Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 98 15-30/11/2000Αρ. Φύλ. 98 15-30 Νοέμβρη 2000
Η διαμάχη σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ - «διαγραμμένων» - διαμάχη μεταξύ τάσεων-φραξιών του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και «επιχείρηση» εξαπάτησης των κομμουνιστών και αποπροσανατολισμού της εργατικής τάξης

Αυτόν τον καιρό το «Κ»ΚΕ ξαναβρίσκεται μπροστά σε νέα κρίση, όπως και τα’ άλλα αστικά κόμματα, το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ και το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ, την οποία, παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες, δεν κατάφερε να αποτρέψει. Η νέα κρίση που εκφράζεται στις συγκρούσεις μεταξύ διαφόρων τάσεων – φραξιών αυτών των κομμάτων αντανακλά τη γενικότερη κρίση του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος και εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου. Το «Κ»ΚΕ σαν ένα αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου – η αυτοπροβολή του ως «κομμουνιστικού» δεν αλλάζει τον χαρακτήρα του – αποτελείται από ένα συνονθύλευμα διαμορφωμένων ή νεοεμφανιζόμενων δεξιών οπορτουνιστικών τάσεων – φραξιών στα πλαίσια του αντεπαναστατικού ρεύματος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού.

Η νέα κρίση του «Κ»ΚΕ εκδηλώνεται στις παραμονές του 16ου Συνεδρίου του και τη στιγμή που συνεχίζεται υποτονικά ο «διάλογος» για τις «Θέσεις» με πληθώρα ρεφορμιστικές αλλά και ακόμα χειρότερα: εθνικιστικές (Θ. Παπαρήγας, Μ. Παπαδόπουλος κλπ) απόψεις –εκτός λίγων εξαιρέσεων που αφορούν όχι τόσο το αστικό περιεχόμενο των «Θέσεων», αλλά την καταγγελία του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ και την αποκατάσταση του Στάλιν και του Ζαχαριάδη (ας σημειωθεί πως όποια «αποκατάσταση» των Στάλιν – Ζαχαριάδη – δίκοπο μαχαίρι και στις δύο περιπτώσεις για τους ρεβιζιονιστές ηγέτες – που δεν συνοδεύεται απ’ την απόρριψη του Χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και την αποδοχή μαρξισμού – λενινισμού – σταλινισμού – πράγμα ολωσδιόλου απίθανο για τους χρουστσοφικούς ηγέτες – είναι εντελώς τυπική και έχει δημαγωγικό χαρακτήρα).

Σ’ αυτή τη δύσκολη κατάσταση η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία των Φλωράκη – Παπαρήγα βρήκε «σανίδα σωτηρίας»(!) στην «έκκληση» των διαγραμμένων οπορτουνιστών ομοϊδεατών της προς τους «βετεράνους»(!) και χωρίς να χάσει ευκαιρία «πιάστηκε» απ’ αυτήν και άνοιξε – «έστησε» απ’ τις στήλες του «Ριζοσπάστη» μια ψευτοδιαμάχη – «επιχείρηση» εξαπάτησης των κομμουνιστών και αποπροσανατολισμού της εργατικής τάξης.

Έτσι από τις στήλες του «ριζοσπάστη» άρχισαν να «απαντούν»(!) στους δημοσιογράφους μια σειρά «βετεράνοι κομμουνιστές»(!) – στην πραγματικότητα πρόκειται για «βετεράνους» χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές επειδή μισό αιώνα τώρα από το ’56 ως τα σήμερα που εγκατέλειψαν και πρόδωσαν το μαρξισμό – λενινισμό – σταλινισμό υπερασπίζουν και προπαγανδίζουν το προδοτικό αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού. Όλοι αυτοί που εμφανίζονται στο «Ριζοσπάστη» ως «βετεράνοι κομμουνιστές» υποστήριξαν μαχητικά και δραστήρια τη ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση των Χρουστσόφ – Μπρέζνιεφ – Γκορμπατσόφ και την ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου (μετά την δολοφονία του Στάλιν), την εξάλειψη του σοσιαλισμού και τη σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες, που συνοδεύτηκε από μια πρωτοφανή αντισταλινική – αντικομμουνιστική εκστρατεία και καλύφθηκε πίσω από τους γνωστούς μύθους («προσωπολατρίας», «λαθών» - «εγκλημάτων» του Στάλιν, «παραβίασης της σοσιαλιστικής νομιμότητας» κλπ), την επικράτηση του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, τις ωμές επεμβάσεις της προδοτικής χρουστσοφικής – μπρεζνιεφικής κλίκας στο ΚΚΕ κλπ.

Και είναι ακριβώς αυτοί οι «βετεράνοι» χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές που καθοδήγησαν και διαπαιδαγώγησαν στο πνεύμα του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και προσανατόλισαν στη σοσιαλδημοκρατική του πολιτική τους νεότερους και τώρα διαγραμμένους, απαιτώντας απ’ αυτούς την αυστηρή τήρησή της προς όφελος των συμφερόντων του ντόπιου κεφαλαίου (ρεφορμιστική πολιτική ταξικής συνεργασίας) και σε βάρος της εργατικής τάξης.

Αλλά ας πάρουμε εντελώς σύντομα τα πράγματα απ’ την αρχή για το ΚΚΕ και λίγο διεξοδικότερα για το τι υποστήριζαν και υποστηρίζουν σήμερα οι «βετεράνοι» χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές. Είναι γνωστό ότι η ηγεσία του επαναστατικού ΚΚΕ με επικεφαλής το μεγάλο επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη, ατρόμητο και αλύγιστο Μπολσεβίκο σταλινιστή Νίκο Ζαχαριάδη αρνήθηκε να προδώσει τον επαναστατικό μαρξισμό και να εγκαταλείψει τον επαναστατικό σταλινικό δρόμο (ο Νίκος Ζαχαριάδης στις πριν το ’56 βολιδοσκοπήσεις της χρουστσοφικής κλίκας αρνήθηκε να στραφεί ενάντια στο Στάλιν, να αναγνωρίσει – προβάλει την καπιταλιστική τιτική Γιουγκοσλαβία ως «χώρα σοσιαλιστική» και να δεχθεί τη διάλυση της ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ). Η μπολσεβίκικη αυτή στάση του απέναντι στη χρουστσοφική κλίκα οδήγησε σε απανωτές επεμβάσεις στα εσωτερικά του κόμματος μας, με αποκορύφωμα τα γεγονότα της Τασκένδης, το Σεπτέμβρη του ’55 και την πραξικοπηματική παρασυναγωγή που βαφτίστηκε «6η Ολομέλεια» (Μάρτης 1956) και τη βίαιη καθαίρεση της ηγεσίας του κόμματος, τη σύλληψη και εκτόπιση του Νίκου Ζαχαριάδη αρχικά στο Μπορόβιτσι και ύστερα στο Σουργκούτ της Σιβηρίας όπου δολοφονήθηκε απ’ τη φασιστική κλίκα του Μπρέζνιεφ τον Αύγουστο του 1973, σε συνεννόηση βέβαια με την προδοτική κλίκα των Φλωράκη – Τσολάκη κλπ.

Η σύγκρουση της τεράστιας πλειοψηφίας (95%) των ηρωικών ανταρτών του ΔΣΕ κομμουνιστών της Τασκένδης (Σεπτέμβρης 1955) με το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό και τους ελάχιστους προδότες οπορτουνιστές που υπήρξε η πρώτη χρονικά, και μάλιστα πριν το 20ο Συνέδριο (Φλεβάρης 1956), στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα είναι συνάμα παγκόσμιας ιστορικής σημασίας σύγκρουση μ’ αυτό το αντεπαναστατικό ρεύμα – που η επικράτησή του έμελλε να εξαλείψει το σοσιαλισμό και να διαλύσει το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα – επειδή: πρώτο αποκάλυψε ανοικτά τον αντεπαναστατικό χαρακτήρα αυτού του ρεύματος και δεύτερο εγκαινίασε την επαναστατική πάλη των κομμουνιστών εναντίον του σε παγκόσμια κλίμακα.

Το ηρωικό μας κόμμα, το παλιό επαναστατικό σταλινικό – ζαχαριαδικό ΚΚΕ δε μετατράπηκε ποτέ σε ρεβιζιονιστικό κόμμα, απλά αντικαταστάθηκε με το νέο χρουστσοφικό κατασκεύασμα – έκτρωμα (1956), δηλαδή το «Κ»ΚΕ, ένα αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου – σοσιαλδημοκρατικού τύπου ευθύς εξ αρχής, επειδή σ’ όλα τα ζητήματα του κινήματος και στο ρεφορμιστικό πρόγραμμά του, μα προπαντός στα δύο σπουδαιότερα: το ζήτημα της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού – κομμουνισμού υιοθέτησε την αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ.

Όσοι απ’ τους παλιούς κομμουνιστές ασπάστηκαν (ευτυχώς λίγοι, ή τεράστια πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών τάχθηκε ενάντια και πολέμησε το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό) – εγκαταλείποντας και προδίδοντας τον επαναστατικό μαρξισμό – και υπεράσπισαν τη σοσιαλδημοκρατική χρουστσοφική γραμμή, δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρίζονται σήμερα «βετεράνοι κομμουνιστές», αλλά αντίθετα «βετεράνοι» χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές, γιατί υπεράσπισαν και συνεχίζουν να υπερασπίζουν αυτό το αντεπαναστατικό προδοτικό ρεύμα που κατέστρεψε ότι δεν μπόρεσε να καταστρέψει ο χιτλεροφασισμός: δηλαδή το σοσιαλισμό και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Βετεράνοι κομμουνιστές είναι μόνο η τεράστια πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών που συνέχισε και με το ’56 να υπερασπίζει το μαρξισμό – λενινισμό – σταλινισμό και παρέμεινε – παραμένει στον επαναστατικό σταλινικό – ζαχαριαδικό δρόμο και καταπολέμησε το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, πλειοψηφία που «διαγράφτηκε» από μια ασήμαντη μειοψηφία ρεβιζιονιστών προδοτών.

Διαβάζοντας οι κομμουνιστές στο «Ριζοσπάστη» τις απαντήσεις των «βετεράνων» του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού στους επίσης χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές διαγραμμένους διαπιστώνουν κατά πρώτον πλήρη αποσιώπηση των αρχειακών ζητημάτων και κατά δεύτερο πρωτοφανή έλλειψη – γύμνια ιδεολογικοπολιτικών επιχειρημάτων σ’ αυτή την «αντιπαράθεση» μεταξύ των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστικών ομάδων και του «Κ»ΚΕ. Η συστηματική αποφυγή των γνωστών αρχειακών ζητημάτων που συνδέονται με τα προβλήματα της προλεταριακής επανάστασης – σοσιαλισμού κλπ δείχνει ξεκάθαρα και πάνω απ’ όλα προδίδει ότι δεν υπάρχουν ιδεολογικές διαφορές μεταξύ τους και ότι πρόκειται για πολιτικές τάσεις – φράξιες του ίδιου οπορτουνιστικού αστικού ρεύματος: του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού.

Τόσο η σημερινή σοσιαλδημοκρατική ηγεσία Φλωράκη – Παπαρήγα και οι σύντροφοί της «βετεράνοι» του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού που «απαντούν» στο «Ριζοσπάστη» όσο και οι διαγραμμένοι έχουν κοινή ιδεολογία: την ιδεολογία του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού που βρίσκεται σε πλήρη ρήξη και αντίθεση με το μαρξισμό – λενινισμό – σταλινισμό, συνιστά ολοκληρωμένη αναθεώρηση του επαναστατικού μαρξισμού και αποτελεί παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας.

Και οι δύο δεξιές οπορτουνιστικές σοσιαλδημοκρατικές τάσεις – πλευρές, η ηγεσία του «Κ»ΚΕ – διαγραμμένοι, υπεράσπισαν μετά το ’56 και υπερασπίζουν:

1. Σε σχέση με το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα:

-- το αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού που συνιστά ολοκληρωτική αναθεώρηση του μαρξισμού και στα τρία συστατικά του μέρη: φιλοσοφία (διαλεχτικός και ιστορικός υλισμός), πολιτική οικονομία (καπιταλισμού – σοσιαλισμού), θεωρία επιστημονικού σοσιαλισμού – κομμουνισμού, καταπολέμησαν – καταπολεμούν την επιστημονική κοσμοθεωρία του προλεταριάτου, το μαρξισμό λενινισμό – σταλινισμό υποκαθιστώντας τον σε φιλοσοφικό επίπεδο με διάφορα αντιδραστικά ιδεαλιστικά ρεύματα (υπαρξισμός, πραγματισμός, νεοθετικισμός, στρουκτουραλισμός, «μαρξιστική» (=αστική) ανθρωπολογία(!), «μαρξιστική» οντολογία(!) κλπ αστικές κοινωνιολογικές θεωρίες, αστική θεωρία «σύγκλισης» κλπ) και σε οικονομικό επίπεδο με διάφορες αντιεπιστημονικές «θεωρίες» της χυδαίας αστικής πολιτικής οικονομίας (απόψεις Keynes, θεωρία «οριακής χρησιμότητας», ρεβιζιονιστικές θεωρίες για κρίση, ιμπεριαλισμό – πόλεμο, κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό, εξαθλίωση κλπ) όλα αυτά τα ιδεαλιστικά φιλοσοφικά ρεύματα και οι αστικές οικονομικές θεωρίες άνθισαν μετά το ’56 σ’ όλες τις ρεβιζιονιστικές χώρες και στα ρεβιζιονιστικά κόμματα.

-- τη χρουστσοφική «ειρηνική συνύπαρξη» ως γενική γραμμή της εξωτερικής πολιτικής της Σοβιετικής Ένωσης και των τότε ρεβιζιονιστικών χωρών (οδηγεί σε συνεργασία με τον ιμπεριαλισμό) αντί εκείνη του προλεταριακού διεθνισμού και ως γενική γραμμή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος οδηγεί σε ταξική συνεργασία με το κεφάλαιο στις καπιταλιστικές χώρες) αντί της γραμμής της επαναστατικής ταξικής πάλης.

-- την πρωτοφανή αντικομμουνιστική αντισταλινική λασπολογική εκστρατεία,

-- το σοσιαλδημοκρατικό «ειρηνικό κοινοβουλευτικό δρόμο» και το σύνολο της σοσιαλδημοκρατικής γραμμής του 20ου Συνεδρίου ως κοινή – υποχρεωτική γραμμή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και της βίαιης επανάστασης.

2. Σε σχέση με τη Σοβιετική Ένωση

-- τη πραξικοπηματική ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, μετά τη δολοφονία του Στάλιν, από μια χούφτα προδοτών, πρακτόρων του διεθνούς ιμπεριαλισμού της ομάδας των Χρουστσόφ- Μπρέζνιεφ – Σούσλοφ κλπ,

-- τη κατασυκοφάντηση του σοσιαλισμού, από κοινού με τους ιμπεριαλιστές και τη διεθνή αντίδραση, στο πρόσωπο του Ιωσήφ Στάλιν (μύθοι «προσωπολατρίας», «λαθών», «εγκλημάτων», «ανώμαλης κομματικής ζωής», «καταπίεσης», «παραβίασης σοσιαλιστικής νομιμότητας» κλπ)

-- τη μετατροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης σ’ ένα αστικό κόμμα, δηλαδή το Κομμουνιστικό Κόμμα στο λεγόμενο «κόμμα όλου του λαού» (υπερταξικό κόμμα, δηλαδή κόμμα «όλων των τάξεων» - «όλου του λαού» δεν υπάρχει),

-- την αντικατάσταση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου με τη ρεβιζιονιστική διχτατορία της νέας υπό διαμόρφωση αστικής τάξης (συγκροτούμενης απ’ τα παλιά υπολείμματα των εκμεταλλευτριών τάξεων, τα νέα εκφυλισμένα αστικά στοιχεία και τα καλοπληρωμένα πλέον διευθυντικά στελέχη επιχειρήσεων και κρατικών οργανισμών κλπ) δηλαδή με το λεγόμενο «κράτος όλου του λαού» υπερταξικό κράτος, δηλαδή κράτος «όλων των τάξεων» - «όλου του λαού» δεν υπάρχει),

-- τη σταδιακή εξάλειψη του σοσιαλισμού και την παλινόρθωση του καπιταλισμού, μ’ αφετηρία – απαρχή την ανατροπή της διχτατορίας του προλεταριάτου απ’ τη χρουστσοφική προδοτική φασιστική κλίκα, μετά τη δολοφονία του Στάλιν,

-- την εφαρμογή καπιταλιστικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεων στις επόμενες μετά το 1956 δεκαετίες (Χρουστσόφ – Μπρέζνιεφ – Γκορμπατσόφ), που χειροκροτήθηκαν – χαρακτηρίστηκαν απ’ τους αντιδραστικούς ιδεολόγους του ιμπεριαλισμού ως «επανάσταση»(!), ακριβώς επειδή οδηγούσαν στην έκλειψη του σοσιαλισμού και στη σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού (ο αμερικανός «σοβιετολόγος» M. I. Goldmann χαιρέτησε την εφαρμογή των καπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων του 1965 ως εξής: «την παραμονή των 50χρονων της κομμουνιστικής επανάστασης οι ρώσοι επέλεξαν το δρόμο της οικονομικής επανάστασης»(!) δηλαδή της οικονομικής αντεπανάστασης = παλινόρθωση του καπιταλισμού).

3. Σε σχέση με την προλεταριακή επανάσταση:

-- τη σοσιαλδημοκρατική θέση του «ειρηνικού κοινοβουλευτικού δρόμου» αντί της βίαιης επανάστασης,

-- τη διατήρηση του αστικού κράτους και τη χρησιμοποίησή του ως «όργανο» για την επανάσταση και τους επαναστατικούς μετασχηματισμούς αντί της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής,

-- την ανοιχτή η συγκαλυμμένη άρνηση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου (άρνηση των νόμων της βίαιης επανάστασης και της συντριβής του αστικού κράτους οδηγεί σ’ άρνηση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, καθώς επίσης και η διατήρηση πολλών κομμάτων στο «σοσιαλισμό»).

4. Σε σχέση με το σοσιαλισμό – κομμουνισμό:

-- την αντιμαρξιστική θεωρία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου,

-- την καπιταλιστική τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία σερβίροντας την ως «χώρα σοσιαλιστική»(!).

-- σειρά αντιμαρξιστικών περί «σοσιαλισμού» αντιλήψεων (ο ρεβιζιονιστής ακαδημαϊκός, ιστορικός, Α. Βολκόφ αναφέρει ότι στη Σοβιετική Ένωση υπήρχαν ως το 1988 «πέντε απόψεις για το σοσιαλισμό»!!!, «Ρ» 16.10.1988).

-- την οικοδόμηση του σοσιαλισμού με τη σοσιαλδημοκρατία (Διεθνής Σύσκεψη των ρεβιζιονιστικών χρουστσοφικών κομμάτων 1969: «οι κομμουνιστές που δίνουν αποφασιστική σημασία στην ενότητα της εργατικής τάξης, τάσσονται υπέρ της συνεργασίας με τους σοσιαλιστές και τους σοσιαλδημοκράτες για να εγκαθιδρύσουν σήμερα ένα προοδευτικό δημοκρατικό καθεστώς και για να οικοδομήσουν στο μέλλον τη σοσιαλιστική κοινωνία»!!!),

-- την άρνηση της αναγκαιότητας της Διχτατορίας του Προλεταριάτου για την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής – κομμουνιστικής κοινωνίας,

-- τη ρεβιζιονιστική θεωρία της «μεταβατικής περιόδου απ’ τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό» και των «τριών» φάσεων (μεταβατική περίοδος απ’ τον καπιταλισμό – «αναπτυγμένος σοσιαλισμός» - κομμουνισμός) αντί της μαρξιστικής θεωρίας της μεταβατικής περιόδου απ’ τον καπιταλισμό στο κομμουνισμό και των δύο φάσεων της κομμουνιστικής θεωρίας (σοσιαλισμός – κομμουνισμός)

-- τη διατήρηση ατομικής ιδιοχτησίας και πολλών κομμάτων στο σοσιαλισμό (πολυκομματικός – πλουραλιστικός «σοσιαλισμός»).

5. Σε σχέση με τα ΚΚΕ - «Κ»ΚΕ(1956):

-- την ωμή επέμβαση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ, στην ΚΟΤ (Τασκένδη, Σεπτέμβρης ’55),

-- την ωμή επέμβαση στο ΚΚΕ με την παρασυναγωγή της λεγόμενης «6ης Ολομέλειας» (Μάρτης 1956) και την εισήγηση Κοουζίνεν – Ντέζ σ’ αυτή,

-- τη βίαιη καθαίρεση της επαναστατικής ηγεσίας του ΚΚΕ και το διορισμό νέας ρεβιζιονιστικής δεξιάς οπορτουνιστικής ηγεσίας Κολιγιάννη – Παρτσαλίδη – Βαφειάδη κλπ, υποτακτικών και λακέδων των προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών,

-- τη σύλληψη και εκτόπιση του γραμματέα του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, αρχικά στο Μπορόβιτσι και ύστερα στο Σουργκούτ της Σιβηρίας και τη δολοφονία του, τον Αύγουστο του 1973, επί γραμματείας Φλωράκη – Τσολάκη κλπ, και υιοθέτηση των ψευδών και επιπλέον αλληλοσυγκρουόμενων και αλληλοαναιρούμενων δύο εκδοχών των σοβιετικών ρεβιζιονιστών για το θάνατό του (1973 από «καρδιά»(!) – 1991 «αυτοκτονία»(!)),

-- τη διάλυση του ηρωικού ΚΚΕ 1918-55 και την αντικατάστασή του με το χρουστσοφικό έκτρωμα που αυτοονομάστηκε «Κ»ΚΕ, ένα ευθύς εξαρχής αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου (ρεφορμιστικό πρόγραμμα – πολιτική γραμμή),

Τις φασιστικές διώξεις χιλιάδων κομμουνιστών στις ρεβιζιονιστικές χώρες και τις εξορίες εκατοντάδων στελεχών του κόμματος και του ηρωικού ΔΣΕ και τη λασπολογία – διασυρμό τους ως «αντισοβιετικών» και «πρακτόρων» της CIA και της Ιντελιντζενς Σέρβις, μεταξύ δε των πρώτων του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

-- την κατασυκοφάντηση του ΚΚΕ και των αγώνων του (μύθοι «προσωπολατρίας», ανώμαλης εσωκομματικής ζωής», «τυχοδιωκτισμός» του Ν. Ζαχαριάδη ο ηρωικός αγώνας του ΔΣΕ κλπ),

-- τις σοσιαλδημοκρατικές απόψεις του 20ου Συνεδρίου σ’ όλα τα βασικά ζητήματα της επανάστασης και του σοσιαλισμού – κομμουνισμού (ειρηνικός δρόμος», διατήρηση του αστικού κράτους κλπ) και το ρεφορμιστικό χαρακτήρα όλων των μετά το ’56 μέχρι σήμερα προγραμμάτων συμπεριλαμβανομένου και του Προγράμματος του 15ου Συνεδρίου («κοινοβουλευτικός δρόμος», διατήρηση του αστικού κράτους και κατοχύρωση της «ύπαρξης κομμάτων» στο σοσιαλισμό – άρνηση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, διατήρηση της ατομικής καπιταλιστικής ιδιοχτησίας στο σοσιαλισμό: «δράση ενός μέρους του κεφαλαίου, του μη μονοπωλιακού»!!!),

-- την επαίσχυντη δήλωση υποταγής στο ντόπιο κεφάλαιο της ηγεσίας Φλωράκη – Τσολάκη κλπ (2 Οχτωβρίου 1974 και ημερομηνία κατάθεσης στον Άρειο Πάγο 4.10.1974),

-- την αναγνώριση των ΕΔΕΣ – Ζέρβα κλπ ως «αντιστασιακών»(!) οργανώσεων – Χ. Φλωράκης: η «εθνική αντίσταση είναι έργο όλων των αντιστασιακών οργανώσεων που αντιπάλεψαν τους καταχτητές, έτσι ή αλλιώς, με τον α’ ή τον β’ τρόπο, λίγο ή πολύ, ακόμα και μεμονωμένων ατόμων»!!! («Ρ» 19.8.1982), τη στιγμή που είναι πασίγνωστο ότι ο Ζέρβας συνεργαζόταν με τους ιταλογερμανούς κατακτητές, όπως αυτό προκύπτει και απ’ τα γερμανικά Αρχεία (Π. Ενεπεκίδης: «Η ελληνική Αντίστασις 1941-1944», Αθήνα 1964, Α. Κέδρος: «Η ελληνική Αντίσταση 1940 – 1944», Παρίσι 1966, τομ. Α + Β, Αθήνα 1983, Β. Μαθιόπουλος: «Η ελληνική αντίσταση (1941 – 1944) και οι «σύμμαχοι»», Αθήνα 1977 και 1980),

-- τη συμμετοχή σε δύο αστικές κυβερνήσεις το 1989 και μάλιστα στην πρώτη σε συνεργασία μόνο με τους μοναρχοφασίστες της ΝΔ (δεύτερη μεγάλη ιστορική προδοσία μετά από εκείνη της διαβόητης «6ης Ολομέλειας»(1956) και μοναδική ως τώρα περίπτωση στην ιστορία του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού),

Εκτός των παραπάνω, η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία Φλωράκη – Παπαρήγα προχώρησε τελευταία παραπέρα, ακόμα δεξιότερα με την αντιδραστική, ανοιχτή πλέον, απ’ τις ευρωεκλογές και δώθε, συγχώνευση του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού με εθνικισμό – «νέο»ορθοδοξία (Λ. Κανέλλη, Κ. Ζουράρις) και στήριξη, στην περίπτωση των ταυτοτήτων, του φεουδοαστικού Ιερατείου των χουντομητροπολιτών, με επικεφαλής τον εθνικιστή – ρατσιστή – φασίστα ρασοφόρο Χριστόδουλο Παρασκευαΐδη, υπηρέτη των εγκληματιών φασιστών συνταγματαρχών.

Πέρα απ’ τους δεδηλωμένους φανατικούς εθνικιστές συμμάχους, το θρησκόληπτο Ζουράρι και τη Λ. Κανέλλη, τη «φανταχτερή δημοσιογραφίνα που πολλά χρόνια υπηρέτησε με φλογερό πάθος τη Δεξιά και την αντίδραση» (Β. Γεωργίου) και την υπηρετεί και τώρα μέσα απ’ τις γραμμές του «Κ»ΚΕ, η κυριαρχία του εθνικισμού «νέο»ορθοδοξίας στην πολιτική ηγεσία του «Κ»ΚΕ είναι σαφέστατη, ενώ ορισμένοι ρεβιζιονιστές όπως οι Θανάσης Παπαρήγας («Ρ»7.11.2000) και Μάκης Παπαδόπουλος («Ρ» 19.11.2000) βγαίνουν σ’ ανοιχτή υπεράσπιση του αντιδραστικού αστικού ρεύματος του εθνικισμού και άλλοι όπως ο Α. Δαμίγος καλεί ανοιχτά να προσχωρήσουν στο ψευδεπίγραφο «Μέτωπο» (=πολιτική απάτη ολκής) – που τάχα θα φέρει «λαϊκή εξουσία»(!) και «λαϊκή οικονομία»(!) με εκλογές και με τη βοήθεια(!) του αστικού κράτους (δηλαδή χωρίς βίαιη επανάσταση και συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής) – την «επίσημη Ιεραρχία της Εκκλησίας με επικεφαλής τον προκαθήμενό της»!!! («Ρ» 22.10.2000 σελ. 31), δηλαδή καεί τους χουντομητροπολίτες και τον «κανακάρη» των φασιστών συνταγματαρχών Χριστόδουλο Παρασκευαΐδη να πλαισιώσουν το «Μέτωπο» για να ολοκληρωθεί έτσι το «εγχείρημα» και να δημιουργηθεί ένα χρουστσοφικό – εθνικιστικό – ρατσιστικό – «νέο»ορθόδοξο – φασιστικό «Μέτωπο»!!!

Μάλιστα ο Μ. Παπαδόπουλος για να δικαιολογήσει – συγκαλύψει την κυριαρχία των αντιδραστικών ρευμάτων εθνικισμού – «νέο»ορθοδοξίας στην ηγεσία του «Κ»ΚΕ δε διστάζει να διαστρεβλώνει προκλητικά ακόμα και τον Στάλιν: παρουσιάζοντάς τον ως «εθνικιστή»(!) επειδή στο 19ο Συνέδριο σύνεστησε στα κομμουνιστικά κόμματα να σηκώσουν στις χώρες τους τη «σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας». Όμως ο Στάλιν υποστήριξε ακριβώς το αντίθετο απ’ τους ανόητους ισχυρισμούς του Μ. Παπαδόπουλου: ότι μόνο τα επαναστατικά κομμουνιστικά κόμματα μπορούν να σηκώσουν τη «σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας» και όχι οι εθνικιστικοί – «νέο»ορθόδοξοι αστικοί κύκλοι τύπου Κανελλο – Ζουράριδων μα ούτε και τα ρεβιζιονιστικά κόμματα εκείνης της περιόδου, τύπου σοσιαλδημοκρατίας, τη θέση των οποίων έχουν πάρει τα σημερινά χρουστσοφικά ρεβιζιονιστικά κόμματα και οι σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες τους, τύπου Φλωράκη – Παπαρήγα (ο σοσιαλδημοκράτης και νυν εθνικιστής Μ. Παπαδόπουλος στη μακροχρόνια θητεία του στις γραμμές του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ φαίνεται πως σημείωσε «μεγάλη και αξιοζήλευτη πρόοδο»(!) στη σκέψη του: «κατάφερε» να διαβάζει – «ερμηνεύει» το Στάλιν με τα εθνικιστικά γυαλιά των θρησκόληπτων Κανελλο – Ζουράριδων, κανακάρηδων του «Άγιου» Χριστόδουλου).

Απ’ όσα σύντομα εκτέθηκαν γίνεται φανερό ότι η «αντιπαράθεση»(!) ηγεσίας «Κ»ΚΕ και διαγραμμένων που συνεχίζεται μέχρι αυτή τη στιγμή απ’ τις στήλες του «Ριζοσπάστη», είναι στην πραγματικότητα μια ψευτοδιαμάχη – «επιχείρηση» εξαπάτησης των κομμουνιστών και αποπροσανατολισμό της εργατικής τάξης, κι αυτό επειδή δεν έχουν μεταξύ τους ιδεολογικοπολιτικές διαφορές στα παραπάνω βασικά ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος.


Ρατσισμός του Χριστόδουλου Παρασκευαΐδη

Ο λαλίστατος Αρχιεπίσκοπος και υπηρέτης της φασιστικής διχτατορίας παρόλο που είναι πολύ προσεχτικός δεν καταφέρνει πάντα να αποκρύψει και καμουφλάρει τις αντιδραστικές ρατσιστικές και εθνικιστικές του απόψεις.

Σε ομιλία του στις 27 Οχτώβρη αφού εκθείασε «φιλανθρωπικό»(!) έργο της εκκλησίας για τους πρόσφυγες εκδήλωσε ανοιχτά το ρατσισμό του: «σήμερα είναι περί το 1 εκατομμύριο σε λίγα χρόνια θα υπερβούν τα 3. Σε συνδυασμό με το δημογραφικό πρόβλημα των ελλήνων και παρότι δεν μας το επιτρέπει ο πολιτισμός και η θρησκεία μας να πούμε «έξω οι ξένοι», από την άλλη αντιλαμβάνεστε τον κίνδυνο που ελλοχεύει να μετατραπούμε, ύστερα από λίγο, σε πρόσφυγες μέσα στην ίδια μας την πατρίδα;». Μόνο που παρέλειψε να διηγηθεί -για να δώσει μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα του ρατσισμού του- κάποιο ρατσιστικό ανέκδοτο, από εκείνα τα γελοία και εμετικού χαρακτήρα που συνηθίζει κάθε τόσο να διηγείται μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες.

Στην ίδια δήλωση-ομιλία ούτε τον εθνικισμό του μπόρεσε να κρύψει, βαφτίζοντάς τον «πατριωτισμό» και μάλιστα χαρακτηρίζοντάς τον «φιλότιμο»!!! Αναφερόμενος στο έργο και το ρόλο της εκκλησίας δηλώνει ότι «δεν είμαστε μόνο για τη σωτηρία της πατρίδας. Αυτό δεν είναι εθνικισμός αλλά πατριωτισμός και μάλιστα φιλότιμος». Μοναρχοφασιστικός και χουντικός «υπερπατριωτισμός». «Φιλότιμος πατριωτισμός», λοιπόν, είναι η νέα «πρωτότυπη» βλακεία του χουντικού Χριστόδουλου Παρασκευαΐδη.

 


Ανησυχητική άνοδος των ναζιφασιστικών ρατσιστικών δυνάμεων σε χώρες της Ευρώπης

Τα τελευταία χρόνια σε πολλές χώρες της Ευρώπης σημειώνεται ισχυρή ανησυχητική άνοδος των ναζιφασιστικών-ρατσιστικών δυνάμεων με κορυφαία περίπτωση εκείνη του χιτλερίσκου Γιέργκ Χάιντερ στην Αυστρία που συμμετέχει ήδη στην κυβέρνηση αυτής της χώρας.

Στη Νορβηγία το φασιστικό «Κόμμα της Προόδου» του Καρλ Χάγκεν που στις εκλογές του 1997 είχε συγκεντρώσει 15% των ψήφων, τώρα στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις που ανεβάζουν το ποσοστό του στο 25% ξεπερνά σε δύναμη και το σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα.

Στη Δανία το λεγόμενο «Λαϊκό Κόμμα» της Πία Κίερσγκορ που στις εκλογές του 1998 είχε λάβει ποσοστό 7,4% και είχε εκλέξει 13 βουλευτές τώρα στις δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών φτάνει στο 15%.

Στο Βέλγιο το φασιστικό «Φλαμανδικό Μπλοκ» του Φιλίπ Ντεβίντερ που δηλώνει ότι «μπροστά μου ο Χάιντερ είναι μετριοπαθής» συγκέντρωσε στις δημοτικές εκλογές στην πόλη της Αμβέρσας 33% και πάνω από 20% σε αρκετές άλλες πόλεις της Φλάντρας.

Και στη Ρουμανία στις τελευταίες εκλογές σημειώθηκε μεγάλη άνοδος των φασιστών-εθνικιστών του Κορνέλου Βαντίμ Τούντορ, ο οποίος με ποσοστό 28,33% ήρθε δεύτερος μετά τον Ίον Ιλιέσκου, πρώην πρόεδρο της Ρουμανίας την περίοδο 1990-1996, που συγκέντρωσε το 36,89% των ψήφων.

Όλα τα παραπάνω εθνικιστικά-ναζιφασιστικά κόμματα διακρίνονται για τον αντισημιτισμό, το ρατσισμό κατά των ξένων εργατών και την προβολή του δημαγωγικού-ρατσιστικού συνθήματος «πρώτα ο λαός μας» και τις ναζιφασιστικές απόψεις. Αποδίδουν όλα τα σημερινά προβλήματα από τα οποία υποφέρουν οι εργαζόμενοι στην παρουσία των ξένων εργατών στις χώρες τους, υπόσχονται δημαγωγικά «λύση» αυτών των προβλημάτων χωρίς να θίγουν το σύστημα που τα γεννά και τα αναπαράγει συνεχώς (ανεργία, φτώχια, εγκληματικότητα, πορνεία, έλλειψη στέγης, ναρκωτικά, κλπ., κλπ.).

Τα ναζιφασιστικά κόμματα χρηματοδοτούνται από τους ισχυρούς βιομηχανικούς κύκλους των χωρών τους, που τα προωθούν σαν δύναμη κρούσης κατά της εργατικής τάξης και των λαών, όπως έδειξαν και οι τελευταίες αποκαλύψεις στην περίπτωση του αυστριακού χιτλερίσκου Γιέργκ Χάιντερ.


Πολυτεχνείο 2000

Κατά τη διάρκεια των τριήμερων εορταστικών εκδηλώσεων για την επέτειο της λαϊκής εξέγερσης του Πολυτεχνείου η Οργάνωση μοίρασε την παρακάτω προκήρυξη

ΖΗΤΩ Η ΗΡΩΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Συμπληρώνονται φέτος 27 χρόνια

 


ΑΛΕΞΕΪ ΓΚΟΛΕΝΚΟΦ

ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝ

Μετάφραση, σχολιασμός: Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

Συνέχεια από το προηγούμενο

1. Πως «ερμηνεύτηκε» ο Στάλιν στο αντεπαναστατικό 20ο Συνέδριο (Φλεβάρης 1956) και μετά

Η «κριτική» ενάντια στον Στάλιν,

Συνεχίζεται


Να κρατήσουμε ψηλά τη σημαία του σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ (1918-55)

82 χρόνια από την ίδρυση του ηρωικού και ένδοξου κόμματός μας

Χρήστου Μπάκου


Ο σύντροφος Χρήστος Μπάκος

Τιμώντας την 82η επέτειο του ΚΚΕ 1918-55, καθώς και τη μνήμη του αγαπημένου μας συντρόφου Χρήστου Μπάκου, Γραμματέα της «ΚΙΝΗΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55» απ' τη συγκρότησή της ως το θάνατό του, αναδημοσιεύουμε εκτεταμένα αποσπάσματα απ' την ομιλία του για τα 80 χρόνια του κόμματος.

Στις 17 Νοέμβρη συμπληρώθηκαν 80 χρόνια από την ίδρυση του ΣΕΚΕ του μετέπειτα ηρωικού και ένδοξου Κόμματος μας, του ΚΚΕ, εκφραστή των ταξικών συμφερόντων της εργατικής τάξης, του προλεταριάτου της χώρας μας, οργανωτή και καθοδηγητή των αγώνων του λαού μας.

Το ΣΕΚΕ ιδρύεται στις 17-23 Νοέμβρη του 1918 αμέσως μετά την ιστορική και ένδοξη Οκτωβριανή Επανάσταση στη μεγάλη χώρα των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ.

Πολύ αργά και πολύ χρόνο μετά την επανάσταση της απελευθέρωσης του 1821 από τον απαίσιο τουρκικό ζυγό των 400 χρόνων σε μια αστοτσιφλικάδικη φεουδαρχική εξουσία στη χώρα μας αρχίζουν να δημιουργούνται βιομηχανικά κέντρα στη Σύρο, στο Λαύριο, στην Πάτρα και αλλού, αρχίζει να δημιουργείται το προλεταριάτο της εργατικής τάξης. Εμφανίζονται εργατικά Σωματεία, συνδικαλιστικές οργανώσεις, να εκδίδονται εφημερίδες, όπως "Αρδην", "Σοσιαλιστής', "Εργάτης", κλπ. Αρχίζουν δειλά-δειλά οι εργατικές απεργίες και εκδηλώσεις, εξεγέρσεις αγροτών, κλπ.

Η επίδραση των σοσιαλιστικών ιδεών στις μάζες, η δημιουργία σοσιαλιστικών ομάδων αυξάνεται. Ισχυρότατη είναι και η επίδραση του ΜΕΓΑΛΟΥ ΟΚΤΩΒΡΗ.

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ Κόμματος της εργατικής τάξης είναι ο σημαντικότερος σταθμός στην ιστορία του εργατικού κινήματος και του κομμουνιστικού επαναστατικού κινήματος της χώρας μας.

Τον Οκτώβρη του 1918 ιδρύεται η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας και το Νοέμβρη τ,ου 1918 συνέρχεται το 1ο Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο και ιδρύεται το ΣΕΚΕ "ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ" σαν ώριμος πια καρπός των αγώνων του προλεταριάτου.

Παρά το γεγονός, ότι το ΚΚΕ (ΣΕΚΕ) ιδρύθηκε το 1918 δεν έχει επαναστατικό πρόγραμμα ούτε μαρξιστική κομμουνιστική στρατηγική και τακτική ούτε καμιά πείρα δράσης και καθοδήγησης, είναι κόμμα διεσπαρμένο σε μικρές ομάδες χωρίς ενότητα που το δέρνει μια βαθιά κρίση με χαρακτηριστικά το δεξιό οπορτουνισμό (1918-1924), τον λικβινταρισμό (1926-1928) και τον φραξιονισμό (1929-1931). Το ΣΕΚΕ προσχωρεί στην Κομμουνιστική Διεθνή και το 1924 ονομάστηκε ΚΚΕ (ελληνικό τμήμα της ΚΔ).

Το ΣΕΚΕ αφήνει τις πολιτικές πρωτοβουλίες στα λεγόμενα "προοδευτικά" αστικά κόμματα και η εργατική τάξη και το επαναστατικό κίνημα γίνονται ουρά της αντιδραστικής αστικής τάξης.

Στην περίοδο του λικβινταρισμού το ΚΚΕ με εκφραστή τον Πουλιόπουλο οδηγείται στον τροτσκισμό και σειρά αποσυνθετικές διαμάχες διάλυσης.

Στην περίοδο του φραξιονισμού (1927-31) το Κόμμα περνάει βαθιά κρίση με την σύγκρουση δυο φραξιών - του Χαϊτά-Ευτυχιάδη και Αλέξη-Θέου-Σιάντου - φραξιονισμός που απλώνεται σ' όλο το κόμμα και στην κομμουνιστική νεολαία, διασπά την ενότητα και υπονομεύει τη δράση του Κόμματος.

Σ' αυτή ακριβώς την περίοδο της πάλης κατά του δεξιού οπορτουνισμού, του λικβινταρισμού και φραξιονισμού εμφανίζεται ο σύντροφος ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ που διεξάγει σταθερά, συνεπή και αμείλικτο αγώνα ενάντια σ' όλες αυτές τις παρεκκλίσεις.

Στα τέλη του 1931 η Εκτελεστική Επιτροπή της Γ' Διεθνούς ασκεί αυστηρή κριτική στην πολιτική γραμμή του Κόμματος, απαιτεί τερματισμό της φραξιονιστικής πάλης και προσανατολισμό της δράσης του Κόμματος στους εργάτες, στους ακτήμονες αγρότες, στην οργάνωση των εργαζομένων.

Μετά την έκκληση της Γ' ΚΔ και με τη νέα καθοδήγηση του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ το Κόμμα μπαίνει σε νέα περίοδο ανασύνταξης και αναδημιουργίας του ΚΚΕ, σε κόμμα νέου τύπου επαναστατικό μαρξιστικό-λενινιστικό.

Έτσι έληξε η 1η περίοδος του ΣΕΚΕ (ΚΚΕ), περίοδος βαθιάς κρίσης του Κόμματος και διασποράς, εμποτισμένο με κάθε πάστας οπορτουνισμό, τροτσκισμό, λικβινταρισμό, φραξιονισμό.

Η 2η περίοδος του ένδοξου ΚΚΕ είναι περίοδος αναγέννησης, ανόρθωσης και ανάδειξης του ΚΚΕ σε κόμμα νέου τύπου, επαναστατικό μαρξιστικό-λενινιστικό-σταλινικό με λαμπρή δράση και επαναστατική πάλη για κατάκτηση της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και για την εξασφάλιση της υποστήριξης των εργαζομένων όλων των επαρχιών της χώρας.

Το Γενάρη του 1934 η 6η Ολομέλεια του Κόμματος παίρνει αποφάσεις για το χαρακτήρα και τις κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης στην Ελλάδα.

Η 6η Ολομέλεια έχει βέβαια ιστορική σημασία γιατί εξόπλισε το Κόμμα με μαρξιστικό-λενινιστικό πρόγραμμα δράσης και καθόρισε τις κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης. 0 σύντροφος Νίκος Ζαχαριάδης τονίζει σχετικά: «η ιστορική σημασία της 6ης Ολομέλειας είναι ότι για πρώτη φορά έδωσε την επιστημονική ανατομία της οικονομικής διάρθρωσης της χώρας μας και καθόρισε τον νέο ελληνικό δρόμο της Λαϊκής απελευθέρωσης και της σοσιαλιστικής πραγματοποίησης.

Το Μάρτη του 1934 το 5ο Συνέδριο του Κόμματος εγκρίνει την απόφαση της 6ης Ολομέλειας. Ο εξοπλισμός του Κόμματος με τη λενινιστική-σταλινική στρατηγική και τακτική μετά την έκκληση της ΕΕ της Γ' ΚΔ και την απόφαση της 6ης Ολομέλειας επέτρεψαν την γρήγορη ανάπτυξη του Κόμματος, του έδωσαν τη δύναμη να καθοδηγήσει σημαντικούς1 αγώνες της εργατικής τάξης της περιόδου 1931-36.

Η 3η περίοδος 1936-41 είναι η πιο μαύρη περίοδος για το ηρωϊκό, το ένδοξο ΚΚΕ - είναι περίοδος της Μεταξικής Δικτατορίας που συλλαμβάνεται ο Ζαχαριάδης, διαλύονται και διαβρώνονται οι κομματικές Οργανώσεις από την Ασφάλεια του Μανιαδάκη που έφτασε στο σημείο να φτιάξει «Προσωρινή Διοίκηση» του «ΚΚΕ» από λιποτάκτες, πουλημένους, χαφιέδες.

Είναι περίοδος του Μανιαδάκη. περίοδος των δηλώσεων, ρετσινόλαδου, φάλαγγας, βασανιστηρίων, στρατοπέδων και φυλακών στα ξερονήσια της χώρας.

Σε πολύ δύσκολη εποχή και κατάσταση βρίσκεται το Κόμμα και ο λαός μας κατά την επίθεση της φασιστικής Ιταλίας ενάντια στην Ελλάδα στις 28 Οκτώβρη του 1940. Με το περίφημο εκείνο και ιστορικό Γράμμα του συντρόφου ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ από τα μπουντρούμια της Ασφάλειας καθορίζεται χωρίς καθυστέρηση η θέση του ΚΚΕ και του ελληνικού λαού απέναντι στον πόλεμο. Σ' αυτό απ' την πλευρά της Ελλάδας ο πόλεμος χαρακτηρίζεται ως «ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΣ» και καλεί τους κομμουνιστές να βρεθούν στην πρώτη γραμμή για να πολεμήσουν ηρωϊκά τους φασίστες επιδρομείς.

Το ιστορικό, εξαίρετο αυτό Γράμμα, που αφορά και το ευρωπαϊκό κομμουνιστικό κίνημα, καθορίζει ταυτόχρονα και την πολιτική γραμμή του Κόμματος για όλη την περίοδο της ένοπλης πάλης κατά των κατακτητών τονίζοντας ότι: «έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση μ' ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό».

Το ΚΚΕ στάθηκε ο εμπνευστής, ο οργανωτής και καθοδηγητής της ένοπλης πάλης του λαού μας παρά τα ανελέητα θανατηφόρα χτυπήματα του μεταξικού φασισμού ενάντια στο ΚΚΕ. αντίθετα η άρχουσα τάξη πρόδωσε το λαό και τη χώρα, συνεργάστηκε με τον κατακτητή, πολέμησε σ' όλη την περίοδο της κατοχής το απελευθερωτικό κίνημα του λαού μας.

Το Γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη είναι το πρώτο περίφημο ιστορικό ντοκουμέντο του ευρωπαϊκού κομμουνιστικού κινήματος, που σωστά χαρακτηρίζει τον πόλεμο και καλεί το λαό να πολεμήσει το φασισμό με όλες τις δυνάμεις που διαθέτει ο λαός.

Ο πόλεμος αυτός θανάσιμος, άνισος, εξοντωτικός δυο μεγάλων φασιστικών δυνάμεων 120 εκατομμυρίων με σοβαρές φασιστικές ορδές εσωτερικά.

Πρωτάκουστο και όμως με οδηγό το εξαίρετο ιστορικό Γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη η πλειοψηφία του ελληνικού λαού μετά την κατάρρευση των μετώπων, οργάνωσαν, εξόπλισαν και οδήγησαν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας την ηρωική πρωτόγνωρη και ανεπανάληπτη ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ. ΤΟ περίφημο ΕΑΜ, τον ηρωικό ΕΛΑΣ, την περίφημη ΕΠΟΝ, το ιστορικό ΕΛΑΝ και ολόκληρη σειρά πολιτικών κοινωνικών, κλπ. Οργανώσεων για την αντίσταση στο φασίστα κατακτητή τη πατρίδας!!

Οι λίγοι κομμουνιστές που κατάφεραν και απέφυγαν τις δηλώσεις, το ρετσινόλαδο, τη φάλαγγα των μανιαδάκηδων και οι πιο πολλοί δηλωσίες μεν, όμως φλογεροί αγωνιστές πριν κομμουνιστές, με πάθος και αφοσίωση, με πίστη και ηρωισμό συγκρότησαν και οργάνωσαν σ' όλη την πατρίδα τους πυρήνες, τις μαχητικές οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης. Αθάνατοι θα είναι πάντα στην ιστορία της πατρίδας μας αγωνιστές σαν τους Ζαχαριάδη, Αρη Βελουχιώτη. Σαράφη και πλειάδα-χιλιάδες αγωνιστών συντρόφων μας.

Η προσφορά και οι θυσίες στον ιστορικό ηρωικό και υπέροχο αγώνα ενάντια στον κατακτητή και τους συνεργάτες του μέσα στη χώρα μας από τους μαχητές αγωνιστές του λαού μας, από το ΕΑΜ. ΕΛΑΣ κι' όλες τις Οργανώσεις αντίστασης από τους συντρόφους μας κομμουνιστές είναι αθάνατες, αξέχαστες, ιστορικές.

Δεν ξεχνιέται όμως απ' όλους εμάς. απ' όλους τους συντρόφους μας αγωνιστές, ότι μερικοί που παίξανε το ρόλο του ηγέτη στον τιτάνιο αυτό αγώνα μας απόδειξαν τον αισχρό και προδοτικό τους ρόλο, την προβοκατόρικη και προδοτική δράση τους, τις προδοτικές συμφωνίες Λιβάνου (20 Μάη 1944), Γκαζέρτας (26 Σεπτέμβρη 1944), Βάρκιζας (12 Φλεβάρη 1945), τον αφοπλισμό και την καταναγκαστική παράδοση των όπλων στους μοναρχοφασίστες και τους άγγλους ιμπεριαλιστές. Αυτοί οι αγύρτες αντεπαναστάτες «ηγέτες» του επαναστατικού μας κινήματος Σιάντος. Ιωαννίδης, Παρτσαλίδης, υποτακτικοί των άγγλων ιμπεριαλιστών και ελλήνων μοναρχοφασιστών πρόδωσαν το κίνημα. Η οργάνωση της ΕΘΝΙΚΗΣ μας ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ θα ήταν πολύ δύσκολη αν όχι αδύνατη αν το ΚΚΕ μετά το 1931 δεν μετατρέπονταν σε κόμμα νέου τύπου και δεν αποκτούσε λενινιστική-σταλινική στρατηγική και τακτική.

Μετά την ήττα του χιτλερισμού (8 Μάη 1945) ο σ. Ν. Ζαχαριάδης επιστρέφει και βρίσκει ένα κίνημα προδομένο, διαλυμένο και σε πλήρη σύγχυση, με τον μοναρχοφασισμό να συνεχίζει το δολοφονικό του όργιο.

Πρώτο καθήκον του Ν. Ζαχαριάδη ήταν να διορθώσει τη γραμμή του Κόμματος, να αλλάξει και δυναμώσει το Κόμμα, να αντιμετωπίσει την αντίδραση και τους άγγλους ιμπεριαλιστές. Η 12η Ολομέλεια (25-27 Ιούνη 1945) επαναφέρει το Κόμμα σε μαρξιστικό-λενινιστικό δρόμο.

Το 7ο Συνέδριο (2-8 Οχτώβρη 1945) είναι σταθμός στην ιστορία του κινήματος. Στη 2η Ολομέλεια (Φλεβάρης 1946) αποφασίστηκε η έναρξη του 2ου ένοπλου αντάρτικου αγώνα ο ΔΣΕ.

Ο αγώνας ήταν σκληρός, αποφασιστικός, αιματηρός, ηρωικός. Τον Αύγουστο του 1949 η καινούργια κατάσταση μας επιβάλλει να σταματήσουμε τον αγώνα αυτόν (Τίτο, κλπ.).

Τον Οκτώβρη 1950 γίνεται η 3η Συνδιάσκεψη όπου καταφέρονται συντριπτικά πλήγματα σε οπορτουνιστές, φραξιονιστές, προβοκάτορες και κάπως ξεκαθαρίζει το Κόμμα απ' αυτούς. Έτσι σχεδόν έληξε και η 3η περίοδος με διακοπές στην ηγεσία του Ζαχαριάδη απ' το 1936 έως το 1955.

Μετά τη δολοφονία του Στάλιν αρχίζουν οι απανωτές επεμβάσεις της χρουστσιωφικής ομάδας στο ΚΚΕ με σκοπό να το μετατρέψει σ' ένα αστικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Επεμβάσεις που κορυφώθηκαν στα γεγονότα της Τασκέντης, το Σεπτέμβρη του '55 και αποκρούονται απ' την επαναστατική ηγεσία του Νίκου Ζαχαριάδη και τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών και καταδικάζονται στην 5η ιστορική Ολομέλεια του ΚΚΕ (Δεκέμβρης Ι955)που είναι και η τελευταία ολομέλεια του ένδοξου Κόμματος μας. Αποτυχαίνουν οι προσπάθειες του Χρουστσιώφ να σύρει το ΚΚΕ σε ρεβιζιονιστικό δρόμο και το Μάρτη του '56 συγκαλεί την παρασυναγωγή της λεγόμενης "6ης Ολομέλειας" όπου καθαιρεί βίαια την εκλεγμένη ηγεσία του Κόμματος και φτιάχνει το γνωστό ρεβιζιονιστικό κατασκεύασμα των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη, κλπ.

Απ' το Μάρτη του 1956 αρχίζει η 4η περίοδος για το κομμουνιστικό κίνημα της χώρας μας. Ακολουθούν μαζικές διαγραφές μελών του Κόμματος, προδοσία όλων των παράνομων στην Ελλάδα, επαναφορά διαγραμμένων οπορτουνιστών, εξορία δεκάδων στη Σιβηρία, κλπ. με κορυφαία την περίπτωση του γραμματέα του Κόμματος Νίκου Ζαχαριάδη που τον δολοφονούν το 1953 μετά 17 χρόνια εξορίας και εξοντωτικών διωγμών για να προστεθεί έτσι μια ακόμη δολοφονία των χρου-στσιωφικών σε κείνες των ηγετικών στελεχών του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος Α. Ζντάνοφ, Κ. Γκότβαλτ. Μ. Μπιερούτ, Μ. Ράκοσι, κλπ.

(Εκτεταμένα αποσπάσματα απ' την ομιλία του σ. Χρήστου Μπάκου για τα 80χρονα απ' την ίδρυση του Κόμματος σε εκδήλωση της "Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55")

 

Στη μνήμη του συντρόφου Χρήστου προσφέρουν στην «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ»
Αγλαΐα Μπάκου 15.000 δρχ.
Ντίνα Καΐκη-Μπελογιάννη 15.000 δρχ.

 

Οικονομικές ενισχύσεις - Συνδρομές

Ηλίας Αντώνης 5.000 Φατούρας Κώστας 5.000
Δημακοπούλου Σοφία 10.000 Γκαβέλας Γιάννης 10.000
Χατνάκης Δ. 5.000 Κατάθεση ΕΤΕ 6.11.00 50.000
Περπερίδης Βαγγέλης 3.000 Κατάθεση ΕΤΕ 13.11.00 35.000


Τη δική σου βοήθα εφημερίδα,
όπως πάντα με τον οβολό σου,
φίλε, το λαό μας, τη πατρίδα.
Το λαμπρό σκοπό μας, το καλό σου.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ρατσισμός του Χριστόδουλου Παρασκευαΐδη

Ανησυχητική άνοδος των ναζιφασιστικών ρατσιστικών δυνάμεων σε χώρες της Ευρώπης

Προκήρυξη: Ζήτω η ηρωική λαϊκή εξέγερση του Πολυτεχνείου

Αλεξέι Γκολένκοφ: Προτείνω να ερμηνεύσουμε τον Στάλιν (συνέχεια από το προηγούμενο)

Χρήστου Μπάκου: Να κρατήσουμε ψηλά τη σημαία του σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ (1918-55) - 82 χρόνια από την ίδρυση του ηρωικού και ένδοξου κόμματός μας

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55