Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 90 15-31/7/2000Αρ. Φύλ. 90 15-31 Ιούλη 2000
Η Κύπρος στη δίνη του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων
26 χρόνια απ' την εισβολή και κατάληψη της Β. Κύπρου απ' τα τουρκικά στρατεύματα

Η πρώτη μεγάλη προδοσία που διαπράχθηκε

 

 

 

 

 


Στον «παράδεισο» του καπιταλιστικού κόσμου

Διεθνές Γραφείο Εργασίας: 200 εκατομμύρια φτωχοί περισσότεροι απ' το 1995 - 250 εκατομμύρια παιδιά διακόπτουν το δημοτικό Σχολείο

Η φετινή παγκόσμια έρευνα για την


Χυδαίος προκλητικός αντικομμουνισμός

 

Η ΝΕΤ πρόβαλλε σειρά επεισοδίων


Ο ΓΚΕΟΡΓΚΙ ΝΤΙΜΙΤΡΟΦ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Στα 51 χρόνια απ' το θάνατο του μεγάλου βούλγαρου επαναστάτη

Το άρθρο για το Γκ. Ντιμιτρόφ (1882-1949) είναι παρμένο απ' το «ΝΕΟ ΚΟΣΜΟ» 1950

«Ο ελληνικός λαός θρήνησε μαζί με όλους τους βαλκανικούς λαούς


Μια πράξη του βετεράνου κομμουνιστή σ. Β. Προδρομίτη που αξίζει κάθε έπαινο

Ο σύντροφος Βαγγέλης Προδρομίτης που κατοικεί στη Βόνιτσα Αιτωλοακαρνανίας, αντάρτης του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ

 


 

Απ' την ιστορία της πάλης των ελλήνων κομμουνιστών ενάντια στο χρουτσωφικό ρεβιζιονισμό

ΕΞΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΤΑΣΚΕΝΤΗΣ
απευθύνονται προς τις ΚΕ των
ΚΚΣΕ, Κίνας, Ιταλίας, Γαλλίας, Βουλγαρίας, Πολωνίας, Τσεχοσλοβακίας, Ουγγαρίας, Ρουμανίας, Βιετνάμ, Κούβας, Κορέας, Αλβανίας

 

Συνέχεια από το προηγούμενο

 

Απ' την απόφαση της 5ης Ολομέλειας του ΚΚΕ, Δεκέμβρης 1955

Στα μέσα του 1955 σε μια απ’ τις βασικές ΚΟ του ΚΚΕ, στη ΚΟΤ, ξέσπασε ανοιχτή και αντικομματική φραξιονιστική δουλειά της ομάδας του Χείμαρου – Υψηλάντη – Γιαννακόπουλου – Φουρκιώτη – Δημητρίου και Σία, που είχε κοινή ρίζα με τους οπορτουνιστές Παρτσαλίδη – Βαφειάδη, η οποία άρχισε τη δράση της και δουλειά στα κρυφά από χρόνια. Η συμμορία αυτή αποτελούνταν από εχθρικά προς τον κομμουνισμό, το ΚΚΣΕ, το ΚΚΕ και το λαό μας στοιχεία, από δηλωσίες, απατεώνες, από πράχτορες του εχθρού και από βουτηγμένους στην κατάχρηση και τη διαφθορά εγκληματίες, άρχισε να αλωνίζει την ΚΟΤ και να εγκληματεί κάτω από τις απάτες και με την μάσκα του φιλοσοβιετισμού.

«Η φραξιονιστική – οπορτουνιστική αυτή συμμορία έβαλε σκοπό της την αναθεώρηση της πολιτικής γραμμής του ΚΚΕ και την αλλαγή της καθοδήγησης του. Η κύρια πολιτική θέση της ήταν: το ΚΚΕ έχασε δύο ένοπλους αγώνες του από λαθεμένη πολιτική και από ανικανότητα της καθοδήγησής του.

Η ομάδα αυτή για να προχωρήσει στην πραγματοποίηση των σκοπών της κοντά στην πιο πάνω πλατφόρμα της ανέπτυξε τη «θεωρία» ότι εκπροσωπεί το πιο εκλεκτό κομμάτι του Κόμματος και κατά την έκφραση του Δημητρίου το «φυτώριο στελεχών που ο ελληνικός λαός ούτε να το ονειρευτεί μπορούσε», φυτώριο που όπως ισχυρίζεται η φράξια δημιουργήθηκε τα τελευταία 6 χρόνια μακριά από τους αγώνες του λαού και του κινήματός μας στην Ελλάδα και προορίζεται να ηγηθεί την πάλη για την απελευθέρωση της χώρας. Έτσι ουσιαστικά έχουμε μια ρωμαίικη εκδοχή τυχοδιωκτικής – προβοκατόρικης θεωρίας για την εξαγωγή της επανάστασης που καταδικάζει ο μαρξισμός – λενινισμός.

Για το σκοπό της αυτό εκμεταλλευόμενη την εξουσία της ΚΟΤ στην οποία «κατάφερε» ν’ αναρριχηθεί, εξαπέλυσε μια πρωτοείδωτη εκστρατεία συκοφάντησης, λασπώματος, υπόσκαψης όλων των τίμιων μελών της καθοδήγησης του ΚΚΕ. Η εκστρατεία αυτή ήταν κυριολεκτικά μια επανάληψη και επέκταση αυτών που ο ταξικός εχθρός στην Ελλάδα ξερνάει ενάντια στο ΚΚΕ, την καθοδήγηση και τα στελέχη του. Την ίδια περίοδο ο Παπάγος αξιώνει το γκρέμισμα της ηγεσίας του ΚΚΕ.

«Στην ΚΟΤ κυριαρχούσε πια καθεστώς τρομοκρατίας και καταπίεσης της βάσης, ολοκληρωτικό πνίξιμο της κριτικής, διωγμός για κριτική της καθοδήγησης της οργάνωσης και της κλίκας που την πλαισίωνε. Όποιος ήταν με την καθοδήγηση τα είχε όλα και του επιτρέπονταν όλα». Όποιος κριτίκαρε και ξεσκέπαζε την κλίκα ξεσηκωνόταν γύρω του προπέτασμα καπνού, πλάθονταν μύθοι και διώκονταν μέχρι εξόντωσης.

Τα ταμεία της ΚΟΤ καθώς και όλα τα ευεργετήματα του Σοβιετικού Κράτους χρησιμοποιούνταν προς το συμφέρον της φράξιας με ειδικό απαράτ που το συγκροτούσαν διεφθαρμένα και εξαθλιωμένα στοιχεία τύπου Φουρκιώτη. Σκαρώνοντας με αστυνομικές μεθόδους και συστηματοποιώντας καταδόσεις και εκβιασμούς, προβοκάτσιες, διαπομπεύσεις σε βάρος μελών και στελεχών της ΚΟΤ που υπεράσπιζαν με τιμή την επαναστατική γραμμή του ΚΚΕ και τις μαρξιστικές λενινιστικές αρχές.

Η σοβιετοκαπηλεία είναι ένα από τα κυριότερα γνωρίσματα της δουλειάς της φράξιας και πρέπει να ειπωθεί ότι μια απ’ τις πιο σοβαρές ζημιές που έκανε είναι ότι κατάφερε να εκθέσει στα μάτια της πλειοψηφίας της κολεκτίβας ορισμένους σοβιετικούς συντρόφους, εκπροσώπους του Κόμματος και της εξουσίας, και να κολλήσει την ρετσινιά του αντισοβιετικού σ’ όλους όσους κριτικάρουν, ξεσκεπάζουν και αντιτάχθηκαν στην φράξια, δηλ. την πλειοψηφία των εκπατρισμένων. Αυτό είχε σοβαρές αρνητικές αποσυνθετικές και διαλυτικές συνέπειες στην κολεκτίβα.

«Η αλήθεια είναι ότι δε θα μπορούσε να πετύχει τίποτα η φράξια αν δεν είχε την υποστήριξη ορισμένων τοπικών σοβιετικών συντρόφων που ένα μέρος τους είχε πειστεί ότι η φράξια είναι το πιο γερό και φιλοσοβιετικό κομμάτι της ΚΟΤ και πρέπει να το υποστηρίξουν και να το βοηθήσουν».

Όταν η φράξια διαπίστωσε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των μελών και στελεχών της ΚΟΤ με την αντιπροσωπία της ΚΕ του ΚΚΕ ματαιώνει τα σχέδια της, πραγματοποίησε στις 9/9/1955 την ανοιχτή προβοκάτσια με την βίαιη γκανγκστερική επίθεση ενάντια στα Γραφεία όπου παρέμεινε η αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ και με τον τραυματισμό τριών μελών της. Η προβοκατόρικη αυτή επίθεση ήταν προμελετημένη και από καιρό οργανωμένη και αποτελούσε σημαντικό κρίκο στην αντικομματική συνομωσία της φράξιας ενάντια στο ΚΚΕ και την ΚΕ του. Με την προβοκάτσια αυτή η φράξια επιδίωξε και νόμιζε ότι θα έκθετε ανεπανόρθωτα την αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ στα μάτια του ΚΚΣΕ.

Με το πογκρόμ αυτό η φράξια ευθυγραμμίζεται με την Ασφάλεια, την ΚΥΠ, με τους αμερικανοάγγλους ιμπεριαλιστές, με τον αρχειοοτροτσκισμό. Το πογκρόμ, η πολιτική αυτή προβοκάτσια αντικειμενικά εκφράζει την προσπάθεια του εχθρού να δημιουργήσει εσωτερικές δυσκολίες και να προκαλέσει φτιαχτή – τεχνητή διάσπαση στο ΚΚΕ εν όψει της βαθιάς κρίσης που δέρνει την αμερικανοδουλεία και την διάσπαση και σύγχυση στον πολιτικό κόσμο, σε σχέση πάντοτε με την προοπτική εξέλιξη της κατάστασης στην Ελλάδα και την σοβαρή άνοδο που παρουσιάζει το λαϊκό κίνημα και την συσπείρωση των δημοκρατικών δυνάμεων του τόπου.

Η ΚΕ του ΚΚΕ μπροστά στην κατάσταση αυτή απευθύνεται στο Προεδρείο της ΚΕ του ΚΚΣΕ. Το Προεδρείο της ΚΕ του ΚΚΣΕ εφοδιάζει την ΚΕ του ΚΚΕ με απόφαση. Η απόφαση του Προεδρείου της ΚΕ του ΚΚΣΕ υποδείχνει το σωστό κομματικό δρόμο για να ξεπεραστεί, σύμφωνα με τις νόρμες της εσωκομματικής δημοκρατίας και πάνω στην βάση του μαρξισμού – λενινισμού, η κρίση στην ΚΟΤ κι ότι η υπόθεση αυτή είναι καθαρά υπόθεση του ΚΚΕ. Η ΚΕ του ΚΚΕ στην 5η Ολομέλεια που έγινε το Δεκέμβρη του 1955 ανεπιφύλακτα δέχεται αυτήν την απόφαση και εξουσιοδοτεί την αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ για την σωστή εφαρμογή του. Η φράξια τορπιλίζει και αυτή την απόφαση. Η αντικομματική – αντιηγετική – οπορτουνιστική φράξια επεχτείνει το έργο της και σ’ άλλες ΚΟ του εξωτερικού και του ΚΚΕ και με το πολιτικό πραξικόπημα της 6ης Ολομέλειας που έγινε το Μάρτη του 1956 «καταφέρνει» να μεταφέρει την διάσπαση σ’ ολόκληρο το ΚΚΕ και να το ρίξει σε πρωτοείδωτη κρίση και χάος.

 

Η ουσία και το περιεχόμενο των οπορτουνιστικών αποφάσεων 6ης, 7ης, 8ης Ολομέλειας

Η 6η Ολομέλεια του ΚΚΕ που έγινε το Μάρτη 1956 είναι επέκταση της πολιτικής προβοκάτσιας των οπορτουνιστών του ΚΚΕ η οποία αρχίζει το πογκρόμ της ΚΟΤ στις 9.9.1955 . Σκοπός των αναθεωρητών ήταν το πισώπλατο γκρέμισμα της νόμιμης ηγεσίας του ΚΚΕ και η αναθεώρηση της σωστής πολιτικής γραμμής του ΚΚΕ.

Η 6η Ολομέλεια έγινε με κατάφορη καταστραγγάλιση και καταπάτηση των καταστατικών αρχών και των κομματικών παραδόσεων. Συγκλήθηκε κρυφά απ’ τα μέλη του ΚΚΕ και πίσω απ’ τις πλάτες του ΠΓ του ΚΚΕ, καθαιρέθηκε σ’ αυτή ολ’οκληρο το ΠΓ του ΚΚΕ και επανέφερε πραξικοπηματικά τους διαγραμμένους και καταδικασμένους απ’ ολόκληρο το Κόμμα, τους λικβινταριστές, οπορτουνιστές και πράχτορες του εχθρού Παρτσαλίδη-Βαφειάδη, κλπ.

Το αποκορύφωμα της καταστρατήγησης των κομματικών νορμών και επαναστατικών παραδόσεων αποτελεί το γεγονός ότι εισηγητής αυτής της Ολομέλειας δεν ήταν κάποιος απ’ τα μέλη του ΠΓ ή της ΚΕ του ΚΚΕ. Ο ΓΓ αποκλείεται από τις εργασίες της 6ης Ολομέλειας χωρίς κανένα ντοκουμέντο που να αιτιολογεί τη μη συμμετοχή του.

Δεν είναι τυχαίο και «προξενεί» κατάπληξη το ότι η Ολομέλεια δεν απασχολήθηκε με κύριο θέμα την αξιοποίηση των λαμπρών αποτελεσμάτων που είχε το Κόμμα μας στις εκλογές του 1956 λίγες μέρες πριν την Ολομέλεια. Τα αποτελέσματα των εκλογών όπως είναι φανερό έφεραν στην ημερήσια διάταξη τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ και τη γενική αμνηστία.

Έτσι οι οπορτουνιστές με το πραξικόπημα αυτό εκτρέπουν το ΚΚΕ απ’ τις μαρξιστικές –λενινιστικές αρχές και το παραδίδουν στην κρίση και το χάος.

Οι αποφάσεις της 6ης Ολομέλειας του 1956 αναθεωρούν τη γενική πολιτική γραμμή του ΚΚΕ , όπως αυτή καθορίστηκε στην 6η Ολομέλεια του 1934, το 7ο Συνέδριο του 1945, την Γ΄ Συνδιάσκεψη του 1950 και απ’ όλα τα άλλα σώματα μέχρι και την 5η Ολομέλεια , το Δεκέμβρη 1955.

Οι αποφάσεις της 6ης Ολομέλειας του 1934 έδωσαν μαρξιστικό-λενινιστικό περιεχόμενο της επανάστασης στην Ελλάδα, καθόρισαν το χαρακτήρα και τις δυνάμεις της επερχόμενης επανάστασης, της στρατηγικής και ταχτικής του ΚΚΕ.

Οι οπορτουνιστές προσπάθησαν να πείσουν , να αναγκάσουν τους κομμουνιστές της Ελλάδας να παραδεχτούν ότι κάποιος δαίμονας μέσα στο Κόμμα είναι η «προσωπολατρία» του Ζαχαριάδη. Γεγονός είναι ότι το Κόμμα και όλος ο λαός μας εκτιμά τον σ. Ν.Ζαχαριάδη. Αυτό, όπως έδειξε και η ίδια η ζωή, δεν υπαγορεύτηκε και δεν καλλιεργήθηκε απ’ τον ίδιο τον σ. Ζαχαριάδη, αλλά ήταν και είναι αποτέλεσμα του ότι ο σ. Ζαχαριάδης συνέλαβε το νόημα της πορείας της πάλης του λαού της Ελλάδας και μπήκε επικεφαλής για την πραγματοποίηση του. Ο ίδιος ο σ. Ζαχαριάδης ήταν και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γ΄ Διεθνούς και με την ιδιότητα του αυτή ήταν και φορέας της πείρας του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος. Έτσι οι Έλληνες κομμουνιστές δεν αγαπάν και δεν εκτιμούν το σ. Ζαχαριάδη σαν είδωλο, έτσι όπως πιστεύουν οι αστοί τους αρχηγούς των, αλλά ακριβώς εκτιμούν την προσωπικότητα, όπως μας διδάσκει ο μαρξισμός-λενινισμός και η εκτίμηση αυτή δε σημαίνει αδυναμία, αλλά δύναμη του κινήματος.

Διαστρεβλώνουν το ιστορικό γράμμα του σ. Ζαχαριάδη που γράφτηκε το 1940 απ’ τις φυλακές τη Κέρκυρας στις αρχές του ελληνο-ιταλικού πολέμου. Το γράμμα αυτό πολύ σωστά χαρακτηρίζει τον πόλεμο και συνδυάζει μαζί με το εθνικό ζήτημα και το κοινωνικό πρόβλημα. Η φράση που καπηλεύονται απ’ το γράμμα «ότι τον πόλεμο που διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά» και η εξήγηση που δίνεται απ’ τους οπορτουνιστές ότι η «φράση αυτή δημιουργεί τη σύγχυση», το επιχείρημα τους αυτό είναι γελοίο. Γιατί η ζωή στην περίοδο εκείνη δικαίωσε το γράμμα. Ο λαός σύσσωμος ξεσηκώθηκε και τσάκισε τις ορδές του Μουσολίνι. Εάν στο γράμμα υποδείχνονταν διμέτωπη πάλη την κρίσιμη εκείνη στιγμή και ενάντια στον Μουσολίνι και ενάντια στον Μεταξά, θα διασπώνταν οι εθνικές δυνάμεις και το κόμμα θάσβηνε σαν πολιτική δύναμη.

Με το γράμμα αυτό δόθηκε η συγκεκριμένη πολιτική γραμμή του ΚΚΕ, στο γράμμα δίνεται ο πραγματικός χαρακτήρας του πολέμου και το γράμμα αυτό αποτελεί τη βάση της πάλης του ΚΚΕ και του λαού μας στην Α΄ Κατοχή.

Όλα αυτά που αποτελούν και το ουσιαστικό περιεχόμενο του γράμματος οι οπορτουνιστές σκόπιμα τα αγνοούν.

Η 6η Ολομέλεια σαν κύριο στόχο της έχει να αναθεωρήσει τη σωστή εκτίμηση που έδωσε η 3η Συνδιάσκεψη του 1950 πάνω στη δεκάχρονη πάλη του (1940-1950), επιδίωκε να βγάλει από τη μέση την επαναστατική πολιτική γραμμή του ΚΚΕ και να επιβάλλει τη δική της οπορτουνιστική-ρεφμορμιστική πολιτική της 6ης Ολομέλειας του 1956 στην προσπάθεια της να αναθεωρήσει την εκτίμηση που δόθηκε από ολόκληρο το κόμμα μας στη Συνδιάσκεψη για τις αιτίες της ήττας της επανάστασης στην Α’ Κατοχή, αποσιωπώντας ολότελα τα λάθη και την προδοσία της Α’ Κατοχής (συμφωνίες Βάρκιζας, Λιβάνου, υποταγή του ΕΛΑΣ στους Άγγλους) κι όλα τα αυτά είχαν σα συνέπεια να παραδώσει ο λαός την εξουσία στους Άγγλους και στη ντόπια αντίδραση, να μετατραπεί η Ελλάδα σε προγεφύρωμα των Αμερικάνων και να φυλακισθούν και να σκοτωθούν χιλιάδες κομμουνιστές αγωνιστές κλπ . Κι αυτό γιατί χρειάζεται να καλύψουν τις ευθύνες που έχουν ορισμένα στελέχη απ’ τη νεκραναστημένη παρέα Παρτσαλίδη κλπ, που χρίστηκαν απ’ την 6η Ολομέλεια καθοδηγητές του ΚΚΕ.

Και ενώ για όλα αυτά δε λένε τίποτα αρκούνται να πιπιλίζουν ότι ο Ζαχαριάδης παρέλαβε μετά τη Βάρκιζα μεγαλειώδικο κίνημα που παρά την ήττα του Δεκέμβρη 1944 διατηρούσε όλη του τη ζωτικότητα και ότι ο Ζαχαριάδης το οδηγούσε με βαρύτατες συνέπειες που ακόμη πληρώνει το Κόμμα και το κίνημα μας(απ’ την εισήγηση του Κολιγιάννη στην 7η Ολομέλεια). Γεγονός είναι πως ο λαός μας χάρη στην ορθότητα των αποφάσεων της 6ης Ολομέλειας του 1934 και το ιστορικό γράμμα του σ. Ζαχαριάδη δημιούργησε την εποποιία του λαού που έφθασε μέχρι και την κατάληψη της εξουσίας που για μια στιγμή, δεν αξιοποιήθηκε σωστά χάρη στη λαθεμένη βασικά πολιτική γραμμή της Α’ Κατοχής και την προδοσία της Βάρκιζας.

Η αναθεώρηση της εκτίμησης της Γ΄ Συνδιάσκεψης για την Α΄ Κατοχή και η γενικότερη αποσιώπηση των κύριων αιτιών της ήττας της επανάστασης στην Α΄ Κατοχή έχει σα σκοπό να επιβάλλει την οπορτουνιστική αντιμαρξιστική πολιτική γραμμή, δηλαδή ότι μετά τη Βάρκιζα μπορούσαμε να επιτύχουμε την «ειρηνική μετεξέλιξη» της επανάστασης στην Ελλάδα. Η θεωρία αυτή αποβλέπει να καλύψει την προδοσία τους στην Α΄ Κατοχή. Επομένως να βγουν κι αυτοί λάδι απ’ την Α΄ Κατοχή απ’ τη μία, κι απ’ την άλλη να χαρακτηρίσουν την πολιτική γραμμή του ΚΚΕ 1946-1949 και τη δράση του ηρωικού ΔΣΕ λαθεμένη και τυχοδιωκτική. Έτσι μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, δηλαδή και για το χάσιμο της Α΄ Επανάστασης ευθύνεται ο Ζαχαριάδης.

Για να στηρίξουν την αντεπαναστατική τους θεωρία, αναθεωρούν την εκτίμηση που έδωσε η Γ΄ Συνδιάσκεψη για τις αιτίες της ήττας της Β΄ Κατοχής. Οι οπορτουνιστές αναπτύσσουν τη θέση ότι έπρεπε να σηκώσουμε ψηλά τη σημαία της πάλης για την ανατροπή του εμφυλίου που πολέμου, που οργάνωσε η αντίδραση και οι Άγγλοι, για την ομαλή δημοκρατική ανάπτυξη της Ελλάδας(εισήγηση Κολλιγιάννη στην 7η Ολομέλεια). Η πραγματικότητα είναι μια : το ΚΚΕ αμέσως μετά τη Βάρκιζα, επεδίωξε με όλα τα μέσα την αποτροπή του εμφυλίου πολέμου, όμως οι Άγγλοι και η ντόπια αντίδραση χρησιμοποιούν τη συμφωνία της Βάρκιζας για μια γοργή ανάπτυξη των δυνάμεων τους για τη στερέωση της θέσης τους, για την εφαρμογή της πιο ωμής δολοφονικής τρομοκρατίας ενάντια στο αστικοδημοκρατικό κίνημα, για την ολοκληρωτική φασιστική επικράτηση τους. Ο αιματηρός απολογισμός της φασιστικής τρομοκρατίας απ’ τη συμφωνία της Βάρκιζας μέχρι τη 2η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ που έγινε το Φλεβάρη 1946, δηλαδή μέσα σε ένα χρόνο είναι: νεκροί 1.119, ληστείες 6.567, τρομοκρατίες 6.919, επιδρομές σε τυπογραφεία 572, συλληφθέντες 75.000, καταδιοκόμενοι δημοκρατικοί πολίτες πάνω από 100.000, βιασμένες γυναίκες 165, μοναρχοφασιστικές συμμορίες σ’ ολόκληρη τη χώρα 166.

Σταθερά γίνεται φανερό, ότι οι Άγγλοι και οι μοναρχοφασίστες αποκλείουν ακόμα και λίγο-πολύ ειρηνική εσωτερική εξέλιξη, γιατί φοβούνταν ότι έσπρωχναν το πράγμα προς τον εμφύλιο πόλεμο που μονόπλευρα κιόλας τον εφάρμοζαν ενάντια στο λαικο κίνημα, θέλαν να μας φέρουν στην ένοπλη αντιπαράθεση όσο χωράει πιο σμπαραλιασμένους. Εξωτερικά οι μοναρχοφασίστες βρίσκονταν σε κατάσταση φαγωμάρας και βαθιάς κρίσης και για να κρατηθούν στηρίζονταν στις αγγλικές λόγχες.

Συνεπώς η θέση των οπορτουνιστών για σήκωμα σημαίας για την αποφυγή του εμφυλίου πολέμου δεν αντέχει σε κριτική, γιατί σε καμιά περίπτωση το ΚΚΕ και ο λαός δε μπορούσε να δεχτεί την παροιμία «σφάξε με Αγά να αγιάσω». Οι οπορτουνιστές για να στηρίξουν την αντιμαρξιστική τους θεωρία «για ειρηνική μεταβαρκιζιάνικη μετεξέλιξη» αναθεωρούν την εκτίμηση που έδωσε η Γ΄ Συνδιάσκεψη για το Β΄ ένοπλο αγώνα στα πιο κάτω σημεία: α) μιλούν πως η ηγεσία του ΚΚΕ με την 2η Ολομέλεια του 1946 παρόλο που πήρε την απόφαση να κάνει την ένοπλη εξέγερση , άργησε 17 μήνες να πάρει ανάλογα μέτρα για την ανάπτυξη και τη συγκρότηση του ΔΣΕ, β) ότι μπορούσαμε το 1946 να γίνουμε κύριοι στις πόλεις και γενικά στην Ελλάδα, αρχίζοντας την ένοπλη εξέγερση απ’ τις πόλεις.

Είναι μεγάλο ψέμα αυτό που λένε, ότι 17 μήνες μετά τη 2η Ολομέλεια η ηγεσία δεν πήρε κανένα μέτρο για τη συγκρότηση κι ανάπτυξη του ΔΣΕ. Όλοι ξέρουν ότι στα μέσα του 1946 υπήρχαν αρκετές μονάδες του ΔΣΕ συγκροτημένες, είχε ιδρυθεί το αρχηγείο του ΔΣΕ. Αν οι δυνάμεις του ΔΣΕ δεν αναπτύχθηκαν στη δοσμένη περίοδο, ενώ αντικειμενικά ήταν ώριμη η πραγματοποίηση αυτού του καθήκοντος, είναι πασίγνωστο, πως γι’ αυτό κύριος υπεύθυνος είναι ο Μάρκος Βαφειάδης, ο οποίος είχε ρητή εντολή απ’ το ΠΓ να κάνει πλατειά στρατολογία. Ένα απ’ τα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ που μετέφερε στο Βαφειάδη ρητή εντολή του ΠΓ για πλατειά στρατολογία είναι ο ίδιος ο Κολιγιάννης. Αυτό ανέφερε στο λόγο του στην Γ΄ Συνδιάσκεψη του 1950 και σήμερα καμώνεται πως δεν ξέρει τίποτα. Όσον αφορά τη θέση των οπορτουνιστών , ότι μπορούσαμε να γίνουμε κύριοι στις πόλεις και σ’ ολόκληρη την Ελλάδα , αρχίζοντας την εξέγερση από τις πόλεις, αυτό είναι έξω από κάθε έννοια λογικής στη δοσμένη περίοδο. Γιατί όπως σωστά εκτιμήθηκε από τη Γ΄ Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ, το Κόμμα μας παίρνοντας υπόψη του τον παράγοντα εγγλέζικη κατοχή, σωστά έκρινε, ότι η ένοπλη εξέγερση έπρεπε να αρχίσει απ΄ την ύπαιθρο και όχι από τις πόλεις Αθήνα , Πειραιά, Θεσσαλονίκη γιατί αυτό αμέσως θα προκαλούσε την ένοπλη επέμβαση των Άγγλων. Το ζήτημα ήταν: το Κόμμα να προχωρήσει προσεκτικά με επιδίωξη την απομόνωση αυτού του παράγοντα, προχωρώντας έτσι προοδευτικά στο δυνάμωμα και την ενίσχυση της ένοπλης αντίστασης του λαού.

Εκτός των παραπάνω οι οπορτουνιστές κάνουνε σημαία πάλι τα λάθη του Κόμματος στην περίοδο της Β΄ Κατοχής με κύριο σκοπό να τα παρουσιάσουν σαν καθοριστικά στην ήττα της επανάστασης μας, γιατί θέλουν να αναθεωρήσουν τη σωστή εκτίμηση που δόθηκε από ολόκληρο το Κόμμα για τα λάθη αυτά και να μειώσουν την αποφασιστική επίδραση που είχε στην ήττα του ΔΣΕ η προδοσία του Τίτο.

Γνωστό είναι ότι το Κόμμα μας επανειλημμένα παραδέχτηκε τα λάθη του στο Βόρειο Ηπειρωτικό, αποχή από τις εκλογές του 1946. Αυτά όμως δεν έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στην έκβαση της επανάστασης μας το 1946-1949. Και όμως οι οπορτουνιστές σκόπιμα και συνειδητά αποσιωπούν τον παράγοντα του Τίτο. Κι όχι μόνο στην 6η Ολομέλεια παίρνοντας την εξωφρενική απόφαση που μ’ αυτή αναθεωρούν τις αποφάσεις του Κόμματος σχετικά με την προδοσία του Τίτο και το ρόλο της στην έκβαση του αγώνα μας, αλλά και θεωρούν αυτές τις αποφάσεις του Κόμματος «συκοφαντικές» σε βάρος της Ένωσης Κομμουνιστών Γιουγκοσλαβίας και αποκαθιστούν στο Κόμμα τους διαγραμμένους Τιτικούς πράχτορες Μητρόφσκι, Μάλιο, Παπασπύρου, κλπ.

Όπως είναι γνωστό το γραφείο πληροφοριών πριν τη διάλυση του δεν αναθεώρησε την απόφαση του σχετικά με τον Τίτο. Σήμερα το επαναστατικό κίνημα θεωρεί σωστή την απόφαση του Γραφείου Πληροφοριών που πάρθηκε το 1948 και χαρακτηρίζει την κλίκα του Τίτο σα μια χούφτα αισχρών προδοτών.

Όπως είναι γνωστό το Κόμμα μας στην ένοπλη αναμέτρηση του με τον εχθρό στηρίχθηκε κυρίως στις δικές του εσωτερικές δυνάμεις. Υπολόγισε όμως και την ύπαρξη της αγγλικής κατοχής. Σαν αντιστάθμιση αυτού του παράγοντα έπρεπε το Κόμμα μας να εξασφαλίσει ορισμένες διεθνείς προϋποθέσεις, αυτές τις εξασφάλισε με τη Γιουγκοσλαβία και ξεκίνησε μ’ αυτές. Χωρίς να είχε εξασφαλίσει αυτές τις διεθνείς προϋποθέσεις που τότε εκπροσωπούσε ο Τίτο θα ήταν λάθος αν ξεκινούσε τότες το Κόμμα μας όπως ξεκίνησε.

Οι οπορτουνιστές ξελαρυγγιάζονται να εμφανίσουν σαν αριστερή παρέκκλιση το σχέδιο προγράμματος του Κόμματος που κυκλοφόρησε για μελέτη και επεξεργασία στα μέλη του Κόμματος και που καθόρισε το χαρακτήρα της επανάστασης στην Ελλάδα σα σοσιαλιστική. Αυτοί ξέρουν πολύ καλά ποια ήταν η ουσία της πολιτικής γραμμής του Κόμματος τότε, ότι αυτό το σχέδιο προγράμματος αποσύρθηκε και δεν εμφανιζόταν στην Ελλάδα η πολιτική αυτού του προγράμματος αλλά η πολιτική που χάραξε η Γ’ Συνδιάσκεψη του Κόμματος το 1950.

Άλλη πλευρά αναθεώρησης της πολιτικής γραμμής του κόμματος είναι η εκστρατεία που κάνουν οι οπορτουνιστές με τη θεωρία τους «για ανώμαλο εσωτερικό καθεστώς που υπήρχε στο ΚΚΕ». Η θεωρία τους αυτή είναι αισχρή , συνειδητή και σκόπιμη. Το ΚΚΕ είναι Κόμμα της επανάστασης και στη δράση του καθοδηγούνταν απ΄ τη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία. Ήταν παιδί της μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης και γαλουχήθηκε στο πνεύμα του προλεταριακού διεθνισμού, στο πνεύμα της αγάπης και αφοσίωσης προς το ΚΚΣΕ και τη Σοβιετική Ένωση. Συνεπώς σε τέτοιο Κόμμα ανώμαλο εσωτερικό καθεστώς δεν μπορούσε να υπάρχει. Αν υπήρχε «ανώμαλο καθεστώς εσωκομματικό», τότε το ΚΚΕ αντικειμενικά δε θα μπορούσε να παίξει καθοδηγητικό ρόλο και να δημιουργήσει το ΔΣΕ, το διαμάντι του αγώνα μας, ένα τέτοιο στρατό που σ’ αυτόν εμφανίστηκαν χιλιάδες μέλη και στελέχη, σαν τον Μπελογιάννη, κι άλλους.

Ο αξέχαστος Μπελογιάννης, αμέσως μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, στη Συνδιάσκεψη των τμημάτων στην ομιλία του είπε: «αν νιώθω μια φορά τον εαυτό μου υπερήφανο γιατί είμαι μαχητής του ΔΣΕ, θεωρώ τον εαυτό μου υπερήφανο δυο φορές, γιατί είμαι μέλος του γενναίου κουκουε».

Αν οι οπορτουνιστές φαγώθηκαν στην 6η Ολομέλεια του 1956 και ύστερα από αυτήν να εμφανίσουν ύπαρξη ανώμαλου καθεστώτος μέσα στο Κόμμα μας, αυτό έγινε για να δικαιολογήσουν το γκρέμισμα της ηγεσίας του ΚΚΕ απ΄ τη μια , και απ’ την άλλη, να δικαιολογήσουν, ότι η αλλαγή που έγινε στο Κόμμα δεν ήταν τεχνητή, αλλά ήταν απόρροια του ανώμαλου καθεστώτος που υπήρχε στο Κόμμα. Φυσικά αδυναμίες και λάθη στον εσωκομματικό τομέα υπήρχαν. Τα πιο πολλά απ’ αυτά ήταν αποτέλεσμα του εσωκομματικού καθεστώτος που είχαν δημιουργήσει στην Α΄ Κατοχή 1941-1944 οι Σιάντος, Παρτσαλίδης, Ιωαννίδης και ΣΙΑ και ακριβώς οι άνθρωποι αυτοί δημιούργησαν και το σημερινό δράμα του Κόμματος, αυτό που λέγεται ανώμαλο καθεστώς , ότι η καθοδήγηση ήταν σάπια, ότι η καθοδήγηση του ΚΚΕ ανέπτυξε αντισοβιετικές απόψεις , ότι έκανε πογκρόμ ενάντια σε μέλη του Κόμματος. Είναι κακοήθεις συκοφαντίες των. Η ζωή απέδειξε πως αυτοί ήταν δειλοί, λιποτάχτες, αντισοβιετικοί , εχθροί του Κόμματος και του λαού, γι’ αυτό διαγράφτηκαν απ’ τη Γ’ Συνδιάσκεψη του Κόμματος το 1950. Στη Συνδιάσκεψη αυτή εκπροσωπήθηκε όλο το Κόμμα που επεξεργάστηκε τα προβλήματα με το δημοκρατικότατο τρόπο. Με το πόστο του μέλους του ΠΓ ο Παρτσαλίδης σαν κύριος εκπρόσωπος του αναθεωρητισμού, οπορτουνισμού προσπάθησε να δημοσιεύσει την οπορτουνιστική του πλατφόρμα, όπως και οι συνεταίροι του. Μίλησε τρεις φορές στη Συνδιάσκεψη και είναι γνωστές οι αποφάσεις που πάρθηκαν σε βάρος των συνεργατών του. Και μπαίνει το ερώτημα: αποτελεί η Γ΄ Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ του 1950 παράδειγμα στραγγαλισμού της εσωκομματικής δημοκρατίας; Κάθε άλλο. Στραγγαλισμός της εσωκομματικής δημοκρατίας, κατάφορη κατάλυση και άρνηση των μαρξιστικών-λενινιστικών αρχών και η πραγματική ζούγκλα αποτελεί η σύγκληση της 6ης Ολομέλειας του 1956, η σύνθεση του ακτίφ της ρεβιζιονιστικής αυτής Ολομέλειας, που στην πλειοψηφία αποτελέστηκε από μια σειρά φραξιονιστές, οπορτουνιστές, εγκληματίες, δοσίλογους μπροστά στο Κόμμα μας και το λαό μας, εχθρικά προς το ΚΚΕ και το παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα στοιχεία σαν τους Δημητρίου, Χείμαρο, Υψηλάντη, Μπαρμπαλιά, Χοτούρα, κλπ. , οι οποίοι ήταν εκτελεστικά όργανα της οργάνωσης και της πραγματοποίησης της προβοκάτσιας του πογκρόμ στις 9.9.1955 σε μια απ’ τις βασικότερες οργανώσεις του ΚΚΕ στην ΚΟΤ των πολιτικών προσφύγων που ζούσαν στο Ουζμπεκιστάν της Σοβιετικής Ένωσης.

Έτσι η εσωκομματική δημοκρατία της λεγόμενης Ολομέλειας του 1956 δικαιώνοντας τους εκτελεστές της, πρωτάκουστης στα χρόνια του παγκοσμίου επαναστατικού κινήματος, πολιτικής προβοκάτσιας στις 9.9.1955 καθιερώνει καινούργιο θεσμό στο Κόμμα. Σε όποιους δεν αρέσει η καθοδήγηση μπορούν κάλλιστα ν’ αρπάξουν τα ρόπαλα και τα μαχαίρια και να τη χτυπήσουν. Γι’ αυτό το ανδραγάθημα οι Υψηλάντης, Χοτούρας, Χείμαρος στάλθηκαν σε ανώτερες σχολές για τις καλές υπηρεσίες, ο δε Δημητρίου χειροτονήθηκε Β΄ Γραμματέας του ΚΚΕ, οι δε νεκραναστημένοι Παρτσαλίδης, Βαφειάδης έγιναν μέλη του ΠΓ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της καταπάτησης της εσωκομματικής δημοκρατίας απετέλεσε το ότι αποκλείστηκε ο ΓΓ του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης απ’ τις εργασίες αυτής της Ολομέλειας.

Το πιο εξωφρενικό και απαίσιο παράδειγμα στραγγαλισμού της εσωκομματικής δημοκρατίας είναι η λυσσασμένη επίθεση που εξαπέλυσε ενάντια στα μέλη του κόμματος. Με απόφαση τους-διαταγή διαλύουν όλες τις ΚΟ της ΚΟΤ και διαγράφουν από την οργάνωση τους 6.000 από τους 7.200 κομμουνιστές που είχε τότε η ΚΟΤ και οι οποίοι υποβάλλονταν σε παντοειδείς διώξεις. Σε αντίθεση με άλλες ολομέλειες που δημοσίευσαν τις αποφάσεις τους με τις οποίες γνωρίζονταν και τα μέλη του Κόμματος, η 6η Ολομέλεια των οπορτουνιστών δε δημοσίευσε τίποτα, γιατί οι αντιμαρξιστικές θέσεις δεν περνούσαν στην Ελλάδα. Ακόμα η αντιμαρξιστική αυτή τους θεωρία είχε και στην Ελλάδα στο συνδικαλιστικό κίνημα τις ρεφορμιστικές επιδιώξεις. Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο τους στο «Νέο Κόσμο» «Για τη Συνδικαλιστική Ενότητα». Στο άρθρο αυτό χαρακτηρίζεται σαν αλληλοσπαραγμός των εργατών η πάλη που διεξάγουν οι Έλληνες εργάτες κατά της διορισμένης κλίκας του Μακρή και των Αμερικανών. Στο άρθρο αυτό μπαίνει καθαρά το ζήτημα πως οι εργάτες δεν πρέπει να παλεύουν για το διώξιμο του Μακρή, απεναντίας πρέπει να τον βοηθήσουν γιατί αυτός καταπιέζεται απ’ τους Αμερικάνους.

Έτσι γίνεται φανερό ότι οι οπορτουνιστές κηρύσσουν την υποταγή των εργατών στο Μακρή που είναι ο εκπρόσωπος της ντόπιας πλουτοκρατίας και των Αμερικάνων.

Οι συνέπειες στο κίνημα απ’ το πραξικοπηματικό σώμα της 6ης Ολομέλειας του 1956 είναι οι πιο κάτω: η απομάκρυνση του ΚΚΕ απ’ τις μαρξιστικές αρχές, αναθεώρηση της πολιτικής γραμμής του ΚΚΕ, αποπροσανατολισμός του λαού μας, οπορτουνιστική ρεφόρμα και ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό! Ο Παρτσαλίδης σε άρθρο του στον «Νέο Κόσμο», Δεκέμβρης 1956 βάζει τις οπορτουνιστικές θέσεις: το 1946 ο λαός δεν έπρεπε να πάρει τα όπλα, ειρηνικά θα πετυχαίναμε τη δημοκρατική αλλαγή στη χώρα μας. Απαρνούνται την εποποιία του ΔΣΕ που είναι το αποκορύφωμα του αγώνα του λαού μας και εμφανίζουν χιλιάδες μέλη και στελέχη του ΚΚΕ τυχοδιώκτες και εγκληματίες , ενώ ευθυγραμμίζονται με τον ταξικό εχθρό και ταυτόχρονα με την πολιτική του οπορτουνισμού, σπρώχνουν με όλα τα μέσα τους αγωνιστές στην υποταγή και συνθηκολόγηση.

Εκμηδενίζοντας τη δράση του Κόμματος, εγκαταλείπουν ολότελα τις παράνομες Οργανώσεις και γενικά όλη τη δουλειά στην Ελλάδα με αποτέλεσμα να χάνουν καταχτήσεις που κερδήθηκαν με κόπους και αίμα. Με την πάλη των παράνομων Οργανώσεων το Κόμμα έφτασε στο λαμπρό αποτέλεσμα των εκλογών του 1956, δημιούργησε ευνοϊκότατες συνθήκες, προϋποθέσεις για τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, για τη γενική αμνηστία.

Το ιδεολογικό τους μέτωπο τόστρεψαν στην κατασυκοφάντηση των μελών και στελεχών του κόμματος, τον δε εχθρό τον αφήνουν να βυσσοδομεί και μάλιστα τον τροφοδοτούν στην ιδεολογική επίθεση του ενάντια στο ΚΚΕ, ενώ απ’ την άλλη μεριά, αφαιρούν το ρόλο του κόμματος σα φορέα της κοινωνικής αλλαγής στην Ελλάδα , κι αυτό γιατί απαρνούνται την επαναστατική πορεία στην Ελλάδα. Έτσι αναθεωρούν μια απ’ τις βασικές αρχές του μαρξισμού-λενινισμού σχετικά με το πρωτοποριακό επαναστατικό ρόλο του Κόμματος, δίνοντας έτσι αποστολή παρατηρητή των γεγονότων στο ΚΚΕ.

Από εσωκομματική άποψη μετά την 6η Ολομέλεια διαμορφώνεται απαίσιο εσωκομματικό καθεστώς που χαρακτηρίζεται από συκοφαντία και καταδίωξη των καλύτερων δυνάμεων του Κόμματος, δολιότητας και ψευτιάς, στραγγαλισμού και κατάλυσης της κομματικής πειθαρχίας και των παραδόσεων του Κόμματος, οικονομικό χάος και καταχρήσεις, κλπ. ,που όλα αυτά οδήγησαν στη διάσπαση, διάλυση και αποσύνθεση.

Γεγονός αναμφισβήτητα είναι ότι η μεγάλη πλειοψηφία των μελών του Κόμματος και των αγωνιστών τόσο στην Ελλάδα άλλο τόσο και στο εξωτερικό τάχθηκαν ενάντια στις αποφάσεις της λεγόμενης 6ης Ολομέλειας, γιατί τη θεωρούν σαν πρόκληση και αναίσχυντη βρισιά στους αγώνες και τις θυσίες του Κόμματος και του λαού μας.

Με τις αποφάσεις σε συνέχεια των 7-8 Ολομελειών οι οπορτουνιστές συνεχίζουν και επεκτείνουν πιο πολύ το αποσυνθετικό τους έργο μέσα στο ΚΚΕ. Με τις αποφάσεις αυτές εξοντώνουν τους εκπροσώπους της υγιούς σκέψης και δράσης του μαρξισμού-λενινισμού. Με την προγραμματική τους διακήρυξη στην 7η Ολομέλεια επισημοποιούν την οπορτουνιστική τους πλατφόρμα.

Στη διακήρυξη αυτή ουσιαστικά αποσιωπούν το βασικό πρόβλημα της διχτατορίας του προλεταριάτου και τον πρωτοποριακό ρόλο της εργατικής τάξης. Διαγράφουν τον ΓΓ του ΚΚΕ εν απουσία του. Έρχονται σε ριζική αντίθεση με τη διακήρυξη του 1957 των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων από 86 χώρες όλου του κόσμου, γιατί αυτή τους ήρθε σαν καταπέλτης σχετικά με την Τιτική αποστασία. Φαινομενικά αναγκάζονται να φορτώσουν όλες τις αμαρτίες στον Βαφειάδη, με σκοπό να κρύψουν το πραγματικό τους πρόσωπο εξαπατώντας τους Έλληνες κομμουνιστές και τα αδελφά ΚΚ.

Οι κομμουνιστές όμως της Τασκένδης βλέπουν στις αποφάσεις της 8ης Ολομέλειας τη συνέχεια των αποφάσεων των 6ης-7ης Ολομελειών. Είναι πεντακάθαρο ότι ο αναθεωρητισμός στο ΚΚΕ δεν εμφανίστηκε σαν αποτέλεσμα της «πάλης» ενάντια στον ανύπαρκτο δογματισμό του Ζαχαριάδη, αλλά απ’ το 1950 ακόμα με την αντι-ηγετική κίνηση στην Τασκένδη.

Η διακήρυξη της Μόσχας με σαφήνεια καθορίζει το επαναστατικό πέρασμα όλων των χωρών απ’ τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό και δικαιολογημένα γίνεται αυστηρή κριτική στην ηγεσία της Ένωσης Γιουγκοσλάβων Κομμουνιστών που ξέφυγαν απ’ το μαρξισμό-λενινισμό.

Η Τιτική κλίκα ακόμα στην περίοδο της ΕΑΜικής εποποιίας προσπάθησε να κάνει υπονομευτική δουλειά ενάντια στον ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ κηρύσσοντας τις σοβινιστικές της ιδέες για την κατάληψη της Μακεδονίας, κλπ. Δείχνουν ξεκάθαρο το πρόσωπο της Τιτικής προδοτικής ηγεσίας που στάθηκε πάντα ο πιο θανάσιμος εχθρός για το ΚΚΕ και το λαό μας και πιστός σύμμαχος του μοναρχοφασιμού, ρίχνοντας τα παρακάτω συνθήματα: πρωταρχικό καθήκον για όλους τους μακεδόνες είναι η πάλη ενάντια στο ΚΚΕ. Αυτή τη γραμμή εφάρμοζε στη Μακεδονία του Αιγαίου το πρωτοπαλίκαρο και βοηθός κατόπιν του Τίτο, ο Τέμπο Μπουκμάνοβιτς, που βρισκόταν μ’ ένα τμήμα γιουγκοσλάβων ανταρτών το 1943 στον ελληνικό χώρο, κυνηγημένος δήθεν απ’ τους γερμανούς.

Στην Ελλάδα οι πράχτορες του Κότσε-Κερσμίτσιεφ-Παπαλαζάρου και εκατοντάδες άλλοι πράχτορες μπήκαν στο ΚΚΕ για να κάνουν υπονομευτική δουλειά. Ο Κότσε το 1944 έφυγε με το τάγμα του στη Γιουγκοσλαβία και πολεμούσε ενάντια στον ΕΛΑΣ. Ο Χρήστος Βλάχος που σκότωσε το 1947 τον Γ.Ζεύγο, μέλος του ΠΓ του ΚΚΕ, ήταν Τιτικός πράχτορας. Το ΚΚΣΕ έστειλε τον σ. Σακαρέλο έλληνα κομμουνιστή να πάρει επαφή με το ΚΚΕ, που έφτασε στη Γιουγκοσλαβία και εκεί χάθηκαν τα ίχνη.

Όλα τα παραπάνω και πολλά στοιχεία δείχνουν τις διαθέσεις του Τίτο και της κλίκας του που το 1948 κατάφερε το πισώπλατο χτύπημα στο ΔΣΕ, γιατί οι μοναρχοφασίστες κλονίστηκαν και οι αμερικάνοι το 1949 βρισκόμενοι σε αδιέξοδο κάνουν πρόταση στη Σοβιετική Ένωση για συμβιβασμό της λύσης του ελληνικού ζητήματος. Οι στρατηγοί Βεντίρης-Παπάγος-Τσακαλώτος ομολογούσαν την πτώση του ηθικού του στρατού τους. Σ’ αυτή ακριβώς τη στιγμή εκδηλώθηκε το πισώπλατο χτύπημα του Τίτο που επέτρεψε στο μοναρχοφασιστικό στρατό να μπει στο έδαφος του και να χτυπήσει πισώπλατα το ΔΣΕ, πράγμα που δυσκόλεψε το ΔΣΕ και τον ανάγκασε να συμπτυχθεί.

Στη Σύσκεψη του Γραφείου Πληροφοριών που έγινε στο δεύτερο δεκαπενθήμερο του Νοέμβρη του 1949 με εισηγητή τον Γεωργίου Ντεζ, γραμματέα του ΚΚ Ρουμανίας, σχετικά με την Ένωση Κομμουνιστών είπε: τον πιο αισχρό ρόλο ανέλαβε να τον παίξει ο αντεπαναστάτης και πράχτορας Τίτο με το πισώπλατο χτύπημα στο ΔΣΕ. Ο δήμιος αυτός του ελληνικού και γιουγκοσλάβικου λαού συμφώνησε με τον Τσαλδάρη στα κρυφά να συντρίψουν το ΔΣΕ. Αυτή τη στιγμή το τσιράκι του, Μπουκμάνοβιτς, έγραφε στην εφημερίδα «Μπόρμπα» («Αγώνας») για τα λάθη του ΚΚΕ.

Και όμως παρά τα πιο πάνω ατράνταχτα στοιχεία οι οπορτουνιστές της 6ης Ολομέλειας τα θεωρούν όλα λαθεμένα και εσκεμμένη συκοφαντία. Το γεγονός αυτό δείχνει πως ιδεολογικά είναι ίδιοι με τους Τιτικούς πράχτορες , γιατί συμφωνούν απόλυτα με την άρνηση του μαρξισμού-λενινισμού, χτυπούν τη διχτατορία του προλεταριάτου και προπαγανδίζουν το «ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό» α λα Χρουτσώφ.

Ενάντια σ’ αυτή την οπορτουνιστική κλίκα πάλεψε και παλεύει από το 1955 και η εδώ πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης. Μοναδική διέξοδος απ’ αυτή την κρίση είναι η αποκατάσταση των μαρξιστικών-λενινιστικών αρχών και η γνήσια εφαρμογή των αποφάσεων της διακήρυξης των κομμουνιστικών κομμάτων του 1957 στη Μόσχα. Και να ακυρωθούν οι αποφάσεις των 6-7-8 Ολομελειών του 1956 και μετά και να επανέλθει η παλιά ηγεσία του ΚΚΕ που αντικαταστάθηκε με αντικομματικό τρόπο. Να συγκληθεί το 8 Συνέδριο του ΚΚΕ με πλήρη αντιπροσώπευση από τους κομμουνιστές της Ελλάδας και του εξωτερικού που θα εκλέξει την ΚΕ και το ΠΓ του ΚΚΕ νόμιμα απ’ τα πάνω μέχρι κάτω και όχι όπως η 6η Ολομέλεια.

Με σεβασμό και με την έγκριση έξι χιλιάδων κομμουνιστών

Τασκένδη, 20.8.1958

Τα δυο φύλλα του Αυγούστου Νο 91-92 (1-31.8.2000) θα εκδοθούν προς το τέλος του επόμενου μήνα σε ένα φύλλο

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Στον «παράδεισο» του καπιταλιστικού κόσμου - Διεθνές Γραφείο Εργασίας: 200 εκατομμύρια φτωχοί περισσότεροι απ' το 1995 - 250 εκατομμύρια παιδιά διακόπτουν το δημοτικό Σχολείο

Χυδαίος προκλητικός αντικομμουνισμός

Ο Γκέοργκι Ντιμιτρόφ για την Ελλάδα - Στα 51 χρόνια απ' το θάνατο του μεγάλου βούλγαρου επαναστάτη

Μια πράξη του βετεράνου κομμουνιστή σ. Β. Προδρομίτη που αξίζει κάθε έπαινο

Έξι χιλιάδες έλληνες κομμουνιστές της Τασκένδης απευθύνονται προς τις ΚΕ των ΚΚΣΕ, Κίνας, Ιταλίας, Γαλλίας, Βουλγαρίας, Πολωνίας, Τσεχοσλοβακίας, Ουγγαρίας, Ρουμανίας, Βιετνάμ, Κούβας, Κορέας, Αλβανίας (συνέχεια από το προηγούμενο)

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55