί» για τη δήθεν «ύπουλη και προκλητική μεθοδολογία» του Στυλιανίδη που τάχα «υπονομεύει το ΚΚΕ και την τακτική του» («Ρ»17/5/2008, σελ. 6), για να αποκρύψει προφανώς απ’ τους φοιτητές την προδοτική στάση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ

Παλιότερα όμως, το 1979, οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες μιλούσαν εντελώς ανοιχτά κατά των ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ. Αξίζει η παράθεση ορισμένων εκτεταμένων αποσπασμάτων: «Είναι όμως σήμερα οι καταλήψεις σωστή μορφή πάλης, που πρέπει να ακολουθήσει το φοιτητικό κίνημα προκειμένου να κλιμακώσει την πάλη του; Οι κομμουνιστές φοιτητές μαζί με την πλειοψηφία του δημοκρατικού φοιτητικού κινήματος είναι κατηγορηματικά αντίθετοι με τη χρησιμοποίηση στις σημερινές συνθήκες τέτοιων μορφών πάλης. Λένε ΟΧΙ στις καταλήψεις γιατί δε βοηθούν σήμερα τους αγώνες ενάντια στον αντιδραστικό νόμο 815 και επιπλέον δημιουργούν πρόσθετα σοβαρά προβλήματα τόσο για το φοιτητικό κίνημα όσο και γενικότερα.

Η χρησιμοποίηση τέτοιων μορφών πάλης αποπροσανατολίζει σ' αυτή τη φάση τους φοιτητικούς αγώνες, οδηγεί σε υποβιβασμό και εκείνες τις μορφές πάλης που το ίδιο το φοιτητικό κίνημα με τα όργανά του, επιλέγει σαν κατάλληλες. Είναι ένα ακόμα δείγμα του τυχοδιωκτισμού αυτών των ομάδων που πάνε να τον περάσουν στο ίδιο το κίνημα. Απομονώνει και αποσυνδέει το φοιτητικό κίνημα από τους φυσικούς συμμάχους του, το υπόλοιπο πανεπιστημιακό κίνημα, από τους δημοκράτες καθηγητές, τους βοηθούς κλπ. από τους αγώνες του εργαζόμενου λαού. Δημιουργεί προσχήματα για να συκοφαντηθεί στην κοινή γνώμη το φοιτητικό κίνημα.

Αυτή η ταχτική μόνο το κίνημα δεν ευνοεί. Εξυπηρετεί αντικειμενικά έστω κι' αν δεν το κατανοούν μερικοί φοιτητές που παρασύρονται από την κυβερνητική πολιτική, δημιουργεί τις προϋποθέσεις περάσματος των σχεδίων που προωθεί η κυβέρνηση, χύνει νερό στο μύλο της για το χτύπημα του φοιτητικού κινήματος».

«Χρέος των δημοκρατικών δυνάμεων είναι να πρωτοστατούν και με συνέπεια να ακολουθούν αυτή την αγωνιστική πορεία και παραπέρα να καταδικάζουν έμπρακτα τη χρησιμοποίηση τέτοιων μορφών πάλης. Να επαγρυπνούν και να  αποτρέπουν  κάθε  προσπάθεια  υπονόμευσης  και  ξεστρατίσματος  των  φοιτητικών  αγώνων, ακόμα και όταν έχει τον μανδύα του «προωθημένου» αγώνα». (Άρθρο με τίτλο: ΟΙ «ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ», «Ριζοσπάστης», 8/12/1979, σελίδες 1 και 9).

Φαίνεται πως απ’ τον ηρωικό Νοέμβρη του ΄73 (Πολυτεχνείο) οι καταλήψεις έχουν γίνει μόνιμος εφιάλτης του χρουστσοφικού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ.


Φοιτητικές εκλογές 2008: αναγκαία η πάλη για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος

Στις 9 Απρίλη πραγματοποιηθήκαν φέτος οι φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές μετά από απόφαση του απερχόμενου ΚΣ της ΕΦΕΕ και του ΚΣ της ΕΣΕΕ.

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν κάτω από τον απόηχο δημοσκοπήσεων που δείχνουν μεγάλη μετατόπιση ψηφοφόρων υπέρ των σοσιαλδημοκρατών ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, των κινητοποιήσεων που έγιναν όλο το προηγούμενο διάστημα ενάντια στην αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση και τις πολυήμερες απεργίες και την προσπάθεια εφαρμογής του Πρότυπου Εσωτερικού Κανονισμού Λειτουργίας των Πανεπιστημίων.

Η εκλογική διαδικασία κυριάρχησε για ακόμα μια φορά η μεγάλη αποχή ενώ στα αποτελέσματα αποτυπώθηκε η κυριαρχία των παρατάξεων των αστικών και ρεφορμιστικών δυνάμεων μέσω των εκλογικών τους μηχανισμών. Είναι χαρακτηριστικό ότι παρατηρήθηκε πολύ μικρή μετατόπιση ψήφων σε σχέση με τις μετατοπίσεις που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις ότι επικρατούν στην κοινωνία αλλά και σε πλήρη αναντιστοιχία με τις χιλιάδες των φοιτητών που συμμετείχαν στις περσινές κινητοποιήσεις, τις γενικές συνελεύσεις, τις πορείες και τις καταλήψεις. Είναι ξεκάθαρο ότι μεγάλη μάζα φοιτητών δεν βρίσκει έκφραση από τους κυρίαρχους σχηματισμούς, αναζητά κάτι διαφορετικό.

Οι περισσότερες παρατάξεις είτε έμειναν στάσιμες είτε μετέβαλαν λίγο το ποσοστό τους. Ειδικότερα η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ διατήρησαν τις δυνάμεις τους και τα μεγάλα ποσοστά τους. Η οριακή πτώση της ΔΑΠ είναι πολύ πίσω από τις απώλειες που θα έπρεπε να έχει ως υποστηριχτής της αντιεκπαιδευτικής κυβερνητικής πολιτικής.

Η ΠΚΣ, η παράταξη της σοσιαλδημοκρατικής «Κ»ΝΕ, αναπλήρωσε το μεγαλύτερο μέρος των απωλειών που είχε πέρυσι λόγω της εχθρικής στάσης που είχε στο κίνημα (κατά των καταλήψεων και συμπαράταξη με τη ΔΑΠ) αλλά ταυτόχρονα εμφανίστηκαν σοβαρά εσωοργανωτικά προβλήματα στην «Κ»ΝΕ και στο επίσης σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ με διαγραφές και καθαιρέσεις στελεχών τους στη νεολαία. Η ΠΚΣ ουσιαστικά εγκατέλειψε, προσωρινά έστω, την προσπάθειά να φτιάξει χωριστό συντονιστικό ΑΕΙ-ΤΕΙ, έριξε βάρος τον εκλογικό της μηχανισμό και προσπάθησε να περιορίσει τις απώλειές της προς την «Αριστερή ενότητα» στην οποία συμμετέχουν κυρίως οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν εγκατέλειψε στιγμή την εχθρική της στάση προς τις καταλήψεις: «στην Πάτρα, για παράδειγμα, [ΠΑΣΠ, ΕΑΑΚ, ΔΙΚΤΥΟ] σταμάτησαν τα μαθήματα για τις επόμενες μέρες ...οδηγώντας έτσι τις σχολές να «νεκρώσουν»» («Ριζοσπάστης», 16/3/2008, σελ. 14)

Από την άλλη η ΕΑΑΚ παρά την καταγραφή των ψήφων της Πρ. Γένοβα σε αυτήν παρουσίασε μικρή (αλλά αξιόλογη πτώση) και ταυτόχρονα παρουσίασε σοβαρά προβλήματα συνοχής και χάραξης ενιαίας γραμμής. Η «Αριστερή Ενότητα» είχε άνοδο η οποία οφείλεται πρώτα από όλα σε εμφάνιση ψηφοδελτίων σε σχολές που δεν παρενέβαινε και κατά δεύτερον σε μικρή ενίσχυση των υπαρχόντων που ήρθε ως συνέπεια της δυναμικής του ΣΥΡΙΖΑ.

Παρά τα αποτελέσματα, στο φοιτητικό κίνημα συντελούνται συνεχώς μετατοπίσεις. Η αποδοκιμασία των φοιτητών, κυρίως μέσω της αποχής, φοιτητών που σε πολλές περιπτώσεις συμμετείχαν ενεργά στις κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος, φανερώνει αυτή την πραγματικότητα.

Το αποτέλεσμα των φοιτητικών εκλογών φανερώνει τις δυσκολίες τις οποίες περιέχει η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος, το πόσο σύνθετη είναι μια τέτοια διαδικασία και το πόσα λίγα έχουν γίνει προς σ’ αυτή την κατεύθυνση. Ταυτόχρονα επιβεβαιώνει ότι η ανασυγκρότηση του νεολαιίστικου κινήματος είναι διαλεχτικά δεμένη με την ανασυγκρότηση και την ανασύνταξη του κομμουνιστικού κινήματος της χώρα μας. Είναι ξεκάθαρη η έλλειψη κομμουνιστικού κόμματος και επαναστατικής κομμουνιστικής νεολαίας η οποία θα παρέμβει με αποφασιστικότητα, θα καθοδηγήσει και θα εμπνεύσει τις φοιτητικές μάζες. Η νεολαία, κατά το διάστημα των κινητοποιήσεων, εκφράστηκε θολά μέσα από τα ρεφορμιστικά και αριστερίστικα σχήματα τα οποία ήταν αναγκασμένα να αναπροσαρμόζουν τη γραμμή τους κατά περίσταση ώστε να μπορούν να εγκλωβίζουν τις φοιτητικές μάζες.

Η ανησυχία των αστικών, ρεφορμιστικών αλλά ακόμα και τροτσκιστικών σχηματισμών για αυτές τις εξελίξεις έχει αρχίσει να φανερώνεται. Η Ρωγμή, παράταξη του τροτσκιστικού Ξεκινήματος, που ήταν ουρά του μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ’80, διαμόρφωσε μια πρόταση πριν τις εκλογές με την οποία έκρινε ότι «η φοιτητική αριστερά (ΠΚΣ, ΕΑΑΚ και ΑΡΕΝ) θα έπρεπε να κατέβει στις φοιτητικές εκλογές μέσα από μια κοινή εκλογική συνεργασία» που θα εντάσσει τον αγώνα της «για κοινωνία που δεν θα έχει καμιά σχέση ούτε με τον σταλινισμό της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ούτε με τον “σοσιαλισμό” των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων» (Προκήρυξη Ρωγμής, 2/4/2008).

Σήμερα, απαραίτητη προϋπόθεση για να βγουν οι φοιτητές στο προσκήνιο και να πετύχουν πραγματικές νίκες, είναι η πάλη για την ανατροπή των αρνητικών συσχετισμών μέσα στο νεολαιίστικο κίνημα. Είναι απαραίτητο να συνεχιστεί η πάλη ενάντια στην κυβερνητική πολιτική και στα μέτρα που προωθούνται στην εκπαίδευση. Το επόμενο διάστημα να ενταθεί ο αγώνας ενάντια στο νέο νόμο πλαίσιο, να απαιτηθεί η απόσυρσή του. Το αποτέλεσμα των εκλογών αντανακλά τη χρόνια κατάσταση αδυναμίας του φοιτητικού κινήματος να παρεμβαίνει ουσιαστικά αποκρούοντας την επίθεση που δέχεται στα δικαιώματά του αντανακλά την υποχώρηση των πραγματικών αριστερών δημοκρατικών δυνάμεων αλλά και τα αποτελέσματα της πολυδιάσπασης του κινήματος.

Είναι αναγκαία σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, η δημιουργία ενός πόλου αντίστασης που θα έρχεται σε ρήξη με τους αστικούς και ρεφορμιστικούς φορείς της σύμπλευσης, της συνθηκολόγησης της ηττοπάθειας, που έχουν προξενήσει ανυπολόγιστη ζημιά στην υπόθεση του νεολαιίστικου κινήματος. Η νεολαία έχει αναδείξει στο παρελθόν γνήσια αγωνιστικά στοιχεία όπως οι νέοι της ΕΠΟΝ, της ΟΚΝΕ, του Πολυτεχνείου. Έτσι και σήμερα η νεολαία, κάτω από την καθοδήγηση των γνήσιων κομμουνιστικών αρχών, των αρχών του επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού, πρέπει να στρατευθεί σε έναν αγώνα μαχητικό, πολιτικοποιημένο, αντιφασιστικό-αντιιμπεριαλιστικό, δεμένο με το λαϊκό κίνημα για την ανατροπή των αρνητικών συσχετισμών.


Κάτω από το τραπέζι συμφωνία ΝΔ-«Κ»ΚΕ για την επανατοποθέτηση του αντιδραστικού Θ. Βερέμη στο ΕΣΥΠ

Φαίνεται ότι ο Θ. Βερέμης, ο γνωστός υπεραντιδραστικός καθηγητής πανεπιστημίου που ως πρόεδρος (διορισμένος από την κυβέρνηση) του Εθνικού ΣΥμβουλίου Παιδείας (ΕΣΥΠ) ήταν ο εμπνευστής μιας σειράς αντιεκπαιδευτικών-αντιλαϊκών νόμων, όπως ο νέος Νόμος-Πλαίσιο, και κατασυκοφάντησε κατ’ εξακολούθηση το φοιτητικό-πανεκπαιδευτικό κίνημα, θα αποτελεί για αρκετό καιρό ακόμα βαρίδι για την εκπαίδευση.

Η Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής ενέκρινε την επανατοποθέτηση του Θ. Βερέμη στην προεδρεία του Εθνικού ΣΥμβουλίου Παιδείας (ΕΣΥΠ). Το παράδοξο σε αυτή την εξέλιξη είναι ότι η εν λόγω επιτροπή είναι η μοναδική όπου την οριακή, για μία ψήφο, πλειοψηφία έχουν όλα μαζί τα κόμματα της αντιπολίτευσης, γεγονός που θα έκανε κάποιον να περιμένει ότι θα ήταν αδύνατο να εγκριθεί από αυτή την επιτροπή ο εκλεκτός της κυβέρνησης. Το ερώτημα, λοιπόν, που γεννιέται είναι πως είναι δυνατόν να τοποθετήθηκε ο Βερέμης ξανά σε αυτή τη θέση από μια επιτροπή όπου την πλειοψηφία έχει η αντιπολίτευση, όταν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης διαφωνούσαν με την ανανέωση της θητείας του (τουλάχιστον στα λόγια);;; Την απάντηση μπορεί να την βρει κανείς εύκολα αν σκεφτεί το πλούσιο ιστορικό συνεργασιών ΝΔ-«Κ»ΚΕ.

Το «Κ»ΚΕ έκανε και πάλι το «θαύμα» του αφού οι βουλευτές του που συμμετέχουν στην επιτροπή δεν παρευρίσκονταν στην ψηφοφορία κάνοντας έτσι ένα ακόμα δώρο στην κυβέρνηση αφού με την απουσία τους της έδωσαν αυτόματα την πλειοψηφία στην επιτροπή. Είναι ξεκάθαρο ότι η στάση του «Κ»ΚΕ και σε αυτό το ζήτημα κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν και προφανώς δεν οφειλόταν σε ανειλημμένες υποχρεώσεις των τριών βουλευτών του αλλά αποτελεί άλλη μια προσχεδιασμένη ενέργεια στα πλαίσια της συνεργασίας των σοσιαλδημοκρατών του Περισσού με τη ΝΔ που από καιρό ότι έχει πάρει μόνιμα χαρακτηριστικά.

Το «Κ»ΚΕ σε μια προσπάθεια να διασκεδάσει τις εντυπώσεις και να κρύψει την ευθυγράμμιση του με τη ΝΔ επιχείρησε να παραπλανήσει το λαό μέσω του Αντ. Σκυλάκου ο οποίος δήλωσε ότι το θέμα είναι απλά «διαδικαστικό» και ότι «το αποτέλεσμα δε θα άλλαζε ουσιαστικά, γιατί από την ψηφοφορία έλειπαν και τρεις βουλευτές του ΠΑΣΟΚ» πράγμα που είναι απόλυτα αναληθές αφού κανείς άλλος βουλευτής δεν έλειπε από την ψηφοφορία παρά μόνο αυτοί του «Κ»ΚΕ. Έτσι για ακόμη μια φορά μέχρι και το μεγαλοαστικό ΠΑΣΟΚ βγαίνει από τα αριστερά στο σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ, αφού οι εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ στην επιτροπή καταψήφισαν την επανεκλογή Βερέμη.

Το «Κ»ΚΕ εγκρίνοντας στην πράξη τον Θ. Βερέμη και επομένως και τις αντιδραστικές θέσεις του για την παιδεία συνεχίζει την παράδοση να βρίσκεται απέναντι στους αγώνες του φοιτητικού κινήματος και να παίζει το ρόλο του αναχώματος της κυβέρνησης της ΝΔ στην προσπάθεια της να προωθήσει τα αντιεκπαιδευτικά και αντιδραστικά της μέτρα για την εκπαίδευση.


Παρουσίαση του βιβλίου του Δημήτρη Βάγια με τίτλο:

«ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΡΙΑΜΒΟ στην ΠΡΟΔΟΣΙΑ, στην ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ και ΜΕΤΑ ΤΙ;»

Την παρουσίαση, που έγινε στις 18/4/08 στην αίθουσα λογιστών, Κάνιγγος 27 στην Αθήνα, οργάνωσε το Νομαρχιακό Συμβούλιο ΠΕΑΕΑ Μεσσηνίας.

Το άνοιγμα της συζήτησης έκανε ο Πρόεδρος του Νομαρχιακού Συμβούλιο ΠΕΑΕΑ Μεσσηνίας, Δ. Σταυρόπουλος, ο οποίος αναφέρθηκε στο βιογραφικό του συγγραφέα, ενώ ο επιφανής δικηγόρος της Καλαμάτας Αντώνης Κατσάς έκανε μια περιεκτική ενημέρωση της ουσίας του περιεχομένου του βιβλίου, υπογραμμίζοντας τη σημασία και το ρόλο του έργου στην ερμηνεία και την αναλυτική εικόνα που δίνει στη σύγχρονη παγκόσμια εικόνα της ανθρώπινης εξέλιξης εξαιτίας της βίαιης και ωμής διακοπής της νομοτελειακής εξέλιξης της ανθρώπινης κοινωνίας προς το σοσιαλισμό.

Τη συνέχεια έδωσε ο ίδιος ο συγγραφέας, αρχίζοντας με το ερώτημα: «Τι φαινόμενο συνιστά η Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση (ΜΟΣΕ); Ήταν ένα τυχαίο φαινόμενο, μια επινόηση των Λένιν-Στάλιν και των μπολσεβίκων, όπως πασχίζουν να παρουσιάζουν διάφοροι παραχαράκτες της ιστορικής πραγματικότητας ή ήταν ένα νομοτελειακό φαινόμενο, ιστορικής αναγκαιότητας για την παραπέρα ομαλή ανέλιξη της ανθρωπότητας από τα αδιάλειπτα συνεπακόλουθα δεινά ανθρωποεξόντωσης, που συνοδεύουν ολόκληρο το βίο της εξελιχτικής ιστορικής πορείας της ανθρωπότητας;».

Και η απάντηση δίνεται, πως είναι ακριβώς νομοτελειακό φαινόμενο ιστορικής αναγκαιότητας που επιβεβαιώνετε από τη θεωρία του ιστορικού υλισμού και αποτελεί μια παραπέρα εξελιχτική βαθμίδα, νέας ποιοτικής ανόδου συνειδητής επιλογής της πρωτοπόρας κοινωνικής συνείδησης, αναζητώντας την απαλλαγή της ανθρωπότητας από την προαιώνια καταπίεση της εκμετάλλευση άνθρωπο από άνθρωπο που επέβαλλαν διαδοχικά επί χιλιετίες τα ταξικά κοινωνικά καθεστώτα: πρωτόγονο, δουλοκτητικό, φεουδαρχικό και καπιταλιστικό.

Ο συγγραφέας έφερε σαν πειστικά στοιχεία ωρίμανσης της ανθρώπινης κοινής γνώμης για αλλαγή κοινωνικής συμπεριφορά του ανθρώπου τα ιστορικά πεπραγμένα του ανθρώπινου κοινωνικού συνόλου. Σύμφωνα με έρευνες στα τελευταία 5,5 χιλιάδες χρόνια της ανθρώπινης ιστορίας έγιναν 14000 πόλεμοι πάνω στον πλανήτη γη. Δηλαδή 3 πόλεμοι κάθε χρόνο, όπου σκοτώθηκαν 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι δηλ ο μισός πληθυσμός που κατοικεί σήμερα στη γη, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται οι υλικές ζημιές.

Συνολικά σ’ αυτούς τους 55 αιώνες όπου παρέλασαν, βάσει δημογραφικών δεδομένων, 165 ανθρώπινες γενεές υπήρξαν 193 χρόνια ειρηνικά, διακεκομμένα βέβαια, ενώ στα υπόλοιπα 5307 χρόνια αλληλοσφάζονταν οι άνθρωποι χωρίς τελειωμό!

Η αποκάλυψη αυτού του τρομερού ιστορικού γεγονότος το 1978 σοκάρισε την παγκόσμια επιστημονική κοινή γνώμη, αφού έθεσε επί τάπητος ορθά κοφτά το μέγα κοινωνικό δίλημμα: «προς τι ο δημιουργός, ο πλάστης του ανθρώπου, τον προίκισε με αυτό το θαυμαστό προσόν, τη νοημοσύνη!» Όταν ακριβώς μέσω αυτού του θαυμαστού προσόντος οδηγείται στην αυτοκαταστροφή του και όχι μόνο τη δική του αλλά και όλου του βασιλείου της ζωής.

Έγινε μια εκστρατεία αναζήτησης παρόμοιας αλληλοεξοντωτικής συμπεριφοράς ομοειδών όντων, ανάμεσα στα 6 εκατομμύρια ζωντανών όντων που κατοικούν τον πλανήτη γη σήμερα και αναφέρθηκε πως σε κάποιο βαθμό αυτό συμβαίνει με τις ύαινες…!

Σε ότι αφορά τη σημερινή εικόνα του κόσμου που ζούμε ο συγγραφέας παρέθεσε τα εξής αντικειμενικά ανατριχιαστικά στοιχεία λέγοντας ότι: Ποτέ σ’ όλο το ιστορικό παρελθόν δεν παράγονταν τόσος υλικός πλούτος στον κόσμο και ταυτόχρονα ποτέ δεν υπήρχε τέτοια ακραία κοινωνικο-οικονομική αθλιότητα σ’ όλη την ανθρωπότητα, δεδομένου πως σήμερα το παγκόσμιο Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα (βάσει των τελευταίων στοιχείων) ξεπέρασε τα 50 τρισεκατομμύρια δολάρια, το οποίο αντιστοιχεί στα 6,2 δισεκατομμύρια ανθρώπων του παγκόσμιου πληθυσμού, με 8500 δολάρια ετήσιο εισόδημα κατά κεφαλή του παγκόσμιου πληθυσμού. Και ιδού οι οικουμενική τραγωδία: στις 17/10/07 όλες οι εφημερίδες έγραφαν τη συγκλονιστική είδηση ότι: «σήμερα κάθε βράδυ σε όλον τον κόσμο κοιμούνται θεονήστικοι 850 εκατομμύρια άνθρωποι». Εκτός αυτού μερικούς μήνες πριν αυτής της είδησης ο δημοσιογράφος Γ. Αυτιάς στην πρωινή του εκπομπή «Καλημέρα σας» επαναλάμβανε επί 3-4 μέρες την πιο αποτρόπαιη είδηση ότι: «σήμερα σε κάθε ένα ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ της ώρας πεθαίνουν 3 παιδιά σ’ όλο τον κόσμο από την πείνα και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης». Ενώ, πλην τις 8500 δολάρια που τους αναλογούν σαν αντικειμενικό ετήσιο εισόδημα, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η παγκόσμια Οργάνωση Τροφίμων ΦΑΟ του ΟΗΕ, ανακοίνωσε ότι τα παγκόσμια αποθέματα τροφίμων ήταν αρκετά τότε να συντηρήσουν 11-12 δισεκατομμύρια ανθρώπους!!!

Γιατί λοιπόν αυτή η πολυπληθής λιμοκτονία μέσα σε ένα πλουσιοπάροχο ζωτικό περιβάλλον; Να γιατί: το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού δηλ. του 6,2 εκατ. άνθρωποι καταχράζονται το 50% του παγκόσμιου Ακαθάριστου Εθνικού Εισοδήματος. Δηλαδή τα 25 τρισεκατομμύρια από το σύνολο των 50 τρισεκ.

Και αν όλα αυτά δείχνουν μια παρανοϊκή παγκόσμια τραγωδία, αυτή η παράνοια δε συμπεριλαμβάνει μόνο την παραπάνω σχιζοφρένεια για τον νοήμονα άνθρωπο: πριν 20 και πλέον χρόνια όταν τα αποθέματα πολεμικών εκρηκτικών υλών ήταν πολύ λιγότερα από ότι σήμερα δεδομένου, ότι στη δεκαετία του 1960 οι ατομικές βόμβες σ’ όλο τον κόσμο ήταν 50000 σαν αυτές που εξαύλωσαν τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι στις 6 και 9 Αυγούστου 1945, πριν δυο χρόνια, με στοιχεία του περιοδικού «ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ», έφτασαν στο 1 εκατομμύριο. Βάσει μόνο εκείνων των παλαιών αποθεμάτων, κάποιος ανώνυμος ερευνητής στη δεκαετία του 1980 υπολόγισε τα αποθέματα των εκρηκτικών υλών σ’ όλο τον κόσμο, μετατρέποντάς τα σε συνολική ποσότητα νιτροτροτουόλης – την πιο καταστρεπτικού είδους δυναμίτιδα – και κατέληξε πως για τον τότε πληθυσμό της γης αναλογούσε ποσότητα κατά κεφαλή του παγκόσμιου πληθυσμού 16 τόνοι για το κάθε ζώντα άνθρωπο. 16 τόνοι για καθέναν μας, όταν 200 γραμμάρια αυτής της ύλης μπορούν να διαμελίσουν το ανθρώπινο σώμα. Και η ειδική αυτή προσωπική ποσότητα αυξάνεται αλματωδώς από μέρα σε μέρα εφόσον η παραγωγή όπλων μαζικής καταστροφής αποτελεί το κύριο μέλημα του σύγχρονου ιμπεριαλιστικού κατεστημένου!

Εάν όλα αυτά δεν συνιστούν καθολική παράνοια για τα 6,2 δισεκ. νοημόνων ανθρώπινων όντων, που διαβιούν σήμερα πάνω στη γη, τότε πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί αυτή η τραγική εικόνα που απειλή με γενική εξολόθρευση παντός είδους ζωής, όλο το ζωικό βασίλειο της πλάσης;

Στη συνέχεια ο ομιλητής αφού υπογράμμισε ότι αυτή την απεγνωσμένη σημερινή κατάντια κλήθηκε να αποτρέψει η ΜΟΣΕ, αρχίζοντας από την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας, τις επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών, τη συντριβή της εσωτερικής αντεπανάστασης αλλά και της ιμπεριαλιστικής ένοπλης επέμβασης των 14ων κρατών της ΑΝΤΑΝΤ, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδας με 22500 στρατιώτες υπό τη διοίκηση του στρατηγού Ν. Πλαστήρα κλπ., γεγονότα περίτρανης επιβεβαίωσης της νομοτελειακής προέλευσης και της σωστής επιλογής του γεωγραφικού και οικονομικο-πολιτικού χώρου εφαρμογής της.

Η παραπέρα αναφορά αφορούσε την τρίτη φάση της ΜΟΣΕ δηλ. την επιτυχή οικονομικο-πολιτική της εδραίωση με αποδειχτικό πίνακα σύγκρισης της βιομηχανικής ανάπτυξης μεταξύ Σοβ. Ένωσης και ΗΠΑ με αφετηρία έναρξης το 1913 ως το 1937, όπου η ΕΣΣΔ είχε ανάπτυξη 908,9% και η ΗΠΑ 120%. Εξαιτίας αυτής της ιλιγγιώδους ανάπτυξης ο Ου. Τσόρτσιλ είχε δηλώσει: « ο Στάλιν πίρε την τσαρική Ρωσία από το ξυλάλετρο και μέσα σε σύντομο ιστορικό χρονικό διάστημα την έκανε δεύτερη υπερδύναμη του κόσμου με πυρηνικά όπλα».

Συνοψίζοντας όλο των κοσμοϊστορικό άθλο της ΜΟΣΕ, μέσα στις πιο αντίξοες στρατιωτικο-οικονομικο-πολιτικές συνθήκες που γνώρισε ποτέ η ανθρώπινη πολυαίωνη εξέλιξη, ο ομιλητής τον παρομοίωσε με τον αρχαία μύθο που ο νεογέννητος Ηρακλής μέσα στην κούνια του έπνιξε με τα βρεφικά του χέρια τα δυο μεγάλα φίδια που έστειλε η φθονερή θεά Αθηνά να τον θανατώσουν. Έτσι και η Σοβιετική Εξουσία μέσα από τα σπάργανά της σύντριψε και εξολόθρεψε όλους τους θανάσιμους εχθρούς της – αξιόπιστο στοιχείο ιστορικής αναγκαιότητας και ωριμότητας της ανθρώπινης κοινωνικής εξέλιξης σαν δείγμα βιωματικής ζωτικότητας και εθελούσιας κοινής αποδοχής.

Στη συνέχεια δόθηκε περιεκτική περίληψη απ’ την τιτάνια νικηφόρα πάλη του σοβιετικού λαού με καθοδηγητή το μεγάλο Ιωσήφ Στάλιν στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο ενάντια στο χιτλερικό φασισμό με χαρακτηριστικές υπογραμμίσεις: α) ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος ετοιμάστηκε και εξαπολύθηκε με κύριο κοινό ιμπεριαλιστικό στόχο την εξαφάνιση της ΕΣΣΔ και αν δεν συνέβηκε, αυτό οφείλεται στην ιδιοφυή αντίληψη του Ι. Στάλιν, ο οποίος αξιοποιώντας εύστοχα τις αξεπέραστες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις όχι μόνο απέτρεψε μια κοινή πολεμική σύμπραξη όλων των ιμπεριαλιστικών κρατών ευθύς εξαρχής ενάντια στην ΕΣΣΔ, αλλά κατόρθωσε να αρχίσει ο πόλεμος ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κράτη, διατηρώντας αμέτοχη την ΕΣΣΔ για 21 μήνες, πολυτιμότατος χρόνος για τον εξοπλισμό του Κόκκινου Στρατού με τα νέα όπλα, τα οποία βρίσκονταν στο στάδιο της αφομοίωσής τους. Ενώ στο διάστημα αυτό ωρίμασαν οι συνθήκες, κάτω από τη φασιστική απειλή, για τη σύντηξη της αντιφασιστικής συμμαχίας μεταξύ ΕΣΣΔ-Αγγλίας-ΗΠΑ, γεγονός για το οποίο ο Τσόρτσιλ παρατήρησε με πικρία ότι; «εγώ ο οργανωτής και εμπνευστής όλων των αντισοβιετικών εκστρατειών, σήμερα υποχρεώθηκα να υπερασπίζομαι την ΕΣΣΔ!» Αλλά και το τότε μέλος του Αμερικανικού Κογκρέσου Χ. Τρούμαν ο οποίος στην αρχή της επίθεσης του Χίτλερ κατά της ΕΣΣΔ, δήλωσε ότι: «Επιθυμούμε να ιδούμε το γερμανικό στρατό στον τάφο και τον Κόκκινο Στρατό στο χειρουργικό τραπέζι». Το πρώτο έγινε, αλλά το 2ο απέβηκε στο αντίθετο – ο Κόκκινος Στρατός βγήκε πολλαπλάσια πιο ισχυρός με την συντριβή του φασισμού εξαναγκάζοντας τους έως τότε συμμάχους του να αναζητήσουν μονόπλευρη ειρήνη με τους χιτλερικούς, μέσω μυστικών συνομιλιών το Φλεβάρη του 1945 στη Βέρνη της Ελβετίας μεταξύ Αλλεν Ντάλες και χιτλερικού στρατηγού, γεγονός που αποκάλυψε η σοβιετική κατασκοπεία και ύστερα από δριμύτατη επίκριση του Στάλιν προς τους Τσόρτσιλ-Ρούζβελτ η απόπειρα ναυάγησε.

Αναφέρθηκε στην ομιλία το ενδιαφέρον περιστατικό του τέλους του Χίτλερ, όταν στις 30/4/45 μέσο στο καταφύγιό του παντρεύτηκε με παπά την ερωμένη του Εύα Μπράουν και αμέσως μετά τη δηλητηρίασε με κυανούν κάλιο και αυτοκτόνησε και ο ίδιος δίνοντας διαταγή να κάψουν το σώμα του, ενώ την ίδια στιγμή ο Γκαίμπελς, υπουργός προπαγάνδας, ο οποίος έλεγε αν πεις το ψέμα τρεις φορές το πιστεύει ο λαός και αν το πεις 7 φορές το πιστεύεις και ο ίδιος, σκότωσε τα 4 παιδιά και τη γυναίκα του και αυτοκτόνησε και ο ίδιος.

Εκείνη τη στιγμή μέσα στο καταφύγιο έφτασε απόρρητη αποστολή του Στάλιν με ρητή εντολή να μεταφέρει στη Μόσχα το Χίτλερ ζωντανό η το πτώμα του. Αφού ρώτησαν και έμαθαν ότι ο Χίτλερ αυτοκτόνησε και κατόπιν διαταγής του έκαψαν το σώμα του, ζήτησαν και τους οδήγησαν εκεί που βρισκόταν το μισοκαμμένο σώμα του Χίτλερ. Για να βεβαιωθούν πως όντως το πτώμα ανήκει στο Χίτλερ έφεραν επί τόπου τον οδοντίατρό του οποίος επιβεβαίωσε πως το πτώμα ανήκει στο Χίτλερ. Τότε η ομάδα περιμάζεψε τα αποκαΐδια, τα τοποθέτησε σε σάκο, τα φόρτωσε στο αεροπλάνο, τα μετέφερε στη Μόσχα και τα έκρυψε στα υπόγεια του Κρεμλίνο με απόλυτη μυστικότητα.

Με την πτώση του Βερολίνο και τη λήξη του πολέμου στην Ευρώπη, ο στρατάρχης Ζούκοφ έδωσε συνέντευξη στους δημοσιογράφους όλου του κόσμου, οι οποίοι επίμονα τον ρωτούσαν να τους πει: «τι απέγινε ο Χίτλερ;» και αυτός δήλωνε άγνοια. Έτσι άρχισαν να γράφονται πολλά ρομάντζα στη Δύση, πως ο Χίτλερ κατέφυγε στην Αργεντινή ή στην Παραγουάη και από εκεί ετοιμάζει τάχα καινούριο πόλεμο. Το μυστικό αποκαλύφτηκε το 1966 από σοβιετική δημοσιογράφο ότι τα αποκαΐδια του Χίτλερ βρίσκονται στο υπόγειο του Κρεμλίνου.

Ο ομιλητής επισήμανε τον μεταπολεμικό άθλο του σοβιετικού λαού, αρχίζοντας από το γεγονός πως στα 12/2/45 πέθανε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Φρ. Ρούζβελτ και στη θέση του ήρθε ο αντιπρόεδρος Χ. Τρούμαν ο οποίος στις 14/2/45 συγκάλεσε το Εθνικό Συμβούλιο των ΗΠΑ και τους έθεσε δυο ρωτήματα να του απαντήσουν άμεσα: 1) πότε η ΕΣΣΔ θα μπορέσει να ανορθώσει την οικονομία της από τις βιβλικές καταστροφές που είχε υποστεί στο προπολεμικό της επίπεδο και 2) πότε θα μπορέσει να κατασκευάσει την ατομική βόμβα.

Και αφού συγκροτήθηκαν αξιόλογες επιστημονικές επιτροπές μελετών αποφάνθηκαν, ότι το προπολεμικό επίπεδο η σοβιετική οικονομία θα το πετύχει το 1984 (40 χρόνια μετά). Σε ότι αφορά την κατασκευή της ατομικής βόμβας δεν πρόκειται να συμβεί πριν το 1965.

Το πόσο ανεδαφικές ήταν και οι δυο αυτές, οι άκρως ενδιαφέρουσες για στρατηγικούς χειρισμούς, προβλέψεις το απέδειξε η σοβιετική πραγματικότητα, εφόσον το 1948 η σοβιετική οικονομία ήδη ανορθώθηκε και έφτασε στο προπολεμικό επίπεδο ενώ στις 29/8/49 έγινε η δοκιμή της πρώτης σοβιετικής ατομικής βόμβας, ενώ άρχισε μια ραγδαία ανάπτυξη των στρατηγικών επιτεύξεων της σοβιετικής επιστήμης αφήνοντας για 10 τουλάχιστον πίσω τις ΗΠΑ: το Μάρτη του 1952 δοκιμάστηκε η πρώτη υδρογονική βόμβα στην ΕΣΣΔ, στις ΗΠΑ το 1954, το Μάρτη του 1961 οι σοβιετικοί επιστήμονες δοκίμασαν αντιπυραύλους, οι αμερικανοί αυτό το πέτυχαν το 1972, ενώ το 1972 οι σοβιετικοί έβγαλαν στο διάστημα δορυφόρους-κυνηγούς για καταστροφές οτιδήποτε αντικειμένων βρίσκονταν στο διάστημα. Οι αμερικανοί αυτά τα έφτιαξαν το 1988.

Όμως η σοβιετική επιστήμη είχε πετύχει μεγάλα επιτεύγματα στην κατάχτηση του διαστήματος: στις 4/10/57 εκτόξευσε τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο της γης, βάρους 87 κιλών, το Γενάρη του 1959 έστειλε πύραυλο στη Σελήνη, φωτογραφίζοντας την αθέατη πλευρά της, καθώς επίσης και πύραυλο στην Αφροδίτη. Έστειλε στο Διάστημα και επέστρεψε με επιτυχία στη γη την πρώτη ζωντανή ύπαρξη, τη σκυλίτσα ΛΑΙΚΑ και στις 12/4/61 τον πρώτο κοσμοναύτη Γιούρι Καγκάριν.

Οι αμερικανοί δοκίμαζαν τη μια αποτυχία μετά την άλλη και κανείς δεν ξέρει πόσον καιρό θα χρειάζονταν ακόμα για κάποια εκτόξευση σημαντικού βάρους στο διάστημα – κύριου χαρακτηριστικού των διαστημικών πτήσεων – αν ο πράκτοράς τους, σοβιετικός συνταγματάρχης Πενκόβσκι, στρατολογημένος από το 1945 στο Βερολίνο, δεν τους παρέδιδε τον χημικό τύπο του σοβιετικού πυραυλικού καύσιμου. Ο Πενκόβσκι ξεσκεπάστηκε, πέρασε από στρατοδικείο, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε το 1961. Ακριβώς μετά την προδοσία του Πενκόβσκι, τα αμερικάνικα διαστημικά προγράμματα άρχισαν να βελτιώνονται.

Ο συγγραφέας του βιβλίου ερμήνευσε την τραγική εικόνα της σημερινής ανθρωπότητας σαν αποτέλεσμα των δυο προπατορικών αμαρτημάτων του πρωτόγονου ανθρώπου: 1) την υιοθετήσει και την επιβολή του θεσμού της ατομικής ιδιοκτησίας η οποία αποτέλεσε την πέτρα του κακού διασπάζοντας την ανθρώπινη κοινωνία σε δυο αντίπαλα στρατόπεδα με το χαρακτηριστικό αιώνιο αγεφύρωτο ρήγμα κοινωνικής, κραυγαλέας αδικίας ανάμεσα σε μια ασήμαντη μειοψηφία εκμεταλλευτών και της συντριπτικής παγκόσμιας πλειοψηφίας εκμεταλλευομένων. Και 2) την επινόηση και καθιέρωση του χρήματος, που και αν παρέχει κάποια ευκολία στις συναλλαγές είναι τόσο ευάλωτο στην υπερσυγκέντρωσή του απ’ την ατομική ιδιοκτησία, όπου σχηματίζεται μια πανίσχυρη δύναμη, που μοιάζει με πραγματικό, επίγειο, πανταχού παρών Υπερθεό, ο οποίος αδιάλλακτα κηδεμονεύει τις τύχες όλης της ανθρωπότητας, εφόσον μπροστά του, όλοι και όλα υποτάσσονται και υποκλίνονται.

Αυτός ο ανθρωποφάγος υπερθεός επέφερε και επιφέρει όλες τις ιστορικές καταστροφές, κυρίως τους ατέλειωτους πολέμους και τα σημερινά αναρίθμητα δεινά, ιδιαίτερα μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού, οπότε ξέσπασε ένα άγριο οικουμενικό, οικονομικό, κοινωνικό τσουνάμι, το οποίο συνεχώς διογκώνεται και καταποντίζει και ξεπλένει ανελέητα τα σταυροδρόμια του κόσμου. Και αυτό βρίσκεται στην αρχή της έξαρσης του ενώ οι πιο βαριές, επίπονες καταστροφές του αναμφίβολα επίκεινται στο προσεχές άμεσο μέλλον με απρόβλεπτες συμφορές για την ανθρωπότητα, ίσως και με την εσχάτη απειλή την εξαφάνισης της ζωής από τη Γη. Δεδομένου ελλοχεύουν τέτοιες ολοκληρωτικές καταστροφές όπως η κατάρρευση του φυσικού περιβάλλοντος, η καταστροφή των αποθεμάτων οξυγόνου στην σύγχρονη περιρρέουσα διεθνή κατάσταση που φλέγεται από πολλαπλούς και μακρόχρονους πολέμους για παγκόσμια κυριαρχία των νεότευκτων κοσμοκρατορικών μνηστήρων.

Συνοψίζοντας όλα τα πιθανά επακόλουθα ο ομιλητής έκφρασε την άποψή του, πως στο άμεσο μέλλον η παγκόσμια κοινή γνώμη και οι ιστορικοί μελετητές θα καταλήξουν στο ιστορικό συμπέρασμα πως η ανατροπή του σοσιαλισμού αποτελεί την πιο βαριά απώλεια για όλη την ανθρωπότητα από όλες τις προηγούμενες που επέζησε σ’ όλον τον ιστορικό της βίο. Ακόμα και απ’ αυτή του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου του πιο ανθρωποφάγου όλης της ιστορίας. Δεδομένου ότι η ανθρωπότητα επιβίωσε απ’ όλες τις άγριες δοκιμασίες που υποβλήθηκε, ενώ οι επερχόμενες δοκιμασίες εμπεριέχουν πολλούς άγνωστους συντελεστές. Και αυτό προκαλεί το πανανθρώπινο δέος.

 


ΤΟΥΡΚΙΑ - ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

«Αναλογικός» φασισμός

Όπως και σε άλλες χώρες του κόσμου, η Πρωτομαγιά γιορτάστηκε και στην Τουρκία. Οι Τούρκοι εργάτες είχαν σκοπό να συγκεντρωθούν στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης και να πραγματοποιήσουν ειρηνική διαδήλωση. Συμμετείχαν όλα τα μεγάλα εργατικά συνδικάτα της χώρας, μεταξύ άλλων, η Τουρκική Συνομοσπονδία Εργατικών Συνδικάτων (Turk-Is), η Συνομοσπονδία Επαναστατικών Εργατικών Συνδικάτων (DISK) και η Συνομοσπονδία Εργατικών Συνδικάτων Δημοσίων Υπαλλήλων (KESK). Στους συμμετέχοντες συμπεριλαμβάνονταν επίσης και το Κόμμα Εργασίας της (EMEP) καθώς και άλλα αριστερά κόμματα και οργανώσεις. Αντιμετώπισαν όλοι, όμως, την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να ματαιώσει την διαδήλωση με ωμή βία. Ήταν η δεύτερη συνεχής χρονιά που απαγορεύονταν οι διαδηλώσεις στην Κωσταντινούπολη. Οι αρχές έχουν τις απαγορεύσει τις πρωτομαγιάτικες εκδηλώσεις στην πλατεία Ταξίμ μετά τον θάνατο 36 εργατών την 1η Μάη του 1977, γνωστή, έκτοτε, ως «Ματωμένη Πρωτομαγιά». Τα γεγονότα εκείνης της μέρας αποτέλεσαν κομβικό σημείο στην ιστορία της χώρας και άνοιξαν τον δρόμο για το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980. Όπως και τον περασμένο χρόνο, η κυβέρνηση Ερντογάν επιχείρησε να εμποδίσει την πορεία χιλιάδων εργατών στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης. Πάνω από 30.000 αστυνομικοί και δυνάμεις ασφαλείας είχαν αναπτυχθεί γύρω από στην πλατεία εμποδίζοντας κάθε πρόσβαση προς αυτήν.

Ένα τμήμα διαδηλωτών φώναζε συνθήματα «Παραιτήσου Κυβερνήτη!» εναντίον του κυβερνήτη της Κωνσταντινούπολης Μουαμέρ Γκιουλέρ ο οποίος δήλωσε ότι η κυβέρνηση θα κάνει χρήση «αναλογικής βίας» εναντίον των διαδηλωτών. Το τι ακριβώς σήμαινε αυτό, έγινε ξεκάθαρο από νωρίς το πρωί. Στις 8:00 πμ, η αστυνομία έκανε έφοδο στα γραφεία της DISK και τα λεηλάτησε. Στις 10:00 πμ, οι αστυνομικές δυνάμεις εξαπολύουν την κυρίως επίθεσή τους. Χρησιμοποιώντας άφθονες ποσότητες δακρυγόνων, πιπερόσκονη και μάνικες νερού, κατάφεραν να διαλύσουν το πλήθος των διαδηλωτών που πλησίαζε την Ταξίμ. Στη συνέχεια, καταδίωξαν τους εργάτες που υποχωρούσαν χτυπώντας με κλομπ αδιακρίτως σχεδόν όποιον βρίσκονταν στον δρόμο τους. Δεν έγινε καμία διάκριση μεταξύ διαδηλωτών και απλών περαστικών. Ανυπεράσπιστες γυναίκες και ανήμποροι να αντισταθούν πολίτες χτυπήθηκαν με μανία, ακόμα και όσοι βρισκόταν πεσμένοι στο οδόστρωμα. Η αστυνομία δεν δίστασε να πετάξει δακρυγόνα ακόμα και μέσα στο νοσοκομείο Σιφά Ετφάλ όπου είχαν μεταφερθεί τραυματισμένοι διαδηλωτές για τις πρώτες βοήθειες. Συνολικά 38 άνθρωποι τραυματίστηκαν, μεταξύ των οποίων 8 αστυνομικοί και ένας δημοσιογράφος. Σύμφωνα με το πρακτορείο Ανατολή, 530 άτομα συνελήφθησαν από τους οποίους απελευθερώθηκαν οι 511 και παραπέμφθηκαν στον εισαγγελέα οι 11.

Τελείως παραπλανητικός ήταν ο τρόπος που ο «Ριζοσπάστης» κάλυψε τα γεγονότα της Πρωτομαγιάς στην Κωσταντινούπολη. Ανέφερε για παράδειγμα ότι υπήρχαν «ανάμεσά τους, 130 περίπου μέλη του ΚΚ Τουρκίας, το οποίο μετράει και 30 τραυματίες, ένας από αυτούς με σοβαρά τραύματα στο κεφάλι». («Ρ», 2/5/2008, σελ. 17). Αυτά όμως τα «ηρωικά» φληναφήματα δεν τα ισχυρίζεται ούτε το «Κ»Κ Τουρκίας στην επίσημη ιστοσελίδα του. Στην πραγματικότητα οι δυνάμεις του «Κ»Κ Τουρκίας πλησίασαν σχεδόν ανεμπόδιστες την πλατεία Ταξίμ ενώ τα μπλοκ του EMEP και άλλοι διαδηλωτές ήρθαν αντιμέτωποι με ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Όσοι βρίσκονταν στα μπλοκ του «Κ»Κ Τουρκίας υπέστησαν την λιγότερη βία και καταστολή σε σχέση με όλους τους άλλους.


Κόκκινη Πρωτομαγιά στην Κύπρο

Αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο του Yusuf Alkim, Γ.Γ του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Κύπρου.

(Σοσιαλιστική Αλήθεια στην Κύπρο) – ο εορτασμός για την Πρωτομαγιά διασπάστηκε στα τρία φέτος. Υπήρχαν δυο διαφορετικοί εορτασμοί στις 10 το πρωί της Πρωτομαγιάς. Η διαδήλωση που οργανώθηκε απ’ την εργατική συντεχνία της ΠΕΟ και αυτή που οργανώθηκε απ’ την Dev-Is την ίδια ώρα καταγράφηκαν ως οι πρωινοί εορτασμοί. Ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται στο πάρκο Κουγκουλού (Kugulu) περίπου στις 9 για τη διαδήλωση που οργανωνόταν απ’ την Dev-Is. Τα σωματεία και οι διάφορες οργανώσεις που συμμετείχαν σ’ αυτή τη διαδήλωση ήταν αυτοί που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση. Περίπου 400 άτομα πορεύτηκαν προς την πλατεία Σαράγιονου (Sarayonu) φωνάζοντας διάφορα συνθήματα στις 10. Παρότι ο πρωθυπουργός Φερντί Σαμπίτ Σογιέτ (Ferdi Sabit Soyer), ο πρόεδρος Μ. Α. Ταλάτ και άλλοι υπουργοί της κυβέρνησης μπήκαν στην κεφαλή της παρέλασης, η διαδήλωση ήταν άτονη και άμαζη.

Όπως και σ’ όλες τις χώρες, η Πρωτομαγιά, μέρα ενότητας, πάλης και αλληλεγγύης για την εργατική τάξη διεθνώς, γιορτάστηκε και στην Κύπρο. Ένας απ’ τους εορτασμούς έλαβε χώρα στη Πλατεία Ελευθερίας στη Λευκωσία όπου Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι εργάτες γιόρτασαν την Πρωτομαγιά μαζί.

Οι εργάτες, οι εργαζόμενοι και οι επαναστάτες πρώτα συγκεντρώθηκαν μπροστά στα γραφεία της Παγκύπριας Εργατικής Ομοσπονδίας (ΠΕΟ) στη Λευκωσία πριν την Πρωτομαγιάτικη παρέλαση. Ενώ ξεκινούσε η παρέλαση ο Γιώργος Λουκαΐδης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ προσέγγισε το Γενικό Γραμματέα του Σοσιαλιστικού Κόμματος Κύπρου (ΣΚΚ) Γιουσούφ Αλκίμ απαιτώντας να αφαιρέσουμε απ’ τις σημαίες που κρατούσαν μέλη του ΣΚΚ, το σύντροφο, ηγέτη των κομμουνιστών και προλεταρίων παγκοσμίως, το Μεγάλο Ηγέτη της ΕΣΣΔ, Στάλιν. Ισχυρίστηκε πως η διαδήλωση δεν ήταν πολιτική και πως η Πρωτομαγιά δεν σχετίζεται με το Στάλιν. Όταν ο Γ. Λουκαΐδης ρωτήθηκε αν πρόκειται για απόφαση του ΑΚΕΛ, ενημέρωσε το ΣΚΚ ότι πρόκειται για προσωπική του γνώμη. Ο Γ.Γ. του ΣΚΚ ενημέρωσε το Γ. Λουκαΐδη ότι η προσωπική του απαίτηση να αφαιρεθούν οι αφίσες του Στάλιν δεν γίνεται αποδεχτή μιας και ήταν προσωπική του άποψη και ότι οι τρεις σημαίες με το Στάλιν για τις οποίες γινόταν ζήτημα δεν τις κρατούσαν τα τρία άτομα από προσωπική επιλογή αλλά απ’ το ΣΚΚ ως ιδεολογική επιλογή.

Παίρνοντας αυτή την απάντηση ο Γ. Λουκαΐδης έφυγε απ’ το μπλοκ του ΣΚΚ αλλά επέστρεψε με διαφορετική απάντηση. Αυτή τη φορά είπε πως η απόφαση να ζητήσουν απ’ το ΣΚΚ να αφαιρέσουν τις σημαίες με το Στάλιν ήταν απόφαση του ΑΚΕΛ. Μετά από αυτό και αποφασισμένοι να μην εγκαταλείψουν το Στάλιν κάτω απ’ την πίεση του ΑΚΕΛ και όντας υποχρεωμένοι να συμμορφωθούν με την απόφαση των διοργανωτών της διαδήλωσης (ΑΚΕΛ και ΠΕΟ), η ομάδα των μελών του Σοσιαλιστικού Κόμματος Κύπρου έμεινε αρκετά πίσω απ’ την παρέλαση, διασφαλίζοντας μ’ αυτό τον τρόπο ότι οι σημαίες με το Στάλιν θα ακολουθούσαν την παρέλαση μέχρι την Πλατεία Ελευθερίας.

Ενώ το ΣΚΚ έμπαινε στην Πλ. Ελευθερίας όταν όλοι οι άλλοι πήγαν στις θέσεις τους μέσα στην πλατεία, τους υποδέχθηκαν με επευφημίες οι εργάτες σύντροφοι που βρίσκονταν στην πλατεία – οι οποίοι αποτελούσαν μεγάλο κομμάτι των παρευρισκομένων στην πλατεία. Το ΣΚΚ σε ανταπόδοση τους χαιρέτησε με τα συνθήματα «Ζήτω ο Στάλιν» και «Ζήτω η Κόκκινη Πρωτομαγιά» και έφυγε απ’ την Πλ. Ελευθερίας προκειμένου να εγκαταλείψει το σ. Στάλιν και να αποδεχτεί την καταπίεση της κομμουνιστικής του ιδεολογίας απ’ το ΑΚΕΛ και την ΠΕΟ.

Το τρίτο σκέλος των εορτασμών της Πρωτομαγιάς έλαβε μέρος το απόγευμα. Τα αντιτιθέμενα «αριστερά» σωματεία, κόμματα και άλλες οργανώσεις πήραν μέρος σ’ αυτούς τους εορτασμούς οργανώθηκαν υπό την ηγεσία της Πλατφόρμας Ειρήνης. Παρατηρήθηκε ότι αυτή η διαδήλωση ήταν πιο ζωντανή και είχε πολύ καλύτερη συμμετοχή (περίπου 1500 άτομα) σε σχέση με τη διαδήλωση που οργανώθηκε απ’ την ηγεσία του CTP (κυβερνών κόμμα) και την Dev-Is. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα Κύπρου (ΣΚΚ), η Σοσιαλιστική Αλήθεια στην Κύπρο (ΣΑΚ) και το πολιτιστικό κέντρο ΕΚΙΜ συγκεντρώθηκαν μπροστά στα παλιά κτίρια της PEYAK (συνεταιρισμός εργαζομένων και δημοσίων υπαλλήλων) πριν την πορεία με τις σημαίες και τα πανό τους. Άρχισαν να πορεύονται προς τη συγκέντρωση στο πάρκο Τσάγκλαγιαν (Caglayan) όπου οι υπόλοιπες οργανώσεις συγκεντρώθηκαν στις 6 μ.μ. με τα συνθήματα «Η Πρωτομαγιά είναι Κόκκινη, Θα παραμείνει Κόκκινη», «Biji Yek Gulan» (Ζήτω η Πρωτομαγιά στο Κουρδιστάν), «Ενιαίο Μέτωπο Ενάντια στον Ιμπεριαλισμό», «Η Πρωτομαγιά είναι ζωντανή, Θα διασφαλίσουμε πως θα μείνει Ζωντανή», «Ώμο με Ώμο Ενάντια στο Φασισμό». Ο όγκος των οργανώσεων ξεκίνησαν την πορεία μαζί περνώντας απ’ την Πύλη της Κερύνειας, το Λήδρα Πάλας και το Προεδρικό Μέγαρο και τέλος την πλατεία Ινονού. Αξίζει να αναφέρουμε το υψηλό φρόνημα των μαζών που τους υποδέχτηκαν με ποιήματα και επαναστατικά τραγούδια στην πλατεία.

Η κοινή αντιπροσωπία των ΠΕΟ-ΑΚΕΛ, της συντεχνίας ΔΕΟΚ, της ΕΔΕΚ και της Πλατφόρμας Κυπρίων Καθηγητών της Ν. Κύπρου χαιρέτησαν την πρωτομαγιά με τις ομιλίες τους. Το σημαντικό σημείο που βγήκε απ’ τις ομιλίες που έγιναν απ’ τους ομιλητές και των δυο πλευρών ήταν οι ευχές για την επανένωση του νησιού και όλοι ευχήθηκαν για αστική-ιμπεριαλιστική συμφωνία. Παρότι ο εορτασμός και η διαδήλωση οργανώθηκε ως εναλλακτική προς την κυβέρνηση του CTP (Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα), ήταν σχετικά αντιφατικό και δεν μπορούσε να αποσπαστεί από την αστική βάση όσον αφορά στην λύση του Κυπριακού. Η διαδήλωση έκλεισε με μουσική παράσταση.

Ζήτω ο Στάλιν!
Ζήτω ο Κομμουνισμός!
Ζήτω η ανεξάρτητη και ελεύθερη Κύπρος!
Κάτω οι προδότες της Σοβιετικής Πατρίδας!

Yusuf Alkim
Γενικός Γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Κύπρου
Εκ μέρους της Κεντρικής Επιτροπής

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Το «φάντασμα» των ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ πλανιέται πάνω απ’ τα κεφάλια των Καραμανλή-Παπαρήγα - Εύσημα και ευχαριστήρια Στυλιανίδη σε Παπαρήγα-«Κ»ΚΕ

Φοιτητικές εκλογές 2008: αναγκαία η πάλη για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος

Κάτω από το τραπέζι συμφωνία ΝΔ-«Κ»ΚΕ για την επανατοποθέτηση του αντιδραστικού Θ. Βερέμη στο ΕΣΥΠ

Παρουσίαση του βιβλίου του Δημήτρη Βάγια με τίτλο: «ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΡΙΑΜΒΟ στην ΠΡΟΔΟΣΙΑ, στην ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ και ΜΕΤΑ ΤΙ;»

Τουρκία - Πρωτομαγιά: «Αναλογικός» φασισμός

Yusuf Alkim: Κόκκινη Πρωτομαγιά στην Κύπρο

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55