Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 77 1-15/1/2000Αρ. Φύλ. 77 1-15 Γενάρη 2000
Από το 1999 στο 2000 - παραμονή του 21ου αιώνα

Η κυρίαρχη αντιδραστική, ιμπεριαλιστική και μη, μπουρζουαζία γιόρτασε με βιασύνη και πρόωρα αλλά και με ασυνήθιστη «λαμπρότητα» και πολλά ταμ-ταμ το 1999 ως το τέλος δυο χιλιετιών και του 20ου αιώνα και το 2000 ως την αρχή της νέας χιλιετίας και την έναρξη του 21ου αιώνα, προβάλλοντας τις επιστημονικές ανακαλύψεις και «επιτυχίες»(!) του καπιταλισμού στον 20ου αιώνα, αποφεύγοντας όμως την αναφορά στους πιο επικίνδυνους γι’αυτήν εφιάλτες αυτού του αιώνα: τους δυο ιμπεριαλιστικούς πολέμους, την ήττα του χιτλεροφασισμού και το αντίστοιχο ξέσπασμα της μεγάλης Οχτωβριανής Επανάστασης και τη δημιουργία του σοσιαλιστικού στρατοπέδου. Ο 20ος αιώνας είναι ο αιώνας του ιμπεριαλισμού, των ιμπεριαλιστικών πολέμων και των προλεταριακών επαναστάσεων, αιώνας της αποσύνθεσης και πρωτοφανούς σήψης του παγκοσμίου καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος σ’ όλα τα επίπεδα, με σπουδαιότερο γεγονός τη μεγάλη Οχτωβριανή Προλεταριακή Επανάσταση κάτω απ’ την καθοδήγηση του Κόμματος των Μπολσεβίκων μ’ επικεφαλής τους Λένιν-Στάλιν που συγκλόνισε συθέμελα τον καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό κόσμο και άνοιξε μια νέα εποχή στην ιστορία της ανθρωπότητας που διαρκεί ακόμα: την εποχή των προλεταριακών επαναστάσεων και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού που διακόπηκε με την επικράτηση της χρουτσωφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης στα μέσα του αιώνα και το προσωρινό από τότε πισωγύρισμα στον καπιταλισμό.

Απ' την πλευρά μας θα αφήσουμε κατά μέρος τις χιλιετίες και τον αιώνα που διαρκεί ακόμα και θα περιοριστούμε μόνο, και εντελώς σύντομα, στο χρόνο που πέρασε.

Η διεθνής αστική τάξη δεν παρέλειψε να γιορτάσει το 1999 τα 10 χρόνια που πέρασαν απ' την κατάρρευση του καπιταλισμού των ρεβιζιονιστικών χωρών και τη διάλυση του ρεβιζιονιστικού μπλοκ, παρουσιάζοντας την αναπόφευχτη κατάρρευση του παλινορθωμένου καπιταλισμού - μαζί με τους υπηρέτες της χρουτσωφικούς ρεβιζιονιστές και λοιπούς οπορτουνιστές - ως «κατάρρευση του σοσιαλισμού», θριαμβολογώντας παράλληλα για τη νίκη και δήθεν «υπεροχή» του καπιταλισμού απέναντι στο σοσιαλισμό.

Όμως αυτό που κατέρρευσε δεν ήταν ο σοσιαλισμός αλλά ο καπιταλισμός που είχε ήδη παλινορθωθεί στη Σοβιετική Ένωση στις δεκαετίες μετά την επικράτηση της χρουτσωφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης και την ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, δηλ. ο διαβόητος κατ' ευφημισμόν «πραγματικός σοσιαλισμός» των χρουτσω-μπρεζνιεφο-γκορμπατσωφικών ρεβιζιονιστών. Στην περίοδο του· Γκορμπατσόφ συντελείται οριστικά το πέρασμα απ' τον ιδιόμορφο κρατικο-μονοπωλιακό καπιταλισμό - με περιορισμένης τότε έκτασης ατομική ιδιοχτησία στην αγροτική οικονομία και προπαντός στη βιομηχανία - στον κλασικό καπιταλισμό της ατομικής ιδιοχτησίας σε ευρεία κλίμακα. Το αναπόφευχτο αυτής της πισωδρομικής πορείας είχαν προβλέψει - στη βάση της θεωρίας του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού - οι επαναστάτες κομμουνιστές σταλινιστές απ' την εποχή ακόμα της επικράτησης της χρουτσωφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Οι μόνοι που πρόβαλλαν και προπαγάνδιζαν την περίοδο των Χρουτσώφ-Μπρέζνιεφ-Γκοαμπατσώφ ως περίοδο οικοδόμησης του «σοσιαλισμού», και μάλιστα του «πραγματικού σοσιαλισμού»(!), ήταν οι χρουτσωφικοί ρεβιζιονιστές και οι διάφορες άλλες παραλλαγές του σύγχρονου ρεβιζιονισμού και φυσικά οι αντιδραστικοί ιδεολόγοι της ιμπεριαλιστικής μπουρζουαζίας που διαφήμιζαν σκόπιμα και εν γνώσει τους τον παλινορθωμένο καπιταλισμό ως «οικοδόμηση του κομμουνισμού» για να δυσφημίσουν το σοσιαλισμό-κομμουνισμό στα

 

 

 


Η ανεργία έφθασε το 11,3% με βάση τα επίσημα στοιχεία

οι άνεργοι ξεπέρασαν τις 500.000

Η ανεργία έφτασε το 11, 3 % με βάση τα επίσημα στοιχεία Οι άνεργοι ξεπέρασαν τις 500.000 Με βάση τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα στα τέλη Δεκέμβρη (29 Δεκέμβρη 1999) η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία Ελλάδας η ανεργία - το γνωστό αναπόφευχτο φαινόμενο του καπιταλισμού και μόνιμος συνοδοιπόρος του - το τελευταίο τρίμηνο του '98 εκτινάχτηκε στο 11,3 % δηλ. ξεπέρασε το μισό εκατομμύριο (501.700). Το '97 ο αριθμός των ανέργων ήταν 409.000 δηλ. σ' αυτούς προστέθηκαν το '98 άλλες 100.000 άνεργοι. 0 αριθμός των ανέργων γυναικών έφθασε σε 306.900 και των ανδρών σε 195.000.

Η νέα άνοδος της ανεργίας αποτελεί μια δυσμενή εξέλιξη που διαψεύδει τις προβλέψεις των αρμόδιων κυβερνητικών παραγόντων σύμφωνα με τις οποίες η ανεργία το 1998 θα μειώνονταν ή θα κυμαίνονταν στο 10,8 % και οι απασχολούμενοι θα ήταν περισσότεροι απ' αυτούς του 1997.0 μέσος όρος ανεργίας για το '98 ανέρχεται στο 11,12% και είναι σε σύγκριση με το 1997 (10,25%) κατά 1% υψηλότερη και κατά 1.5% σε σχέση με το 1994-95.

Οι μακροχρόνια άνεργοι παραμένουν σε υψηλά επίπεδα, ανέρχονται σε ποσοστό 55,3%.

Η κατά περιφέρεια ανεργία κατανέμεται ως εξής: Ανατ. Μακεδονία-Θράκη 10,2%, Κεντρική Μακεδονία 9,8%, Δυτ. Μακεδονία 13,3%, Ήπειρος 13,4%, Θεσσαλία 12,6%, Ιόνια Νησιά 9%, Δυτ. Ελλάδα 12,9%, Στερεά Ελλάδα 12,1%, Αττική 12,2%, Πελοπόννησος 6,9%, Βόρειο Αιγαίο 8,8 %, Νότιο Αιγαίο 14,1%, Κρήτη 9,4%.


Η φιέστα της ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης για το 2000

ένα επικίνδυνο κράμα προγονοπληξίας και θρησκευτικο-σκοταδιστικο-εθνικισμού

Όπως σ' όλες τις καπιταλιστικές και ιμπεριαλιστικές χώρες, έτσι και στη χώρα μας η αστική τάξη δε μπορούσε να μείνει έξω απ' τα «καθιερωμένα» του «πολιτισμού» της. Και εννοούμε μ’ αυτό την οργάνωση της φιέστας απ’ τους πολιτικούς της εκπροσώπους κυβέρνηση - δήμαρχο Αθηναίων-αστικά κόμματα για την πρόωρη υποδοχή της νέας χιλιετίας και του 21ου αιώνα.

Αυτό που πρέπει καταρχή να παρατηρηθεί είναι το αντιδραστικό περιεχόμενο αυτού του αποκρουστικού από κάθε άποψη «θεάματος» που κορυφώθηκε με τη στρατιά των μαύρων ρασοφόρων που ξεκίνησαν απ' τα Προπύλαια του Πανεπιστημίου για να φθάσουν στον Παρθενώνα, ψέλνοντας εκστασιαζόμενοι το «φως ιλαρόν», μ' ένα επικίνδυνο εθνικιστικού χαρακτήρα παραλήρημα και με μια χωρίς προηγούμενο προγονοπληξία. Το επικίνδυνο αυτό κράμα προγονοπληξίας και θρησκευτικο-σκοταδο-εθνικισμού πρέπει να βάλλει σ' ανησυχία του εργαζόμενους και τις αντιφασιστικές δυνάμεις του τόπου, γιατί η ντόπια αντιδραστική αστική τάξη έχει «καλές επιδόσεις» σ' αυτόν τον τομέα.

Όλο το ανούσιο αυτό, αλλά και επικίνδυνο θέαμα, εκφράζει τον πολιτιστικό πρωτογονισμό και την αντιδραστικότητα μιας εξαρτημένης και «υπανάπτυκτης» αστικής τάξης.

Πέρα απ' αυτά, το αποκρουστικό αυτό χαμηλότατης ποιότητας κιτς έχει και μια άλλη πλευρά, την οικονομική. Αυτό πληρώθηκε, απ' ότι γράφτηκε στον τύπο, με 5 δισεκατομμύρια, τα οποία θα κληθούν να πληρώσουν οι εργαζόμενοι και μάλιστα σε μια στιγμή που αυξάνεται η μαζική ανεργία και οι εργαζόμενοι υποφέρουν από την αφαίμαξη "των εισοδημάτων της, που πέρα απ' την εκμετάλλευση στην οποία υποβάλλονται απ' το ντόπιο κεφάλαιο, πληρώνουν και τα «πανωτόκια» της εισόδου της χώρας στη ζώνη του ΕΥΡΩ.


Διαλεκτικός και ιστορικός υλισμός

Ι.Β. Στάλιν

Το κλασικό αυτό έργο του Στάλιν απ' το οποίο προέρχεται το παρακάτω απόσπασμα έχει δεχθεί τις πιο βίαιες επιθέσεις των χρουτσωφικών και λοιπών ρεβιζιονιστών και οι μαρξιστικές του αντιλήψεις έχουν υποκατασταθεί από ρεβιζιονιστικές, ένα είδος χεγκελιανοποίησης του μαρξισμού με τα "άρνηση της άρνησης", "ενότητα των αντιθέσεων", κλπ.

1. Η μαρξιστική διαλεχτική μέθοδος έχει τα ακόλουθα βασικά χαρακτηριστικά:

α) Σε αντίθεση με τη μεταφυσική, η διαλεχτική εξετάζει τη φύση όχι σα μια τυχαία συσσώρευση αντικειμένων, φαινομένων που είναι ξεκομμένα το ένα από το άλλο, απομονωμένα το ένα από το άλλο και ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, αλλά σαν ένα συναρτημένο ενιαίο σύνολο, όπου τα αντικείμενα, τα φαινόμενα συνδέονται οργανικά το ένα με το άλλο, εξαρτώνται το ένα από το άλλο και καθορίζουν το ένα με το άλλο.

Γι’ αυτό η διαλεχτική μέθοδος θεωρεί πως κανένα φαινόμενο της φύσης δε μπορεί να γίνει κατανοητό αν το πάρουμε απομονωμένο από τα γύρω φαινόμενα, γιατί οποιοδήποτε φαινόμενο, σε οποιοδήποτε τομέα της φύσης, μπορεί να μετατραπεί σε παραλογισμό αν το θεωρήσουμε έξω από τις γύρω συνθήκες, αν το αποσπάσουμε από τις συνθήκες αυτές. Και απεναντίας, οποιοδήποτε φαινόμενο μπορεί να κατανοηθεί και να στηριχθεί αν εξεταστεί στην αδιάσπαστη σύνδεση του με τα τριγύρω φαινόμενα, τέτοιο που το καθορίζουν τα τριγύρω του φαινόμενα.

β) Σε αντίθεση με τη μεταφυσική, η διαλεχτική εξετάζει τη φύση όχι σα μια κατάσταση ηρεμίας και ακινησίας, στασιμότητας και αμεταβλητότητας, μα σα μια κατάσταση αδιάκοπης κίνησης και αλλαγής, αδιάκοπης ανανέωσης και εξέλιξης, όπου πάντα κάτι γεννιέται και αναπτύσσεται, κάτι καταστρέφεται και τελειώνει τη ζωή του.

Γι’ αυτό η διαλεχτική μέθοδος απαιτεί να εξετάζονται τα φαινόμενα όχι μόνο από την άποψη της αμοιβαίας τους σχέσης και του αλληλοκαθορισμού τους, μα ακόμα από την άποψη της κίνησης τους, της αλλαγής τους, της εξέλιξης τους, από την άποψη της εμφάνισης και της εξαφάνισης τους.

Η διαλεχτική μέθοδος δε θεωρεί το σημαντικότερο από όλα εκείνο που σε μια δοσμένη στιγμή φαίνεται σταθερό, μα αρχίζει κιόλας να αργοπεθαίνει, αλλά κείνο που γεννιέται και αναπτύσσεται, ακόμα και αν σε μια δοσμένη στιγμή φαίνεται ασταθές, γιατί για τη διαλεχτική μέθοδο ακατανίκητο είναι μονάχα εκείνο που εμφανίζεται και αναπτύσσεται.

«Ολόκληρη η φύση, λέει ο Ενγκελς, από τα πιο ελάχιστα μόρια ως τα μεγαλύτερα σώματα, από τους κόκκους της άμμου ως τον ήλιο, από το πρώτιστο (πρωταρχικό ζωντανό κύτταρο, I. Στάλιν) ως τον άνθρωπο, βρίσκεται σε μια αιώνια κατάσταση εμφάνισης και εξαφάνισης, σε μια αδιάκοπη ροή, σε μια ακατάπαυστη κίνηση και αλλαγή» (Στο ίδιο έργο, σελ. 484).

Γι’ αυτό, λέει ο Ενγκελς, η διαλεχτική «παίρνει τα πράγματα και τις νοητικές τους αντανακλάσεις κυρίως στην αμοιβαία τους σχέση, στην αμοιβαία περιπλοκή τους, στην κίνηση τους, στην εμφάνιση και την εξαφάνιση τους» (Κ. Μαρξ και Φ. Ενγκελς, Άπαντα, τόμ. 14ος, σελ. 23).

γ) Σ' αντίθεση με τη μεταφυσική, η διαλεχτική εξετάζει την πορεία της εξέλιξης όχι σα μια απλή πορεία ανάπτυξης, όπου οι ποσοτικές αλλαγές δεν οδηγούν σε ποιοτικές αλλαγές, αλλά σαν τέτοια εξέλιξη, που περνά από τις ασήμαντες και λανθάνουσες ποσοτικές αλλαγές σε αλλαγές φανερές, σε αλλαγές ριζικές, σε αλλαγές ποιοτικές, όπου οι ποιοτικές αλλαγές δεν επέρχονται βαθμιαία αλλά γρήγορα, ξαφνικά, σαν αλματικό πέρασμα από τη μια κατάσταση στην άλλη, δεν επέρχονται τυχαία αλλά με νομοτέλεια, επέρχονται σαν αποτέλεσμα της συσσώρευσης ανεπαίσθητων και βαθμιαίων ποσοτικών αλλαγών.

Γι’ αυτό η διαλεχτική μέθοδος θεωρεί ότι την πορεία της εξέλιξης δεν πρέπει να την καταλαβαίνουμε σαν κυκλική κίνηση, όχι σαν μια απλή επανάληψη του δρόμου που διατρέξαμε, μα σαν κίνηση προχωρητική, κίνηση ανοδική, σαν το πέρασμα από την παλιά ποιοτική κατάσταση σε καινούργια ποιοτική κατάσταση, σαν εξέλιξη από το απλό στο σύνθετο, από το κατώτερο στο ανώτερο.

«Η φύση, λέει ο Ενγκελς, είναι λυδία λίθος της διαλεχτικής και οι σύγχρονες φυσικές επιστήμες έδωσαν για τη δοκιμή αυτή εξαιρετικά πλούσιο υλικό που κάθε μέρα πληθαίνει, μ' αυτό απόδειξαν πως στη φύση, σε τελευταία ανάλυση, όλα γίνονται διαλεχτικά και όχι μεταφυσικά, πως η φύση δεν κινείται μέσα σ' έναν αιώνιο ομοιογενή κύκλο, που διαρκώς επαναλαμβάνεται εξαρχής, μα πως ζει μια πραγματική ιστορία. Εδώ πρέπει ν* αναφέρουμε πρώτα απ' όλα το Ντάρβιν που έδωσε ένα γερό χτύπημα στη μεταφυσική αντίληψη της φύσης, αποδείχνοντας πως ολόκληρος ο σημερινός κόσμος, τα φυτά και τα ζώα και συνεπώς και ο άνθρωπος, είναι το προϊόν μιας εξελιχτικής πορείας, που συνεχιζόταν εκατομμύρια χρόνια» (Στο ίδιο έργο, σελ. 23).

Χαρακτηρίζοντας τη διαλεχτική ανάπτυξη σαν πέρασμα από ποσοτικές αλλαγές σε ποιοτικές αλλαγές ο Ενγκελς λέει;

«Στη φυσική... κάθε αλλαγή είναι το πέρασμα από την ποσότητα στην ποιότητα, συνέπεια της ποσοτικής αλλαγής στην ποσότητα της κίνησης οποιασδήποτε μορφής, είτε περιέχεται μέσα στο σώμα είτε του μεταδόθηκε απ' έξω. Έτσι π.χ, η θερμοκρασία του νερού στην αρχή δεν έχει σημασία για την υγρή του κατάσταση. Αν όμως αυξήσουμε ή ελαττώσουμε τη θερμοκρασία του νερού έρχεται μια στιγμή που η κατάσταση αυτής της συνοχής μεταβάλλεται και το υγρό νερό μετατρέπεται στη μια περίπτωση σε ατμό και στην άλλη σε πάγο... Έτσι είναι απαραίτητο ηλεκτρικό ρεύμα με μία μίνιμουμ ένταση για να δώσει φως ένα σύρμα από πλατίνη, έτσι κάθε μέταλλο έχει τη θερμοκρασία της πυράκτωσης και της τήξης του, έτσι κάθε υγρό, κάτω από μια δοσμένη πίεση έχει το καθορισμένο σημείο ψύξη και βρασμού, αρκεί να μπορούμε με τα μέσα που διαθέτουμε να πετύχουμε την αντίστοιχη θερμοκρασία, έτσι, τέλος, το κάθε αέριο έχει ένα κρίσιμο σημείο, όπου με την αντίστοιχη πίεση και ψύξη μπορεί να υγροποιηθεί... Οι σταθερές, όπως λένε στη φυσική (σημεία περάσματος από μια κατάσταση σε άλλη, I. Στάλιν) δεν είναι τις πιο πολλές φορές τίποτ' άλλο παρά τα σημεία, οι κόμποι, όπου η ποσοτική (αλλαγή) πρόσθεση ή η αφαίρεση κίνησης προκαλεί ποιοτική αλλαγή στην κατάσταση του αντίστοιχου σώματος, όπου συνεπώς η ποσότητα μετατρέπεται σε ποιότητα», (Στο ίδιο έργο, σελ. 527-528).

Περνώντας παρακάτω στη χημεία, ο Ενγκελς συνεχίζει:

«Μπορούμε να πούμε πως η χημεία είναι η επιστήμη των ποιοτικών αλλαγών των σωμάτων, που γίνονται κάτω από την επίδραση της αλλαγής στην ποσοτική σύνθεση. Αυτό ήταν κιόλας γνωστό και στον ίδιο τον Χέγκελ... Ας πάρουμε το οξυγόνο: όταν αντί τα συνηθισμένα δυο ενωθούν τρία άτομα οξυγόνου σε ένα μόριο, τότε έχουμε το όζον, σώμα που ξεχωρίζει καθαρά από το συνηθισμένο οξυγόνο και με τη μυρωδιά του και με την ενέργεια του. Και τι να πει κανένας για τις διάφορες αναλογίες που το οξυγόνο ενώνεται με το άζωτο ή με το θειάφι, που καθεμιά τους δίνει κι' ένα σώμα ποιοτικά διαφορετικό από όλα τα άλλα!» (Στο ίδιο έργο, σελ. 528).

Τέλος κριτικάροντας το Ντύρινγκ, που κακολογεί σε όλα το Χέγκελ μόλο που δανείζεται στα κρυφά την περίφημη του θέση πως το πέρασμα από το βασίλειο του κόσμου δίχως αισθήσεις στο βασίλειο του κόσμου με αισθήσεις, από το βασίλειο του ανόργανου κόσμου στο βασίλειο της οργανικής ζωής, είναι ένα άλμα σε μια καινούργια κατάσταση, ο Ενγκελς λέει:

«Αυτή είναι ακριβώς η χεγκελιανή κομπογραμμή των μετρικών σχέσεων, όπου σε ορισμένα σημεία -κόμπους, μια καθαρά ποσοτική αύξηση ή ελάττωση προκαλεί το ποιοτικό άλμα, όπως λογουχάρη στην περίπτωση του νερού που θερμαίνεται ή ψύχεται, όπου το σημείο του βρασμού και το σημείο ψύξης είναι οι κόμποι, όπου, κάτω, από κανονική πίεση, συντελείται το άλμα σε μια καινούργια κατάσταση της ύλης, όπου συνεπώς η ποσότητα μετατρέπεται σε ποιότητα» (Στο ίδιο έργο, σελ. 45-46).

δ) Σε αντίθεση με τη μεταφυσική, η διαλεχτική ξεκινάει από την άποψη, πως τα αντικείμενα και τα Φαινόμενα της φύσης κλείνουν μέσα τους εσωτερικές αντιθέσεις γιατί όλα έχουν την θετική και την αρνητική τους πλευρά, το παρελθόν τους και το μέλλον τους, όλα έχουν στοιχεία που εξαφανίζονται και στοιχεία που αναπτύσσονται, πως η πάλη των αντιθέσεων αυτών, μια πάλη ανάμεσα στο παλιό και στο καινούργιο, ανάμεσα σε κείνο που ζει το τέλος του και σ’ κείνο που γεννιέται, ανάμεσα σε κείνο που χάνεται και σε κείνο που αναπτύσσεται, είναι το εσωτερικό περιεχόμενο της εξελικτικής πορείας, το εσωτερικό περιεχόμενο της μετατροπής των ποσοτικών αλλαγών σε ποιοτικές.

Γι΄’αυτό η διαλεχτική μέθοδος θεωρεί πως η πορεία της εξέλιξης από το κατώτερο στο ανώτερο της δε γίνεται σα μια αρμονική εξέλιξη των φαινομένων, μα σαν ξεσκέπασμα των αντιθέσεων που υπάρχουν μέσα στα πράγματα, τα φαινόμενα, σαν «πάλη» ανάμεσα σε αντίθετες τάσεις, που την δρουν πάνω στη βάση των αντιθέσεων αυτών.

«Στην κυριολεξία της η διαλεχτική, λέει ο Λένιν, είναι η μελέτη των αντιθέσεων μέσα στην ίδια την ουσία των πραγμάτων» (Λένιν, Φιλοσοφικά τετράδια, σελ. 263). Και παρακάτω:

«Η εξέλιξη είναι η «πάλη» των αντιθέσεων» (Λένιν, Απαντα, τόμ. 13ος, σελ. 301). Αυτά είναι με λίγα λόγια τα βασικά χαρακτηριστικά της μαρξιστικής διαλεχτικής μεθόδου. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε τι τεράστια σημασία έχει η επέκταση των αρχών της διαλεχτικής μεθόδου στη μελέτη της κοινωνικής ζωής, στη μελέτη της ιστορίας της κοινωνίας, τι τεράστια σημασία έχει η εφαρμογή των θέσεων αυτών στην ιστορία της κοινωνίας, στην πραχτική δράση του κόμματος του προλεταριάτου.

Αν δεν υπάρχουν στον κόσμο απομονωμένα φαινόμενα, αν όλα τα φαινόμενα συνδέονται και μεταξύ τους και καθορίζονται το ένα από το άλλο, είναι φανερό πως κάθε κοινωνικό σύστημα και κάθε κοινωνικό κίνημα μέσα στην ιστορία πρέπει να κρίνεται όχι από την άποψη της «αιώνιας δικαιοσύνης», ή κάποιας άλλης ιδέας από τα πριν παρμένης, όπως κάνουν συχνά οι ιστορικοί μα από την άποψη των όρων που γέννησαν αυτό το σύστημα και αυτό το κοινωνικό κίνημα και που συνδέονται μ' αυτό.

Το σύστημα της δουλείας στις σημερινές συνθήκες θα ήταν ακατανόητο, ένας παραλογισμός. Το σύστημα όμως της δουλείας μέσα στις συνθήκες του συστήματος της πρωτόγονης κοινότητας στην περίοδο της αποσύνθεσης του είναι ένα φαινόμενο ολότελα κατανοητό και νομοτελειακό, γιατί σημαίνει ένα βήμα προς τα μπρος σε σύγκριση με το σύστημα της πρωτόγονης κοινότητας.

Το αίτημα της αστικής τάξης λαοκρατικής δημοκρατίας (republique demoratique) μέσα συνθήκες του τσαρισμού και της αστικής κοινωνίας ας πάρουμε στη Ρωσία του 1905, ήταν πέρα για πέρα κατανοητό, σωστό και επαναστατικό αίτημα, γιατί τότε η αστική δημοκρατία σήμαινε ένα βήμα προς τα μπρος. Το αίτημα της αστικής δημοκρατίας στις τωρινές συνθήκες της Σοβιετικής Ένωσης είναι παράλογο και αντεπαναστατικό αίτημα, γιατί η αστική δημοκρατία σε σύγκριση με τη σοβιετική δημοκρατία είναι ένα βήμα προς τα πίσω.

Όλα εξαρτώνται από τις συνθήκες, από τον τόπο και από το χρόνο.

Είναι φανερό, πως δίχως αυτό το ιστορικό αντίκρυσμα των κοινωνικών φαινομένων είναι αδύνατο να υπάρξει και ν' αναπτυχθεί η ιστορική επιστήμη, γιατί μονάχα ένα τέτοιο αντίκρισμα εμποδίζει την ιστορική επιστήμη να γίνει ένα χάος. Ένα χάος από συμπτώσεις κι ένας σωρός απ' τα πιο παράλογα λάθη.

Παρακάτω. Αν ο κόσμος βρίσκεται σε αδιάκοπη κίνηση και εξέλιξη, αν η απονέκρωση του παλιού και η γέννηση του νέου αποτελεί νόμο της εξέλιξης, είναι φανερό πως δεν υπάρχουν πια κοινωνικοί θεσμοί «ακλόνητου), «αιώνιες αρχές» ατομικής ιδιοχτησίας και εκμετάλλευσης, «αιώνιες ιδέες» υποταγής των αγροτών στους τσιφλικάδες, των εργατών στους κεφαλαιοκράτες.

Ώστε, το καπιταλιστικό σύστημα μπορεί ν' αντικατασταθεί από το σοσιαλιστικό σύστημα, όπως το καπιταλιστικό σύστημα στον καιρό του αντικατάστησε το φεουδαρχικό σύστημα.

Ώστε, πρέπει να προσανατολιζόμαστε όχι στα κοινωνικά στρώματα, που δεν αναπτύσσονται πια, έστω και αν αντιπροσωπεύουνε σήμερα τη δύναμη που επικρατεί, αλλά στα στρώματα που αναπτύσσονται και έχουν μέλλον, έστω και αν δεν αντιπροσωπεύουν σήμερα τη δύναμη που επικρατεί.

Κατά το 1880-1890, την εποχή της πάλης των μαρξιστών με τους ναρόντνικους, το προλεταριάτο της Ρωσίας ήταν μια ασήμαντη μειοψηφία σε σχέση με τη μάζα των ατομικών αγροτών, που αποτελούσαν την τεράστια πλειοψηφία του πληθυσμού. Το προλεταριάτο όμως αναπτύσσονταν σαν τάξη, ενώ η αγροτιά σαν τάξη ξέπεφτε. Και ακριβώς γιατί το προλεταριάτο αναπτύσσονταν σαν τάξη, οι μαρξιστές προσανατολίζονταν στο προλεταριάτο. Και δε γελάστηκαν, γιατί όπως είναι γνωστό, το προλεταριάτο από ασήμαντη δύναμη έγινε κατοπινά ιστορική και πολιτική δύναμη πρώτης γραμμής. Ώστε, για να μη λαθεύει κανείς στην πολιτική πρέπει να κοιτάει μπροστά και όχι πίσω. Παρακάτω. Αν το πέρασμα από τις αργές ποσοτικές αλλαγές σε γρήγορες και ξαφνικές ποιοτικές αλλαγές είναι νόμος της εξέλιξης, είναι φανερό πως οι επαναστατικές ανατροπές που κάνουν οι καταπιεζόμενες τάξεις αποτελούν φαινόμενο ολότελα φυσικό και αναπόφευκτο.

Ώστε, το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό και η απελευθέρωση της εργατικής τάξης από τον καπιταλιστικό ζυγό, δε μπορεί να πραγματοποιηθεί με αργές αλλαγές, με μεταρρυθμίσεις, αλλά μονάχα με μια ποιοτική αλλαγή του καπιταλιστικού συστήματος, με την επανάσταση.

Ώστε για να μη λαθεύει κανείς στην πολιτική πρέπει να είναι επαναστάτης και όχι ρεφορμιστής. Παρακάτω. Αν η εξέλιξη γίνεται με το ξεσκέπασμα των εσωτερικών αντιθέσεων αυτών για να τις ξεπεράσει, είναι φανερό πως η ταξική πάλη του προλεταριάτου είναι φαινόμενο ολότελα φυσικό και αναπόφευκτο.

Ώστε δεν πρέπει να σκεπάζει κανείς τις αντιθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος, να τις βγάζει στο φως και να τις εκθέτει, να μην πνίγει την ταξική πάλη, μα να τη διεξάγει ως το τέλος.

Ώστε για να μη λαθεύει κανείς στην πολιτική, πρέπει να εφαρμόζει την αδιάλλακτη ταξική προλεταριακή πολιτική και όχι τη ρεφορμιστική πολιτική αρμονίας των συμφερόντων του προλεταριάτου και της αστικής τάξης και όχι τη συμβιβαστική πολιτική της «ανέλιξης» του καπιταλισμού σε σοσιαλισμό.

Αυτά διδάσκει η μαρξιστική διαλεχτική μέθοδος εφαρμοσμένη στην κοινωνική ζωή, στην ιστορία της κοινωνίας.

Όσο για το μαρξιστικό φιλοσοφικό υλισμό, αυτός είναι στη βάση του το αντίθετο ακριβώς του φιλοσοφικού ιδεαλισμού.

 

Συνεχίζεται


Ο μοναρχοφασιστικός συρφετός της ΝΔ σε αντικομμουνιστικές-φασιστικές φιέστες στην Κόνιτσα και η σκόπιμη σιωπή του «Ριζοσπάστη»

Απ' την εφημερίδα «Αυγή» αλλά και άλλες εφημερίδες πληροφορούμαστε ότι και φέτος συγκεντρώθηκε στην Κόνιτσα όλος ο μοναρχοφασιστικός συρφετός της ΝΔ περιοχής Ηπείρου και γιόρτασε με αντικομμουνιστικά και μοναρχοφαστιστκά συνθήματα τη «νίκη» του μοναρχοφασιστικού στρατού που υπηρετούσε τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές και διευθύνονταν απ' τον αμερικανό μακελάρη στρατηγό Βαν Φλιτ. Είναι γνωστή η επαίσχυντη ρήση του γνωστού μοναρχοφασίστα Παναγιώτη Κανελλόπουλο που απευθυνόμενος στον Βαν Φλιτ είπε: «ιδού ο στρατός σας»!!!

Αυτός ήταν ο «πατριωτισμός» της μοναρχοφασιιστικής Δεξιάς, συνέχειας του δοσιλογισμού της κατοχής.

«Και φέτος, όπως και πέρυσι, παρέστη βουλευτής της ΝΔ Αντ. Φούσας, ο οποίος εν πολλοίς έχει χτίσει καριέρα εκμεταλλευόμενος και συντηρώντας τα πάθη της τραυματικής αυτής περιόδου, αλλά και στο Βορειοηπειρωτικό. Επίσης, πολιτευτές του χώρου, εκπρόσωποι οργανώσεων αποστράτων αξιωματικών κ.ο.κ Και φέτος, όπως και πέρυσι επίσης, χοροστάτησε ο τοπικός Μητροπολίτης Ανδρέας, πνευματικό παιδί του Σεβαστιανού» («Α» 13.1.2000). Ο Σεβαστιανός ήταν ο γνωστός φασίστας κομμουνιστοφάγος και αλβανοφάγος Μητροπολίτης Κόνιτσας.

Στη μόνη εφημερίδα που δεν είδαμε κανένα σχόλιο ήταν εκείνη της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας των Φλωράκη-Παπαρήγα και αυτό όχι γιατί ο «Ριζοσπάστης» δε γνωρίζει γι' αυτή τη φασιστική εκδήλωση αλλά επειδή συνεχίζοντας τη σιωπηρή συνεργασία με τη ΝΔ δεν γράφει τίποτα για να μην εκτίθεται στα μάτια των αναγνωστών του, αλλά και γιατί συστηματικά προσπαθεί να σβήσει τα όρια - στα πλαίσια της αντιδραστικής πολιτικής «κατάργησης των διαχωριστικών γραμμών» - αντιφασιστών-μοναρχοφασιστών, λες και ο μοναρχοφασισμός είναι ανύπαρκτος και δεν είναι γέννημα-θρέμμα του καπιταλισμού.


ΘΩΜΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ - ένας αλύγιστος, σταθερός και συνεπής επαναστάτης κομμουνιστής

Στις 9 Δεκέμβρη του 1999 έπαψε να χτυπά η καρδιά του επαναστάτη κομμουνιστή Θωμά Αναστασίου.


Παραίτηση Γιέλτσιν - η μαφιόζικη ρωσική μπουρζουαζία επέλεξε ως νέο προσωρινό πρόεδρο τον Πούτιν

Ένα απ’ τα «δώρα» του νέου χρόνου ήταν η παραίτηση του αδίσταχτου φασιστοειδούς και γνωστού μεθύστακα προέδρου της Ρωσίας Γιέλτσιν - τυπικού εκπροσώπου της νέας μαφιόζικης ιμπεριαλιστικής ρώσικης μπουρζουαζίας.

Η διεφθαρμένη ως το μεδούλι μαφιόζικη μπουρζουαζία αποφάσισε να «ξεφορτωθεί» τον πιστό της εκπρόσωπο-«σαράβαλο» που κυβέρνησε μια ολόκληρη δεκαετία με φασιστικό τρόπο αυτή τη χώρα, μια χώρα που γνώρισε και γνωρίζει σ’ όλα τα επίπεδα μια βαθιά, αξεπέραστη και παρατεταμένη κρίση, μια χωρίς προηγούμενο καταστροφή στην ιστορία της σε έμψυχο και άψυχο υλικό.

Τον «ξεφορτώθηκε» αφού βέβαια εξασφάλισε, όπως ήταν αναμενόμενο, κάθε προστασία σ’ αυτόν και την οικογένεια του από τυχόν μελλοντικές διώξεις.

Στη δεκαετία του Γιέλτσιν ολόκληρος ο πλούτος της χώρας έγινε «βορρά» των μεγάλων ξένων μονοπωλίων και των ντόπιων μαφιόζων καπιταλιστών, που άρπαξαν ότι πρόσφερνε μεγάλο και εύκολο κέρδος, ενώ τα εκατοντάδες εκατομμύρια του λαού ζουν σε απερίγραπτες συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης, πεθαίνοντας απ' την πείνα.

Η κυριαρχία ακόμα και σήμερα στη Ρωσία των μαφιόζων καπιταλιστών ομολογείται έμμεσα και απ' τον ίδιο τον Γιέλτσιν στο διάγγελμα της «παραίτησης» του: «ζητώ συγγνώμη που διαψεύστηκαν πολλές απ' τις ελπίδες μας, συγγνώμη που το στοίχημα της ελεύθερης αγοράς δεν κερδήθηκε»!!!

Ο νέος άνδρας που επέλεξε για πρωθυπουργό και προσωρινό πρόεδρο η μαφιόζικη μπουρζουαζια, ο Βλαντιμίρ Πουτιν είναι ένας έμπειρος άνθρωπος της GΚΒ που το 1996 τον συναντούμε στον κύκλο των οικονομικών συμβούλων του Γιέλτσιν, λίγο αργότερα (Ιούλης 1998) διορίζεται πρόεδρος της Ομόσπονδης Υπηρεσίας Ασφαλείας και το Μάρτη του 1999 διορίζεται Γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας του προέδρου και στις 9 Αυγούστου του 1999 πρωθυπουργός.

Τα προβλήματα μπροστά στα οποία βρίσκεται ήδη ο Πούτιν ή θα βρεθεί στο άμεσο μέλλον είναι τα ίδια με κείνα που είχε ως τώρα να αντιμετωπίσει η ιμπεριαλιστική Ρωσία, ένας στρατιωτικός βέβαια γίγαντας αλλά με «πήλινα» οικονομικά πόδια, μια οικονομία που διέρχεται μόνιμη βαθιά κρίση απ' την οποία καθόλου δεν αναμένεται να βγει στο επόμενο χρονικό διάστημα, με μια χωρίς προηγούμενο διαφθορά παράλληλα με τη διαμόρφωση οικονομικής ολιγαρχίας δυτικού τύπου που συνυπάρχει με ένα εξαιρετικά μεγάλο στρώμα, κυρίαρχο προς το παρόν, μαφιόζικης μορφής καπιταλιστών. Συνάμα βρίσκεται στο επίκεντρο των πιέσεων των ευρωπαϊκών και αμερικάνικων μονοπωλίων που απειλούν να ελέγξουν τον πλούτο της και καταβάλλουν προσπάθειες μεγαλύτερης διείσδυσης.

Όσον αφορά την κατάσταση της εργατικής τάξης που είναι ήδη τραγική, αυτή αναμένεται να επιδεινωθεί παραπέρα παρά τους οποιουσδήποτε αγώνες που διεξάγει, επιδείνωση που αναμένεται να οδηγήσει αναπόφευχτα σε όξυνση της ταξικής πάλης μεταξύ μπουρζουαζίας-εργατικής τάξης και λοιπών εργαζομένων.


Νίκου Ζαχαριάδη: Συλλογή Έργων
Νίκου Ζαχαριάδη: Ο κομμουνιστής λαϊκός αγωνιστής μέλος του ΚΚΕ
Νίκου Ζαχαριάδη: Τα προβλήματα καθοδήγησης στο ΚΚΕ

 

ΠΡΟΤΟΜΗ-ΜΝΗΜΕΙΟ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Ελάχιστο χρέος των ελλήνων κομμουνιστών στο μεγάλο προλετάριο επαναστάτη, αγαπημένο και χιλιοτραγουδισμένο Αρχηγό του ΚΚΕ αι οδηγητή των αγώνων του λαού μας, διακεκριμένης προσωπικότητας του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς, που πρώτος όρθωσε το ανάστημά του στο χρουτσωφικό ρεβιζιονισμό από το '54-'55 και διέβλεψε, σε περίπτωση επικράτησής του, την καταστροφή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Δολοφονήθηκε, μετά 17 χρόνια εξορία, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας τον Αύγουστο του '73 από τις προδοτικές χρουτσωφικές κλίκες των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη, κρατώντας ψηλά τη σημαία του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού και του ΚΚΕ (1918-55).

Λογαριασμός: Εθνική Τράπεζα Νο 118/768899-70, ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΟΥΛΑΣ

Για προτομή ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Γιώργος Τσουκάλης 30.000
Ε. Ληξούρι 10.000

 

Οικονομικές ενισχύσεις - Συνδρομές

Καραστάθης Γιάννης 5.000 Σανακίδης Νίκος 3.500
Τσιτσιώκας Γιάννης 5.000 Αλέγρας Γιώργος 5.000
Βρυωνάκης Λευτέρης 5.000 Κυριακίδης Μανώλης 5.000
Ριζάκης Στέφανος 3.000 Παμίχας Νίκος 15.000
Ναυπλιώτη Ναταλία 3.000 Τ.Σ. 12.000
Σκανδάλης Αριστείδης 10.000 Β.Τ. 8.000
Καμηλάρης Άλκης 30.000 Ε. Ληξούρι 3.000
Πούτας Νίκος 3.000 Α.Σ. 10.000

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η ανεργία έφθασε το 11,3% με βάση τα επίσημα στοιχεία

Η φιέστα της ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης για το 2000: Ένα επικίνδυνο κράμα προγονοπληξίας και θρησκευτικο-σκοταδιστικο-εθνικισμού

Ι.Β. Στάλιν: Ιστορικός και Διαλεκτικός Υλισμός

Ο μοναρχοφασιστικός συρφετός της ΝΔ σε αντικομμουνιστικές-φασιστικές φιέστες στην Κόνιτσα και η σκόπιμη σιωπή του «Ριζοσπάστη»

Θωμάς Αναστασίου - ένας αλύγιστος, σταθερός και συνεπής επαναστάτης κομμουνιστής

Παραίτηση Γιέλτσιν - η μαφιόζικη ρωσική μπουρζουαζία επέλεξε ως νέο προσωρινό πρόεδρο τον Πούτιν

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55