Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 94 15-30/9/2000Αρ. Φύλ. 94 15-30 Σεπτέμβρη 2000
Ναυάγιο-βύθιση του σαπιοκάραβου «ΕΧΠΡΕΣ ΣΑΜΙΝΑ»

Και νέο στυγερό έγκλημα έγινε αυτές τις μέρες. Έγκλημα που στοίχισε

 

 

 

 

 


Η μοναρχοφασιστική σύναξη στο Βίτσι «Χρυσής Αυγής»-Νέας Δημοκρατίας

Η Σύναξη στο Βίτσι

Λευτέρης Βρυωνάκης


Η διεθνής συνάντηση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστικών κομμάτων στην Αθήνα και ο πρακτόρικος ρόλος του Κόμματος Εργατών Βελγίου

Τον τελευταίο καιρό ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει τις ομιλίες των ρεβιζιονιστικών χρουστσοφικών κομμάτων στη διεθνή συνάντηση της Αθήνας. Αυτές που μέχρι τώρα είδαν το φως της δημοσιότητας στις σελίδες του «Ριζοσπάστη» δείχνουν καθαρά εκ νέου ότι τα κόμματα αυτά κινούνται με συνέπεια στην αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική ρεφορμιστική γραμμή του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και η «ενότητα» που επιδιώκουν είναι δεν είναι ενότητα στην βάση του μαρξισμού – λενινισμού – σταλινισμού αλλά αντίθετα ενότητα στον αντεπαναστατικό χρουστσοφικό δρόμο – δρόμος που στην μεν Σοβιετική Ένωση και στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες οδήγησε στην ανατροπή της διχτατορίας του προλεταριάτου, την εξάλειψη του σοσιαλισμού και την σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού, στις δε δυτικές καπιταλιστικές χώρες στην υπεράσπιση και διαιώνιση του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος εκ μέρους των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστικών κομμάτων (προήλθαν από την μετατροπή των πρώην κομμουνιστικών κομμάτων, με την αποδοχή του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, σ’ αστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου).

Στην φετινή συνάντηση πήρε μέρος, όπως ήδη είχαμε σημειώσει (και σ’ άλλες προηγούμενες), και το Κόμμα Εργατών Βελγίου που αυτοδιαφημίζεται ως «επαναστατικό». Στις αρχές του Σεπτέμβρη δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη» (1.9.2000) και η ομιλία της Ν. Ρόσα-Ρόσο, γενικής Γραμματέας αυτού του οπορτουνιστικού κόμματος που έχει πρόεδρό του τον τροτσκίζοντα χρουστσοφικό ρεβιζιονιστή αντισταλινικό Ludo Martens. Η ομιλία αυτής της οπορτουνίστριας στη συνάντηση της Αθήνας είναι πολύ αποκαλυπτική τόσο για το πώς εννοεί την ενότητα αυτό το ρεβιζιονιστικό κόμμα, όσο και για τον ρόλο που έχει αναλάβει να παίξει. Αρχίζει ως εξής: «Εκ μέρους της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος Εργατών του Βελγίου θα ήθελα να ευχαριστήσω το ΚΚΕ για την πρόσκληση του και για την οργάνωση αυτής της μεγάλης διεθνούς συνάντησης, η οποία σίγουρα θα ευνοήσει την ενότητα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος» («Ρ» 1.9.2000 σελ. 12, υπογρ. δική μας).

Το Κόμμα Εργατών Βελγίου πρώτο, προβάλει ως «διεθνές κομμουνιστικό κίνημα» τα κόμματα που ακολουθούν το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, δεύτερο, επιδιώκει ενότητα με το διεθνές αυτό προδοτικό αντεπαναστατικό ρεύμα, την οποία εμφανίζει ως «ενότητα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος», που και τα δύο δείχνουν καθαρά ότι αυτό αποτελεί, και είναι, το «μακρύ χέρι» του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, αναλαμβάνοντας συνειδητά να παίξει το ρόλο του υπονομευτή και διασπαστή του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος προς όφελος ακριβώς του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού.

Η παραπάνω θέση και η στάση του αυτή «λύνει» οριστικά το «αίνιγμα» για ορισμένους τίμιους και ειλικρινείς, αλλά πολιτικά αφελείς αγωνιστές που διερωτούνταν γιατί η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ εξέδωσε και διαφήμισε το βιβλίο του Ludo Martens «Μια άλλη ματιά στον Στάλιν». Ο ένας λόγος ήταν οι σειρά αντιμαρξιστικές – αντισταλινικές θέσεις του, όπως π.χ. στο ζήτημα της έναρξης της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση, η αντίληψη του σοσιαλισμού, κόμματος κλπ. και ο άλλος η δέσμευση που ο Ludo Martens είχε αναλάβει, απέναντι στην ηγεσία του «Κ»ΚΕ και τον διεθνή χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό να παίξει το ρόλο διασπαστή του επαναστατικού κινήματος και εκείνον του τελάλη – διαφημιστή του «διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος» που τώρα επάξια παίζει.

Και αυτή η πολιτικο-ιδεολογική θέση του Κόμματος Εργατών Βελγίου για «ενότητα» με το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, εκτός των άλλων αντισταλινικών τροτσκιστορεβιζιονιστικών θέσεών του, ξεσκεπάζει το ρόλο και των εδώ φανατικών υπερασπιστών του μικροαστών οπορτουνιστών αντιζαχαριαδικών και αντισταλινικών «λαθολόγων» a la Ludo Martens δηλ. του πολιτικού υπεύθυνου της νέας «Μετασοβιετικής Εποχής» ( = εύστοχος αντικομμουνιστικός τίτλος) και του εκδότη του περιοδικού «ΣΤΑΛΙΝ» που θεωρούν – διαφημίζουν τον τροτσκίζοντα ρεβιζιονιστή και πράκτορα του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού Martens ως «μεγάλο επαναστάτη»(!) και «έξοχο σταλινικό συγγραφέα»(!) και υπερασπίζουν τις αντιμαρξιστικές – αντιλενινιστικές – αντισταλινικές απόψεις του (π.χ. έναρξη παλινόρθωσης καπιταλισμού στις αρχές της δεκαετίας του ’90, διατήρηση των ανταγωνιστικών τάξεων στο σοσιαλισμό, «δύο γραμμές μέσα στο κόμμα» κλπ.).


Χρήστος Μπάκος
(Λίγα στοιχεία απ' την πλούσια επαναστατική του δράση)

Ο αγωνιστής και σύντροφος

Κώστας Νάτσικας

 

Στη μνήμη του συντρόφου Χρήστου Μπάκου προσφέρουν στην «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Ντίνα και Λεωνίδας Μπελογιάννης 20.000 & Κώστας Νάτσικας 10.000 δρχ.

 


Υπόθεση Ντρέυφους έγινε η υπόθεση Νίκου Ζαχαριάδη για το ΚΚΕ

Συνέχεια από το προηγούμενο

(Το άρθρο αυτό έχει γραφεί τον Απρίλη ως «αφιέρωμα στα 97α γενέθλια του μεγάλου αρχηγού του ΚΚΕ και του εργατικού κινήματος της χώρας ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ» απ’ το σύντροφο Νίκο Κυριακίδη, όμως τότε δεν έγινε δυνατή η δημοσίευσή του. Εξαιτίας της σπουδαιότητάς του το δημοσιεύτηκε τώρα μ' αφορμή τη δολοφονία του).

Νίκου Κυριακίδη

Τι έγινε στην πραγματικότητα με το Νίκο Ζαχαριάδη; Γιατί κυνηγήθηκε και καταδιώχθηκε τόσο πολύ από τον Χρουστώφ μέχρι την τελική του εξόντωση;

1. Τον Νίκο Ζαχαριάδη τον θεωρούσε ο Στάλιν ένα από τα καλύτερα και ικανότερα στελέχη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος μα ήταν και ο ικανότερος γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ, τον οποίο και πρότεινε η Γ’ Διεθνής το 1931, όταν το Κόμμα περνούσε βαθιά κρίση, για Γενικό Γραμματέα του, και έτσι τερματίστηκε η αλληλοεξόντωση των ομάδων στο Κόμμα.

2. Ο ρεβιζιονιστής Χρουτσώφ ήξερε καλά πως αν ο Νίκος Ζαχαριάδης, έφτανε στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956 θα του χαλούσε τα σχέδια, τουλάχιστον στην κριτική της «προσωπολατρίας» του Στάλιν, γιατί ο Νίκος Ζαχαριάδης διέθετε και την τόλμη και το θάρρος να έλεγε τη γνώμη του, πράγμα που οι ηγέτες άλλων ΚΚ δεν τόλμησαν να κάνουν -αλλά εκδηλώθηκαν μετά από χρόνια- και γι’ αυτό συνωμότησαν και οργάνωσαν το πογκρόμ στην Τασκένδη. Ο Δημήτρης Βλαντάς στο βιβλίο του «Ο Νίκος Ζαχαριάδης και 22 συνεργάτες του» γράφει τα εξής: «Στο βιβλίο μου «Τραγωδία στο ΚΚΕ» αναφέρω ότι μόλις έφτασα στην Τασκένδη στις αρχές Ιούλη του 1955, εκπρόσωπος της ρωσικής ηγεσίας μου πρότεινε να τον βοηθήσω, να αποτελειώσει τη συνωμοσία που οργάνωνε από το 1949 κι’ αυτή θα με βοηθούσε να γίνω αρχηγός του ΚΚΕ, Απόρριψα αυτή την πρόταση...

»Ο Ζαχαριάδης έφτασε στην Τασκένδη στα μέσα Αυγούστου 1955. Του έκθεσα μια εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση. Του τόνισα ότι δεν επρόκειτο πια για την Οργάνωση μας στην Τασκένδη, αλλά για ολόκληρο το ΚΚΕ... Του πρότεινα να επιστρέψουμε αμέσως στην έδρα της Κε στο Βουκουρέστι να συνεδριάσουμε για να εκθέσουμε όλη τη συνομωσία και μετά να στείλουμε την αντιπροσωπεία μας στη Μόσχα, για να ζητήσουμε ολόπλευρο ξεκαθάρισμα. Ο Ζαχαριάδης απόρριψε την πρόταση μου...

»Το αποτέλεσμα ήταν η προβοκάτσια (πογκρόμ) της 10.9.1955 που την έριξε στις πλάτες μας, σαν δήθεν δικό μας έργο. Αυτό γράφει η απόφασή της που μας την έστειλε στα τέλη του Δεκέμβρη του 1955. Έφτασε στο προβοκατόρικο σημείο να στείλει στην Τασκένδη τον αντιεισαγγελέα της Σοβιετικής Ένωσης για να κάνει ανακρίσεις, με σκοπό να αποκαλύψει ότι είχαμε οργανώσει ένοπλε ομάδες, για να μας χώσει φυλακή...» (σελ. 56-57). Και πιο κάτω σημειώνει: «...το πως έγινε η καθαίρεση της ηγεσίας του ΚΚΕ, τον Μάρτη του 1956, είναι πια γνωστό. Σημειώνω ότι η καθαίρεση έγινε τη στιγμή που το Κόμμα είχε μια σημαντική επιτυχία. Πρόκειται για τη συνεργασία με τα κεντρώα κόμματα στις βουλευτικές εκλογές του Φλεβάρη του 1956 στη βάση ενός σωστού εκλογικού προγράμματος. Πως και με τη βοήθεια ποιών έγινε η καθαίρεση;...»

Αυτό έγινε σκόπιμα από την ηγεσία των ρεβιζιονιστών για να χτυπήσουν το Κόμμα και να διαλύσουν την Οργάνωση του ΚΚΕ, για να στηρίξει την κατηγορία τους κατά του Νίκου Ζαχαριάδη, για δήθεν σεχταριστική πολιτική και σ’ αυτό χρεοκόπησαν παταγωδώς.

Και παρακάτω γράφει: «Οι Μάρκος Βαφειάδης, Δημήτρης Παρτσαλίδης, Κώστας Κολιγιάννης και κομπανία ήταν ανίκανοι για τέτοια δουλειά. Ακριβώς γι’ αυτό επενέβηκε άμεσα και βίαια η ρώσικη ηγεσία. Να τι έγινε στην πράξη. Στις παραμονές του περιβόητου εικοστού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ πήραμε ένα γράμμα της ΚΕ του. Μας καλούσε να στείλουμε αντιπροσωπεία μας στο Συνέδριο. Στείλαμε τον Ζαχαριάδη και τον Αποστόλη Γκρόζο. Στη Μόσχα ο Ζαχαριάδης βρέθηκε μπρος σε μια «διεθνή επιτροπή» που την είχε σκαρώσει η ρωσική ηγεσία. Αποτελούνταν από εκπροσώπους των κομμουνιστικών κομμάτων Σοβιετικής Ένωσης, Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Ουγγαρίας, Τσεχοσλοβακίας, Πολωνίας. Ο πραγματικός άρχοντας σ’ αυτή την επιτροπή ήταν ο Κουουσίνεν, μέλος του ΠΓ του ΚΚΣΕ. Η επιτροπή δήλωσε στον Ζαχαριάδη ότι θα εξέταζε την κατάσταση στο ΚΚΕ και θα έπαιρνε μέτρα για την «διόρθωσή» της. Ο Ζαχαριάδης παραιτείται, το ίδιο έκανε και ο Γκρόζος και ο Νίκος Ακριτίδης» (σελ. 58).

Ο Νίκος Ζαχαριάδης παραιτήθηκε λέγοντας πως δεν αναγνωρίζει τέτοια επέμβαση στο ΚΚΕ και ότι αυτό είναι θέμα της ΚΕ του ΚΚΕ, των μελών του ΚΚΕ και του Συνεδρίου του Κόμματος (σημείωση δική μου: Τα μέλη της Επιτροπής που θα εξέταζαν το ΚΚΕ ήταν ο αντιπρόσωπος του Γκομούλκα, ο ούγγρος του Ιμπερ Νάγκι, ο βούλγαρος του Κοστώφ, κλπ. άνθρωποι του Χρουτσώφ, κλπ.).

Γίνεται η «6η Ολομέλεια» της ΚΕ του ΚΚΕ το 1956, ο Ζαχαριάδης δεν πάει στην Ολομέλεια (βρίσκονταν στην Κριμαία). Το 1957 καλείται να πάρει μέρος στην 7η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ. Και σ’ αυτή την Ολομέλεια και στην 6η Ολομέλεια την δήθεν «ιστορική» είχαν μαζευτεί όλοι οι αποτυχημένοι, οι διαγραμμένοι από το Κόμμα, οι χρεοκοπημένοι οπορτουνιστές τύπου Βαφειάδη, Παρτσαλίδη, Υφαντή, Ζωγράφου, κ.α., για να καταδικάσουν και διαγράψουν το Νίκο Ζαχαριάδη, όπως τον καθαίρεσαν και τον διέγραψαν σαν «αντισοβιετικό». Στην 7η Ολομέλεια δεν μπόρεσε να μιλήσει. Διακόπτοντάς τον διαρκώς οι οπαδοί του Κολιγιάννη, του θύμιζαν διαρκώς την κατηγορία του Βαφειάδη: «είσαι προδότης»... Στη συνέντευξη στην «Επικαιρότητα» (19.12.1990) ο Λ. Ελευθερίου λέει: ερώτηση: «στο βιβλίο σας αναφέρεστε αρκετές φορές ση λατρεία που έτρεφε ο Ζαχαριάδης για τον Στάλιν. Ήταν πραγματικά έτσι; Απάντηση Ελευθερίου: Ναι ο Ζαχαριάδης είχε το Στάλιν ως υπόδειγμα, αλλά και ο ίδιος ο Στάλιν τον αγαπούσε πολύ. Τον θεωρούσε ένα από τους μεγαλύτερους κομμουνιστές ηγέτες εκείνης της εποχής...».

Αυτόν τον μεγάλο ηγέτη πήγαν να χλευάσουν και ταπεινώσουν όλοι αυτοί, «η σάρα και η μάρα», στην 7η Ολομέλεια, η οποία έμμεσα καθοδηγούνταν από τον ίδιο τον Κουουσίνεν, που από το 1931 από μέρος της Κομμουνιστικής Διεθνούς πρότεινε το Νίκο Ζαχαριάδη για Γενικό Γραμματέα του ΚΚΕ.

Και παρακάτω ο Λ. Ελευθερίου λέει: «...εάν τον στήριξα στις δύσκολες στιγμές του, παρόλες τις διαφωνίες που είχα μαζί του σε πολλά ζητήματα, τον στήριξα εκτιμώντας τις ανθρώπινες σχέσεις, πίστευα πως ο Νίκος Ζαχαριάδης ήταν ικανότατος άνθρωπος». «Ποιος πιστεύετε τελικά ότι ήταν ο Νίκος Ζαχαριάδης; Πως θα τον χαρακτηρίζατε;» «...Δεν θα σας πω. Θα σας μεταφέρω την άποψη του Ηλία Ηλιού, όταν τον ρώτησα ποιοι κατά τη γνώμη του υπήρξαν οι μεγαλύτεροι έλληνες ηγέτες του 20ου αιώνα, μου είπε: «Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, Αλέξανδρος Παπαναστασίου και ο Νίκος Ζαχαριάδης». Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι αν ο Ηλιού το άκρον αντίθετο του Ζαχαριάδη τον έβλεπε έτσι, τι ικανότητες είχε αυτός ο άνθρωπος που σφράγισε με την παρουσία του θετικά ή αρνητικά το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα και κατ’ επέκταση την ιστορία της Ελλάδας...».

Ο Ζαχαριάδης, ο ισχυρός και αδιαφιλονίκητος αυτός επαναστάτης, ο επί 23 χρόνια ηγέτης του ΚΚΕ εξορίστηκε το 1956 στο Μποροβίτσι του Λένινγκραντ και στη συνέχεια στο Σουργκούτ της Σιβηρίας. Από την εξορία του στο Μποροβίτσι δραπέτευσε και πήγε κρυφά στη Μόσχα και έδωσε στην Πρεσβεία της Ελλάδας ένα γράμμα για την κυβέρνηση Καραμανλή, στο οποίο έγραφε να του επιτραπεί να γυρίσει στην Ελλάδα και να δικαστεί, να περάσει από στρατοδικείο και ότι ευθύνονταν αυτός για όλα. Εκεί τον έπιασαν και με εντολή της Κα Γκε Μπε τον στείλαν στην Γιακουτία κοντά στον Βερίγκιο Πορθμό (δηλ. λίγο πιο πέρα από την υδρόγειο σφαίρα!!) και σε συνέχεια στο Σουργκούτ της Σιβηρίας για να τον απομονώσουν από τους θνητούς της γης. Από τον τόπο εξορίας δραπέτευσε τρεις φορές και τον πιάνανε ξανά και ξανά ώσπου μπροστά από το σπίτι του η Κα Γκε Μπε έστησε ένα μόνιμο φυλάκιο, επί εικοσιτετραώρου βάσεως, με τρεις φρουρούς εναλλάξ. Αυτοί δίνανε αναφορά στη διοίκησή τους, ότι ο Νικολάι Νικολάγιεφ Νικολάγεβιτς φοράει αυτά τα ρούχα, ότι αυτή τη στιγμή έφευγε, κλπ., με λίγα λόγια κατ’ οίκον περιορισμό.

Έστειλε πολλά γράμματα στον Ερυθρό Σταυρό, στο ΚΚΣΕ, στην ΚΕ του ΚΚΕ ζητώντας να του δοθεί ταυτότητα πολιτικού πρόσφυγα, ελευθερία κίνησης, θέματα υγείας, αλλά «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Κανένας δεν απαντούσε, και η απάντηση Καραμανλή αργούσε, και τελικά του το αρνήθηκαν, φοβήθηκαν κι’ αυτοί σαν τους άλλους ακόμα και να τον δικάσουν -ο Ζαχαριάδης επειδή δεν είχε άλλο τρόπο διαμαρτυρίας κάνει τρεις μεγάλες απεργίες πείνας κατά διαστήματα και πολλών ημερών μέχρι και 25 μέρες. Όταν οι ρώσοι ρεβιζιονιστές το μάθαιναν, ειδοποιούσαν τους έλληνες ρεβιζιονιστές και οι τελευταίοι στέλναν αντιπροσωπείες για να του ζητήσουν κάθε φορά να συμβιβαστεί μαζί τους, χωρίς να του λύνουν κανένα από τα προβλήματα. Έτσι την πρώτη φορά στέλνουν τον Ζήση Ζωγράφο, τη δεύτερη πάλι το Ζωγράφο και τον Σαλαμπριά Βασίλη (Ζάχο), την τρίτη φορά όταν λάβαμε το γράμμα του ότι αν δεν του λύσουν τα προβλήματα θα βάλει τέλος στη ζωή του, τότε το «Κ»ΚΕ στέλνει τον Κώστα Λουλέ να τον μεταπείσει να μην πραγματοποιήσει την απειλή του.

Στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, όπου το χειμώνα η θερμοκρασία έφτανε τους 55ο κάτω από το μηδέν, κανένας άλλος δεν ήξερε το ποιος ήταν και πως λεγόταν ο Νίκος Ζαχαριάδης, εκτός από τον γραμματέα του Κόμματος και τον διοικητή της Κα Γκε Μπε της πόλης. Του είχαν δώσει το όνομα Νικολάι Νικολάγιεφ Νικολάγεβιτς, ο άνθρωπος με τα τρία «Ν» -ότι τον βρήκαν 500 χιλιόμετρα από το Σουργκούτ και ότι είναι χήρος.

Αυτοί που καταδίωξαν το Νίκο Ζαχαριάδη αργότερα είχαν τύψεις, τους έπιασε φόβος μπροστά στην αμείλικτη κρίση της ιστορίας. Να το γράφει ο Πάνος Δημητρίου στο «Έθνος» (18.12.1990): «...ο Ζαχαριάδης στάθηκε αντίθετος στην αποκατάσταση των σχέσεων με τον Τίτο –τότε δεν είχε αποσαφηνιστεί η θέση του Στάλιν στον εμφύλιο, και οι σοβιετικοί φοβόντουσαν για το τι ο Νίκος Ζαχαριάδης θα έλεγε αν πήγαινε στην Ελλάδα. Είχαν αρνητική γνώμη για τον Ζαχαριάδη, φοβόντουσαν μήπως αποκαλυφθεί κάτι και αυτό επειδή ο Νίκος Ζαχαριάδης ήξερε πολλά από τις ιδιαίτερες επαφές με το Στάλιν. Και η τότε ηγεσία του ΚΚΕ συμφώνησε με αυτό, έτσι θα έπαυε να τροφοδοτείται η εσωκομματική αντίδραση των οπαδών του Ζαχαριάδη, καθώς ακόμα διέθεταν αρκετά ισχυρή δύναμη. Και κυρίως θα απομακρύνονταν ο κίνδυνος να μεταφερθεί η εσωκομματική αυτή πάλη στην Ελλάδα. Η εξορία του Νίκου Ζαχαριάδη βόλευε και τους δυο».

Στο σημείο αυτό ο Πάνος Δημητρίου σταματάει την αφήγησή του και δηλώνει: «Και η ηγεσία του ΚΚΕ έχει ευθύνη για την εξορία του Ζαχαριάδη, ήταν ένα ολίσθημα από τις διακηρυγμένες αρχές της 6ης Ολομέλειας. Κάναμε αυτά που καταγγέλναμε ότι έκανε ο Ζαχαριάδης. Τα χρησιμοποιήσαμε εναντίον του και εναντίον των οπαδών του, γιατί από την Τασκένδη απομακρύνθηκαν δραστήρια ζαχαριαδικά στελέχη και στάλθηκαν στη Σιβηρία... Σε κάθε περίπτωση κι εγώ έχω ευθύνες που δεν αντέδρασα!!!» -Και στην ίδια σελίδα πιο κάτω λέει ο Παρτσαλίδης στην Ολομέλεια που προέκυψε το θέμα Ζαχαριάδη: «...να παρθούν όλα τα μέτρα για να σταματήσει η εξοντωτική εξορία του Ζαχαριάδη -Έτσι δέχομαι να πάω να τον συναντήσω...!!!».

Η υπόθεση Ζαχαριάδη δίχασε το ΚΚΕ, οι άλλοτε σύντροφοι μαχητές και αξιωματικοί του ΔΣΕ μέλη και στελέχη διασπάστηκαν ή καλύτερα τους διέσπασαν για να πετύχουν το σκοπό τους οι αναθεωρητές, έγινε υπόθεση Ντρέυφους, όπως στη Γαλλία δίκασαν τον συνταγματάρχη του γαλλικού στρατού Ντρέυφους για «εσχάτη προδοσία» προς όφελος ξένων συμφερόντων. Η δίκη ήταν συκοφαντία και γι’ αυτό το λόγο μοιράστηκε η Γαλλία στα δυο. Το ίδιο έγινε και με το Νίκο Ζαχαριάδη.

Ο γιός του ο Σηφάκος όπως τον ονόμαζε ο Ζαχαριάδης, ήταν η μόνη του χαρά όταν πήγαινε και τον έβρισκε για να περάσει μαζί του μερικές εβδομάδες. Μεγάλες ευθύνες φέρνει και η Ρούλα Κουκούλου που ενώ πίστευε ότι το «Κόμμα» έκανε λάθος και έπρεπε να διορθώσει το λάθος του, δεν αντιμετώπισε θαρραλέα την υπόθεση, έγινε ένα με τους αναθεωρητές και τον αποκήρυξε. Στη συνέντευξή του ο Σήφης Ζαχαριάδης (ο 49χρονος γιος του) στην εφημερίδα «Τα Νέα» (13.12.1999) ανάμεσα στ’ άλλα λέει τα εξής: «...για τη μάνα όμως πρώτο θέμα ήταν ο αγώνας, το Κόμμα! Τον αποκήρυξαν, μέχρι πράχτορα τον είπαν... Και όταν τη ρώτησα για τον πατέρα μου, μου είπε: «κάναμε λάθος! Πρέπει να επανορθώσει το Κόμμα». «Ένα μήνα πριν την κηδεία πήγα στη Σιβηρία να μεταφέρω τον πατέρα, δεν έβρισκα το μνήμα γιατί δεν τον είχαμε με το όνομα. Ύστερα από πολύ ταλαιπωρία βρήκα το μνήμα. Η μάνα μου, μου ζήτησε να μην αποκαλύψω ότι ο πατέρας κρεμάστηκε, είναι λέει κακό για το Κόμμα και κρατήθηκε μυστικό για πολλά χρόνια».

Το 1991 έγινε η κηδεία του στην Αθήνα στο Α’ Νεκροταφείο εκεί που πρέπει νάνε. Σήφης: «όταν αυτοκτόνησε ήμουνα στη Βουλγαρία, είχε έλθει η μάνα εκεί. Μας πήραν τηλέφωνο από τη Μόσχα ότι είναι άρρωστος. Η κηδεία έγινε τρεις μέρες αργότερα. Ήμασταν εκεί, η μητέρα μου, εγώ, ο Κύρος και ένας αντιπρόσωπος από τη Μόσχα του ΚΚΕ, ο Γάτσος. Η μητέρα μού είπε: «θέλω να τον δω... δεν θέλει ο πατέρας». Μου έλεγε ακόμη, ότι επτά χρόνια ήταν πολύ ευτυχισμένη με τον πατέρα μου από το 1948 μέχρι το 1955».

Στην κηδεία του Νίκου Ζαχαριάδη έπρεπε να παραταχθούν οι μεραρχίες του ΔΣΕ, όχι με κανονιοβολισμούς προς τιμή του, αλλά με βολές πυραύλων έπρεπε να κηδευτεί. Τέτοια τιμή του άξιζε.

Τον Ζαχαριάδη τον βρήκαν κρεμασμένο μέσα στο σπίτι του στην 1 Αυγούστου 1973, σύμφωνα με την «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (3.2.1991). Τον βρήκε πρώτος μέσα στο δωμάτιό του, κατόπιν ενημέρωσε τους φρουρούς, ο Αντρέγιεβιτς Σοσένκο, ο οποίος ήταν επικεφαλής του κλιμακίου της Κα Γκε Μπε του Σουργκούτ, τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Τον ειδοποίησε ο αστυφύλακας, ότι κάτι περίεργο συμβαίνει στο σπίτι του Νικολάι Νικολάγιεβ Νικολάγιεβιτς, γιατί το φως στο δωμάτιό του παραμένει ανοιχτό από τα ξημερώματα που έπιασε βάρδια. Ήταν ο αστυφύλακας Βιατσεσλάβ Μιχαήλοβιτς Κορμίλτσεφ.

Ο Σοσένκο έκοψε το σχοινί με το μαχαίρι από την αγχόνη. Αυτός είπε στον ιατροδικαστή Δρ. Πλετένιοφ να γράψει ψέματα για την αιτία θανάτου: «αντί ασφυξία απαγχονισμό» καρδιακή προσβολή. Αυτό το ψέμα το αποκάλυψε ο Δρ. Πλετενιόφ μετά 17 ολόκληρα χρόνια. Επικοινώνησε μαζί με τον Σοσένκο ο δημοσιογράφος της «Ελευθεροτυπίας» Γεώργιος Μαύρος. Ιδού η συνομιλία:

«- Βλαντιμίρ Αντρέγιεβιτς, δεν κατόρθωσα να επικοινωνήσω μαζί σας τις τέσσερις τελευταίες μέρες που βρισκόμουν στο Τιούμεν.

- Τι θέλετε;

- Ξέρετε... ερευνώ τις συνθήκες υπό τις οποίες πέθανε ο Νίκος Ζαχαριάδης...

- Ποιος είναι αυτός;

- Ο Νικολάι Νικολάγιεβιτς που φρουρούσατε στο Σουργκούτ.

- Και γιατί τον λέτε με άλλο όνομα;

- Γιατί αυτό ήταν το πραγματικό του. Δεν το γνωρίζετε;

- Όχι.

- Ούτε ότι ήταν πρώην Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας;

- Όχι μόνο ότι ήταν πολιτικός πρόσφυγας και έλληνας.

- Και από τι πέθανε;

- Αν θυμάμαι καλά από την καρδιά του.

- Δεν ήσασταν εσείς αυτός που μπήκε πρώτος στο σπίτι του Νικολάι Νικολάγιεβιτς που τον είδε κρεμασμένο, που του κόψατε το σκοινί με μαχαίρι;

- Τι είναι αυτά που λέτε. Αυτά τα γράφουνε οι ανόητοι τώρα τελευταία...».

Αυτά που επιβεβαιώνει ο ιατροδικαστής Πλετένιοφ, ο Σοσένκο τα αρνείται.

Μπαίνει το λογικό ερώτημα: τι έγινε τελικά με τον Ζαχαριάδη; Κρεμάστηκε ή τον κρέμασαν; Αυτοκτόνησε ή τον δολοφόνησαν; Τον στραγγάλισαν και μετά τον κρέμασαν; Γιατί το φως του δωματίου ήταν αναμμένο το πρωί στην τρίτη βάρδια; Ποιοι ήταν οι δολοφόνοι του; Οι προγραμματισμένοι φύλακες ή κάποιοι συνεργάτες του Σοσένκο, πράχτορες της Κα Γκε Μπε; Πληρωμένοι μαφιόζοι;

Σ’ αυτά τα ερωτήματα δεν θα μας απαντήσει κανένας πλέον. Το τέλος του δράματος είναι ένα και μόνο γεγονός ότι τον ατρόμητο αυτόν αγωνιστή, τον αετό των βουνών, το παλικάρι με πίστη και τόλμη, τον αρχηγό του ΚΚΕ επί 24 χρόνια τον άρπαξαν από την αγκαλιά του Κομμουνιστικού Κόμματος στα 53 του χρόνια, υγιή, γερό, αγέρωχο και τον θάψαν ζωντανό στους πάγους της Σιβηρίας, γιατί τον φοβήθηκαν και οι ρώσοι ρεβιζιονιστές και οι έλληνες υποταχτικοί τους. Γιατί αν επιχειρούσαν να επανορθώσουν, έστω και μεταθανάτια, όλοι τους πρέπει να εγκαταλείψουν τις καρέκλες τους!

Στην 7η Ολομέλεια το 1957 ο Ζαχαριάδης τους είπε μετά 20 χρόνια θα με αναγνωρίσετε!!! Και δειλά-δειλά πάνε να πούνε «λόγια καλά», να δημοσιεύσουν κάτι από τα δικά του, όπως το γράμμα του 1940 με τον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, για το οποίο είπαν και έγραψαν πολλά κατά του γράμματος αυτού.

Στη Σιβηρία όλοι όσοι των γνώρισαν, είπαν τα καλύτερα λόγια, γείτονες, παιδιά, γιατροί, εργάτες, ακόμα και οι φύλακές του, για όλους είχε ένα καλό λόγο λέει ο γιατρός του Νοσοκομείου που έγινε φίλος του.

Έτσι έκλεισε το θέμα Ζαχαριάδη, το θέμα Ντρέυφους του 20ου αιώνα. Η ιστορία θα τον τοποθετήσει στην πρώτη θέση ανάμεσα στους ισχυρότερους ηγέτες της Ελλάδας και όσο υπάρχουν κουκουέδες δεν πρόκειται να ξεχαστεί ο Νίκος Ζαχαριάδης, γιατί ο ήλιος από τη λάσπη δε λερώνεται!

 

Απ' τον τύπο της Ρωσίας

Ο αρχιπράχτορας της CIA Α. Γιάκοβλεφ καρφώνει τον Γκρομίκο ως αρχιπροδότη της ΕΣΣΔ

Στις 3η Μάη 2000 δημοσιεύθηκε βαρυσήμαντη συνέντευξη του Αλεξάντερ Γιάκοβλεφ στην εβδομαδιαία ρωσική αντικομμουνιστική εφημερίδα «Επιχειρήματα και Γεγονότα», αρ. φύλλου 18(1019) με τον τίτλο «Τα μικρά μυστικά της μεγάλης εποχής».

«Τον Α. Γιάκοβλεφ κάλεσαν στον στρατό, γράφει στην αρχή, τον Αύγουστο του 1941 σε ηλικία 17 χρονών. Πολέμησε ως μαχητής της 6ης Ταξιαρχίας Πεζοναυτών της 53ης Στρατιάς. Οι φασίστες ονόμαζαν τους σοβιετικούς πεζοναύτες για την υπερτολμηρή γενναιότητά τους «Μαύρο Θάνατο». Τον Ιούνη του 1942 ο Γιάκοβλεφ τραυματίστηκε βαριά. Μία από τις σφαίρες πέρασε ξυστά από την καρδιά. Μισό χρόνο έμεινε στο στρατιωτικό νοσοκομείο με τα δεκανίκια. Όμως ούτε η αναπηρία ούτε οι μεταπολεμικές κακουχίες δεν τσάκισαν τον βετεράνο. Συνέχισε να εργάζεται και έκανε φανταστική καριέρα.»

Ερώτηση: Ουσιαστικά με τη δική σας συμμετοχή ανήλθε στην εξουσία ο Γκορμπατσιόφ. Διηγηθείτε αυτήν την ιστορία.

Απάντηση: Αυτό συνέβη όταν επέστρεψα από τον Καναδά, όπου ήμουν πρεσβευτής της ΕΣΣΔ. Τότε ο Τσερνιένκο (που τον δηλητηρίασε η CIA (Δ.Π.), βρισκόταν σε κώμα. Εγώ εργαζόμουν ως Διευθυντής του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Οικονομίας και Διεθνών Σχέσεων. Με επισκέφτηκε ο Γεβγένι Πριμακόφ (πράκτορας και αυτός της CIA) και μου μετέδωσε ότι θέλει να συναντηθεί με μένα ο γιός του Α. Γκρομίκο, Ανατόλι. (Ο Αντρέϊ Γκρομίκο έχαιρε της απόλυτης εμπιστοσύνης των πάντων ως Πρεσβευτής της ΕΣΣΔ στις ΗΠΑ πολλά χρόνια, Υπουργός Εξωτερικών της ΕΣΣΔ, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΣΕ, αρχίζοντας από το Στάλιν ως τον Τσερνιέκο. Μάλιστα οι Δυτικοί τον αποκαλούσαν Μίστερ «νιέτ» δηλαδή ο κύριος «όχι», καθώς αντιδρούσε επίμονα στην αντισοβιετική πολιτική των ΗΠΑ και της Δύσης γενικά. Αλλά ο Γιάκοβλεφ (στρατολογήθηκε στη CIA το 1958 (σ.μ)) ήταν επίσης της απόλυτης εμπιστοσύνης όλων ως σοβιετικός κομμουνιστής (!;). Ακριβώς με κάτι τέτοιος «υπερέμπιστους», όμως τελείως ανεξέλεγκτους, θα μπορούσε η σατανική καταχθόνια CIA να τινάξει από τα μέσα στον αέρα την Σοβιετική Ένωση και τις Λαϊκές Δημοκρατίες στην Ανατολική Ευρώπη όπερ και εγένετο, αφού κοιμόταν βαθιά η επαναστατική επαγρύπνηση του σοβιετικού λαού και των μπολσεβίκων μετά το 20ο προδοτικό Συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956.(Δ.Π).

Ο Ανατόλι μου είπε, συνεχίζει ο Γιάκοβλεφ στη συνέντευξη, ότι ο πατέρας του θα ήθελε να αναλάβετε κάποιο πρωτοβουλιακό ρόλο στο σχηματισμό της μελλοντική ηγεσία της χώρας. Και ότι αυτός τρέφει ελπίδα προς τον 54χρόνο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.

Εγώ πήγα αμέσως στο Μιχαήλ Σεργκέεβιτς. Κουβεντιάσαμε. Ο Γκορμπατσόφ όχι τα’ χασε αλλά γι’ αυτόν ήταν κάτι το απροσδόκητο μια τέτοια πρόταση. Γιατί ο Γκρομίκο μετά το θάνατο του Αντρόποφ και του Ουστίνοφ θεωρούνταν, προφανώς, άνθρωπος με το πιο μεγάλο κύρος στο ΠΓ.

Ερώτηση: Έχετε την γνώμη ότι ο Γκρομίκο μόνος του τον επέλεξε ή κάποιος άλλος τον υπέδειξε;

Απάντηση: Νομίζω ότι ήταν δική του επιλογή. Καθένα στο Πολιτικό Γραφείο ο Γκρομίκο τον γνώριζε πάρα πολύ καλά. (Και όμως ο Λιγκατσόφ μέλος τότε του ΠΓ και ένα φεγγάρι γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΣΕ, γράφει στο βιβλίο του, «Το αίνιγμα Γκορμπατσιόφ» - , ενώ θα έπρεπε να είχε τον τίτλο «Ο Ιούδας Γκορμπατσιόφ» - ότι «τον Γκορμπατσιόφ κανείς δεν τον ήθελε στο ΠΓ». Κι’ αυτό δεν είναι τυχαίο, γιατί τον θεωρούσαν αναξιόπιστο. Και κάτι παραπάνω, κανείς από το ΠΓ δεν θα συμφωνούσε να αναλάβει ο Γκορμπατσιόφ Γενικός Γραμματέας του ΚΚΣΕ. Γιατί τότε ο Γκρομίκο αγνόησε με τον πιο κυνικό τρόπο την γνώμη των μελών του ΠΓ και μάλιστα προώθησε τον Γκορμπατσόφ στο να αναλάβει το αξίωμα του ΓΓ, πλέκοντας μάλιστα το εγκώμιο του ότι ήταν άξιος να γίνει ΓΓ; Είναι τυχαίο αυτό; Όχι βέβαια. Το 1989 η Κα Γκε Μπε ανακάλυψε ότι ο Στσεφτσένκο, υπάλληλος στην Πρεσβεία της ΕΣΣΔ στην Ουάσιγκτον στο διάστημα 9 μηνών μετέδιδε χαρτί και καλαμάρι στην αμερικανική CIA τα πάντα ό,τι γίνονταν στην ΕΣΣΔ. Τον καλέσανε στη Μόσχα. Κι’ αυτός ζήτησε άσυλο από τους αμερικανούς. Ο κύριος αυτός ήταν ευνοούμενος του Γκρομίκο, που τότε ήταν Υπουργός Εξωτερικών της ΕΣΣΔ. Και η υπόθεση αυτή σκεπάστηκε. Και όμως δεν ήταν τυχαίο αυτό (Δ.Π).

Από το Γκορμπατσιόφ, συνεχίζει ο Γιάκοβλεφ, πήγα ξανά στον Ανατόλι και ρώτησα: δεν μπορείτε να συγκεκριμενοποιήσετε τι προτείνει ο πατέρας; Ο Ανατόλι Αντρέγιεβιτς απάντησε: «Καλά εγώ εξ ονόματός θα του το πω. Ο πατέρας βαρέθηκε να είναι στο Υπουργείο Εξωτερικών. Θα ήθελε να αλλάξει την κατάσταση, Να εργαστεί στο Προεδρείο του Ανωτάτου Σοβιέτ. Από τη μεριά του βλέπει την προοπτική στον Γκορμπατσόφ».

Πήγα ξανά στον Γκορμπατσόφ και του είπα για την συζήτηση. Πολλή ώρα βημάτιζε στο γραφείο και σκεφτόνταν.

Ερώτηση: Και γιατί σκεφτόνταν; Άραγε δεν ήθελε να γίνει Γενικός;

Απάντηση: Υπήρχε κάποιος φόβος μήπως πίσω από αυτήν την πρόταση κρύβονταν κάποια παγίδα, κάποια συνωμοσία. Γιατί η γεροντοκρατία δεν τιμούσε τον Γκορμπατσόφ (εννοεί όλα τα μέλη του ΠΓ (σ.μ)). Φοβόταν κάποια προβοκάτσια. Πρώτο, ο Γκρομίκο είχε απολύτως κανονικές σχέσεις με τον Τσερνιένκο. Δεύτερο, υπήρχαν άλλοι υποψήφιοι για την ηγεσία: Ο Γκρίσιν, ο Ρομάνοφ (και βέβαια ο πιο άξιος, κατά γενική ομολογία, ήταν ο Ρομάνοφ αλλά η πανταχού παρούσα και αγρυπνούσα CIA φρόντισε έγκαιρα να ψευδολογήσει και να συκοφαντήσει με τα φερέφωνά της τον Ρομάνοφ, ότι δήθεν έκανε τον γάμο της κόρης του στα χειμερινά Ανάκτορα των Τσάρων στο Λένινγκραντ με μεγάλη πολυτέλεια. Και ο Γκρομίκο όχι τυχαία αγνόησε κι’ αυτό το γεγονός. Επίσης δεν είναι άραγε αξιοπερίεργο ότι ο Γκρομίκο από την πρώτη στιγμή κινήθηκε αποκλειστικά μέσα στο κύκλο των πρακτόρων της CIA; Αφού, όπως προείπε ο Γιάκοβλεφ, γνώριζε τα πάντα για το καθένα στο ΠΓ, γιατί τότε εμπιστεύτηκε τους πράκτορες; Δεν είναι διόλου τυχαίο αυτό (Δ.Π.)).

Ο Μιχαήλ Σεργκέγιεβιτς, λέει στη συνέχεια ο Γιάκοβλεφ, φοβόταν μην πέσει σ’ αυτές τις μυλόπετρες... Τέλος απάντησε: «Πείτε ότι εγώ πάντα σεβόμουν τον Αντρέι Αντρέγιεβιτς και είμαι έτοιμος να συνεργαστώ μαζί του σε οποιαδήποτε μορφή σε αντιστοιχία με την κατάσταση και τις αποφάσεις του ΠΓ.

Μετέδωσα τα λόγια του Γκορμπατσόφ στο νεαρό Γκρομίκο. Ύστερα από μισή ώρα μου τηλεφώνησε: «Ο πατέρας τα κατάλαβε όλα. Δεν είναι καιρός να συναντηθούν; Εγώ νομίζω ότι είναι καιρός.» Γνωρίζω ότι συναντήθηκαν πριν τη Ολομέλεια της ΚΕ. Στο ΠΓ δεν υπήρχε καμιά διαφωνία. Ψήφισαν ομόφωνα.

Ερώτηση: Μπορούμε να πούμε ότι ήταν η πρώτη ευχάριστη έκπληξη στην ιστορία μας;

Απάντηση: Ο Γκορμπατσόφ είναι μεγάλη ιστορική προσωπικότητα, αν δούμε αντικειμενικά το ρόλο που έπαιξε. Φανταστείτε ότι αν το 1985 θα ερχόταν όχι ο Γκορμπατσόφ αλλά ένας άλλος άνθρωπος, που θα ήθελε να κάνει κάτι παρόμοιο, που όμως δεν θα διακατέχοταν από το εκ φύσεως αίσθημα του συμβιβασμού (δηλαδή το αίσθημα της πρωτόγνωρης στην παγκόσμια ιστορία προδοσίας (σ.μ)) θα χαντάκωναν οπωσδήποτε και η ιστορία της χώρας (η ολοσχερής καταστροφή της (σ.μ.)) θα πισωγύριζε πολλά χρόνια πίσω.

Ο Γκορμπατσόφ ήταν ηθοποιός, μάστορας του συμβιβασμού. Ήταν ρόλος που προσιδίαζε στον Γκορμπατσόφ. Και έτσι εξαπάτησε περίφημα το Κόμμα Γιατί ολοένα τάσσονταν τάχα υπέρ της ισχυροποίησης του Κόμματος, στην πραγματικότητα, όμως, έκανε το παν για να το διαλύσει. Και τον πίστευαν, Τα κατάφερνε να πείθει. Όταν πρότεινε να γίνουν εναλλακτικές εκλογές στο κόμμα, έλεγε ατελείωτα ότι αυτό γίνεται στο όνομα του κύρους, στο όνομα του δυναμώματός του. Μα μόλις διεξήχθησαν τέτοιες εκλογές, 32 γραμματείς περιφερειών του Κόμματος χάσαν τα πόστα τους. Μετά τρέμαν τα σαγόνια τους: μα πώς έγινε τέλος πάντων αυτός ο χαμός;!!! Αυτή είναι ιστορική αδικία! Είχαν συνηθίσει επί Μπρέζνιεφ να κάθονται στις καρέκλες 17-20 χρόνια πρώτοι γραμματείς. Και ξαφνικά, δεν τους καθαίρεσε το ΠΓ, δεν εκλέχτηκαν στις εκλογές!

Αυτό ήταν ψυχολογικό σοκ , λέει ο Γιάκοβλεφ, Επίσης με την ίδια κίβδηλη επιχειρηματολογία τάχα για την ανανέωση του Κόμματος πέταξε για πρώτη φορά στα κομματικά χρονικά από την ΚΕ του ΚΚΣΕ γύρω 120 μέλη της, που έμπαιναν εμπόδιο τον Γκορμπατσόφ να διαλύσει το ΚΚΣΕ και την ΕΣΣΔ, που ήταν, όπως ομολόγησε ο ίδιος, κύριος σκοπός του, που τον πέτυχε, γιατί το ΚΚΣΕ έπαψε να είναι επαναστατικό λενινιστικό-σταλινικό κόμμα, αρχίζοντας από το 20ο αντεπαναστατικό, αντικομουνιστικό συνέδριο (Δ.Π.).

Και πέτυχε αυτόν τον ολέθριο προδοτικό σκοπό με την τεράστια βοήθεια της CIA, στρατολογημένος από αυτή το 1970.

Πόσο μεγάλο δίκιο είχε ο Στάλιν που τόνιζε επιτακτικά: «Για να μη κάνεις λάθη στην πολιτική, πρέπει να είσαι επαναστάτης και όχι ρεφορμιστής».

Μετάφραση, σχολιασμός: Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

 

Οικονομικές ενισχύσεις - Συνδρομές

Κεφαλάς Σωτήρης 10.000 Θερμός Ντίνος 3.000
Τάκης Σπύρου 5.000 Από συν. Κεφαλονιάς 10.000
Μπάκου Αγλαΐα 5.000 Κατάθεση ΕΤΕ 2/10 10.000
Γκαβέλας Γιάννης 10.000 Κατάθεση ΕΤΕ 4/10 45.000
Λαμπράκης Πάνος 5.000    

 

Τη δική σου βοήθα εφημερίδα,
όπως πάντα με τον οβολό σου,
φίλε, το λαό μας, τη πατρίδα.
Το λαμπρό σκοπό μας, το καλό σου.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Λ. Βρυωνάκη: Η μοναρχοφασιστική σύναξη στο Βίτσι «Χρυσής Αυγής»-Νέας Δημοκρατίας

Η διεθνής συνάντηση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστικών κομμάτων στην Αθήνα και ο πρακτόρικος ρόλος του Κόμματος Εργατών Βελγίου

Κ. Νάτσικα: Χρήστος Μπάκος (Λίγα στοιχεία απ' την πλούσια επαναστατική του δράση)

Ν. Κυριακίδη: Υπόθεση Ντρέυφους έγινε η υπόθεση Νίκου Ζαχαριάδη για το ΚΚΕ (συνέχεια από το προηγούμενο)

Ο αρχιπράχτορας της CIA Α. Γιάκοβλεφ καρφώνει τον Γκρομίκο ως αρχιπροδότη της ΕΣΣΔ

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55