Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 82 15-31/3/2000Αρ. Φύλ. 82 15-31 Μάρτη 2000
Εκστρατεία παραπλάνησης των αστικών και ρεβιζιονιστικών κομμάτων για υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου
Οι εκλογές δε λύνουν κανένα πρόβλημα - μόνο η πάλη κατά του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου διασφαλίζει τα συμφέροντα των εργαζομένων

Η προεκλογική εκστρατεία

 

 

 

 

 


Προεκλογική εκστρατεία

εθνικισμός - ρατσισμός

Οι εκλογές της 9ης Απρίλης

 


Οι 3 πλουσιότεροι καπιταλιστές έχουν εισόδημα όσο 600 εκατομμύρια άνθρωποι

Σύμφωνα με ανακοίνωση του «Προγράμματος Ανάπτυξης των Ενωμένων Εθνών» (UNDP) οι 3 πλουσιότεροι καπιταλιστές του κόσμου κατέχουν πλούτο που ξεπερνά τπ ετήσιο εισόδημα των 48 φτωχότερων χωρών του κόσμου, στις οποίες κατοικούν πάνω από 600 εκατομμύρια άνθρωποι.

Αυτοί είναι και οι 3 αμερικάνοι: Μπίλ Γκέιτς, Γουόρεν Μπάφετ και Πολ Άλλεν.

Επίσης αναφέρεται ότι το 1/10 του παγκόσμιου πληθυσμού, που ζει στις 48 φτωχότερες χώρες, αντιστοιχεί μόνο το 0,3% του παγκόσμιου εμπορίου («ΝΕΑ» 25.3.2000).


Στελέχη νεολαίας ΠΟΛ. ΑΝ. -προσχωρούν σε «Πρώτη Γραμμή» (Κ. Πλεύρη) - «Εθνικό Μέτωπο» (Μ. Βορίδη)

Οι φασιστικές οργανώσεις «Πρώτη Γραμμή» και «Εθνικό Μέτωπο» προχώρησαν σε συνεργασία για τις εκλογές.

Μαζί με το πρώην στέλεχος της ΝΔ Μ. Μανωλάκο προσχώρησαν στη φασιστική αυτή συμμαχία και 4 στελέχη της Πολιτικής Άνοιξης (ΠΟΛ. ΑΝ.): Οι Σ. Χατζπαρασκευάς, Γρ. Βλαχάκης, Ν. Μπαρμπούνης και Αντ. Καλαμαράς.

Η φασιστική αυτή ομάδα της ΠΟΛ. ΑΝ. αποκαλύπτει και τον πραγματικό χαρακτήρα του εθνικιστικού κόμματος του Αντώνη Σαμαρά.

Χαρακτηριστικό είναι ότι οι 4 φασίστες νεολαίοι της ΠΟΛ. ΑΝ. που προσχώρησαν στη φασιστική συμμαχία των Πλεύρη-Βορίδη σ' ένα κείμενό τους παραθέτουν αποσπάσματα από κείμενα του αντιδραστικού θεολόγου Χρήστου Γιανναρά, γνωστού για τις φασιστικές απόψεις περί «αφελληνισμένης συνείδησης» των αριστερών και κείνες για τα συνδικάτα και τους αγώνες των εργαζομένων.


ΠΑΡΙΣΙΝΗ ΚΟΜΜΟΥΝΑ - η πρώτη Διχτατορία του προλεταριάτου

Στις 18 Μάρτη του 2000 συμπληρώθηκαν 129 χρόνια

 

 


Στο Μήτσο Κουτράκο του Ηλία

Η ζωή σου ήταν μια περιπέτεια

ΝΤΙΝΟΣ ΡΟΖΑΚΗΣ

 

 


Λαμπρινή Ματσούκα-Πρεβεζιάνου

Στις 20 Μάρτη συμπληρώθηκε ένας χρόνος απ' το θάνατο της συντρόφισσας Λαμπρινής Ματσούκα-Πρεβεζιάνου.

Η συντρόφισσα Λαμπρινή σε νεαρή ηλικία την περίοδο της φασιστικής κατοχής πήρε μέρος στους αγώνες του λαού μας ενάντια στους φασίστες καταχτητές απ' τις γραμμές της ΕΠΟΝ.

Μετά την προδοτική συμφωνία της Βάρκιζας καταδιώχτηκε απ' τους μοναρχοφασίστες, που έκαψαν το σπίτι της, όπως και πολλοί άλλοι αντιφασίστες και κομμουνιστές.

Βγήκε στο βουνό και μέσα απ' τις γραμμές του ΔΣΕ πολέμησε τους ντόπιους μοναρχοφασίστες και πήρε μέρος στις μάχες του Βίτσι και του Γράμμου με το βαθμό του λοχία μεταφορών. Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, έζησε πολιτικός πρόσφυγας στην Τασκέντη. Υπερασπίστηκε πάντα ως το τέλος της ζωής της την επαναστατική γραμμή του ΚΚΕ 1918-55 και επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη.


700.000.000 δρχ. στους «φίλους» του Κλίντον

Ανάμεσα στις διαδικασίες και στους τρόπους που χρησιμοποιεί το επίσημο ελληνικό αστικό κράτος, και οι εκάστοτε κυβερνήσεις του, είναι και η χρηματοδότηση προσώπων (π.χ. δημοσιογράφων), ομάδων, κομμάτων κλπ για τα δικά τοθ συμφέροντα και φυσικά ενάντια σε εκείνα της εργατικής τάξης και γενικότερα του λαού.

Μια από τις χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις είναι αυτή που δημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία» (30.1.2000). Θα θυμάστε ασφαλώς κατά την πρόσφατη επίσκεψη στην Αθήνα, του εκπροσώπου των φονιάδων των λαών του Μπιλ Κλίντον, μεταξύ άλλων τον υποδέχτηκε στο αεροδρόμιο με σημαιάκια και χειροκροτήματα και μια μικρή ομάδα ατόμων.

Παράλληλα κάποιοι από αυτούς βγαίναν στα τηλεοπτικά παράθυρα όπου τον υπερασπίζονταν και τον θαύμαζαν. Οι κύριοι αυτοί που φέρονται ως «Σύλλογος Φίλων Μπιλ Κλίντον» επιχορηγούνται, τουλάχιστον από το 1997, από το Υπουργείο Πολιτισμού με το ποσό των 40 εκατομμυρίων για το 1997, 10 εκατομμύρια για το 1998 και 20 εκατομμύρια για το 1999.

Το σίγουρο είναι ένα, όπως θάλεγε ο λαός μας «χαλάλι τους προσφέρουν δουλειά»!!! Προσφέρουν υπηρεσίες και έργο, με τον τρόπο τους, στην ύπαρξη και διαιώνιση του συστήματος!!!

Φυσικά και το σύστημα δεν τους παραμελεί, δεν έχει παρά να τους ανταμείψει γενναιόδωρα, όπως και το κάνει, συνολικά με 70 εκατομμύρια ως τώρα, που τα πληρώνουν οι εργαζόμενοι με τους φόρους τους.


ΓΕΝΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΚΚΕ 1918-55

για ενότητα όλων των κομμουνιστών σ' ένα επαναστατικό σταλινικό-ζαχαριαδικό ΚΚΕ 1918-55

Παλιότερα ασκήθηκε κριτική τόσο στις ρεβιζιονιστικές θέσεις των χρουτσωφικών του “Κ”ΚΕ όσο και σε κείνες της νέας παραλλαγής του σύγχρονου ρεβιζιονισμού (=αντισταλινική “λαθολογία”, Martens, κλπ.) απ’ την οποία καθοδηγούνται όλες οι “αντιχρουτσωφικές” οπορτουνιστικές εξωκοινοβουλευτικές Οργανώσεις και Ομάδες. Τώρα δημοσιεύονται τις σύντομες “γενικές θέσεις” της “Κίνησης για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55” με τις οποίες απευθυνόμαστε σ’ όλους του κομμουνιστές, μέσα και έξω απ’ το “Κ”ΚΕ και τις άλλες Οργανώσεις, για ΕΝΟΤΗΤΑ στη βάση του ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ-ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΥ-ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ.

Η «ΚΙΝΗΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55» - ιδεολογικο-πολιτικο-οργανωτικά συνέχεια του επαναστατικού σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ 1918-55 και συνέχεια, μετά το 1956, των σταλινικών-ζαχαριαδικών Οργανώσεων της Τασκέντης και των άλλων πρώην Λαϊκών Δημοκρατιών - ήταν πάντα υπέρ της Ενότητας των κομμουνιστών σ’ ένα επαναστατικό κόμμα νέου τύπου, σ’ ένα κόμμα λενινιστικού-σταλινικού τύπου, στο ζαχαριαδικό ΚΚΕ 1918-55. Ποτέ δεν προκάλεσε διασπάσεις, ήταν και είναι εναντίον των διασπάσεων που τις υποκίνησαν και καθοδήγησαν οι χρουτσωφικοί ρεβιζιονιστές, με όργανα τους πράκτορές τους στις γραμμές των κομμουνιστών, για να κατακερματίσουν τις επαναστατικές δυνάμεις. Θεωρεί επιζήμιες και καταστροφικές τις διασπάσεις για το εργατικό κίνημα και προς όφελος του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, ιδιαίτερα του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού και της αντιδραστικής αστικής τάξης. Τη στάση των διαφόρων σημερινών εξωκοινοβουλευτικών Οργανώσεων και Ομάδων - που επικαλούνται το «μαρξισμό-λενινισμό» και όχι το σταλινισμό - απέναντι στο ζήτημα της Ενότητας και τη διατήρηση των διασπάσεων δεκαετίες ολόκληρες θεωρεί τροτσκιστική.

Το πρόβλημα της Ενότητας των κομμουνιστών σ’ ένα επαναστατικό κόμμα λενινιστικού-σταλινικού τύπου είναι πρώτα και κύρια ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ζήτημα. Πρωταρχικό ζήτημα και απαραίτητη βασική προϋπόθεση για την πολιτικο-οργανωτική Ενότητα αποτελεί η ιδεολογική ΕΝΟΤΗΤΑ: δηλαδή η αποδοχή, υιοθέτηση και η υπεράσπιση της επαναστατικής κοσμοθεωρίας του προλεταριάτου και του επαναστατικού του Κόμματος, του ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ-ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΥ-ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ. Χωρίς ιδεολογική ενότητα δε μπορεί να υπάρξει πολιτικο-οργανωτική ενότητα - αποτελεί την πρώτη και εντελώς αναγκαία προϋπόθεσή τους.

Η «ΚΙΝΗΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55» βαδίζοντας σταθερά και με συνέπεια τον επαναστατικό ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΙΚΟ δρόμο και παίρνοντας υπόψη τις διαστρεβλώσεις-παραποιήσεις του μαρξισμού απ’ το χρουτσωφικό ρεβιζιονισμό και τις άλλες παραλλαγές του σύγχρονου ρεβιζιονισμού καθώς και τη σύγχυση που έχουν προκαλέσει στις γραμμές των κομμουνιστών - και συνάμα επαναβεβαιώνοντας την αυστηρή προσήλωσή της στις επαναστατικές Αρχές με την ευκαιρία των 150χρονων του «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος» (1848) των Μαρξ-Ενγκελς και των 70χρονων του «Προγράμματος της Γ’ ΚΔ» (1928) καθώς και των 80χρονων του ΚΚΕ 1918-55 - σ’ αντιπαράθεση μ’ όλες τις παραλλαγές του σύγχρονου ρεβιζιονισμού δέχεται, υιοθετεί, υπερασπίζει, προβάλλει και προτείνει τις παρακάτω γενικές βασικές θέσεις σε σειρά ζητήματα του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος στη βάση της επαναπροβολής του επαναστατικού ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ, δηλ. του ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΥ-ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ μέσα απ’ τα έργα των ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ και συνάμα αντίκρουσης-ανασκευής των αντιμαρξιστικών αστικών θέσεων του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και άλλων αντεπαναστατικών οπορτουνιστικών ρευμάτων.

 

Α. ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ - ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΣ - ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ: Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΟΥ

1. Η εμφάνιση του Μαρξισμού

Η εμφάνιση, παραπέρα ανάπτυξη και σταθεροποίηση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, κατά συνέπεια και των αντίστοιχων βασικών κοινωνικών τάξεων μπουρζουαζίας-βιομηχανικού προλεταριάτου (νεκροθάφτης της) - που νομοτελειακά διαδέχθηκε το φεουδαρχικό τρόπο παραγωγής - η όξυνση των εσωτερικών αντιθέσεών του, ιδιαίτερα της αντίθεσης μεταξύ μπουρζουαζίας-προλεταριάτου και η ανάπτυξη της ταξικής πάλης που έπαιρνε ολοένα και πιο έκδηλες μορφές –εξεγέρσεις των μεταξουργών της Λυών-Γαλλία (1831, 1834), κίνημα χαρτιστών Αγγλίας (1830-1840), εξέγερση υφαντουργών της Σιλεσίας-Γερμανίας (1844), κλπ. - οδήγησε αναπόφευχτα στη διατύπωση της επαναστατικής κοσμοθεωρίας του προλεταριάτου απ’ τους ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ. «Η ύπαρξη επαναστατικών ιδεών σε μια ειδική περίοδο προϋποθέτει ήδη την ύπαρξη μιας επαναστατικής τάξης» (ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ). Αυτή γεννήθηκε απ’ τις ανάγκες της προλεταριακής ταξικής πάλης, ανταποκρίνεται και εκφράζει τα συμφέροντα του προλεταριάτου και αποτελεί αναντικατάστατο πνευματικό όπλο για την ερμηνεία, αλλά πρώτα απ’ όλα για τον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και την ανάπτυξη του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος - «χωρίς επαναστατική θεωρία δε μπορεί να υπάρξει επαναστατικό κίνημα»(ΛΕΝΙΝ). Ξεπήδησε μέσα απ’ τις σφοδρές ταξικές μάχες προλεταριάτου-μπουρζουαζίας. Η φιλοσοφία του μαρξισμού ήταν η απάντηση σε σειρά ερωτήματα που τέθηκαν στο επαναστατικό προλεταριακό κίνημα και προπαντός: πως πρέπει να δράσει, ώστε να αποτινάξει το ζυγό της καπιταλιστικής σκλαβιάς και να οικοδομήσει τη νέα κοινωνία σε σοσιαλιστική-κομμουνιστική βάση. «Η κεφαλή της χειραφέτησης είναι η φ ι λ ο σ ο φ ί α, κ α ρ δ ι ά της το π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο. Η φιλοσοφία δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς να εξαλείψει το προλεταριάτο, το προλεταριάτο δεν μπορεί να εξαλειφθεί χωρίς να πραγματοποιήσει τη φιλοσοφία» (ΜΑΡΞ).

«Η ανθρωπότητα βάζει πάντα μπροστά της μόνο τα καθήκοντα εκείνα που μπορεί να λύσει, γιατί με μια προσεχτικότερη εξέταση γίνεται πάντα φανερό, ότι το ίδιο το καθήκον ξεπηδάει μόνο τότε, όταν οι υλικοί όροι για τη λύση του υπάρχουν κιόλας ή τουλάχιστον βρίσκονται στην πορεία του γίγνεσθαι» (ΜΑΡΞ) και δεν ήταν ζήτημα «το μεγαλοφυές άτομο μπορούσε να είχε γεννηθεί 500 χρόνια πρωτύτερα και τότε θα γλίτωνε η ανθρωπότητα από 500 χρόνων λάθη, αγώνες και βάσανα» (ΕΝΓΚΕΛΣ), όπως λαθεμένα διακήρυσσαν οι ουτοπιστές Σενσιμόν-Όουεν-Φουριέ.

«Ο κομμουνισμός σαν θεωρία είναι η θεωρητική έκφραση της θέσης του προλεταριάτου μέσα στην ταξική του πάλη και το θεωρητικό σύνολο των όρων της απελευθέρωσης του προλεταριάτου» (ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ).

Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ που τώρα πια δεν παρουσιάζεται «σαν τυχαία ανακάλυψη από τούτη ή εκείνη τη μεγαλοφυΐα, μα σαν το αναγκαίο προϊόν της πάλης δυο τάξεων, που δημιουργήθηκαν ιστορικά, του προλεταριάτου και της αστικής τάξης» με τις δυο μεγάλες ανακαλύψεις δηλ. την υλιστική αντίληψη της ιστορίας και την αποκάλυψη του μυστικού της καπιταλιστικής παραγωγής μέσω της θεωρίας της υπεραξίας, δηλ. την αποκάλυψη του μηχανισμού της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης - «η διδασκαλία της υπεραξίας είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της οικονομικής θεωρίας του Μαρξ»(ΛΕΝΙΝ) - «μετατράπηκε σε επιστήμη» (ΕΝΓΚΕΛΣ). «Σήμερα – ύστερα απ’ την εμφάνιση του «Κεφαλαίου» – η υλιστική αντίληψη της ιστορίας δεν είναι πια υπόθεση, μα επιστημονικά αποδειγμένη θέση… Ο υλισμός δεν είναι μια «κατεξοχήν επιστημονική αντίληψη της ιστορίας»… μα η μοναδική επιστημονική αντίληψη της ιστορίας» (ΛΕΝΙΝ).

Έτσι ο σοσιαλισμός δεν είναι πλέον ένα ουτοπικό όνειρο και «ηθικό πρόβλημα», ένας πόθος, μια ωραία επιθυμία και ελπίδα, ένα «ηθικό αίτημα» ούτε έχει σχέση με την προσπάθεια μιας «ολόκληρης συμμορίας ανώριμων φοιτητών και υπερέξυπνων δοκτόρων, που θέλουν να δώσουν στο σοσιαλισμό μια «υψηλότερη, ιδεώδη» κατεύθυνση, δηλ. να αντικαταστήσουν την υλιστική του βάση - (που απαιτεί, πριν τη χρησιμοποίησή της, αντικειμενική μελέτη) με μια καινούργια μυθολογία με όλες τις θεότητές της: τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, την ισότητα και την αδελφοσύνη» (ΜΑΡΞ), αλλά το νομοτελειακό αποτέλεσμα της ανάπτυξης της καπιταλιστικής κοινωνίας και της επαναστατικής ταξικής πάλης του προλεταριάτου: «Ο σοσιαλισμός δεν είναι μια επινόηση ονειροπόλων, αλλά ο τελικός σκοπός και το αναγκαίο αποτέλεσμα της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων της σύγχρονης κοινωνίας» (ΕΝΓΚΕΛΣ). «Ο κομμουνισμός δεν είναι για μας μια κ α τ ά σ τ α σ η π ρ α γ μ ά τ ω ν που πρέπει να εγκαθιδρυθεί, ένα ι δ ε ώ δ ε ς που σ’ αυτό θα πρέπει να προσαρμοστεί η πραγματικότητα. Ονομάζουμε κομμουνισμό την π ρ α γ μ α τ ι κ ή κίνηση που καταργεί τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων» (ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ), δηλ. τον καπιταλισμό.

Η επεξεργασία και θεμελίωση του διαλεχτικού υλισμού επέτρεψε στους Μαρξ-Ένγκελς την επέχτασή του στη μελέτη της κοινωνίας και κατά συνέπεια στη θεμελίωση του ιστορικού υλισμού και κατέδειξε ότι όλη η ως τώρα ιστορία – με εξαίρεση την πρωτόγονη κοινωνία - «είναι ιστορία ταξικών αγώνων» (ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ) και όχι όπως ισχυρίζονται αστοί και ρεβιζιονιστές, διαστρεβλώνοντας τους Μαρξ-Ένγκελς, «ιστορία της αυτοαλλοτρίωσης του ανθρώπου» (S. Landshut, κλπ).: «η βάση όλης της εξέλιξης και η κινητήρια δύναμή της είναι η πάλη των τάξεων» (ΛΕΝΙΝ). «Εδώ και 40 σχεδόν χρόνια τονίζουμε ότι ο ταξικός αγώνας είναι η άμεση κινητήρια δύναμη της ιστορίας, και ειδικά ότι ο ταξικός αγώνας ανάμεσα στην αστική τάξη και στο προλεταριάτο είναι ο μεγάλος μοχλός της νεότερης κοινωνικής ανατροπής. Επομένως μας είναι αδύνατο να πηγαίνουμε μαζί με ανθρώπους που θέλουν να ξεγράψουν αυτόν τον ταξικό αγώνα από το κίνημα» (ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ). Οι Μαρξ-Ένγκελς θεωρούν την ιστορία «ιστορία ταξικών αγώνων» και ότι «οι επαναστάσεις είναι ατμομηχανές της ιστορίας» (ΜΑΡΞ).

«Η βασική ιδέα που κυριαρχεί στο Μανιφέστο είναι η ιδέα ότι η οικονομική παραγωγή και η κοινωνική διάρθρωση κάθε ιστορικής εποχής που προέρχεται απ’ αυτήν αναγκαστικά, αποτελούν τη βάση για την πολική και πνευματική ιστορία αυτής της εποχής, ότι σύμφωνα μ’ αυτά (από τον καιρό της διάλυσης της παμπάλαιας κοινής ιδιοχτησίας της γης) όλη η ιστορία ήταν ιστορία ταξικών αγώνων, αγώνων ανάμεσα σε τάξεις εκμεταλλευόμενες και τάξεις εκμεταλλεύτριες, ανάμεσα σε τάξη υποτελείς και τάξεις κυρίαρχες, στις διάφορες βαθμίδες της κοινωνικής εξέλιξης, ότι όμως ο αγώνας αυτός έχει φτάσει τώρα σε μια βαθμίδα όπου η εκμεταλλευόμενη και καταπιεζόμενη τάξη (το προλεταριάτο) δε μπορεί πια ν’ απελευθερωθεί από την τάξη που την εκμεταλλεύεται και την καταπιέζει (από την αστική τάξη), χωρίς να απελευθερώσει ταυτόχρονα και για πάντα ολόκληρη την κοινωνία από την εκμετάλλευση, την καταπίεση και τους ταξικούς αγώνες» (ΕΝΓΚΕΛΣ). Το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος «εκθέτει με σαφήνεια και ακρίβεια μεγαλοφυή τη νέα αντίληψη του κόσμου, το συνεπή υλισμό, ο οποίος αγκαλιάζει, επίσης, την περιοχή της κοινωνικής ζωής, τη διαλεκτική, την πλατύτερη και βαθύτερη επιστήμη της εξέλιξης, τη θεωρία της ταξικής πάλης και του επαναστατικού ρόλου που παίζει στην παγκόσμια ιστορία το προλεταριάτο δημιουργός μιας νέας κοινωνίας, της κομμουνιστικής κοινωνίας» (ΛΕΝΙΝ).

«Στην κοινωνική παραγωγή της ζωής τους, οι άνθρωποι έρχονται σε καθορισμένες, αναγκαίες, ανεξάρτητες από τη θέλησή τους σχέσεις, σε παραγωγικές σχέσεις που αντιστοιχούν σε μια ορισμένη βαθμίδα των υλικών παραγωγικών δυνάμεων. Το σύνολο αυτών των παραγωγικών δυνάμεων αποτελεί την οικονομική διάρθρωση της κοινωνίας, την πραγματική βάση, που πάνω της υψώνεται ένα νομικό και πολιτικό εποικοδόμημα και στην οποία αντιστοιχούν ορισμένες μορφές κοινωνικής συνείδησης. Ο τρόπος παραγωγής της υλικής ζωής καθορίζει την κοινωνική, πολιτική και πνευματική πορεία (προτσές) της ζωής γενικά. Δεν είναι η συνείδηση των ανθρώπων που καθορίζει το είναι τους, μα αντίθετα το κοινωνικό είναι τους καθορίζει τη συνείδησή τους» (ΜΑΡΞ).

Ο μαρξισμός εμφανίστηκε στη Γερμανία στα μέσα του 19ου αιώνα, επειδή το κέντρο του επαναστατικού κινήματος είχε μετατοπιστεί τότε σ’ αυτή τη χώρα κι’ αυτή «ήταν πιθανόν η αιτία που η Γερμανία έγινε ακριβώς η πατρίδα του επιστημονικού σοσιαλισμού, και οι αρχηγοί του γερμανικού προλεταριάτου, ο Μαρξ και ο Ενγκελς, οι δημιουργοί του» (ΣΤΑΛΙΝ). Όμως ο «επιστημονικός σοσιαλισμός δεν είναι καθόλου αποκλειστικά γερμανικό προϊόν μα είναι άλλο τόσο και διεθνές», αφού «όσο απαραίτητη ήταν η γερμανική διαλεχτική άλλο τόσο απαραίτητες ήταν και οι ανεπτυγμένες οικονομικές και πολιτικές σχέσεις της Αγγλίας και Γαλλίας» και των θεωριών σ’ αυτές τις χώρες(ΕΝΓΚΕΛΣ). «Ο Μαρξ συνέχισε και ολοκλήρωσε κατά τρόπο μεγαλοφυή τα τρία βασικά ρεύματα ιδεών του 19ου αιώνα που ανήκουν στα τρία προοδευμένα έθνη της ανθρωπότητας: τη γερμανική κλασική φιλοσοφία, την κλασική αγγλική πολιτική οικονομία και το γαλλικό σοσιαλισμό»(ΛΕΝΙΝ).

Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ - που «είναι η επιστήμη των νόμων ανάπτυξης της φύσης και της κοινωνίας, η επιστήμη της επανάστασης των καταπιεζόμενων και εκμεταλλευόμενων μαζών, η επιστήμη της νίκης του σοσιαλισμού σ’ όλες τις χώρες, η επιστήμη της οικοδόμησης της κομμουνιστικής κοινωνίας» (ΣΤΑΛΙΝ) - δεν είναι απλά μια παραπέρα γραμμική ανάπτυξη των προηγούμενων θεωριών (Χέγκελ, Φόϋερμπαχ, Σμίτ, Ρικάρντο, κλπ.), όπως ισχυρίζονται οι αστοί-ρεβιζιονιστές ιδεολόγοι, αλλά σήμαινε και προκάλεσε επαναστατική ανατροπή, μια αληθινή επανάσταση στην ως τότε φιλοσοφική και κοινωνικο-οικονομική-πολιτική σκέψη της ανθρωπότητας, γενικά στην ιστορία της επιστημονικής σκέψης. Οι Μαρξ-Ένγκελς δημιούργησαν μια ποιοτικά νέα φιλοσοφία (διαλεχτικο-ιστορικό υλισμό), ανέπτυξαν μια ποιοτικά νέα πολιτική οικονομία με την ανακάλυψη-διατύπωση για πρώτη φορά στην ιστορία της θεωρίας της ΥΠΕΡΑΞΙΑΣ, δηλ. αποκάλυψαν την ουσία της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης μέσω της Υπεραξίας και θεμελίωσαν επιστημονικά το αναπόφευχτο του σοσιαλισμού-κομμουνισμού ως νομοτελειακής ιστορικής και αναγκαίας βαθμίδας ανάπτυξης της κοινωνίας: «η εμφάνιση του μαρξισμού ήταν μια πραγματική ανακάλυψη, μια επανάσταση στη φιλοσοφία»(ΖΝΤΑΝΟΦ). «Ο Μαρξ και ο Ένγκελς θεμελίωσαν μια καινούργια φιλοσοφία, ποιοτικά διαφορετική από όλα τα προηγούμενα συστήματα, όσο προοδευτικά κι αν ήταν αυτά» (ΖΝΤΑΝΟΦ).

Διαφέρει ποιοτικά-ριζικά απ’ όλα τα προηγούμενα φιλοσοφικά ρεύματα και αποτέλεσε το σπουδαιότερο ποιοτικό άλμα στην επιστημονική σκέψη, κι’ αυτό σε σχέση ακόμα και με τη διαλεχτική του Χέγκελ (αλλά και του υλισμού του Φόϋερμπαχ), επειδή «αυτή η μέθοδος στη χεγκελιανή μορφή της ήταν απολύτως ακατάλληλη να χρησιμοποιηθεί» (ΕΝΓΚΕΛΣ), ήταν ιδεαλιστική. Επιπλέον η διαλεχτική του Χέγκελ ήταν αποκλειστικά στραμμένη στο παρελθόν και εμπεριείχε την ταξική συμφιλίωση, μεταξύ μπουρζουαζίας-γιούνκερς, δηλ. την υποταγή της μπουρζουαζίας στην κυριαρχία των ευγενών, αποθέωνε τον πρωσικό εθνικισμό-σωβινισμό και δικαιολογούσε τους επιθετικούς πολέμους, εξυμνούσε το αντιδραστικό πρωσικό φεουδαρχικό μοναρχικό κράτος, ενώ η υλιστική διαλεχτική στρέφεται προς το παρόν και το μέλλον: «η διαλεχτική μου μέθοδος στη βάση της δεν είναι μόνο διαφορετική από τη χεγκελιανή, μα είναι το κατευθείαν αντίθετό της. Για το Χέγκελ το προτσές της νόησης – που με το όνομα ιδέα το μετατρέπει μάλιστα σε αυθυπόστατο υποκείμενο – είναι ο δημιουργός του πραγματικού που αποτελεί μονάχα το εξωτερικό του φανέρωμα. Για μένα αντίστροφα το ιδεατό δεν είναι παρά το υλικό, μεταφερμένο και μετασχηματισμένο στο ανθρώπινο κεφάλι» (ΜΑΡΞ). «Ο μυστικισμός που παθαίνει η διαλεχτική στα χέρια του Χέγκελ με κανέναν τρόπο δεν αναιρεί το γεγονός ότι πρώτος αυτός έχει εκθέσει τις γενικές της μορφές κίνησης με τρόπο καθολικό και συνειδητό. Στο Χέγκελ η διαλεχτική βρίσκεται με το κεφάλι κάτω. Χρειάζεται να την αναποδογυρίσουμε και να τη στηρίξουμε στα πόδια για ν’ αποκαλύψουμε το λογικό πυρήνα μέσα στο μυστικιστικό περίβλημα» (ΜΑΡΞ). «Η δική μου μέθοδος ανάπτυξης δεν ε ί ν α ι η χεγκελιανή, επειδή εγώ είμαι υλιστής, ο Χέγκελ ιδεαλιστής. Η διαλεκτική του Χέγκελ είναι η βασική μορφή κάθε διαλεκτικής, αλλά μόνο μ ε τ ά από αποβολή της μυστικιστικής της μορφής, και ακριβώς αυτό διακρίνει τη μέθοδό μου» (ΜΑΡΞ). Απ’ την ιδεαλιστική διαλεχτική του Χέγκελ που αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του αντιδραστικού του συστήματος και το υπηρετεί, ο Μαρξ πήρε μόνο το «λογικό της πυρήνα» δηλ. τη θεωρία της διαλεχτικής εξέλιξης, μέσω της πάλης των αντιθέτων, εξέλιξη που στην περίπτωση του Χέγκελ κατέληγε τελικά στο αντιδραστικό κράτος των πρώσων Γιούνκερς, στο οποίο έβλεπε το αποκορύφωμα της ανάπτυξης της κοινωνίας και την ενσάρκωση της απόλυτης ιδέας και έτσι πνίγονταν «η επαναστατική πλευρά κάτω απ’ την υπερτροφικά αναπτυγμένη συντηρητική πλευρά» (ΕΝΓΚΕΛΣ) – διαλεχτική την οποία οι Μαρξ-Ένγκελς «ανέπτυξαν παραπέρα, για να της δώσουν τη σύγχρονη επιστημονική όψη» (ΣΤΑΛΙΝ). Η μαρξιστική διαλεχτική μέθοδος, μια πραγματικά επιστημονική μέθοδος, διαφέρει ριζικά απ’ την ιδεαλιστική μέθοδο του Χέγκελ τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς τις ταξικές της ρίζες.

Οι Μαρξ-Ένγκελς «απόρριψαν το αντιδραστικό σύστημα της χεγκελιανής φιλοσοφίας. Ταυτόχρονα κράτησαν ότι προοδευτικό περιείχε η διαλεχτική μέθοδος του Χέγκελ. Συνάμα ο Μαρξ και ο Ένγκελς μετάπλασσαν ριζικά τη μέθοδο του Χέγκελ, την έστησαν στα πόδια της, ενώ προηγούμενα στηρίζονταν στο κεφάλι, και έτσι η ιδεαλιστική διαλεχτική του Χέγκελ παραχώρησε τη θέση της στην υλιστική διαλεχτική του Μαρξ»Μπολσεβίκ», 7-8/1944, σελ.15).

Επίσης ο Μαρξ απορρίπτοντας «τα ιδεαλιστικά, θρησκευτικά και ηθικά επιστρώματα» (ΣΤΑΛΙΝ), έρχεται σε ρήξη και ξεπερνά τον ασυνεπή, αντιιστορικό και μεταφυσικό υλισμό του Φόϋερμπαχ, δημιουργώντας το μαρξιστικό υλισμό, έρχεται σε ρήξη και ξεπερνά τη γνωσιοθεωρία του, δημιουργώντας τη διαλεχτική υλιστική γνωσιοθεωρία. Η γνωσιοθεωρία του Μαρξ δεν «είναι κυριολεχτικά η γνωσιοθεωρία του Φόϋερμπαχ, βαθαιμένη μονάχα με μεγαλοφυή τρόπο απ’ το Μαρξ» (ΠΛΕΧΑΝΟΦ), αλλά μια εντελώς νέα γνωσιοθεωρία, αφού ο Μαρξ ήταν αυτός που πρώτος εισήγαγε τη διαλεχτική στην υλιστική γνωσιοθεωρία. Χωρίς αυτή τη διάκριση συγκαλύπτεται η βασική ποιοτική διαφορά μεταξύ της μαρξιστικής φιλοσοφίας και της φιλοσοφίας του Φόϋερμπαχ. Επιπλέον ο Μαρξ ξεπερνά και τον ανθρωπολογισμό του Φόϋερμπαχ, δηλ. τη «λατρεία του αφηρημένου ανθρώπου», τον «άνθρωπο γενικά, τον άνθρωπο που δεν ανήκει σε καμιά τάξη, που δεν ανήκει καθόλου στην πραγματικότητα και που ανήκει μονάχα στον ομιχλώδη ουρανό της φιλοσοφικής φαντασίας»(ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ) και τον αντικαθιστά με την «επιστήμη του πραγματικού ανθρώπου και της ιστορικής του ανάπτυξης»(ΕΝΓΚΕΛΣ): «Από τον αφηρημένο άνθρωπο του Φόϋερμπαχ φτάνουμε όμως στους πραγματικούς ζωντανούς ανθρώπους, μόνο όταν τους εξετάζουμε στη δράση τους μέσα στην ιστορία» (ΕΝΓΚΕΛΣ). «Στο βαθμό που ο Φόϋερμπαχ είναι υλιστής δεν καταπιάνεται με την ιστορία, και στο βαθμό που εξετάζει την ιστορία δεν είναι υλιστής»(ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ). Ο Φόϋερμπαχ «ξεκινάει από τον άνθρωπο μα ως τόσο δεν μιλάει καθόλου για τον κ ό σ μ ο όπου ζει ο άνθρωπος αυτός, και έτσι ο άνθρωπος αυτός παραμένει πάντα ο ίδιος αφηρημένος άνθρωπος» (ΕΝΓΚΕΛΣ).

Ο μαρξισμός - η επαναστατική κοσμοθεωρία του προλεταριάτου και του κόμματός του - δεν είναι μόνο θεωρία που ερμηνεύει τον κόσμο, μα έχει την αξίωση να τον μεταβάλλει-αλλάξει, θεμελιώνοντας επιστημονικά την επαναστατική ανατροπή, στη βάση βέβαια της γνώσης των νομοτελειών ανάπτυξης της κοινωνίας, του υπάρχοντος καπιταλιστικού συστήματος: «οι φιλόσοφοι μονάχα εξηγούσαν με διάφορους τρόπους τον κόσμο, το ζήτημα όμως είναι να τον αλλάξουμε» (ΜΑΡΞ), θέση που αποκαθιστά την ενότητα επαναστατικής θεωρίας και πράξης, φιλοσοφίας και πολιτικής. Οι Μαρξ-Ένγκελς θέτοντας στο κέντρο της φιλοσοφίας την πράξη, δηλ. την επαναστατική πρακτική δράση εξόπλισαν το προλεταριάτο με την κατανόηση της σημασίας της επαναστατικής ταξικής πάλης σαν του μοναδικού μέσου για την αλλαγή της υπάρχουσας καπιταλιστικής κοινωνίας. «Η θεωρία είναι η πείρα του εργατικού κινήματος όλων των χωρών, παρμένε στη γενική μορφή. Φυσικά η θεωρία χάνει το περιεχόμενό της αν δεν συνδέεται με την επαναστατική πραχτική, ακριβώς όπως και η πραχτική γίνεται τυφλή, αν ο δρόμος της δε φωτίζεται από την επαναστατική θεωρία. Η θεωρία όμως μπορεί να μετατραπεί σε τεράστια δύναμη του εργατικού κινήματος, αν διαμορφώνεται σε αδιάρρηχτη σύνδεση με την επαναστατική πραχτική, γιατί αυτή και μόνο αυτή μπορεί να δώσει στο κίνημα τη βεβαιότητα, τη δύναμη του προσανατολισμού και την κατανόηση της εσωτερικής σχέσης των γεγονότων που γίνονται γύρω μας, γιατί αυτή και μονάχα αυτή μπορεί να βοηθήσει την πραχτική να καταλάβει όχι μόνο πως και προς τα που κινούνται οι τάξεις σήμερα, μα και πως και προς τα που θα κινηθούν στο κοντινό μέλλον» (ΣΤΑΛΙΝ).

Ο διαλεχτικός και ιστορικός υλισμός αποτελούν τη θεωρητική βάση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, επειδή ακριβώς είναι η μοναδική επιστημονική θεωρία που εξοπλίζει το προλεταριάτο, ανάμεσα στ’ άλλα, με την επιστημονική γνώση των αντικειμενικών νόμων που διέπουν την εξέλιξη και την επαναστατική μεταβολή της καπιταλιστικής κοινωνίας: «Μόνο ο φιλοσοφικός υλισμός του Μαρξ έδειξε στο προλεταριάτο τη διέξοδο από την πνευματική σκλαβιά, όπου φυτοζωούσαν ως τότες όλες οι καταπιεζόμενες τάξεις»(ΛΕΝΙΝ). Ο διαλεκτικός υλισμός – η επιστήμη των γενικών νόμων της κίνησης στη φύση, την κοινωνία και τη σκέψη – είναι η μοναδική επιστημονική κοσμοθεωρία, επειδή μόνο αυτή στηρίζεται στο σύνολο των επιστημονικών γνώσεων και της πρακτικής πείρας της ανθρώπινης κοινωνίας.

Ο μαρξισμός αποτελείται από τρία αδιάσπαστα και αδιάρρηχτα εσωτερικά συνδεδεμένα μεταξύ τους συστατικά μέρη: 1. φιλοσοφία (διαλεχτικό και ιστορικό υλισμό), 2. πολιτική οικονομία (καπιταλισμού και σοσιαλισμού-κομμουνισμού) και 3. θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Όλα τα συστατικά μέρη και οι πλευρές τους βρίσκονται σε μια εσωτερική λογική σχέση μεταξύ τους, αποτελούν ένα οργανωμένο όλο με μια αυστηρή εσωτερική συνάφεια και συνέπεια, και δεν επιτρέπεται καμιά πλευρά να αποσυνδεθεί αυθαίρετα απ’ το όλο, να γίνει αποδεχτή η μια και να απορριφθεί η άλλη, να αντικατασταθεί ή «συμπληρωθεί» μ’ άλλες ξένες προς το μαρξισμό αστικές-ρεβιζιονιστικές αντιλήψεις. «Από τη φιλοσοφία του μαρξισμού, χυμένη από ένα ατόφιο κομμάτι ατσάλι, δε μπορούμε να αφαιρέσουμε ούτε μια βασική πρόταση, ούτε ένα ουσιαστικό μέρος, χωρίς να απομακρυνθούμε από την αντικειμενική αλήθεια και πέσουμε στην αγκαλιά της αστικής αντιδραστικής ψευτιάς»(ΛΕΝΙΝ).

Ο επαναστατικός μαρξισμός, η μοναδική επιστημονική κοσμοθεωρία, ως αδιάρρηκτη ενότητα και των τριών συστατικών μερών του αναπτύχθηκε παραπέρα - σε οξύτατη αντιπαράθεση και πάλη με κάθε μορφή αστικής ιδεολογίας, συμπεριλαμβανομένων και των διαφόρων παραλλαγών του ρεβιζιονισμού - απ’ το Λένιν σε «μαρξισμό-λενινισμό» και στη συνέχεια απ’ το Στάλιν σε «μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό». Ο «λενινισμός είναι ο μαρξισμός της εποχής του ιμπεριαλισμού και της προλεταριακής επανάστασης» (ΣΤΑΛΙΝ), ο δε σταλινισμός είναι ο «μαρξισμός-λενινισμός» της εποχής μας, «ο μαρξισμός-λενινισμός της εποχής του σοσιαλισμού» που «θεωρητικά φώτισε το δρόμο του σοσιαλισμού και πρακτικά τον πραγματοποίησε» (ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ).

«Να μιλούμε για το μαρξισμό σαν επιστήμη, να μιλούμε για το μαρξισμό στην εξέλιξη του, να μιλούμε για το ζωντανό μαρξισμό, σημαίνει να μιλούμε για το Στάλιν, σημαίνει να μιλούμε για το σταλινισμό» (ΖΟΛΙΟ ΚΙΟΥΡΙ). Μόνο ο επαναστατικός, ο «ζωντανός μαρξισμός» δηλ. ο ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ μπορεί να καθοδηγήσει σωστά την επαναστατική δράση της εργατικής τάξης και των κομμουνιστών σταλινιστών και να αναλύσει επιστημονικά τη σημερινή καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική πραγματικότητα και να καθοδηγηθούν γενικά σ’ όλα τα επίπεδα της επαναστατικής τους δράσης. Αποκλειστικά και μόνο στη βάση του ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ μπορούν να καταπολεμηθούν αποτελεσματικά ο χρουστσοφικός ρεβιζιονισμός και όλες οι παραλλαγές του σύγχρονου ρεβιζιονισμού.

Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ-ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΣ-ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ είναι ενιαία, αρμονική, άρτια, ολοκληρωμένη και κλειστή κοσμοθεωρία που γενικεύει την επαναστατική πείρα της ταξικής πάλης του προλεταριάτου, αναπτύσσεται και πλουτίζεται με την ανάπτυξη και τις ανακαλύψεις της επιστήμης αλλά πάντα πάνω στη δική της βάση και στις δικές της Αρχές και σε οξύτατη πάντα αντιπαράθεση και πάλη μ’ όλες τις μορφές της αντιδραστικής αστικής ιδεολογίας και τις ρεβιζιονιστικές παραλλαγές της.

Βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμά της, βασική Αρχή της είναι η ανοιχτή και μαχητική κομματικότητα, που διαφέρει ριζικά απ’ την κομματικότητα της αστικής φιλοσοφίας που καλύπτεται με τον μανδύα της «ακομματικότητας»(!), επειδή ακριβώς εκφράζει και υπερασπίζει ανοιχτά τα ταξικά συμφέροντα του επαναστατικού προλεταριάτου. «Η ακομματικότητα είναι μια αστική ιδέα. Η κομματικότητα μια σοσιαλιστική ιδέα»(ΛΕΝΙΝ). Αυτό που προσφέρει η ακομματικότητα στους ταξικούς εχθρούς είναι «η συγκάλυψη των ταξικών αντιθέσεων, η αποσιώπηση της πάλης των τάξεων, η έλλειψη φυσιογνωμίας, η πάλη ενάντια στο πρόγραμμα, η τάση προς το χάος και το μπέρδεμα των συμφερόντων - αυτή είναι η ακομματικότητα» (ΣΤΑΛΙΝ). Παρά τους αντίθετους ισχυρισμούς και η σύγχρονη αστική φιλοσοφία έχει πάντα κομματικό χαραχτήρα: «η νεότερη φιλοσοφία είναι το ίδιο κομματική όπως και πριν δυο χιλιάδες χρόνια»(ΛΕΝΙΝ). Η λενινιστική Αρχή της κομματικότητας είναι σε αρμονία και εκφράζει τη βαθιά επιστημονικότητα της κοσμοθεωρίας, επειδή η πραγματική επιστημονικότητα, δηλ. την αληθινή, σωστή, επιστημονική αντανάκλαση της κοινωνικής πραγματικότητας και επομένως η επιστημονικότητα του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού είναι αδιαχώριστη απ’ την ταξική επαναστατική επιδίωξη του προλεταριάτου. Ο τελικός σκοπός του προλεταριάτου - η ανατροπή του καπιταλισμού και η εγκαθίδρυση-οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας - δεν έρχεται σ’ αντίθεση με την αντικειμενική πορεία της ιστορικής ανάπτυξης, αλλά απεναντίας συμπίπτει μ’ αυτήν.

2. μαρξισμός-λενινισμός-σταλινισμός: η επαναστατική κοσμοθεωρία του κομμουνιστικού κόμματος

Ο διαλεχτικός υλισμός που αποτελεί το φιλοσοφικό βάθρο του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού «είναι η κοσμοθεωρία του μαρξιστικού-λενινιστικού Κόμματος» (ΣΤΑΛΙΝ). «Το ρόλο του πρωτοπόρου μαχητή μπορεί να εκπληρώσει μόνο ένα κόμμα, που καθοδηγείται από μια πρωτοπόρα θεωρία» (ΛΕΝΙΝ).

α. Το επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55 πρέπει να καθοδηγείται στη δράση του απ’ την επαναστατική κοσμοθεωρία του ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ-ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΥ-ΣΤΑΛΙΣΜΟΥ που διατύπωσαν, υπεράσπισαν και ανέπτυξαν οι κλασικοί ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ, πιο συγκεκριμένα και ακριβέστερα: απ’ το ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟ (παραπέρα ανάπτυξη του μαρξισμού-λενινισμού απ’ το Στάλιν), το ΜΑΡΞΙΣΜΟ-ΛΕΝΙΝΙΣΜΟ της εποχής μας.

Απορρίπτει κάθε μορφή «λαθολογίας» από οπουδήποτε και αν προέρχεται ως καμουφλαρισμένη μορφή αντισταλινισμού (χρουτσωφικοί, τιτικοί, τροτσκιστές, L. Martens, κλπ.) καθώς και κάθε μορφή λασπολογίας («προσωπολατρία», «εγκλήματα», «ανώμαλη εσωκομματική ζωή», «παραβίαση της σοσιαλιστικής νομιμότητας», «δικτατορικό χαρακτήρα μεγάλου ηγέτη», κλπ.). Όλες οι επιθέσεις-κριτικές στο ΣΤΑΛΙΝ είναι αντιμαρξιστικές και κριτικές απ’ τα δεξιά, αποσκοπούν στον ιδεολογικο-πολιτικό αποπροσανατολισμό και τη διάσπαση των κομμουνιστών και του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος γενικότερα.

β. Το Κομμουνιστικό Κόμμα πρέπει να έχει μόνο μια γραμμή, τη ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ-ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΗ-ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ γραμμή και όχι δυο ή περισσότερες γραμμές που σημαίνει ύπαρξη φραξιών και άρνηση του Κόμματος νέου τύπου (διάφοροι οπορτουνιστές L. Martens, κλπ.) και να λειτουργεί στη βάση της λενινιστικής-σταλινικής Αρχής του Δημοκρατικού Συγκεντρωτισμού.

Συνεχίζεται


Στην έντυπη έκδοση έχουν παραληφθεί κάποιες λίγες προτάσεις λόγω έλλειψης χώρου.

 


Νίκου Ζαχαριάδη: Συλλογή Έργων
Νίκου Ζαχαριάδη: Ο κομμουνιστής λαϊκός αγωνιστής μέλος του ΚΚΕ
Νίκου Ζαχαριάδη: Τα προβλήματα καθοδήγησης στο ΚΚΕ

 

ΠΡΟΤΟΜΗ-ΜΝΗΜΕΙΟ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Ελάχιστο χρέος των ελλήνων κομμουνιστών στο μεγάλο προλετάριο επαναστάτη, αγαπημένο και χιλιοτραγουδισμένο Αρχηγό του ΚΚΕ αι οδηγητή των αγώνων του λαού μας, διακεκριμένης προσωπικότητας του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς, που πρώτος όρθωσε το ανάστημά του στο χρουτσωφικό ρεβιζιονισμό από το '54-'55 και διέβλεψε, σε περίπτωση επικράτησής του, την καταστροφή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Δολοφονήθηκε, μετά 17 χρόνια εξορία, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας τον Αύγουστο του '73 από τις προδοτικές χρουτσωφικές κλίκες των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη, κρατώντας ψηλά τη σημαία του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού και του ΚΚΕ (1918-55).

Λογαριασμός: Εθνική Τράπεζα Νο 118/768899-70, ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΟΥΛΑΣ

ΠΡΟΤΟΜΗ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Ομάδα συντρόφων από Κεφαλονιά 50.000

 

Οικονομικές ενισχύσεις - Συνδρομές

Ομάδα συντρόφων από Κεφαλονιά 50.000 Κατάθεση ΕΤΕ 9/3 3.000
Κατάθεση ΕΤΕ 1/3 30.000 Α.Κ. 12.000
Κατάθεση ΕΤΕ 2/3 5.000    

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Προεκλογική εκστρατεία: εθνικισμός - ρατσισμός

Οι 3 πλουσιότεροι καπιταλιστές έχουν εισόδημα όσο 600 εκατομμύρια άνθρωποι

Στελέχη νεολαίας ΠΟΛ. ΑΝ. -προσχωρούν σε «Πρώτη Γραμμή» (Κ. Πλεύρη) - «Εθνικό Μέτωπο» (Μ. Βορίδη)

Παρισινή Κομμούνα - η πρώτη Διχτατορία του προλεταριάτου

Στο Μήτσο Κουτράκο του Ηλία

Λαμπρινή Ματσούκα-Πρεβεζιάνου

700.000.000 δρχ. στους «φίλους» του Κλίντον

Γενικές Θέσεις της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 για ενότητα όλων των κομμουνιστών σ' ένα επαναστατικό Σταλινικό-Ζαχαριαδικό ΚΚΕ 1918-55

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55