Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 86 1-15/4/2000Αρ. Φύλ. 83 1-15 Απρίλη 2000
Οι εκλογές τελείωσαν και τα προβλήματα παραμένουν
Μόνο το δυνάμωμα της ταξικής πάλης διασφαλίζει τις καταχτήσεις των εργαζομένων
Παταγώδης αποτυχία της δημαγωγικής εκστρατείας των μικρών αστικών και ρεβιζιονιστικών κομμάτων για «ήττα του δικομματισμού»

Η διεξαγωγή των εκλογών

 

 

 

 

 


Ν Ι Κ Ο Σ  Ζ Α Χ Α Ρ Ι Α Δ Η Σ

Αποκαλυπτήρια της προτομής του:

Σάββατο 20 Μάη 2000 ώρα 11 π.μ. στο Πρώτο Νεκροταφείο

 

ΣΤΟ ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Ολόρθος της αιώνιας νιότης το βάθρο πάτησες
και γεφύρωσες τ' αύριο με τ' άξια περασμένα
Όχι, δεν χάνονται ποτέ οι καιροί της επανάστασης
όταν αφήνουν πίσω τους ήρωες σαν και σένα.

Λεβέντικα εμβατήρια του θρύλου το πεντάγραμμο
σου φτιάχνουν οι Πρωτομαγιές κι οι μπόρες του χειμώνα.
Σε τραγουδάν στον ιερό για πάντα Γράμμο
αγέρηδες μεσούρανοι κι απόκρημνοι τ' αγώνα.

Εκεί που φώναξε ο λαός στον εισβολέα «Αλτ τις εί»
κάνοντας αντίσταση χρέος, θυσία και τάμα.
«Για μιαν Ελλάδα λεύτερη, δίχως καμιάν εξάρτηση»,-
έτσι όπως ζήτησες παλιά με τ' Ανοιχτό σου Γράμμα,

που πρώτα εσύ το τίμησες νικώντας μεγαθήρια
κι εχθρούς και Γιούδες στις ψηλές κορφές της ιστορίας.
Αυτόπτες είναι μάρτυρες τα τόσα κολαστήρια:
Κέρκυρα και Νταχάου - κι αυτό της Σιβηρίας...

Ας τραγουδούσαν οι αριθμοί: δίνοντας μάχες άνισες
μεσ' τα μπουντρούμια πέρασες του βίου σου το 'να τρίτο...
Ήσουν μπροστάρης μαχητής, του χρέους και της αυταπάρνησης
κι όχι απ' αυτούς που κυνηγάν το χρήμα και τα «ζήτω».

Στέκεις απόμακρο άγαλμα θαρρείς μιας σπάνιας αίρεσης
στον κόσμο το σημερινό της άπατης Απάτης.
Με το σπαθί σου κέρδισες τη δάφνη της δικαίωσης
σα δάσκαλος που πάντοτε πρώτος το νόμο εκράτεις.

Δένοντας μ' αρμονία σοφή τ' αύριο και το ψες...
«Ξέρει να ζει μονάχα αυτός που ξέρει να πεθαίνει
όταν χρειάζεται» -είχες πει στα νιάτα σου... Προφήτεψες
τη δύση σου την τραγική και την αντρειωμένη.

Πολέμησες στου παγερού Σουργκούτ τον άδη. Εσύ
αυτούς που κάναν τ' όνειρο και τις ιδέες σαβούρα.
Το θάνατο προτίμησες απ' τη δειλή παράδοση,
και Θερμοπύλες ύψωσες μπρος στην «Νομενκλατούρα».

Ολόρθος της αιώνιας νιότης το βάθρο πάτησες
και γεφύρωσες τ' αύριο με τ' άξια περασμένα...
Όχι, δεν χάνονται ποτέ οι καιροί της επανάστασης
όταν αφήνουν πίσω τους ήρωες σαν και σένα.

Αύγουστος 1998

 

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ - 97 χρόνια απ' τη γέννησή του

Μικρό αφιέρωμα στο μεγάλο προλετάριο επαναστάτη, χιλιοτραγουδισμένο και αγαπημένο ηγέτη της εργατιάς, του λαού και του ηρωικού μας κόμματος ΚΚΕ 1918-55

ΣΤΑΛΙΝ προς ΝΙΓΙΑΖΟΦ για ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ:
"Τον βλέπεις αυτόν; Αυτός είναι μεγάλος ηγέτης. Θα κάνει επανάσταση όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη"
(κατά την διάρκεια των εργασιών του 19ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ 1952)
ΝΙΓΙΑΖΟΦ: "Ο Ζαχαριάδης είναι μια απ' τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος" (Τασκένδη 1955)
(ΝΙΓΙΑΖΟΦ παλιός μπολσεβίκος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και Γραμματέας του ΚΚΣΕ Ουζμπεκιστάν)

"Αν ο λενινισμός εκφράζει το πέρασμα από τον ιμπεριαλισμό στην επανάσταση και τη δικτατορία του προλεταριάτου, ο σταλινισμός εκφράζει το πέρασμα στο σοσιαλισμό κάτω από τη δικτατορία του προλεταριάτου. Ο σταλινισμός θεωρητικά φώτισε το δρόμο του σοσιαλισμού και πραχτικά τον πραγματοποίησε" Ν. Ζαχαριάδης, Ιούνη 1939

"Σταλινισμός είναι ο μαρξισμός-λενινισμός της εποχής του σοσιαλισμού" Ν. Ζαχαριάδης, Ιούνης 1939

"Το οικοδόμημα του παγκόσμιου κομμουνισμού στηρίζεται σε τέσσερα ακλόνητα βάθρα: Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν. Είναι οι τέσσερις προβολείς, που εκφράζουν την ίδια θέληση, την ίδια δύναμη, την ίδια αποστολή-θέληση, δύναμη και ιστορική αποστολή του παγκόσμιου προλεταριάτου. Ανοίγουν και φωτίζουν τον ίδιο δρόμο ολοένα και πιο πέρα, με τελικό σκοπό τον παγκόσμιο κομμουνισμό. Το ΚΚΕ στέκει ατράνταχτα πιστό στο πνεύμα του παγκόσμιου κομμουνισμού, στο πνεύμα των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν" Ν. Ζαχαριάδης 1939

"Όποιος δεν ξέρει να πεθαίνει όταν χρειάζεται, δεν ξέρει να ζει και στη ζωή του θ' αποτύχει. Όποιος φοβάται μην πέσει, πρέπει σε όλο του το βίο να σέρνεται χάμου" Ν. Ζαχαριάδης 1939

"Την τιμή κανένας δεν μπορεί να σου την αφαιρέσει. Την τιμή μπορείς μονάχα να την χάσεις" Ν. Ζαχαριάδης 1973

 

"Ο Δημητρίου, σύντροφοι, είναι μια τρίχα απ' την άκρη της ουράς, ενός ατζαμίδικα καμουφλαρισμένου ελέφαντα. Σ' εμάς όλους πέφτει το σοβαρό και ιστορικό καθήκον να τραβήξουμε την ουρά αυτή για να φανεί σ' όλο τον κόσμο ο πραγματικός ελέφαντας, δηλ. ο Χρουτσώφ"
Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ, Τασκένδη 1955.

"Προσέξτε σύντροφοι αυτοί είναι διεθνείς προβοκάτορες, θα κάνουν μεγάλη ζημιά στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και οι δικοί μας συνεργάτες τους θα κάνουν μεγάλη ζημιά στην πατρίδα μας".
Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ, Τασκένδη 1955.

Σε προκλητικές προτάσεις για παραίτηση από ΓΓ του ΚΚΕ κάποιων προδοτών ελλήνων ρεβιζιονιστών μελών της ΚΕ απάντησε: "Τώρα δε θα σας κάνω τη χάρη, δε θα σας επιτρέψω να μετατρέψετε το ΚΚΕ σε αστικό κόμμα"
Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ, αρχές 1956.

Απευθυνόμενος στον "Πρόεδρο" της διαβόητης χρουτσωφικής "Διεθνούς Επιτροπής" Γκ. Ντέζ είπε: "Ποιος σου έδωσε εσένα το δικαίωμα να εξετάσεις τα προβλήματα του ηρωικού ΚΚΕ, που τον Αύγουστο του 1944 κοιμήθηκες με το φασισμό και το πρωί ξύπνησες με Λαϊκή Δημοκρατία, την οποία κουβάλαγαν οι κόκκινοι τανκίστες από το Στάλινγκραντ όταν σύντριψαν τη φασιστική ρουμάνικη Μεραρχία και στην παρέδωσαν δώρο. Με ποια πείρα θα μπορέσεις εσύ να κρίνεις τους αγώνες των ελλήνων κομμουνιστών, που προς τιμή τους με τους αγώνες τους, δεν επέτρεψαν ούτε σ' έναν έλληνα πολίτη να πολεμήσει στο Ανατολικό Μέτωπο ενάντια στην ΕΣΣΔ"
Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ, τέλη Φλεβάρη-αρχές Μάρτη 1956.


Διαλεκτικός και ιστορικός υλισμός

Ι.Β. Στάλιν

Συνέχεια από το φ.81

γ. Η δεύτερη ιδιότητα της παραγωγής είναι ότι οι αλλαγές και η εξέλιξη της αρχίζουν πάντα από τις αλλαγές και την εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων, και πρώτ' απ' όλα από τις αλλαγές και την εξέλιξη των εργαλείων παραγωγής. Οι παραγωγικές δυνάμεις συνεπώς, είναι το πιο κινητό και το πιο επαναστατικό στοιχείο της παραγωγής. Πρώτα αλλάζουν και εξελίσσονται οι παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας, κι’ ύστερα, σε εξάρτηση από τις αλλαγές αυτές και σε αντιστοιχία μ’ αυτές, αλλάζουν οι παραγωγικές σχέσεις των ανθρώπων, οι οικονομικές σχέσεις των ανθρώπων. Αυτό όμως δε θα πει ότι οι παραγωγικές σχέσεις δεν επιδρούν στην εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων και ότι οι τελευταίες δεν εξαρτώνται από Τις πρώτες. Οι παραγωγικές σχέσεις που η εξέλιξη τους εξαρτάται από την εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων επιδρούν με τη σειρά τους στην εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων, επιταχύνοντας ή επιβραδύνοντας την. Εδώ πρέπει να σημειωθεί, ότι οι παραγωγικές σχέσεις δε μπορούν μένουν για πολύν καιρό πίσω από την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και να βρίσκονται σε αντίφαση μ' αυτή, γιατί οι παραγωγικές δυνάμεις μπορούν ν' αναπτύσσονται πέρα για πέρα μονάχα στην περίπτωση που οι παραγωγικές σχέσεις ανταποκρίνονται στο χαρακτήρα, στην κατάσταση των παραγωγικών δυνάμεων και δίνουν άπλα στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Για τούτο, όσο κι αν καθυστερούν οι παραγωγικές σχέσεις από την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, πρέπει αργά ή γρήγορα νάρθουν σε αντιστοιχία - και πραγματικά έρχονται σε αντιστοιχία - με το επίπεδο της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, με το χαραχτήρα των παραγωγικών δυνάμεων. Στην αντίθετη περίπτωση θα είχαμε ριζική παραβίαση της ενότητας των παραγωγικών δυνάμεων και των παραγωγικών σχέσεων μέσα στο σύστημα της παραγωγής, θα είχαμε ρήγμα στην παραγωγή στο σύνολο της, κρίση της παραγωγής, καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων.

Οι οικονομικές κρίσεις στις καπιταλιστικές χώρες, όπου η καπιταλιστική ατομική ιδιοχτησία στα μέσα παραγωγής βρίσκεται σε κατάφωρη ασυμφωνία με τον κοινωνικό χαρακτήρα της πορείας της παραγωγής, με το χαρακτήρα των παραγωγικών δυνάμεων, είναι ένα παράδειγμα της ασυμφωνίας ανάμεσα στις σχέσεις και στο χαρακτήρα των παραγωγικών δυνάμεων, ένα παράδειγμα της σύγκρουσης τους. Αποτέλεσμα αυτής της ασυμφωνίας είναι οι οικονομικές κρίσεις, που οδηγούν στην καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων κι αυτή η ίδια η ασυμφωνία αποτελεί την οικονομική βάση της κοινωνικής επανάστασης, που η αποστολή της είναι να καταστρέψει τις τωρινές παραγωγικές σχέσεις και να δημιουργήσει καινούργιες, που ν' ανταποκρίνονται στο χαρακτήρα των παραγωγικών δυνάμεων.

Και αντίθετα, παράδειγμα για την πλήρη αντιστοιχία των παραγωγικών σχέσεων με το χαρακτήρα των παραγωγικών δυνάμεων είναι η σοσιαλιστική λαϊκή οικονομία στην ΕΣΣΔ, όπου η κοινωνική ιδιοχτησία στα μέσα παραγωγής βρίσκεται σε τέλεια αντιστοιχία με τον κοινωνικό χαρακτήρα της πορείας της παραγωγής και όπου γι’ αυτό δεν υπάρχουν ούτε οικονομικές κρίσεις, ούτε καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων. Συνεπώς, οι παραγωγικές δυνάμεις δεν είναι μονάχα το πιο κινητό και το πιο επαναστατικό στοιχείο της παραγωγής. Είναι ταυτόχρονα και το καθοριστικό στοιχείο της εξέλιξης της παραγωγής.

Ότι λογής είναι οι παραγωγικές δυνάμεις, τέτοιες πρέπει να είναι και οι παραγωγικές σχέσεις.

Αν η κατάσταση των παραγωγικών δυνάμεων απαντάει στο ερώτημα: με τι είδους εργαλεία παραγωγής οι άνθρωποι παράγουν τα υλικά αγαθά που τους είναι απαραίτητα, η κατάσταση των παραγωγικών σχέσεων απαντάει με τη σειρά της σε άλλο ερώτημα: σε ποιανού την κατοχή βρίσκονται τα μέσα παραγωγής (γη, δάση, νερό, υπέδαφος, πρώτες ύλες, εργαλεία παραγωγής, χτίρια που έχουν σχέση με την παραγωγή, μέσα μεταφοράς και επικοινωνίας, κλπ.); Σε ποιανού διάθεση βρίσκονται τα μέσα παραγωγής; Στη διάθεση ολόκληρης της κοινωνίας, ή στη διάθεση ξεχωριστών ατόμων, ομάδων, τάξεων, που τα χρησιμοποιούν για να εκμεταλλεύονται άλλα άτομα, ομάδες, τάξεις;

Να η σχηματική εικόνα της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων από τους αρχαίους χρόνους ίσαμε τις μέρες μας: Πέρασμα από τα χοντροκομμένα πέτρινα εργαλεία στο τόξο και στα βέλη, και σε σχέση μ' αυτό, πέρασμα από τον κυνηγετικό τρόπο ζωής στην εξημέρωση των ζώων και στην πρωτόγονη κτηνοτροφία. Πέρασμα από τα πέτρινα εργαλεία στα μετάλλινα (σιδερένιο τσεκούρι, άροτρο με σιδερένιο υνί, κλπ.) και αντίστοιχο πέρασμα στην καλλιέργεια των φυτών και στη γεωργία. Παραπέρα καλυτέρευση των μετάλλινων εργαλείων για την κατεργασία των υλικών, πέρασμα στο φυσερό του σιδηρουργού, στην αγγειοπλαστική και αντίστοιχη ανάπτυξη της χειροτεχνίας, χωρισμός της χειροτεχνίας από τη γεωργία, ανάπτυξη ανεξάρτητης χειροτεχνικής παραγωγής και ύστερα των χειροτεχνικών εργαστηρίων (μανιφακτούρα). Πέρασμα από τα χειροτεχνικά εργαλεία παραγωγής στη μηχανή και μετατροπή της χειροτεχνικής παραγωγής της μανιφακτούρας στη μηχανοποιημένη βιομηχανία. Πέρασμα στο σύστημα των μηχανών και εμφάνιση της σύγχρονης μεγάλης βιομηχανίας με μηχανές. Αυτή είναι η γενική - πολύ ατελής — εικόνα της εξέλιξης των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας στο διάβα της ιστορίας της ανθρωπότητας. Και είναι αυτονόητο, ότι η ανάπτυξη και η καλυτέρευση των εργαλείων παραγωγής πραγματοποιήθηκαν από τους ανθρώπους που έχουν σχέση με την παραγωγή και όχι ανεξάρτητα από τους ανθρώπους. Συνεπώς μαζί με την αλλαγή και την εξέλιξη των εργαλείων της παραγωγής άλλαζαν και εξελίσσονταν και οι άνθρωποι, σαν το σπουδαιότερο στοιχείο των παραγωγικών δυνάμεων, άλλαζαν και εξελίσσονταν η παραγωγική πείρα τους, οι συνήθειες της δουλειάς τους, η ικανότητα τους να χειρίζονται τα εργαλεία της παραγωγής.

Σε αντιστοιχία με τις αλλαγές και με την εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας στην πορεία της ιστορίας άλλαζαν και εξελίσσονταν οι παραγωγικές σχέσεις των ανθρώπων, οι οικονομικές σχέσεις τους.

 

Συνεχίζεται


ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

48 χρόνια απ' την εκτέλεσή του

«Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά πως να ζούμε και πως να πεθαίνουμε» Γ. Ρίτσος

 

Απόσπασμα απ' την απολογία του Μπελογιάννη στο μοναρχοφασιστικό στρατοδικείο:

Ο πατριωτισμός ενός Κόμματος κρίνεται όταν κινδυνεύει η ανεξαρτησία και η ακεραιότητα της πατρίδας

««Νομίζω ότι υπάρχει απόσταση ανάμεσα σ’ αυτά που κατατέθηκαν εδώ και στο νόημα της διακήρυξης αυτής, ανεξάρτητα αν συμφωνάει κανείς ή όχι με το πνεύμα της και με το νόημα της. Επίσης κατατέθηκε εδώ πέρα ότι κάθε κομμουνιστής είναι κατάσκοπος, ότι οι κομμουνιστές δεν είναι Έλληνες, ότι το ΚΚΕ δεν είναι ελληνικό. Νομίζω ότι ο πατριωτισμός ενός κόμματος δεν κρίνεται απ' τα λόγια σε περιόδους μάλιστα που έχουν στον ανώτατο βαθμό οξυνθεί τα πολιτικά πάθη στο εσωτερικό μιας χώρας. Όπως συμβαίνει σήμερα στη χώρα μας, και όταν ιδίως ο κοινωνικός και ταξικός αγώνας έχει φτάσει σε τέτοιο οξύτατο σημείο τότε δε μπορεί κανείς να κρίνει τον πατριωτισμό ενός κόμματος είτε και των ατόμων ακόμα από τις συκοφαντίες και τις υπερβολές. Στην περίπτωση αυτή θα σας πω τη φράση που είπε ένας πολυεκατομμυριούχος αμερικανός ο Βαντερμπίλντ στο δικαστήριο όταν τον δίκασαν γιατί πλήρωσε μερικές δεκάδες χιλιάδες δολάρια για να απελευθερωθούν μερικοί κομμουνιστές. Είπε, σε τέτοιες στιγμές το δικαστήριο μπορεί να δείξει κατανόηση και ο' ένα ρεμάλι, όμως για όλους όσους έχουν αντίθετη ιδεολογία τους χαρακτηρίζουν σαν προδότες. Νομίζω ότι ο πατριωτισμός ενός κόμματος ή και ατόμων ακόμα κρίνεται όταν κινδυνεύει η ανεξαρτησία, ελευθερία και ακεραιότητα της Πατρίδας μας. Εκεί βρίσκεται η Λυδία λίθος, αυτό είναι το κριτήριο για τον πατριωτισμό ενός κόμματος. Και αν θελήσει κανείς με τέτοια κριτήρια να κρίνει το ΚΚΕ θα δει ότι δεν είναι κόμμα προδοτικό αλλά αντίθετα είναι καθαρά ελληνικό και πατριωτικό. Και υπάρχει τέτοιο παράδειγμα. Όταν κινδύ­νευσε η ανεξαρτησία, η ελευθερία και η ακεραιότητα της Πατρίδας μας από την επίθεση του Μουσολίνι, ο Ζαχαριάδης μέσα από τη φυλακή έγραψε εκείνο το περίφημο γράμμα του που καλούσε όλους τους έλληνες να μετατρέψουν κάθε γιοφύρι και χωριό σε κάστρο του απελευθερωτικού αγώνα. Και ο ίδιος ο Μεταξάς αναγκάστηκε να το δημοσιεύσει στις εφημερίδες και να το μεταδώσει και στο μέτωπο ακόμα αυτή την εποχή. Και εδώ πρέπει να δούμε και ένα άλλο σημείο, ότι το ΚΚΕ δεν έκανε καμιά υποχώρηση και στην τότε διεθνή κατάσταση. Τότε η Σοβιετική Ένωση είχε κάνει σύμφωνο με τη Γερμανία γιατί δεν ήθελε να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά για λογαριασμό άλλων και ήθελε να προετοιμαστεί καλύτερα για τη σύγκρουση που επέρχονταν. Θα μπορούσε να νομίσει κανείς ότι αλλιώς θα αντιμετωπισθούνε από το Ζαχαριάδη τα πράγματα. Δεν έγινε όμως αυτό».

Δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα

«Ο Υπουργός των Εσωτερικών είπε ότι η δίκη αυτή θα είναι πολύ διδαχτική. Κατά τη γνώμη μου θα είναι πραγματικά διδαχτική. Το δίδαγμα που θα βγεί θα είναι ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα δε χτυπιέται με τέτοια μέσα. Όπως απέδειξε η ιστορία του ως τώρα έχει βαθιές ρίζες ακατάλυτες, ποτισμένες με αίμα που έχυσε στους αγώνες για την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό. Εμείς πιστεύουμε στην πιο σωστή θεωρία, που διανοήθηκαν τα πιο προοδευτικά μυαλά της ανθρωπότητας. Και η προσπάθεια μας, ο αγώνας μας είναι να γίνει η θεωρία αυτή πραγματικότητα για την Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο! Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατήγορους μας. Το δείξαμε όταν κινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και ακριβώς αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας. Πιστεύω ότι δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα».


ΓΕΝΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΚΚΕ 1918-55

για ενότητα όλων των κομμουνιστών σ' ένα επαναστατικό σταλινικό-ζαχαριαδικό ΚΚΕ 1918-55

Συνέχεια από το προηγούμενο

 

Β. ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ - ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ - ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

1. Προμονοπωλιακός καπιταλισμός

Ο καπιταλισμός προήλθε από τη φεουδαρχία : «η οικονομική διάρθρωση της καπιταλιστικής κοινωνίας προέκυψε απ’ την οικονομική διάρθρωση της φεουδαρχικής κοινωνίας. Η διάλυση της δεύτερης έχει απελευθερώσει τα στοιχεία της πρώτης» (ΜΑΡΞ).

«Τα μέσα παραγωγής και συγκοινωνίας που πάνω στη βάση τους διαμορφώθηκε η αστική τάξη, δημιουργήθηκαν στη φεουδαρχική κοινωνία. Σ’ έναν ορισμένο βαθμό ανάπτυξης αυτών των μέσων παραγωγής και συγκοινωνίας, οι συνθήκες μέσα στις οποίες παρήγε και αντάλλασσε η φεουδαρχική κοινωνία, η φεουδαρχική οργάνωση της γεωργίας και της μανιφακτούρας, με μια λέξη οι φεουδαρχικές σχέσεις ιδιοχτησίας, δεν ανταποκρίνονταν πια στις αναπτυγμένες κιόλας παραγωγικές δυνάμεις. Εμπόδιζαν την παραγωγή, αντίς να την προωθούν. Μεταβλήθηκαν σε ισάριθμα δεσμά. Έπρεπε να σπάσουν, έσπασαν» (ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ).

Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής - ανώτατη βαθμίδα ανάπτυξης της εμπορευματικής παραγωγής όταν τα πάντα ακόμα και η εργατική δύναμη γίνεται εμπόρευμα - που βασίζεται στην ατομική ιδιοχτησία στα μέσα παραγωγής και στην εκμετάλλευση της εργατικής τάξης απ’ την αστική τάξη, δεν έχει ως σκοπό την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών, αλλά το κέρδος των καπιταλιστών που αποτελεί την κινητήρια δύναμη της καπιταλιστικής παραγωγής: «Η παραγωγή υπεραξίας ή η απόχτηση κέρδους είναι ο απόλυτος νόμος αυτού του τρόπου παραγωγής»(ΜΑΡΞ). Τα πάντα καθορίζονται και υποτάσσονται στο βασικό οικονομικό νόμο του καπιταλισμού, ειδικό νόμο κίνησης του καπιταλισμού, δηλ. το νόμο της υπεραξίας, που αποτελεί, όπως υπογράμμισε ο Λένιν, τον «ακρογωνιαίο λίθο της οικονομικής θεωρίας του Μαρξ».

«Η καπιταλιστική παραγωγή είναι η ανώτερη μορφή εμπορευματικής παραγωγής» (ΣΤΑΛΙΝ). «Αυτό που χαρακτηρίζει την καπιταλιστική εποχή είναι ότι η ε ρ γ α τ ι κ ή δ ύ ν α μ η αποχτάει για τον ίδιο τον εργάτη τη μορφή ε μ π ο ρ ε ύ μ α τ ο ς που του ανήκει, και η εργασία του αποχτάει επομένως τη μορφή της μισθωτής εργασίας. Από την άλλη μεριά μόνο απ’ αυτή τη στιγμή γ ε ν ι κ ε ύ ε τ α ι η ε μ π ο ρ ε υ μ α τ ι κ ή μορφή των προϊόντων εργασίας» (ΜΑΡΞ). «Όταν γενικευτεί η παραγωγή που γίνεται με μισθωτή εργασία, πρέπει η εμπορευματική παραγωγή ν’ αποτελεί τη γενική μορφή της παραγωγής» (ΜΑΡΞ). «Η καπιταλιστική παραγωγή είναι η εμπορευματική παραγωγή σαν γενική της παραγωγής, είναι όμως τέτοια, και στην εξέλιξή της γίνεται ολοένα και περισσότερο τέτοια, μόνο επειδή σ’ αυτήν η ίδια η εργασία εμφανίζεται σαν εμπόρευμα, επειδή ο εργάτης πουλάει την εργασία, δηλ. τη λειτουργία της εργατικής του δύναμης, και μάλιστα... την πουλάει στην αξία της, που καθορίζεται από το κόστος αναπαραγωγής» (ΜΑΡΞ).

Σε σχέση με τις προηγούμενες εποχές, «η εποχή της αστικής τάξης χαρακτηρίζεται απ’ το γεγονός ότι απλοποίησε τις ταξικές αντιθέσεις. Ολόκληρη κοινωνία όλο και περισσότερο χωρίζεται σε δυο μεγάλα αντίπαλα στρατόπεδα, σε δυο μεγάλες τάξεις, που πού βρίσκονται άμεσα αντιμέτωπες η μια με την άλλη: στην αστική τάξη και το προλεταριάτο» (ΜΑΡΛ/ΕΝΓΚΕΛΣ).

«Ο καπιταλισμός είναι εμπορευματική παραγωγή στην ανώτατη βαθμίδα ανάπτυξής της, όταν και η εργατική δύναμη γίνεται εμπόρευμα»(ΛΕΝΙΝ): «τα ουσιώδη γνωρίσματα του καπιταλισμού είναι (1) η εμπορευματική παραγωγή σαν γ ε ν ι κ ή μορφή της παραγωγής... μόνο στην καπιταλιστική παραγωγή η μορφή αυτή του προϊόντος εργασίας είναι γ ε ν ι κ ή... το δεύτερο γνώρισμα του καπιταλισμού (2) είναι ότι η εμπορευματική παραγωγή δεν παίρνει μόνο το προϊόν της εργασίας, αλλά και η ίδια εργασία, δηλ. Η εργατική δύναμη του ανθρώπου»(ΛΕΝΙΝ).

Το πέρασμα απ’ τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό είναι ιστορικά αναγκαίο και αναπόφευχτο, επειδή ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής χαρακτηρίζεται από ασυμφιλίωτες ανταγωνιστικού χαραχτήρα εσωτερικές αντιθέσεις που δεν μπορούν να ξεπεραστούν στα πλαίσιά του, αντιθέσεις που απορρέουν, συνδέονται και προσδιορίζονται απ’ τη βασική του αντίφαση αυτού του εκμεταλλευτικού συστήματος, δηλ. την αντίφαση ανάμεσα στον «κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και στην καπιταλιστική ιδιοποίηση» (ΕΝΓΚΕΛΣ), αντίφαση που στην περίοδο των μόνιμα επαναλαμβανόμενων κρίσεων υπερπαραγωγής - που «είναι πάντα μόνο στιγμιαίες βίαιες λύσεις των υπαρχουσών αντιφάσεων, βίαιης έκρηξης, που αποκαθιστούν για μια στιγμή τη διαταραγμένη ισορροπία»(ΜΑΡΞ)αγγίζει τα όρια της έκρηξης και οδηγεί στην καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων. «Σε περιόδους κρίσεων η αντίφαση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και στην καπιταλιστική ιδιοποίηση φτάνει σε βίαιη έκρηξη, η οικονομική σύγκρουση φτάνει στο ανώτατο σημείο της: ο τ ρ ό π ο ς π α ρ α γ ω γ ή ς ε π α ν α σ τ α τ ε ί ε ν ά ν τ ι α σ τ ο ν τ ρ ό π ο α ν τ α λ λ α γ ή ς, ο ι π α ρ α γ ω γ ι κ έ ς δ υ ν ά μ ε ι ς ε π α ν α σ τ α τ ο ύ ν ε ν ά ν τ ι α σ τ ι ς π α ρ α γ ω γ ι κ έ ς σ χ έ σ ε ι ς τ ι ς ο π ο ί ε ς ξ ε π έ ρ α σ α ν, τ ι ς ά φ η σ α ν π ί σ ω». «Απ’ τη μια, ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής αποκαλύπτεται ότι εξαιτίας της ανικανότητάς του δε μπορεί να διευθύνει αυτές τις παραγωγικές δυνάμεις, απ’ την άλλη αυτές οι παραγωγικές δυνάμεις με αυξανόμενη δύναμη πιέζουν για άρση της αντίφασης, για απελευθέρωσή τους απ’ την ιδιότητά τους ως κεφαλαίου, γ ι α π ρ α γ μ α τ ι κ ή α ν α γ ν ώ ρ ι σ η τ ο υ κ ο ι ν ω ν ι κ ο ύ χ α ρ α κ τ ή ρ α τ ω ν π α ρ α γ ω γ ι κ ώ ν δ υ ν ά μ ε ω ν» (ΕΝΓΚΕΛΣ). Η βασική Αντίφαση εκδηλώνεται σαν «ταξική αντίθεση, σαν αντίθεση ανάμεσα στο προλεταριάτο και την μπουρζουαζία»(ΕΝΓΚΕΛΣ), που διαρκώς οξύνεται και καταλήγει στη βίαιη-ένοπλη επαναστατική ανατροπή της αστικής τάξης απ’ το προλεταριάτο και στην εγκαθίδρυση Διχτατορίας του Προλεταριάτου.

«Σ’ ένα ορισμένο στάδιο της ανάπτυξής τους, οι ειδικές παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας έρχονται σε σύγκρουση με τις υπάρχουσες σχέσεις παραγωγής»(ΜΑΡΞ). Οι Μαρξ-Ένγκελς ανακαλύπτοντας και διατυπώνοντας τους νόμους ανάπτυξης της καπιταλιστικής κοινωνίας κατέδειξαν, ότι οι αντιθέσεις μεταξύ της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, που έχουν γίνει πια εμπόδιό τους, οδηγούν αναπόφευχτα στη σοσιαλιστική επανάσταση.

Η σύγκρουση των παραγωγικών δυνάμεων με τις υπάρχουσες καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής οδηγούν νομοτελειακά και αναπόφευκτα στην όξυνση της ταξικής πάλης και στο ξέσπασμα της προλεταριακής επανάστασης. Οι «σχέσεις ιδιοχτησίας, δηλαδή οι σχέσεις παραγωγής σπάνε εάν γίνουν εμπόδιο στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Ακριβώς όπως ο καπιταλισμός διαδέχθηκε τη φεουδαρχία, έτσι και ο σοσιαλισμός θα διαδεχθεί αναπόφευχτα τον καπιταλισμό».

«Η καπιταλιστική παραγωγή δεν μπορεί να μένει στάσιμη. Πρέπει να αυξάνει και να επεκτείνεται ή πρέπει να πεθάνει... Όρος ύπαρξής της είναι η ανάγκη μιας συνεχούς επέχτασης, κι’ αυτή συνεχής επέχταση γίνεται τώρα αδύνατη. Η καπιταλιστική παραγωγή καταλήγει σε αδιέξοδο» (ΕΝΓΚΕΛΣ). Η αντίφαση του «καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής συνίσταται ακριβώς στην τάση του προς την απόλυτη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, που έρχεται διαρκώς σε σύγκρουση με τους ειδικούς όρους παραγωγής, κάτω απ’ τους οποίους κινείται το κεφάλαιο και κάτω απ’ τους οποίους μόνο μπορεί να κινηθεί» (ΜΑΡΞ). «Το αληθινό όριο της καπιταλιστικής παραγωγής είναι το ίδιο το κεφάλαιο»(ΜΑΡΞ).

«Σε μια ορισμένη βαθμίδα της εξέλιξής τους, οι υλικές παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας έρχονται σε αντίφαση με τις υπάρχουσες παραγωγικές σχέσεις ή – πράγμα που αποτελεί μονάχα τη νομική γι’ αυτό έκφραση – με τις σχέσεις ιδιοχτησίας, μέσα στις οποίες είχαν κινηθεί ως τώρα. Από μορφές ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων οι σχέσεις αυτές μεταβάλλονται σε δεσμά τους. Τότε έρχεται μια εποχή κοινωνικής επανάστασης. Με την αλλαγή της οικονομικής βάσης ανατρέπεται, αργότερα ή γοργότερα, ολόκληρο το τεράστιο εποικοδόμημα»(ΜΑΡΞ)

Το ξεπέρασμα αυτής της αντίφασης επιτυγχάνεται μόνο με την απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών μέσω της βίαιης ένοπλης προλεταριακής επανάστασης: «Η βία είναι η μαμή κάθε παλιάς κοινωνίας που κυοφορεί μια νέα»(ΜΑΡΞ).

«Μαζί με τη διαρκή ελάττωση του αριθμού των μεγιστάνων του κεφαλαίου, που σφετερίζονται και μονοπωλούν όλα τα οφέλη αυτού του προτσές μετατροπής, αυξάνει η μάζα της αθλιότητας, της καταπίεσης, της υποδούλωσης, του εκφυλισμού, της εκμετάλλευσης, αλλά αυξάνει μαζί και η αγανάχτηση της εργατικής τάξης που διαρκώς πληθαίνει και που διαπαιδαγωγείται, συνενώνεται και οργανώνεται απ’ αυτό τον ίδιο τον μηχανισμό του καπιταλιστικού προτσές παραγωγής. Το μονοπώλιο του κεφαλαίου μετατρέπεται σε δεσμά του τρόπου παραγωγής που άνθισε μαζί του και κάτω απ’ αυτό. Η συγκεντροποίηση των μέσων παραγωγής και η κοινωνικοποίηση της εργασίας φτάνουν σ’ ένα σημείο, όπου δε συμβιβάζονται με το καπιταλιστικό τους περίβλημα. Το περίβλημα αυτό σπάει. Σημαίνει το τέλος της καπιταλιστικής ατομικής ιδιοκτησίας. Οι απαλλοτριωτές απαλλοτριώνονται» (ΜΑΡΞ).

«Η μεγάλη κοσμοϊστορική υπηρεσία που πρόσφεραν ο Μαρξ και ο Ένγκελς βρίσκεται στο ότι απόδειξαν, κάνοντας επιστημονική ανάλυση, ότι είναι αναπόφευχτη η χρεοκοπία του καπιταλισμού και το πέρασμά του στον κομμουνισμό, όπου δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο»(ΛΕΝΙΝ). Η κομμουνιστική επανάσταση «είναι αναγκαία όχι μόνο γιατί είναι αδύνατο να γκρεμιστεί μ’ άλλο τρόπο η κυρίαρχη τάξη, αλλά επίσης γιατί, η τάξη που γκρεμίζει, δε μπορεί να απελευθερωθεί απ’ όλη την παλιά σαπίλα και α γίνει ικανή να δημιουργήσει την καινούργια κοινωνία παρά μόνο με επανάσταση» (ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ).

2. Μονοπωλιακός καπιταλισμός - ιμπεριαλισμός

Η συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου οδηγεί, εξαιτίας του ανταγωνισμού, την τελευταία 20ετία του 19ου-αρχές του 20ου αιώνα, αναπόφευχτα στην καταστροφή των μικρών καπιταλιστικών επιχειρήσεων και την επικράτηση και κυριαρχία των μεγάλων, ενώ η συγκέντρωση της παραγωγής σε ορισμένη βαθμίδα ανάπτυξής της προετοιμάζει και «οδηγεί από μόνη της, άμεσα στο μονοπώλιο» δηλ. στο πέρασμα απ’ τον προμονοπωλιακό στο μονοπωλιακό καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό, δηλ. «ο καπιταλισμός μετατράπηκε σε ιμπεριαλισμό»(ΛΕΝΙΝ). «Ο ιμπεριαλισμός είναι το μονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού», το ανώτατο και τελευταίο στάδιο που γεννήθηκε «σαν παραπέρα ανάπτυξη και άμεση συνέχιση των βασικών ιδιοτήτων του καπιταλισμού γενικά»(ΛΕΝΙΝ) με βασικό χαρακτηριστικό την αντικατάσταση του ελεύθερου ανταγωνισμού απ’ την κυριαρχία των μονοπωλίων, που δεν τον καταργούν, αλλά συνυπάρχουν μαζί του. «Τα μονοπώλια δεν περιορίζουν τον ελεύθερο ανταγωνισμό, από τον οποίο έχουν προέλθει, υπάρχουν πάνω και πλάι στον ανταγωνισμό, γεννώντας έτσι νέες αντιθέσεις, προστριβές, συγκρούσεις πιο σφοδρές και πιο βίαιες»(ΛΕΝΙΝ). «Ο ιμπεριαλισμός περιπλέκει και οξύνει τις αντιθέσεις του καπιταλισμού, «μπλέκει» τον ελεύθερο ανταγωνισμό με τα μονπώλια, όμως δ ε ν μ π ο ρ ε ί ν α ε ξ α λ ε ί ψ ε ι την ανταλλαγή, την αγορά, τον ανταγωνισμό, τις κρίσεις, κλπ. Ο ιμπεριαλισμός είναι καπιταλισμός που σβήνει, μα δεν έσβησε, που πεθαίνει, μα δεν πέθανε, όχι καθαρά μονοπώλια, μα μονοπώλια δίπλα στην ανταλλαγή, την αγορά, τον ανταγωνισμό, τι κρίσεις – να η πιο ουσιώδης ιδιομορφία του καπιταλισμού γενικά» (ΛΕΝΙΝ). Γι’ αυτό λοιπόν ο Λένιν υπογραμμίζει: «ακριβώς αυτή η συνένωση των δυο αντιφατικών «αρχών»: του ανταγωνισμού και του μονοπωλίου είναι το ουσιώδες για τον ιμπεριαλισμό, και ακριβώς αυτό είναι που προετοιμάζει την κατάρρευση, δηλαδή τη σοσιαλιστική επανάσταση».

Τα πέντε βασικά γνωρίσματα του ιμπεριαλισμού είναι: «1) συγκέντρωση της παραγωγής και του κεφαλαίου, που έχει φτάσε σε τέτοια υψηλή βαθμίδα ανάπτυξης, ώστε να δημιουργεί μονοπώλια που παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην οικονομική ζωή, 2) συγχώνευση του τραπεζιτικού κεφαλαίου με το βιομηχανικό και δημιουργία μιας χρηματιστικής ολιγαρχίας πάνω στη βάση αυτού του «χρηματιστικού κεφαλαίου», 3) εξαιρετικά σπουδαία σημασία αποχτά η εξαγωγή κεφαλαίου, σε διάκριση με την εξαγωγή εμπορευμάτων, 4) συγκροτούνται διεθνείς μονοπωλιακές ενώσεις των κεφαλαιοκρατών, που μοιράζουν τον κόσμο, και 5) τελείωσε το εδαφικό μοίρασμα της γης ανάμεσα στις μεγαλύτερες κεφαλαιοκρατικές δυνάμεις». (ΛΕΝΙΝ).

Ασφαλώς και στην ιμπεριαλιστική περίοδό του ισχύουν οι γνωστοί νόμοι του καπιταλισμού μα ούτε ξεπερνιούνται η αναρχία της παραγωγής, οικονομικές κρίσεις, η ανεργία, η σχετική και η απόλυτη εξαθλίωση του προλεταριάτου και όλες οι άλλες πληγές του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος, επειδή όλα αυτά τα φαινόμενα έχουν τη ρίζα τους στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής: «η εξάλειψη των κρίσεων με τα καρτέλ είναι παραμύθι των αστών οικονομολόγων που προσπαθούν να εξωραΐσουν με κάθε θυσία τον καπιταλισμό»(ΛΕΝΙΝ). «Η βάση των οικονομικών κρίσεων υπερπαραγωγής, η αιτία τους βρίσκεται στο ίδιο το σύστημα καπιταλιστικής οικονομίας» και πιο συγκεκριμένα: «στην αντίθεση που υπάρχει ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και την καπιταλιστική μορφή ιδιοποίησης των αποτελεσμάτων της παραγωγής» (ΣΤΑΛΙΝ). Στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο ο καπιταλισμός γίνεται ακόμα μεγαλύτερο εμπόδιο στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, τις οποίες οδηγεί σε πρωτοφανή καταστροφή σε περιόδους οικονομικών κρίσεων και ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Σ’ αυτή την περίοδο σημειώνεται «μια τεράστια πρόοδος στην κοινωνικοποίηση της παραγωγής», όμως παρόλο που «η παραγωγή γίνεται κοινωνική, η ιδιοποίηση μένει ατομική», «τα κοινωνικά μέσα παραγωγής μένουν ατομική ιδιοχτησία» μιας χούφτας καπιταλιστών (ΛΕΝΙΝ). Η ανάμιξη στην οικονομία του υποταγμένου στα μονοπώλια αστικού κράτους δε μπορεί να αμβλύνει και «ξεπεράσει» τις εσωτερικές αντιθέσεις του καπιταλισμού ούτε να «τροποποιήσει», πολύ περισσότερο να καταργήσει τη δράση των αντικειμενικών οικονομικών νόμων.

Η εκμεταλλευτική και καταπιεστική φύση του καπιταλισμού δεν αλλάζει και δρα με ιδιαίτερη ένταση, εκτός των άλλων οικονομικών νόμων, ο γνωστός νόμος της ανισόμερης οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης του καπιταλισμού στην ιμπεριαλιστική περίοδο (ΛΕΝΙΝ): «απόλυτος νόμος του καπιταλισμού) οξύνει όλες τις αντιθέσεις μεταξύ των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και θέτει στην ημερήσια διάταξη νέο ξαναμοίρασμα των ήδη μοιρασμένων σφαιρών επιρροής – είναι «αναγκαία τα οικονομικά ξαναμοιράσματα του κόσμου με ιμπεριαλιστικούς πολέμους» και «ότι είναι αδύνατο να λυθούν με ειρηνικό τρόπο οι συγκρούσεις μέσα στο στρατόπεδο του ιμπεριαλισμού» (ΣΤΑΛΙΝ) – οξύνονται γενικά παραπέρα όλες οι αντιθέσεις, μ’ αποτέλεσμα ιμπεριαλιστικούς πολέμους και το ξέσπασμα προλεταριακών επαναστάσεων σε μια μόνο χώρα ή σε μερικές χώρες στον πιο αδύνατο κρίκο ή κρίκους της αλυσίδας του παγκοσμίου ιμπεριαλισμού: «Ο σοσιαλισμός δε μπορεί να νικήσει ταυτόχρονα σε όλες τις χώρες. Θα νικήσει σε μια ή σε μερικές χώρες, ενώ οι υπόλοιπες θα παραμείνουν για κάμποσο καιρό καπιταλιστικές ή προκαπιταλιστικές»(ΛΕΝΙΝ).

Η ιστορική θέση του ιμπεριαλισμού ορίζεται απ’ τον Λένιν ως εξής: «ο ιμπεριαλισμός είναι ένα ιδιαίτερο ιστορικό στάδιο του καπιταλισμού. Η ιδιομορφία του είναι τριπλή: ο ιμπεριαλισμός είναι 1) – μονοπωλιακό καπιταλισμός, 2) – παρασιτικός ή καπιταλισμός που σαπίζει, 3) καπιταλισμός που πεθαίνει» (ΛΕΝΙΝ). «Ο Λένιν ονόμαζε τον ιμπεριαλισμό «καπιταλισμό που πεθαίνει». Γιατί; Γιατί ο ιμπεριαλισμός φέρνει τις αντιθέσεις του καπιταλισμού ως τα τελευταία σημεία, ως τα έσχατα όρια και πέρα απ’ αυτά αρχίζει η επανάσταση» (ΣΤΑΛΙΝ).

Ο ιμπεριαλισμός, το ανώτατο και τελευταίο στάδιο του καπιταλισμού που εξαιτίας και της όξυνσης στο έπακρο των σύμφυτων σ’ αυτόν αντιθέσεων «είναι παραμονή της κοινωνικής επανάστασης του προλεταριάτου» (ΛΕΝΙΝ): «ο κρατικός-μονοπωλιακός καπιταλισμός είναι η πληρέστερη υ λ ι κ ή προετοιμασία του σοσιαλισμού, είναι τα π ρ ό θ υ ρ ά του, είναι το σκαλοπατάκι εκείνο της ιστορικής κλίμακας, που ανάμεσα σ’ αυτό και στο σκαλοπατάκι που λέγεται σοσιαλισμός δ ε ν υ π ά ρ χ ε ι ά λ λ ο ε ν δ ι ά μ ε σ ο σ κ α λ ο π α τ ά κ ι» (ΛΕΝΙΝ). Κρατικο-μονοπωλιακός καπιταλισμός είναι «η υποταγή του κρατικού μηχανισμού στα μονοπλώλια» (ΣΤΑΛΙΝ). Ο ιμπεριαλισμός χαρακτηρίζεται από ολοένα και μεγαλύτερη σήψη, παρασιτισμό (π.χ. ανάπτυξη του μιλιταρισμού) και αποσύνθεση. Χαρακτηρίζεται επίσης και από στρατιωτικοποίηση της οικονομίας και από τη «στροφή προς την πολιτική αντίδραση»(ΛΕΝΙΝ) και μια έντονη τάση προς το φασισμό: «η πολιτική αντίδραση σε ό λ η τη γραμμή είναι η ιδιότητα του ιμπεριαλισμού» (ΛΕΝΙΝ), Η στρατιωτικοποίηση των καπιταλιστικών χωρών είναι αναπόφευκτη: «ο ιμπεριαλισμός είναι μια λυσσασμένη πάλη των μεγάλων δυνάμεων για το μοίρασμα και το ξαναμοίρασμα του κόσμου – γι’ αυτό π ρ έ π ε ι να οδηγήσει στην παραπέρα στρατιωτικοποίηση όλων των χωρών» (ΛΕΝΙΝ). Η αστική δημοκρατία είναι μια μασκαρεμένη μορφή της διχτατορίας της μπουρζουαζίας.

Η εποχή μας είναι η εποχή του ιμπεριαλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων. Η διαβόητη «παγκοσμιοποίηση» είναι στρατηγική του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού για παγκόσμια κυριαρχία μέσω της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων, εργασίας, εμπορευμάτων και υπηρεσιών, χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας, συσσώρευσης κεφαλαίου σε παγκόσμια κλίμακα, μετακύλιση του κόστους της διεθνοποίησης, κλπ. και συνάμα νεοφιλελεύθερο ιδεολόγημα με το οποίο επιδιώκεται: πρώτο, η αμφισβήτηση-άρνηση ύπαρξης του ιμπεριαλισμού, δεύτερο, η δήθεν «υπέρβαση» του ιμπεριαλισμού, τρίτο, η συγκάλυψη των αντιθέσεων μεταξύ των ιμπεριαλιστικών χωρών με το να εμφανίζεται η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία ως «ενιαία» και «χωρίς» αντιθέσεις, τέταρτο, η τεχνητή «εξάλειψη» των σχέσεων εξάρτησης μεταξύ των ιμπεριαλιστικών χωρών και των αδύνατα αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών με τη δήθεν «σύγκληση» των οικονομιών τους - εκφράζει τη λαθεμένη-παραπλανητική αστική καουτσική αντίληψη δημιουργίας ενός είδους «υπεριμπεριαλισμού»(!) και χρησιμοποιείται ως άλλοθι για τις επιθέσεις του κεφαλαίου ενάντια στο προλεταριάτο και τους λαούς.

Στη σημερινή εποχή, εποχή του ιμπεριαλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων, ισχύει η λενινιστική-σταλινική θεωρία-ανάλυση του ιμπεριαλισμού και διατηρούνται οι βασικές αντιθέσεις:

α. η αντίθεση μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου. Ο παρασιτικός χαρακτήρας του μονοπωλιακού κεφαλαίου, η ένταση της εκμετάλλευσης, η μαζική ανεργία και η ακρίβεια, η φτώχια και η εξαθλίωση (φαινόμενα που η κρίση τα οξύνει ακόμα περισσότερο), και η αυξανόμενη πίεση των μονοπωλίων προκαλούν την αναπόφευχτη αντίσταση και το δυνάμωμα της ταξικής πάλης της εργατικής τάξης ενάντια στους καπιταλιστές. Η σύγκρουση μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου είναι αναπόφευχτη και μεγάλη.

β. Η αντίθεση μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για τον έλεγχο των πηγών πρώτων υλών, για αγορές διάθεσης εμπορευμάτων και επένδυσης κεφαλαίων και για το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής δυναμώνει, γίνεται σήμερα σφοδρότερος. Ο λυσσαλέος ανταγωνισμός μεταξύ των διαφόρων ομάδων και χωρών εμπεριέχει το αναπόφευχτο του ιμπειραλιστικού πολέμου: «ο λυσσασμένος αυτός αγώνας ανάμεσα στις διάφορες ομάδες καπιταλιστών έχει τούτο το αξιοσημείωτο, ότι κλίνει μέσα του σαν αναπόφευχτο στοιχείο τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, τους πολέμους για την κατάχτηση ξένων εδαφών» (ΣΤΑΛΙΝ): «ο πόλεμος χρειάζεται στους ιμπεριαλιστές γιατί είναι το μοναδικό μέσο για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, για το ξανανμοίρασμα των αγορών κατανάλωσης, των πηγών πρώτων υλών, των σφαιρών επένδυσης των κεφαλαίων» (ΣΤΑΛΙΝ). Είναι δε επιπλέον γνωστό ότι «ο πόλεμος δεν αντιφάσκει στις βάσεις της ατομικής ιδιοχτησίας, μα είναι η άμεση και αναπόφευχτη ανάπτυξη αυτών των βάσεων» και ότι «ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι απόλυτα αναπόφευχτος πάνω σε μια τέτοια βάση, όσο υπάρχει ατομική ιδιοχτησία πάνω στα μέσα παραγωγής» (ΛΕΝΙΝ). Χωρίς την εξάλειψη του ιμπεριαλισμού δεν εξαλείφεται ο πόλεμος: «για να εξαλειφθεί το αναπόφευχτο των πολέμων πρέπει να εκμηδενιστεί ο ιμπεριαλισμός» (ΣΤΑΛΙΝ).

Σήμερα – στη βάση του νόμου της ανισόμερης οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης του καπιταλισμού που η δράση του οδηγεί σε ακραία και άνιση οικονομική ανάπτυξη των καπιταλιστικών χωρών (ΣΤΑΛΙΝ: «δυναμώνει και οξύνεται η ανισόμερη ανάπτυξη στην περίοδο του ιμπεριαλισμού») και σ’ αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων – και μπει εκ νέου στην ημερήσια διάταξη το ξαναμοίρασμα του κόσμου, οξύνονται παραπέρα οι αντιθέσεις μεταξύ των κυριότερων ιμπεριαλιστικών χωρών ή ομάδων ΕΠΑ-ΕΕ-Ρωσία-Ιαπωνία. Έκφραση αυτής της όξυνσης ήταν ο πόλεμος των αμερικανο-άγγλων ιμπεριαλιστών στον Περσικό Κόλπο και των ΕΠΑ-ΕΕ στη Γιουγκοσλαβία.

γ. Η αντίθεση μεταξύ μιας χούφτας ιμπεριαλιστικών χωρών και των καταπιεζομένων λαών και εθνών. Οι ιμπεριαλιστικές χώρες εκμεταλλεύονται άγρια και καταπιέζουν ωμά τους λαούς των αποικιών, των εξαρτημένων χωρών και λεηλατούν βάρβαρα τον πλούτο τους. Αυτό δυναμώνει την επαναστατική πάλη των καταπιεζομένων λαών για ανεξαρτησία και εθνική κυριαρχία, για αποτίναξη του ιμπεριαλιστικού ζυγού.

Συνεχίζεται

 


Στην έντυπη έκδοση έχουν παραληφθεί κάποιες λίγες προτάσεις λόγω έλλειψης χώρου.

 


Νίκου Ζαχαριάδη: Συλλογή Έργων
Νίκου Ζαχαριάδη: Ο κομμουνιστής λαϊκός αγωνιστής μέλος του ΚΚΕ
Νίκου Ζαχαριάδη: Τα προβλήματα καθοδήγησης στο ΚΚΕ

 

ΠΡΟΤΟΜΗ-ΜΝΗΜΕΙΟ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Ελάχιστο χρέος των ελλήνων κομμουνιστών στο μεγάλο προλετάριο επαναστάτη, αγαπημένο και χιλιοτραγουδισμένο Αρχηγό του ΚΚΕ αι οδηγητή των αγώνων του λαού μας, διακεκριμένης προσωπικότητας του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς, που πρώτος όρθωσε το ανάστημά του στο χρουτσωφικό ρεβιζιονισμό από το '54-'55 και διέβλεψε, σε περίπτωση επικράτησής του, την καταστροφή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Δολοφονήθηκε, μετά 17 χρόνια εξορία, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας τον Αύγουστο του '73 από τις προδοτικές χρουτσωφικές κλίκες των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη, κρατώντας ψηλά τη σημαία του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού και του ΚΚΕ (1918-55).

Λογαριασμός: Εθνική Τράπεζα Νο 118/768899-70, ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΟΥΛΑΣ

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Νίκος Ζαχαριάδης: Αποκαλυπτήρια της προτομής του

Στο Νίκο Ζαχαριάδη (ποίημα γραμμένο το 1998)

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ - 97 χρόνια απ' τη γέννησή του. Μικρό αφιέρωμα στο μεγάλο προλετάριο επαναστάτη, χιλιοτραγουδισμένο και αγαπημένο ηγέτη της εργατιάς, του λαού και του ηρωικού μας κόμματος ΚΚΕ 1918-55

Ι.Β. Στάλιν: Ιστορικός και Διαλεκτικός Υλισμός (συνέχεια από το φ.81)

Νίκος Μπελογιάννης - 48 χρόνια απ' την εκτέλεσή του

Απόσπασμα απ' την απολογία του Μπελογιάννη στο μοναρχοφασιστικό στρατοδικείο

Γενικές Θέσεις της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 για ενότητα όλων των κομμουνιστών σ' ένα επαναστατικό Σταλινικό-Ζαχαριαδικό ΚΚΕ 1918-55 (συνέχεια από το προηγούμενο)

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55