Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 84 15-30/4/2000Αρ. Φύλ. 84 15-30 Απρίλη 2000
ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ - μέρα μαχητικής αλληλεγγύης του διεθνούς προλεταριάτου και επαναστατικής ταξικής πάλης των εργατών κατά του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού

- Ενάντια στον πόλεμο, τον εθνικισμό-σωβινισμό-ρατσισμό και το φασισμό

- Για τον σοσιαλισμό και τον κομουνισμό

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ

Η 1η Μάη

 

 

 


Διεθνής Σύσκεψη των μαρξιστικών-λενινιστών Κομμάτων και Οργανώσεων

Τον Απρίλη πραγματοποιήθηκε με επιτυχία σε χώρα της Δυτικής Ευρώπης

 


Διαλεκτικός και ιστορικός υλισμός

Ι.Β. Στάλιν

Συνέχεια από το προηγούμενο

 

Συνεχίζεται


ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ (ΒΡΑΣΙΔΑΣ)

(1916-2000)

Στις 17 Γενάρη έπαψε να χτυπά η γενναία και ευγενική καρδιά του ταγματάρχη του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, επαναστάτη κομμουνιστή δασκάλου Χρήστου Καινούργιου.

Ο Χρήστος Καινούργιος από νεολαίος στις γραμμές της ΟΚΝΕ πρωτοστάτησε στους αγώνες του λαού μας ενάντια στους ιταλούς επιδρομείς, τους ναζιφασίστες κατακτητές, τους ντόπιους μοναρχοφασίστες και τους αγγλο-αμερικάνους ιμπεριαλιστές.

Απεριόριστα αφοσιωμένος στην υπόθεση της επανάστασης και του κομμουνισμού υπήρξε από τα διαλεχτά κομματικά στελέχη, που στο πρόσωπό του ενσαρκώνονταν ότι καλύτερο είχε να επιδείξει το επαναστατικό κίνημα της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Υπήρξε πάντα και ως τα τέλος της ζωής του συνεπής, αταλάντευτος και σταθερός αντίπαλος και πολέμιος του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού.

 

ΕΛΕΓΕΙΑ
ΣΤΟΝ ΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗ ΤΟΥ ΕΛΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΣΕ
ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ (ΒΡΑΣΙΔΑ)

Δημήτρη Πάνου

 

Φεύγουν χτυπημένοι από το τσεκούρι του χάρου οι αντάρτες μας λεβέντες


ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

προσωπικές μαρτυρίες μ' αφορμή την 97η επέτειο απ' τη γέννησή του

Το 1947 όταν ο Νίκος Ζαχαριάδης ήρθε στο Μπέλες να επισκεφτεί την 6η Μεραρχία του ΔΣΕ και ήταν φιλοξενούμενος του Διοικητή της Μεραρχίας Γιώργου Ερυθριάδη (Πετρή), τη δεύτερη μέρα της άφιξής του όταν το μάθαν οι μαχητές του παράνομου  μηχανισμού της Μεραρχίας ότι έφτασε ο αρχηγός στο Αρχηγείο, θέλησαν να του κάνουν μια ευχάριστη έκπληξη: πήραν τα όπλα τους και βγήκαν για κυνήγι. Σκότωσαν ένα αγριογούρουνο γύρω στα 20-30 κιλά. Το φέραν στο μαγειρείο του Αρχηγείου και το παράδωσαν στη μαγείρισσα, τη θεία Αθηνά, που μαγείρευε καταπληκτικά. Το ετοίμασε και το έριξε στο φούρνο με πατάτες. Όταν ήρθε το μεσημέρι ήταν έτοιμο, το ετοίμασε η θεία Αθηνά στο ταψί. Μοσχοβολούσε από μακριά.

Κλήθηκα να σερβίρω το φαΐ στο γραφείο του Μεράρχου, όπου γευμάτιζε ο αρχηγός μόνος του, γιατί ο Μέραρχος έλειπε σε μια περιοδεία. Πήρα το ταψί με το μυρωδάτο φαΐ και πήγα στο γραφείο, χτύπησα κανονικά, άνοιξα, χαιρέτισα κανονικά. Έβαλα το φαΐ στο τραπέζι και του ευχήθηκα καλή όρεξη. (Όλα τα έκανα με ακρίβεια, όπως μου είπε η θεία Αθηνά, τότε ήμουν 17 χρονών, σύνδεσμος του Μεράρχου, εκείνη τη μέρα ήταν η σειρά μου για τέτοιες δουλειές). Έκανα να φύγω, όταν ο Ζαχαριάδης μου λέει: «μια στιγμή παρακαλώ», λέω ορίστε! Και με ρωτάει: «Αυτή τη στιγμή οι μαχητές, εδώ στο Αρχηγείο, και οι τραυματίες στο Αναρρωτήριο τρώνε πατάτες στο φούρνο με κρέας;» Του είπα όχι. Σήμερα έχουμε καρότο με κεχρί, τότε, μου λέει: «πάρε το ταψί και πήγαινέ το στο μαγειρείο και πέστους να το στείλουν στους τραυματίες, κι’ αν έχεις την καλοσύνη φέρε μου από το φαΐ που θα φάνε όλοι στο Αρχηγείο...».

Πήρα το ταψί, πήγα στη θεία Αθηνά, της λέω πάρε το φαΐ σου πίσω. «Γιατί, μου λέει, δεν του άρεσε;». Του άρεσε της λέω αλλά μου είπε να του στείλεις φαΐ από το καζάνι και αυτό κι’ όλο το κρέας που περίσσεψε να πάει στους τραυματίες. Και η θεία μου λέει στα ποντιακά: «...αυτός πα ντο άρθεπος εν».

Του πήγα μια μερίδα με μεχρί με καρώτο, το έφαγε και μ’ ευχαρίστησε.

Άλλη γνωριμία με το Νίκο Ζαχαριάδη ήταν στη Ρουμανία στη σχολή της ΕΠΟΝ στο Μπουστένι. Ήμουνα γραμματέας της σχολής το 1951, ειδοποιηθήκαμε από τα διευθυντή Φαράκο ότι ο αρχηγός θα μας κάνει μια διάλεξη για το εργατικό κίνημα της Ελλάδας και ο ρόλος της νεολαίας σ’ αυτό. Αλλά μόλις μπει στην αίθουσα θα σηκωθούμε όλοι όρθιοι και θα τραγουδήσουμε: «Το μπουντρούμι δεν τον λυγά...». Ήρθε ο αρχηγός. Όλοι στην αίθουσα όρθιοι μόλις μπήκε μέσα. Εμείς αρχήσαμε το τραγούδι, αυτός αμέσως βγήκε έξω και όταν τελείωσε το τραγούδι μπήκε μέσα και μας έκανε μια κατσάδα που ήταν όλη δική μας, μας είπε: «αυτά τα λέμε στη σωρό ενός συντρόφου όταν έχει πράξει στο ακέραιο το καθήκον του προς το λαό και το κόμμα...».

Η τρίτη φορά που συναντήθηκα με το Νίκο Ζαχαριάδη ήταν το 1955 μετά την 5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ στην Πράγα, όταν μας ανέλυσε την 5η Ολομέλεια. Μας μίλησε για τα γεγονότα στην Τασκέντη, μας είπε για το ποιος τα δημιούργησε και κρύβετε πίσω από αυτά. Ανέλαβε τις πολιτικές του ευθύνες σαν Γραμματέας του Κόμματος και λίγο πολύ λογικά σκεπτόμενοι στην Ολομέλεια της Κομματικής Επιτροπής Τσεχοσλοβακίας, πήραμε τα μήνυμα, ότι μας περιμένουν φουρτούνες, οι οποίες δεν άργησαν να μας έρθουν, μετά το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ και την 6η «ιστορική» Ολομέλεια του ΚΚΕ. Άρχισε η καταδίωξη των κομμουνιστών με υπόδειξη των ελλήνων από τα ντόπια όργανα, φυλακές, εξορίες, εξαγορά συνειδήσεων, κόψιμο συντάξεων, διώξιμο από τα σχολεία, κλπ. Όταν το 1966 πήραμε τη φωτογραφία μαζί με το Ζωγράφο, Ζάχο, Μπλαχιλκόφ και τον άγνωστο της KGB, με το Ζαχαριάδη, μετά την απεργία πείνας, καθίσαμε και βγάλαμε σε μια νύχτα 300 φωτογραφίες και την άλλη μέρα στείλαμε διαμαρτυρίες με τη φωτογραφία σε όλα τα Κόμματα της τις Πρεσβείες στην Πράγα. Αλλά κανένας δεν έδωσε καμιά απάντηση από πουθενά, ο ρεβιζιονισμός είχε ριζώσει παντού. Ζητήσαμε απ’ όλο τον κόσμο να βοηθήσουνε για τη λευτεριά του Νίκου Ζαχαριάδη, να τον σώσουμε από τη βίαιη εξόντωσή του.

Έτσι γνώρισα το Νίκο Ζαχαριάδη και χαράχτηκε στη μνήμη και τη συνείδησή μου.

Στη μνήμη του,

Νίκος Κυριακίδης, Γιαννιτσά 2000


ΓΕΝΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΚΚΕ 1918-55

για ενότητα όλων των κομμουνιστών σ' ένα επαναστατικό σταλινικό-ζαχαριαδικό ΚΚΕ 1918-55

Συνέχεια από το προηγούμενο

 

Γ. ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ - ΚΟΜΜΑ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ - ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

1. Αναγνώριση του προλεταριάτου σαν της πιο επαναστατικής τάξης της καπιταλιστικής κοινωνίας, της ιστορικής του αποστολής και του ηγεμονικού του ρόλου στην επανάσταση (στη συμμαχία εργατικής τάξης-φτωχής αγροτιάς): «Μόνο το προλεταριάτο είναι τάξη αληθινά επαναστατική»(Κ. ΜΑΡΞ). «Η μεγάλη κοσμοϊστορική σημασία που προσέφεραν ο Μαρξ και ο Ένγκελς βρίσκεται στο ότι υπόδειξαν στους προλετάριους όλων των χωρών το ρόλο τους, το καθήκον τους, την αποστολή τους: να ξεσηκωθούν πρώτοι στον επαναστατικό αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο, να συνενώσουν γύρω τους στον αγώνα αυτό όλους τους εργαζόμενους και εκμεταλλευόμενους» (ΛΕΝΙΝ). Το προλεταριάτο, ο νεκροθάφτης του καπιταλισμού, δεν είναι απλά μια καταπιεσμένη και εκμεταλλευόμενη τάξη, αλλά πρώτα απ’ όλα η πιο επαναστατική τάξη της καπιταλιστικής κοινωνίας που ιστορική της αποστολή έχει την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού: «Το κύριο στη διδασκαλία του Μαρξ είναι ότι φώτισε τον κοσμοϊστορικό ρόλο του προλεταριάτου σαν δημιουργού της σοσιαλιστικής κοινωνίας» (ΛΕΝΙΝ). Από τότε η εργατική τάξη έχει «γράψει στη σημαία της το ε π α ν α σ τ α τ ι κ ό σύνθημα: «κ α τ ά ρ γ η σ η τ ο υ σ υ σ τ ή μ α τ ο ς τ η ς μ ι σ θ ω τ ή ς ε ρ γ α σ ί α ς» (ΜΑΡΞ).

2. Αναγνώριση της αναγκαιότητας ύπαρξης του επαναστατικού Κόμματος νέου τύπου, εκφραστή, οργανωτή και καθοδηγητή των αγώνων του προλεταριάτου.

3. Αναγνώριση του καθοδηγητικού ρόλου του Κομμουνιστικού Κόμματος στην επανάσταση σαν οργανωτή και καθοδηγητή της.

4. α. Η ανατροπή της διχτατορίας της αστικής τάξης και η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας απ’ το προλεταριάτο, όταν σε περίοδο επαναστατικής κατάστασης ξεσπάσει η προλεταριακή επανάσταση, μπορεί να επιτευχθεί μόνο με επαναστατική βία, με ένοπλο αγώνα που αποτελεί και την ανώτατη μορφή της επαναστατικής ταξικής πάλης: «Το προλεταριάτο θεμελιώνει την κυριαρχία του με τη βίαιη ανατροπή της αστικής τάξης» (ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ). Η ταξική πάλη μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευομένων - βασική κινητήρια δύναμη της κοινωνικής ανάπτυξης, σ’ όλες τις ταξικές κοινωνίες - στην εποχή της προλεταριακής επανάστασης παίρνει «αναπόφευχτα και αναπότρεπτα σε όλες τις χώρες τη μορφή του εμφυλίου πολέμου» (ΛΕΝΙΝ) και πως το «να πιστεύει κανείς ότι μια τέτοια επανάσταση μπορεί να γίνει ειρηνικά, μέσα στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, που είναι προσαρμοσμένη στην κυριαρχία της αστικής τάξης» σημαίνει ότι «απαρνιέται ξετσίπωτα και απροκάλυπτα την προλεταριακή επανάσταση» (ΣΤΑΛΙΝ). Ο Λένιν υπογράμμιζε ότι «η ανάγκη της συστηματικής διαπαιδαγώγησης των μαζών στο πνεύμα αυτής και μόνο αυτής της άποψης για τη βίαιη επανάσταση βρίσκεται στη βάση όλης διδασκαλίας του Μαρξ και του Ένγκελς» και ειρωνευόμενος χαρακτήριζε τους οπορτουνιστές του καιρού του «σκουριασμένους σχολαστικούς και αποβλακωμένες μούμιες» που κλαψουρίζουν επειδή «οι λαοί περνάνε το σχολειό του εμφυλίου πολέμου» (ΛΕΝΙΝ). «Κάθε σκέψη... για ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό μέσω μεταρρυθμίσεων δεν αποτελεί μόνο τη μεγαλύτερη μικροαστική βλακεία, αλλά και ανοιχτή εξαπάτηση των εργατών, εξωραϊσμό της καπιταλιστικής μιστωτής σκλαβιάς, απόκρυψη της αλήθειας»... «Μόνο η βίαιη ανατροπή της αστικής τάξης, η δήμευση της ιδιοχτησίας της, η καταστροφή απ’ τη βάση ως την κορυφή όλου του αστικού κρατικού μηχανισμού, του κοινοβουλευτικού, του δικαστικού, του στρατιωτικού, του γραφειοκρατικού, του διοικητικού, του δημοτικού κ.α. ... - μόνο τα μέσα αυτά είναι σε θέση να εξασφαλίσουν την πραγματική υποταγή όλης της τάξης των εκμεταλλευτών»(ΛΕΝΙΝ).

β. Μετά τη νίκη της επανάστασης είναι οπωσδήποτε αναγκαία η συντριβή, το τσάκισμα της αστικής κρατικής μηχανής (αστικός στρατός, αστυνομία, ασφάλεια, δικαστήρια, γραφειοκρατική ιεραρχία, κλπ.), που «είναι προκαταρκτικός όρος κάθε πραγματικής λαϊκής επανάστασης» (ΜΑΡΞ) και αποτελεί το «κυριότερο δίδαγμα του μαρξισμού στο ζήτημα των καθηκόντων του προλεταριάτου στην επανάσταση σε σχέση με το κράτος»(ΛΕΝΙΝ). «Η αντικατάσταση του αστικού κράτους με το προλεταριακό είναι αδύνατη χωρίς τη βίαιη επανάσταση» και επιπλέον είναι αδύνατη με «την καλυτέρευση της κρατικής μηχανής» και επιτυγχάνεται μόνο με «τη συντριβή, την καταστροφή της αστικής κρατικής μηχανής», συμπέρασμα που «είναι το κύριο, το βασικό στη διδασκαλία του μαρξισμού για το κράτος»(ΛΕΝΙΝ). «Ο νόμος της βίαιης επανάστασης του προλεταριάτου, ο νόμος της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, σαν προκαταβολικός όρος για μια τέτοια επανάσταση, είναι νόμος αναπόφευχτος» (Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ).

Η προλεταριακή επανάσταση και η κατάχτηση της εξουσίας απ’ το προλεταριάτο είναι αδύνατη τόσο χωρίς τον ένοπλο αγώνα όσο και «χωρίς τη βίαιη καταστροφή της αστικής κρατικής μηχανής και την αντικατάστασή της με μια καινούρια» και πως «η απελευθέρωση της εργαζόμενης τάξης είναι αδύνατη όχι μονάχα χωρίς μια βίαιη επανάσταση, μα και χωρίς τη συντριβή του μηχανισμού της κρατικής εξουσίας που έχει δημιουργήσει η κυρίαρχη τάξη» (ΛΕΝΙΝ).

«Η κ α τ α χ τ η σ η τ η ς ε ξ ο υ σ ί α ς α π’ τ ο π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο δεν είναι ειρηνική «κατάχτηση» της έτοιμης αστικής κρατικής μηχανής με την εξασφάλιση της πλειοψηφίας στο κοινοβούλιο.

Η μπουρζουαζία εφαρμόζει κάθε μέσο βίας και τρομοκρατίας για να διαφυλάξει και να στερεώσει τη ληστρική της ιδιοχτησία και την πολιτική της κυριαρχία. Η μπουρζουαζία, όπως και στα περασμένα χρόνια η φεουδαρχική αριστοκρατία δεν μπορεί να παραχωρήσει την ιστορική της θέση στη νέα τάξη χωρίς την πιο απεγνωσμένη και την πιο λυσσασμένη πάλη. Γι’ αυτό η βία της μπουρζουαζίας μπορεί να τσακιστεί μόνο με την αποφασιστική χρησιμοποίηση της βίας του προλεταριάτου. Η κατάχτηση της εξουσίας απ’ το προλεταριάτο είναι η βίαιη καταστροφή της καπιταλιστικής εξουσίας, η σ υ ν τ ρ ι β ή της καπιταλιστικής κρατικής μηχανής (αστικός στρατός, αστυνομία, γραφειοκρατική ιεραρχία, δικαστήρια, κοινοβούλιο, κλπ.) και η α ν τ ι κ α τ ά σ τ α σ ή τ η ς μ ε ν έ α όργανα προλεταριακής εξουσίας, που πρώτ’ απ’ όλα όργανα κατάπνιξης των εκμεταλλευτών» (ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Γ’ ΚΔ). Η εργατική τάξη δε μπορεί ποτέ να χρησιμοποιήσει το αστικό κράτος.

γ. Εγκαθίδρυση Διχτατορίας του Προλεταριάτου χωρίς την οποία η εργατική τάξη δε μπορεί να υπερασπίσει και διατηρήσει την πολιτική της εξουσία ούτε πολύ περισσότερο να οικοδομήσει τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική κοινωνία. Όμως «η διχτατορία του προλεταριάτου δε μπορεί να γεννηθεί σαν αποτέλεσμα της ειρηνικής ανάπτυξης της αστικής κοινωνίας και της αστικής δημοκρατίας», δε «γεννιέται πάνω στη βάση των αστικών θεσμών, μα στην πορεία της συντριβής τους». «Μπορεί να γεννηθεί μονάχα σαν αποτέλεσμα της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, του αστικού στρατού, του αστικού υπαλληλικού μηχανισμού, της αστικής αστυνομίας» (ΣΤΑΛΙΝ)

Δ. ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ- ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ

Ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός δεν είναι ένα ηθικό πρόσταγμα, ένα ιδεώδες ή  «επινόηση ονειροπόλων» αλλά ένας νέος κοινωνικο-οικονομικός σχηματισμός, ως το αναγκαίο αποτέλεσμα της ιστορικής ανάπτυξης: «το αναγκαίο αποτέλεσμα της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων στην ιστορία» (ΛΕΝΙΝ), που προκύπτει από την «αναγκαστική κατάρρευση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής» (ΕΝΓΚΕΛΣ) μέσω της επαναστατικής ταξικής πάλης του προλεταριάτου, εξαιτίας της σύγκρουσης των παραγωγικών δυνάμεων με τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.

Σοσιαλισμός - πρώτη, κατώτερη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας -δε νοείται χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου, κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοχτησίας και απαγόρευση των πολιτικών της υπερασπιστών, εγκαθίδρυση της σοσιαλιστικής κοινωνικής ιδιοχτησίας στα μέσα παράγωγής. ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ «είναι η  τ α ξ ι κ ή Δ ι χ τ α τ ο ρ ί α του Προλεταριάτου σαν αναπόφευχτο μεταβατικό στάδιο για την κ α τ ά ρ γ η σ η  τ ω ν  τ α ξ ι κ ώ ν  δ ι α φ ο ρ ώ ν  γ ε ν ι κ ά, για την κατάργηση όλων των παραγωγικών σχέσεων «ου πάνω τους στηρίζονται, για την κατάργηση όλων των κοινωνικών σχέσεων, που αντιστοιχούν στις παραγωγικές αυτές σχέσεις, για την ανατροπή όλων των ιδεών που απορρέουν από τις κοινωνικές αυτές σχέσεις» (Κ. ΜΑΡΞ).

Η σοσιαλιστική-κομμουνιστική κοινωνία δε μπορεί να οικοδομηθεί χωρίς τη Διχτατορία του Προλεταριάτου, τον καθοδηγητικό ρόλο του επαναστατικού μαρξιστικού-λενινιστικού-σταλινικού Κόμματος της εργατικής τάξης και χωρίς τη διεξαγωγή σκληρής ταξικής πάλης ενάντια στους εσωτερικούς-εξωτερικούς εχθρούς σ' όλα τα μέτωπα: πολιτικό, οικονομικό, ιδεολογικό, στρατιωτικό - πάλη που «διαρκώς οξύνεται όσο προχωρεί η οικοδόμηση του σοσιαλισμού» (Ι. ΣΤΑΛΙΝ).

1. ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ: Άρχουσα τάξη και συνάμα ιδιοχτήτης των μέσων παραγωγής είναι η εργατική τάξη που κατέχει και ελέγχει τα μέσα παραγωγής σαν τάξη μέσω του κράτους της Διχτατορίας του Προλεταριάτου. Η Διχτατορία του Προλεταριάτου, που είναι πρώτα απ' όλα όργανο κατάπνιξης της αντίστασης των εκμεταλλευτών, «μπορεί να είναι πλέρια μόνο στην περίπτωση που την καθοδηγεί ένα μόνο κόμμα, το κόμμα των κομμουνιστών, που δεν μοιράζεται και δεν πρέπει να μοιράζεται την καθοδήγηση με άλλα κόμματα» (Ι. ΣΤΑΛΙΝ). Τα κόμματα των εκμεταλλευτριών τάξεων καταργούνται και απαγορεύεται η δράση τους.

2. ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ: Κυρίαρχη ιδεολογία στο σοσιαλισμό είναι η ιδεολογία της εργατικής τάξης, ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ-ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΣ- ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ. Δεν επιτρέπεται η ελεύθερη διάδοση της αστικο-ρεβιζιονιστικής ιδεολογίας. Διεξάγεται συνεπής, συνεχής και οξύτατη πάλη ενάντια σ' όλες τις μορφές της αντιδραστικής αστικής και ρεβιζιονιστικής ιδεολογίας, πάλη για την προώθηση και το βάθεμα της ιδεολογικής και πολιτιστικής επανάστασης.

3. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ: Κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοχτησίας (ατομικής και κρατικής), μέσω της κατάσχεσης και προλεταριακής εθνικοποίησης (όπως περιγράφεται στο «πρόγραμμα της Γ' ΚΔ», ανάλογα με το χαρακτήρα της επανάστασης), καθιέρωση της σοσιαλιστικής κοινωνικής ιδιοχτησίας στα μέσα παραγωγής (κρατικής, συνεταιριστικής). κατάργηση των εκμεταλλευτριών τάξεων και εξάλειψη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Η σοσιαλιστική οικονομία αναπτύσσεται ορθολογικά και σχεδιασμένα στη βάση του αντικειμενικού οικονομικού νόμου της σχεδιομετρικής, αναλογικής ανάπτυξης που «στηρίζεται στον βασικό οικονομικό νόμο του σοσιαλισμού»: «η εξασφάλιση της μέγιστης ικανοποίησης των διαρκώς αυξανόμενων υλικών και πολιτιστικών αναγκών όλης της κοινωνίας με την αδιάκοπη αύξηση και τελειοποίηση της σοσιαλιστικής παραγωγής πάνω στη βάση της ανώτερης τεχνικής»(ΣΤΑΛΙΝ). Η εργατική δύναμη και τα μέσα παραγωγής στο σοσιαλισμό δεν είναι εμπορεύματα. Η σφαίρα δράσης του νόμου της Αξίας είναι περιορισμένη και αυτός δε ρυθμίζει πλέον την παραγωγή. Όσο προχωρεί παραπέρα η οικοδόμηση του σοσιαλισμού, ο νόμος της Αξίας και οι σχέσεις Εμπόρευμα-Χρήμα περιορίζονται ώσπου τελικά να δημιουργηθούν σταδιακά οι αντικειμενικοί όροι για την πλήρη και οριστική εξάλειψη τους στην αταξική κομμουνιστική κοινωνία. Στο ΣΟΣIΑΛΙΣΜΟ ισχύει η Αρχή: «απ' τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητες του, στον καθένα ανάλογα με τη δουλειά του», ενώ στον ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ η Αρχή: «ο καθένας ανάλογα με τις ικανότητες του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του».

Στην περίπτωση του ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ «έχουμε να κάνουμε με μια κομμουνιστική κοινωνία όχι όπως έχει ε ξ ε λ ι χ θ ε ί πάνω στη δικής βάση, μα αντίθετα όπως ακριβώς π ρ ο β ά λ λ ε ι απ’ την κεφαλαιοκρατική κοινωνία, με μια κομμουνιστική κοινωνία, λοιπόν, που από κάθε άποψη, οικονομικά, ηθικά, πνευματικά, είναι γεμάτη με τα σημάδια της παλιάς κοινωνίας, που από τους κόλπους της βγήκε»(ΜΑΡΞ). «Αυτό που συνήθως χαρακτηρίζεται ως σοσιαλισμός ο Μαρξ το ονόμαζε «πρώτη» ή κατώτερη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας. Εφόσον τα μέσα παραγωγής γίνονται κ ο ι ν ή ιδιοχτησία, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και εδώ η λέξη «κομμουνισμός», φτάνει να μην ξεχνούμε ότι δεν πρόκειται για ολοκληρωμένο κομμουνισμό... Στην πρώτη φάση, στην πρώτη του βαθμίδα, ο κομμουνισμός δεν μπορεί ακόμα να είναι οικονομικά ολότελα ώριμος, ολότελα απαλλαγμένος από τις παραδόσεις ή τα ίχνη του καπιταλισμού» (ΛΕΝΙΝ).

«Θεωρητικά δε χωρεί αμφιβολία ότι ανάμεσα στον καπιταλισμό και στον κομμουνισμό εκτείνεται μια ορισμένη μεταβατική περίοδος. Η περίοδος αυτή δε μπορεί παρά να συνενώνει μέσα της τα γνωρίσματα ή τις ιδιότητες και των δυο αυτών μορφών της κοινωνικής οικονομίας. Αυτή η μεταβατική περίοδος δε μπορεί παρά να είναι περίοδος πάλης ανάμεσα στον καπιταλισμό που πεθαίνει και στον κομμουνισμό που γεννιέται ή μ’ άλλα λόγια: ανάμεσα στο νικημένο, όχι όμως και εκμηδενισμένο καπιταλισμό και στον κομμουνισμό που γεννήθηκε, μα που είναι ακόμα πολύ αδύνατος»(ΛΕΝΙΝ).

Η μεταβατική περίοδος απ’ τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό «δε μπορεί παρά να είναι περίοδος πάλης ανάμεσα στον καπιταλισμό που πεθαίνει και στον κομμουνισμό που γεννιέται ή μ’ άλλα λόγια: ανάμεσα στον νικημένο, όχι όμως εκμηδενισμένο καπιταλισμό και στον κομμουνισμό που γεννήθηκε, μα είναι ακόμα πολύ αδύνατος» (ΛΕΝΙΝ). «Ανάμεσα στην καπιταλιστική και στην κομμουνιστική κοινωνία βρίσκεται η περίοδος της επαναστατικής μετατροπής της μιας στην άλλη. Και σ’ αυτήν την περίοδο αντιστοιχεί μια πολιτική μεταβατική περίοδος, που το κράτος της δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά η ε π α ν α σ τ α τ ι κ ή δ ι χ τ α τ ο ρ ί α τ ο υ π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο υ» (ΜΑΡΞ) και η οποία ποτέ δεν «μετεξελίσσεται σε «κράτος όλου του λαού»» («22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ», σελ. 250, Αθήνα 1961). Το κράτος στον κομμουνισμό «απονεκρώνεται» (ΕΝΓΚΕΛΣ).

Μετά την ολοκλήρωση της οικοδόμησης της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού (καθιέρωση της σοσιαλιστικής ιδιοχτησίας: κρατικής-συνεταιριστικής) και των σοσιαλιστικών παραγωγικών σχέσεων αλλάζει η ταξική διάρθρωση της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Εξαλείφονται όλες οι ανταγωνιστικές και εκμεταλλεύτριες τάξεις. Αυτές δεν υπάρχουν πλέον σαν κοινωνικές τάξεις: μένουν μόνο «η εργατική τάξη, η τάξη των αγροτών και οι διανοούμενοι» (Ι. ΣΤΑΛΙΝ). Υπάρχουν μόνο τα υπολείμματα των εκμεταλλευτριών τάξεων και τα νέα εκφυλισμένα αστικά στοιχεία. Υπάρχουν ανταγωνιστικές και μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις και η ταξική πάλη «συνεχίζεται και οξύνεται όσο προχωρεί η οικοδόμηση του σοσιαλισμού» (Ι. ΣΤΑΛΙΝ).

Η μεταβατική περίοδος εκτείνεται απ' τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, κατά την οποία είναι απαραίτητη και αναγκαία η ύπαρξη της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, περίοδος που ταυτίζεται με το σοσιαλισμό και τη διχτατορία του προλεταριάτου, η οποία «είναι επίσης μια περίοδος ταξικής πάλης, που είναι αναπόφευχτη όσο δε θα έχουν εξαλειφθεί οι τάξεις»(ΛΕΝΙΝ). «Η διχτατορία του προλεταριάτου είναι ένας πεισματικός αγώνας, αιματηρός και αναίμαχτος, βίαιος και ειρηνικός, στρατιωτικός και οικονομικός, παιδαγωγικός και διοικητικός, ενάντια στις δυνάμεις και τις παραδόσεις της παλιάς κοινωνίας»(ΛΕΝΙΝ). «Ανάμεσα στην καπιταλιστική και στην κομμουνιστική κοινωνία βρίσκεται η περίοδος της επαναστατικής μετατροπής της μιας στην άλλη. Και σ’ αυτήν την περίοδο αντιστοιχεί μια πολιτική μεταβατική περίοδος, που το κράτος της δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά η ε π α ν α σ τ α τ ι κ ή δ ι χ τ α τ ο ρ ί α τ ο υ π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο υ» (ΜΑΡΞ)

Όλες οι κριτικές των διαφόρων οπορτουνιστών στο Στάλιν για το ζήτημα του σοσιαλισμού (τάξεις, ταξική πάλη, αντιθέσεις, κόμμα, κλπ.) είναι αντιμαρξιστικές. Αντιμαρξιστική-αστική είναι και η θεωρία των διαφόρων οπορτουνιστών «διατήρησης των εκμεταλλευτριών και ανταγωνιστικών τάξεων» στο σοσιαλισμό μετά την οικοδόμηση της οικονομικής του βάσης (Λ. Μαρτένς, κλπ.), καθώς και οι θεωρίες των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών για περιορισμό της μεταβατικής περιόδου σε περίοδο «απ' τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό», «των τριών φάσεων» της κομμουνιστικής κοινωνίας, για «κράτος όλου του λαού», «κόμμα όλου του λαού», κλπ.


Στην έντυπη έκδοση έχουν παραληφθεί κάποιες λίγες προτάσεις λόγω έλλειψης χώρου.

 


Νίκου Ζαχαριάδη: Συλλογή Έργων
Νίκου Ζαχαριάδη: Ο κομμουνιστής λαϊκός αγωνιστής μέλος του ΚΚΕ
Νίκου Ζαχαριάδη: Τα προβλήματα καθοδήγησης στο ΚΚΕ

 

ΠΡΟΤΟΜΗ-ΜΝΗΜΕΙΟ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Ελάχιστο χρέος των ελλήνων κομμουνιστών στο μεγάλο προλετάριο επαναστάτη, αγαπημένο και χιλιοτραγουδισμένο Αρχηγό του ΚΚΕ αι οδηγητή των αγώνων του λαού μας, διακεκριμένης προσωπικότητας του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς, που πρώτος όρθωσε το ανάστημά του στο χρουτσωφικό ρεβιζιονισμό από το '54-'55 και διέβλεψε, σε περίπτωση επικράτησής του, την καταστροφή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Δολοφονήθηκε, μετά 17 χρόνια εξορία, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας τον Αύγουστο του '73 από τις προδοτικές χρουτσωφικές κλίκες των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη, κρατώντας ψηλά τη σημαία του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού και του ΚΚΕ (1918-55).

Λογαριασμός: Εθνική Τράπεζα Νο 118/768899-70, ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΟΥΛΑΣ

 

ΠΡΟΤΟΜΗ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Αλεξάτος Γιώργος 20.000 Γ.Μ. Γιάννενα 10.000

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Διεθνής Σύσκεψη των μαρξιστικών-λενινιστών Κομμάτων και Οργανώσεων

Ι.Β. Στάλιν: Ιστορικός και Διαλεκτικός Υλισμός (συνέχεια από το προηγούμενο)

Χρήστος Καινούργιος (Βρασίδας)

Δ. Πάνου: Ελεγεία στον ταγματάρχη του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ Χρήστο Καινούργιο (Βρασίδα)

Η προσωπική μαρτυρία του Νίκου Κυριακίδη για το Νίκο Ζαχαριάδη

Γενικές Θέσεις της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 για ενότητα όλων των κομμουνιστών σ' ένα επαναστατικό Σταλινικό-Ζαχαριαδικό ΚΚΕ 1918-55 (συνέχεια από το προηγούμενο)

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55