Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 96 15-31/10/2000Αρ. Φύλ. 96 15-31 Οχτώβρη 2000
«Θέσεις» του «Κ»ΚΕ για το 16ο Συνέδριο: αταλάντευτα στον αντεπαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό δρόμο του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού

«Μόνο σκουριασμένοι σχολαστικοί και αποβλακωμένες μούμιες μπορούν να κλαψουρίζουν, επειδή οι λαοί περνάνε το Σχολειό του εμφυλίου πολέμου» (ΛΕΝΙΝ)

«Ο νόμος της βίαιης επανάστασης του προλεταριάτου, ο νόμος της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, σαν προκαταβολικός όρος για μια τέτοια επανάσταση είναι νόμος αναπόφευχτος» (ΣΤΑΛΙΝ)

«Η διχτατορία του προλεταριάτου δεν μπορεί να γεννηθεί σαν αποτέλεσμα της ειρηνικής ανάπτυξης της αστικής κοινωνίας και της αστικής δημοκρατίας μπορεί να γεννηθεί μοναχά σαν αποτέλεσμα της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής» (ΣΤΑΛΙΝ)

Προς το τέλος του δεύτερου

 

 

 


Η επαίσχυντη δήλωση υποταγής της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ στο ντόπιο κεφάλαιο


Εφημερίδα

Από τούτο το φύλλο δεν θα υπάρχουν πια στην προμετωπίδα της εφημερίδα οι φωτογραφίες των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ και των προδοτών ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ-ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΟΦ.

Η αφαίρεσή τους επιβάλλεται για 3 λόγους:

α. Ο πρώτος -και πιο σπουδαίος λόγος- είναι ότι οι παραπάνω φωτογραφίες περιορίζουν το σύνολο των ζητημάτων του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος μόνο στο πρόβλημα του σοσιαλισμού -που είναι βέβαια το πιο σπουδαίο αλλά όχι το μόνο. Όμως καθ σ' αυτό ακόμα το ζήτημα η ύπαρξη και διατήρηση τους δημιουργεί συγχύσεις εξαιτίας του ότι λείπει στο δεύτερο ζεύγος ο κύριος συνδετικός κρίκος που είναι ο αποστάτης και προδότης Μπρέζνιεφ, τον οποίο η μπρεζνιεφική «παραλλαγή» του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού («Κ»ΚΕ και άλλοι οπορτουνιστές) θεωρεί «επαναστάτη»(!) και «υπερασπιστή»(!) του μαρξισμού-λενινισμού.

Πέρα απ' το άλλο σπουδαίο πρόβλημα, εκείνο της προλεταριακής επανάστασης, που κι' αυτό λείπει, απουσιάζουν και όλα τ' άλλα ζητήματα που πραγματεύεται η επαναστατική κοσμοθεωρία του προλεταριάτου και του κόμματός του δηλ. ο μαρξισμός-λενινισμός-σταλινισμός, οποίος συνδέεται όχι μόνο με τους δυο αλλά μ' όλους τους κλασικούς ΜΑΡΞ-ΛΕΝΙΝ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΣΤΑΛΙΝ (υπάρχουν στη δεύτερη σελίδα της εφημερίδας και κάτω απ' τη στήλη «Μαρξισμός- η επαναστατική κοσμοθεωρία του προλεταριάτου»).

β. Ο δεύτερος λόγος συνδέεται με την τυπική ρήξη


Σοσιαλισμός και Θρησκεία

Β.Ι. Λένιν

Όλη η σύγχρονη κοινωνία είναι θεμελιωμένη πάνω στην εκμετάλλευση των τεράστιων μαζών της εργατικής τάξης από μια μηδαμινή μειοψηφία του πληθυσμού, που ανήκει στις τάξεις των γαιοκτημόνων και των κεφαλαιοκρατών. Η κοινωνία αυτή είναι δουλοκτητική, γιατί οι "ελεύθεροι" εργάτες, που όλη τους τη ζωή δουλεύουν στο κεφάλαιο, "έχουν δικαίωμα" μόνο σε τόσα μέσα ύπαρξης όσα είναι απαραίτητα για τη συντήρηση δούλων που παράγουν κέρδος, για την εξασφάλιση και την διαιώνιση της κεφαλαιοκρατικής δουλείας.

Η οικονομική καταπίεση των εργατών προκαλεί και γεννάει αναπόφευκτα κάθε είδους πολιτική καταπίεση, κοινωνική ταπείνωση, εξαγρίωση και συσκότιση της πνευματικής και ηθικής ζωής των μαζών. Οι εργάτες μπορούν να πετύχουν περισσότερη είτε λιγότερη πολιτική ελευθερία με σκοπό τη διεξαγωγή του αγώνα για την οικονομική τους απελευθέρωση, καμμιά όμως ελευθερία δε θα τους απαλλάξει από την αθλιότητα, την ανεργία και την καταπίεση, όσο δε θα έχει αποτιναχτεί η εξουσία του κεφαλαίου. Η θρησκεία είναι μια από τις μορφές πνευματικής καταπίεσης, που παντού και πάντοτε βάραινε τις λαικές μάζες, τις τσακισμένες από την αιώνια δουλειά για τους άλλους, την ανέχεια και τη μοναξιά. Η αδυναμία των τάξεων που υφίστανται την εκμετάλλευση στην πάλη ενάντια στους εκμεταλλευτές γεννάει αναπόφευκτα την πίστη για μια καλύτερη μετά θάνατον ζωή, όπως ακριβώς και η αδυναμία του αγρίου στην πάλη με τη φύση γεννάει την πίστη στους θεούς, στους διαβόλους, στα θαύματα κτλ. Σ'αυτόν που σ'όλη του τη ζωή δουλεύει και στερείται, η θρησκεία διδάσκει ταπεινοφροσύνη και υπομονή στην επίγεια ζωή, παρηγορώντας τον με την ελπίδα της επουράνιας ανταμοιβής. Και σ' εκείνους που ζουν από ξένη εργασία η θρησκεία διδάσκει την αγαθοεργία στην επίγεια ζωή, προσφέροντάς τους μια πολύ φτηνή δικαίωση για όλη την εκμεταλλευτική τους ύπαρξη και πουλώντας τους σε συμφέρουσα τιμή εισιτήρια για την επουράνια μακαριότητα. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Η θρησκεία είναι ένα είδος πνευματικού αλκοόλ, μέσα στο οποίο οι σκλάβοι του κεφαλαίου πνίγουν την ανθρώπινη μορφή τους, τις διεκδικήσεις τους για μια κάπως ανθρώπινη ζωή.

Ο δούλος όμως που ένιωσε τη δουλεία του και ξεσηκώθηκε στην πάλη για την απελευθέρωση του παύει κιόλας κατά το ήμισυ να είναι δούλος. Ο σύγχρονος συνειδητός εργάτης, διαπαιδαγωγημένος από τη μεγάλη εργοστασιακή βιομηχανία, φωτισμένος από τη ζωή της πόλης, αποτινάζει με περιφρόνηση τις θρησκευτικές προλήψεις, αφήνει τον ουρανό στη διάθεση των παπάδων και των αστών υποκριτών, κατακτώντας μια καλύτερη ζωή εδώ στη γη. Το σύγχρονο προλεταριάτο τάσσεται με το μέρος του σοσιαλισμού, που επιστρατεύει την επιστήμη στην πάλη ενάντια στη θρησκευτική θολούρα και λυτρώνει τον εργάτη από την πίστη στη μετά θάνατον ζωή, συσπειρώνοντάς τον στην πραγματική πάλη για μια καλύτερη επίγεια ζωή.

Η θρησκεία πρέπει να ανακηρυχθεί ατομική υπόθεση. Με τα λόγια αυτά καθιερώθηκε να εκφράζεται συνήθως η στάση των σοσιαλιστών απέναντι στη θρησκεία. Μα η σημασία αυτών των λέξεων πρέπει να καθοριστεί με ακρίβεια, για να μην μπορούν να προκαλούν κανενός είδους παρανοήσεις. Η θρησκεία πρέπει να είναι ατομική υπόθεση για το κράτος, αυτό ζητάμε εμείς, σε καμμιά περίπτωση όμως δεν μπορούμε να θεωρούμε τη θρησκεία ατομική υπόθεση για το Κόμμα μας. Το κράτος δεν πρέπει να έχει καμμία δουλειά με τη θρησκεία, οι θρησκευτικοί σύλλογοι δεν πρέπει να συνδέονται με την κρατική εξουσία. Ο καθένας πρέπει να είναι ολότελα ελεύθερος να πρεσβεύει όποια θρησκεία θέλει ή να μην παραδέχεται καμμιά θρησκεία, δηλ. να είναι άθεος, όπως και είναι συνήθως κάθε σοσιαλιστής. Δεν επιτρέπονται σε καμιά περίπτωση κανενός είδους διακρίσεις δικαιωμάτων ανάμεσα στους πολίτες εξαιτίας των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων. Πρέπει να καταργηθεί απόλυτα ακόμα και κάθε υπόμνηση στα επίσημα έγγραφα σχετικά με το άλφα ή βήτα θρήσκευμα των πολιτών. Δεν πρέπει να δίνεται καμιά επιχορήγηση στην επίσημη εκκλησία του κράτους, καμμιά επιχορήγηση από τα χρήματα του δημοσίου στις εκκλησιαστικές και θρησκευτικές ενώσεις, που πρέπει να γίνουν ενώσεις πολιτών-ομοϊδεατών ολότελα ελεύθερες, ανεξάρτητες από την κρατική εξουσία. Μόνο με την ολοκληρωτική εφαρμογή αυτών των διεκδικήσεων μπορεί να μπει τέρμα στο επαίσχυντο και καταραμένο εκείνο παρελθόν, τότε που η εκκλησία βρισκόταν σε δουλοπαροικιακή εξάρτηση από το κράτος, ενώ οι ρώσοι πολίτες βρίσκονταν σε δουλοπαροικιακή εξάρτηση από την επίσημη εκκλησία, τότε που υπήρχαν και εφαρμόζονταν μεσαιωνικοί ιεροεξεταστικοί νόμοι (που διατηρούνται μέχρι σήμερα στους ποινικούς κώδικες και κανόνες), νόμοι που πρόβλεπαν διωγμούς για την πίστη ή για την απιστία, που ασκούσαν βία στη συνείδηση του ανθρώπου, που συνέδεαν τις δημόσιες θεσούλες και τα δημόσια έσοδα με τη διάδοση κάθε λογής πνευματικού οπίου που διοχετεύει η εκκλησία του κράτους. Ολκληρωτικός χωρισμός της εκκλησίας από το κράτος - αυτή τη διεκδίκηση προβάλλει το σοσιαλιστικό προλεταριάτο στο σημερινό κράτος και στη σημερινή εκκλησία.

Η ρωσική επανάσταση πρέπει να πραγματοποιήσει αυτήν τη διεκδίκηση σαν απαραίτητο συστατικό μέρος της πολιτικής ελευθερίας. Η ρωσική επανάσταση, από την άποψη αυτή, βρίσκεται σε εξαιρετικά ευνοϊκές συνθήκες, γιατί η αηδιαστική ρουτίνα της αστυνομικο-δουλοπαροικιακής απολυταρχίας προκάλεσε δυσαρέσκεια, αναβρασμό και αγανάκτηση ακόμα και μέσα στον κλήρο. Όσο κακομοιριασμένος, όσο αμόρφωτος και αν είναι ο ρωσικός ορθόδοξος κλήρος, ωστόσο και αυτός ακόμα ξύπνησε με τον πάταγο που προξένησε της παλιάς μεσαιωνικής τάξης πραγμάτων στην Ρωσία. Ακόμα και ο κλήρος αυτός προσχωρεί στη διεκδίκηση της ελευθερίας, διαμαρτύρεται ενάντια στη ρουτίνα και στη γραφειοκρατική αυθαιρεσία, ενάντια στον αστυνομικό χαφιεδισμό που επιβλήθηκε στους "λειτουργούς του υψίστου". Εμείς οι σοσιαλιστές πρέπει να υποστηρίξουμε αυτό το κίνημα, ολοκληρώνοντας τις διεκδικήσεις των τίμιων και ειλικρινών ανθρώπων του κλήρου, να τους παρουσιάσουμε τα ίδια τους τα λόγια για ελευθερία και να τους ζητήσουμε να κόψουν αποφασιστικά κάθε δεσμό ανάμεσα στη θρησκεία και στην αστυνομία. Είτε είσθε ειλικρινείς, και τότε πρέπει να υποστηρίζετε τον ολοκληρωτικό χωρισμό της εκκλησίας από το κράτος και του σχολείου από την εκκλησία, να υποστηρίζετε την πλήρη και χωρίς όρους ανακήρυξη της θρησκείας σε ατομική υπόθεση. Είτε δεν παραδέχεστε αυτές τις συνεπείς διεκδικήσεις της ελευθερίας, και τότε σημαίνει πως είστε ακόμα αιχμάλωτοι των παραδόσεων της ιερής εξέτασης, τότε σημαίνει πως εξακολουθείτε να κολλάτε στις δημόσιες θεσούλες και στο δημόσιο κορβανά, τότε σημαίνει πως δεν πιστεύετε στην πνευματική δύναμη του όπλου σας, πως εξακολουθείτε να δωροδοκείστε από την κρατική εξουσία. Στην περίπτωση αυτή οι συνειδητοί εργάτες όλης της Ρωσίας σας κηρύττουν αμείλικτο πόλεμο.

Για το κόμμα του σοσιαλιστικού προλεταριάτου η θρησκεία δεν είναι ατομική υπόθεση. Το κόμμα μας είναι ένωση συνειδητών, πρωτοπόρων αγωνιστών για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης. Μια τέτοια ένωση δεν μπορεί και δεν πρέπει να στέκει αδιάφορη απέναντι στην έλλειψη συνειδητότητας, στην καθυστέρηση ή στο σκοταδισμό με τη μορφή θρησκευτικών δοξασιών. Απαιτούμε ολοκληρωτικό χωρισμό της εκκλησίας από το κράτος για να καταπολεμούμε τη θρησκευτική θολούρα με καθαρά ιδεολογικά, και μόνο ιδεολογικά όπλα, με τον τύπο μας, με το λόγο μας. Άλλωστε εμείς συγκροτήσαμε την ένωση μας, το ΣΔΕΚΡ, για να διεξάγουμε, ανάμεσα στ' άλλα, έναν τέτοιο ακριβώς αγώνα ενάντια σε κάθε θρησκευτική αποβλάκωση των εργατών. Για μας η ιδεολογική πάλη δεν είναι ατομική υπόθεση αλλά υπόθεση όλου του κόμματος, όλου του προλεταριάτου.

Αφού είναι έτσι, τότε γιατί δεν δηλώνουμε στο πρόγραμμα μας πως είμαστε άθεοι; γιατί δεν απαγορεύουμε στους χριστιανούς και σ' εκείνους που πιστεύουν στο θεό να μπαίνουν στο κόμμα μας;

Η απάντηση σ' αυτό το ερώτημα θα εξηγήσει την πολύ σοβαρή διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην αστικοδημοκρατική και στη σοσιαλδημοκρατική τοποθέτηση του ζητήματος της θρησκείας.

Ολόκληρο το πρόγραμμα μας είναι θεμελιωμένο πάνω σε επιστημονική και, συνάμα, στην υλιστική ακριβώς κοσμοθεωρία. Γι' αυτό η εξήγηση του προγράμματος μας συμπεριλαμβάνει υποχρεωτικά και την εξήγηση για τις πραγματικές ιστορικές και οικονομικές ρίζες της θρησκευτικής θολούρας. Η προπαγάνδα μας συμπεριλαμβάνει υποχρεωτικά και την προπαγάνδα του αθεϊσμού. Η έκδοση της αντίστοιχης επιστημονικής φιλολογίας, που ως σήμερα την απαγόρευε αυστηρά και την καταδίωκε η απολυταρχική-δουλοπαροικιακή κρατική εξουσία, πρέπει ν' αποτελέσει τώρα έναν από τους τομείς της κομματικής μας δουλειάς. Τώρα θα βρεθούμε ίσως στην ανάγκη ν' ακολουθήσουμε τη συμβουλή που έδωσε κάποτε ο Ένγκελς στους γερμανούς σοσιαλιστές: μετάφραση και μαζική διάδοση της γαλλικής διαφωτιστικής και αθεϊστικής φιλολογίας του XVIII αιώνα.

Ταυτόχρονα όμως δεν πρέπει σε καμμία περίπτωση να ξεπέφτουμε σε αφηρημένη, σε ιδεαλιστική τοποθέτηση του θρησκευτικού ζητήματος, ξεκινώντας "από το λόγο" και όχι από την ταξική πάλη, τοποθέτηση που κάνουν συχνά οι ριζοσπάστες δημοκράτες της αστικής τάξης. Θα ήταν ανοησία να νομίζουμε πως, σε μια κοινωνία που στηρίζεται στην απεριόριστη καταπίεση και αποκτήνωση των εργατικών μαζών, είναι δυνατόν να διαλύσουμε τις θρησκευτικές προλήψεις με καθαρά προπαγανδιστικά μέσα. Θα ήταν αστική στενοκεφαλιά να ξεχνάμε πως η θρησκευτική καταπίεση της ανθρωπότητας είναι απλώς προιόν και αντανάκλαση της οικονομικής καταπίεσης στους κόλπους της κοινωνίας. Με κανενός είδους φυλλάδες και με κανενός είδους κήρυγμα δεν μπορείς να διαφωτίσεις το προλεταριάτο, αν δεν το διαφωτίσει η ίδια η πάλη του ενάντια στις σκοτεινές δυνάμεις του καπιταλισμού. Η ενότητα αυτής της πάλης, πάλης πραγματικά επαναστατικής, που διεξάγει η καταπιεζόμενη τάξη για τη δημιουργία ενός επίγειου παραδείσου, είναι σπουδαιότερη για μας από την ενότητα γνωμών των προλεταρίων για τον επουράνιο παράδεισο.

Να γιατί δε μιλάμε, και δεν πρέπει να μιλάμε στο πρόγραμμα μας για τον αθεϊσμό μας. Να γιατί δεν απαγορεύουμε και δεν πρέπει να απαγορεύουμε στους προλεταρίους που έχουν διατηρήσει τούτα ή εκείνα τα υπολείμματα των παλαιών προλήψεων να πλησιάσουν στο κόμμα μας. Εμείς θα προπαγανδίζουμε πάντοτε την επιστημονική κοσμοθεωρία. Μας είναι απαραίτητο να καταπολεμούμε την ασυνέπεια οποιωνδήποτε "χριστιανών", αυτό όμως δεν σημαίνει καθόλου πως πρέπει να προωθούμε το θρησκευτικό ζήτημα στην πρώτη σειρά, γιατί σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτή η σειρά του, αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να επιτρέπουμε το κομμάτιασμα των δυνάμεων της πραγματικά επαναστατικής, οικονομικής και πολιτικής πάλης για τριτεύουσες απόψεις και φαντασιοπληξίες, που χάνουν γρήγορα κάθε πολιτική σημασία, πετιούνται γρήγορα στην αποθήκη αχρήστων από την ίδια την πορεία της οικονομικής εξέλιξης.

Η αντιδραστική αστική τάξη φρόντιζε παντού, και τώρα αρχίζει να φροντίζει και στην χώρα μας, ν' ανάψει τη θρησκευτική έχθρα για να τραβήξει προς τα κει την προσοχή των μαζών, αποσπώντας την από τα πραγματικώς σοβαρά και θεμελιακά οικονομικά και πολιτικά ζητήματα, τα οποία λύνει τώρα πρακτικά το πανρωσικό προλεταριάτο που ενώνεται στην επαναστατική του πάλη. Η αντιδραστική αυτή πολιτική του κατατεμαχισμού των προλεταριακών δυνάμεων, που σήμερα εκδηλώνεται κυρίως με τη μορφή των πογκρόμ στα οποία προβαίνουν οι μαυροεκατονταρχίτες, ίσως να καταλήξει αύριο σε τίποτα πιο εκλεπτυσμένες μορφές. Εμείς, εν πάση περιπτώσει, θα της αντιτάξουμε το ήρεμο, το σταθερό και υπομονητικό, το απαλλαγμένο από κάθε συδαύλιση διαφωνιών δευτερεύουσας σημασίας κήρυγμα της προλεταριακής αλληλεγγύης και της επιστημονικής κοσμοθεωρίας.

Το επαναστατικό προλεταριάτο θα κατορθώσει ώστε η θρησκεία να γίνει πραγματικά ατομική υπόθεση για το κράτος. Και μέσα σ' αυτό το ξεκαθαρισμένο από την μεσαιωνική μούχλα πολιτικό καθεστώς το προλεταριάτο θ' αρχίσει μια πλατιά, ανοιχτή πάλη για την εξάλειψη της οικονομικής δουλείας, που είναι η αληθινή πηγή της θρησκευτικής αποβλάκωσης της ανθρωπότητας.


Κώστας Μαυροσκότης (1914-2000)

Στις 29 Σεπτέμβρη


Οι μεγαλοφυΐες κατηγορούμενοι

Στην ανασύνταξη μπροστά

8.10.2000 Δαμιανάκος Δημοσθένης


Γράμμα του σ. Δημ. Δαμιανάκου στο σ. Γιάννη Καραστάθη

Αγαπητέ μου σ. Γιάννη,

Έλαβα την «Ανασύνταξη» και σ' ευχαριστώ. Έβγαλα μερικά αντίτυπα και τα έδωσα σε δικούς μας, σου στέλνω και τη διεύθυνση τους προκειμένου να γίνουν συνδρομητές.

Σου στέλνω κι' ένα έμμετρο. Αν το κρίνει η Επιτροπή της «Ανασύνταξης» μπορεί να το βάλει.

Χαιρετισμούς στον Μπουφίδη μας.
Με σταλινικούς χαιρετισμούς.
Σε εναγκαλίζομαι

Δαμιανάκος Δημοσθένη
18.10.2000


Απεργία 10 Οχτώβρη

χιλιάδες εργαζόμενοι στην απεργιακή κινητοποίηση

Οι επιθέσεις που δέχεται

 

Απ' τον τύπο της Ρωσίας

ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ: Αυτός ο μεγαλοαπατεώνας δυναμίτισε το σοσιαλισμό στην ΕΣΣΔ σε όλο τον πλανήτη μας

Ο αρχιπράκτορας της CIA Α. Γιάκοβλεφ εξακολουθεί να «καρφώνει» τους Ιούδες, οι οποίοι καταπρόδωσαν και τίναξαν στον αέρα την ΕΣΣΔ και τις Λαϊκές Δημοκρατίες στην Ευρώπη, επίσης τα κομμουνιστικά κόμματα.

Γράφει στο φύλλο 41(1042) της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Επιχειρήματα και γεγονότα» στις 11.10.2000, λόγου χάρη, για την επίσκεψη του Χρουστσόφ στα μέσα της δεκαετίας του 1950 στο Βλαντιβοστόκ της ΕΣΣΔ. Εκεί, επειδή δε λειτουργούσε κανονικά (αν πιστέψουμε τον Γιάκοβλεφ) η επιχείρηση, που έπρεπε να παραλαβαίνει και να επεξεργάζεται τα ψάρια, οι ψαράδες τα απολούσαν στη θάλασσα και τα ξανάπιαναν 4-5 φορές. Ο Χρουστσόφ εξοργίστηκε και χτυπούσε τις γροθιές πάνω στο τραπέζι. Τηλεφώνησε στη Μόσχα στον Μαλενκόφ, Γ.Γ. τότε του ΚΚΣΕ, γι’ αυτή την απαράδεκτη κατάσταση, αλλά δεν έλεγξε, αν διορθώθηκε αυτό το κακό. «Σ’ αυτό το επεισόδιο, επισημαίνει ο Γιάκοβλεφ, καθρεφτίζεται ολόκληρος ο Χρουστσόφ και όλη η χρουστσοφική περίοδος διακυβέρνησης της ΕΣΣΔ.

«Όμως, συνεχίζει ο πατενταρισμένος αρχιπράκτορας της CIA Γιάκοβλεφ, οι βυζαντινοί περιβόητοι αξιωματούχοι του Κρεμλίνου έκαναν τρομερή γκάφα, που πίστεψαν ότι ο Χρουστσόφ θα εξακολουθεί να παραμένει απλώς μια μαριονέτα στα χέρια τους. Γιατί ο Χρουστσόφ ήταν εκείνος, που ιδροκοπώντας και βαριανασαίνοντας χόρευε μπροστά στον «αρχηγό» (βεβαίως ο Στάλιν δεν ήταν καταξιωμένος αρχηγός για τον Γιάκοβλεφ. Γι’ αυτό ο κατάπτυστος αυτός πράκτορας βάζει τη λέξη αρχηγός σε εισαγωγικά (Δ.Π.)) τον ουκρανικό χορό γκοπάκ και όλοι χτυπούσαν ρυθμικά παλαμάκια. Ο Χρουστσόφ τους εξαπάτησε όλους (χαιρεκακεί ο κύριος Α.Γ. (Δ.Π.)). Φάνηκε ο πιο πονηρός, ο πιο επιδέξιος και ο πιο καταφερτζής.»

Πιο κάτω γράφει ο Α.Γ. ότι ο Χρουστσόφ με τη «μυστική» εισήγησή του στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ το Φλεβάρη του 1956 κατά του Στάλιν άλλαξε την πορεία της παγκόσμιας ιστορίας» (τουτέστιν, την πορεία από τον επιστημονικό υπαρκτό σοσιαλισμό, από το αντίπαλο δέος της πανίσχυρης κομμουνιστικής ΕΣΣΔ προς την αιματηρή βαρβαρότητα του παγκόσμιου καπιταλισμού – ιμπεριαλισμού μέσω της βδελυρής προδοσίας και της σφαγής πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων, του ολέθρου και της τρομερής καταστροφής (Δ.Π.)).

Ο Γιάκοβλεφ αποκαλύπτει επίσης, πως το Φλεβάρη του 1957 έσωσε τον Χρουστσόφ, όταν η τότε ηγεσία του ΚΚΣΕ τον είχε καθαιρέσει από κυβερνήτη της ΕΣΣΔ, ο στρατάρχης Ζούκοφ. «Και μόνος του ο Ζούκοφ, γράφει ο Α.Γ., υπόγραψε τη δική του πολιτική καταδίκη». Γιατί γρήγορα ο Χρουστσόφ τον καθαίρεσε και τον έθεσε σε κατ’ οίκον περιορισμό, όταν βρισκόταν στη Γιουγκοσλαβία. Πλήρωσε γερά την πολιτική τυφλαμάρα του. Εδώ σε όλο το μεγαλείο τους προβάλλουν η δολιότητα, η παλιανθρωπιά και ο πρόστυχος αμοραλισμός του λωποδύτη Χρουστσόφ, που καταπρόδωσε το Σοβιετικό λαό, ξεπερνώντας και τον Χίτλερ με το απέραντο κακό, που σκόρπισε στην ανθρωπότητα. (Δ.Π.).

Όταν το Φλεβάρη του 1962 η ηγεσία του ΚΚΣΕ υπό την καθοδήγηση του Μπρέζνιεφ, Κοσίγκιν, Σούσλοφ, Μικογιάν, κλπ. ανακάλεσαν εκτάκτως τον Χρουστσόφ από τη σύντομη άδειά του από την Πιτσούντα, στο αεροδρόμιο της Μόσχας τον προϋπάντησαν μόνο ο Μικογιάν και ο αρχηγός της Γκα Κε Μπε Εγκνάτιεφ. Και καθώς του είχαν πάρει τα μυαλά αέρα και θεωρούσε τον εαυτό του μεγάλο αναντικατάστατο κυβερνήτη να κάνει ό,τι του κάπνιζε, ρώτησε: «Και πού είναι οι υπόλοιπες πουτάνες (bliadi);

«Εννοούσε τους άλλους καθοδηγητές που θα έπρεπε να τον υποδεχτούν. Ενώ αυτοί οι καθοδηγητές με επικεφαλής τον Μπρέζνιεφ είχαν ετοιμάσει κιόλας τον πολιτικό αποκεφαλισμό του Χρουστσόφ. Δυστυχώς όμως και αυτοί συνέχισαν να εφαρμόζουν παραλλαγμένη κάπως, την ίδια οπορτουνιστική, αντιλενινιστική αντεπαναστατική πολιτική, που οδήγησε στην ήττα του υπαρκτού σοσιαλισμού και στην παλινόρθωση του πιο άγριου και βάρβαρου καπιταλισμού στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες (Δ.Π.)

Μετάφραση, σχολιασμός: Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

 

Οικονομικές ενισχύσεις - Συνδρομές

Παρτσάλης Απόστολος 5.000 ΕΤΕ 13/10/00 50.000
Δαμιανάκος Δ. - Κάππος Λ. - Κάππος Α. 10.000 ΕΤΕ 30/10/00 40.000
Μια συντροφιά φίλων αναγνωστών της «Ανασύνταξης»
από Αλμυρό Βόλου καταθέτουν το ποσό των
95.000 Γεωργιάδης Χ. 3.000

 

Τη δική σου βοήθα εφημερίδα,
όπως πάντα με τον οβολό σου,
φίλε, το λαό μας, τη πατρίδα.
Το λαμπρό σκοπό μας, το καλό σου.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η επαίσχυντη δήλωση υποταγής της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ στο ντόπιο κεφάλαιο

Ανακοίνωση της σύνταξης

Β.Ι. Λένιν: Σοσιαλισμός και Θρησκεία

Κώστας Μαυροσκότης (1914-2000)

Δ. Δαμιανάκου: Οι μεγαλοφυΐες κατηγορούμενοι (ποίημα)

Γράμμα του σ. Δημ. Δαμιανάκου στο σ. Γιάννη Καραστάθη

Απεργία 10 Οχτώβρη: Χιλιάδες εργαζόμενοι στην απεργιακή κινητοποίηση

ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ: Αυτός ο μεγαλοαπατεώνας δυναμίτισε το σοσιαλισμό στην ΕΣΣΔ σε όλο τον πλανήτη μας

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55