Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 99 1-15/12/2000Αρ. Φύλ. 99 1-15 Δεκέμβρη 2000
Προκλητικές ενέργειες και δηλώσεις του Κ. Γλύξμπουργκ

Μετά το δημοψήφισμα του 1974 που οδήγησε στην κατάργηση της μοναρχίας,

 

 

 

 

 


Ευρωπαϊκός ιμπεριαλιστικός στρατός
παραπέρα όξυνση των αντιθέσεων ΕΕ-ΗΠΑ

Ηγετικοί ιμπεριαλιστικοί κύκλοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παράλληλα με τις προσπάθειες για διεύρυνση και ισχυροποίησή της, κινούνται συστηματικά και για τη «χειραφέτηση» της απ' τις ΗΠΑ και στο στρατιωτικό τομέα.

Έτσι οι «15» στη Σύνοδο της Νίκαιας επικύρωσαν την απόφαση γιο τη συγκρότηση ως το 2003 ευρωπαϊκής στρατιωτικής δύναμης ταχείας επέμβασης 60.000-100.000 ανδρών που θα επεμβαίνει όπου κρίνουν τα ευρωπαϊκό μονοπώλια αναγκαίο για την υπεράσπιση και προώθηση των συμφερόντων τους.

Ο νέος ευρωπαϊκός στρατός θα χρησιμοποιείται μελλοντικό αυτόνομα απ' τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, ανεξάρτητα απ' το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ.

Η δημιουργία ευρωπαϊκού στρατού εκφράζει την παραπέρα όξυνση των αντιθέσεων των ΕΕ-ΗΠΑ και τη διεκδίκηση εκ μέρους των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών ανάλογου μεριδίου στην ανακατανομή των σφαιρών επιρροής. Το ΝΑΤΟ παραμένει προς το παρόν μια ομπρέλα που δεν μπορεί να αποκρύψει το μόνιμο ανταγωνισμό ανάμεσα σε ΕΕ-ΗΠΑ και την παραπέρα όξυνση των μεταξύ τους αντιθέσεων.

Η γαλλική προεδρεία εργάστηκε δραστήρια προς την κατεύθυνση δημιουργίας ευρωπαϊκού στρατού ο γάλλος Πρόεδρος Σιράκ δήλωσε σχετικά: «η Ευρώπη για 40 χρόνια κυριαρχείτο από το διπολισμό ΗΠΑ και ΕΣΣΔ. Οι συνθήκες σήμερα επιτρέπουν τρεις παίκτες στη διεθνή σκηνή: ΗΠΑ, Ευρώπη και Ρωσία... Η άμυνα παραμένει επιμέρους στόχος. Ο αντικειμενικός στόχος είναι η πολιτική. Αλλά αν δεν υπάρχει η άμυνα, δεν υπάρχει και πολιτική αξιοπιστία».

Οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές δεν βλέπουν με «καλό μάτι» αυτή την εξέλιξη και καταβάλλουν κάθε προσπάθεια - μάταια όμως - να παρεμποδίσουν αυτή την πορεία, χρησιμοποιώντας προς αυτό το σκοπό, πέρα απ' τις δικές τους πιέσεις (Γ. Κοέν: η ΕΕ θα μετατρέψει το ΝΑΤΟ σε «κατάλοιπο του παρελθόντος»), δυνάμεις του βρετανικού ιμπεριαλισμού. Έτσι εξηγείται η σφοδρότατη επίθεση της γηραιός, πάλαι ποτέ «σιδηράς κυρίας» Μ. Θάτσερ στον Μπλέρ. η οποία χαρακτήρισε «μνημειώδη τρέλα» τη συγκρότηση της νέας ευρωπαϊκής στρατιωτικής δύναμης. Ανάμεσα στ' άλλα η Θάτσερ δόλωσε ότι «τα στρατιωτικά αυτά σχέδια του Μπλέρ για συμμετοχή της Βρετανίας μπορούν να χαρακτηριστούν ως πολιτική ματαιοδοξία και ενδέχεται να βλάψουν τη χώρα» γιο να υπογραμμίσει επιπλέον ότι η ίδιο θα προτιμούσε μια στενότερη συνεργασία με τις ΗΠΑ.

 


Φρίντριχ Ένγκελς

180 χρόνια απ' τη γέννησή του

Τιμώντας τα 180 χρόνια απ' τη γέννηση του Φρίντριχ Ένγκελς (28 Νοέμβρη 1820) στην Μπάρμεν της Ρηνανικής Πρωσσίας αναδημοσιεύουμε αποσπάσματα (*) από το άρθρο του Β. Ι. ΛΕΝΙΝ που αναφέρεται στη συμβολή των Μαρξ-Ένγκελς στην ανάπτυξη του μαρξισμού και ειδικότερα του Ένγκελς.

Στις 5 του Αυγούστου 1895 με το νέο ημερολόγιο (24 του Ιούλη) πέθανε στο Λονδίνο ο Φρίντριχ Ένγκελς.Ύστερα από το φίλο του Καρλ Μαρξ (που πέθανε το 1883), ο Ένγκελς ήταν ο πιο επιφανής επιστήμονας και δάσκαλος του διεθνούς προλεταριάτου σ’ όλο τον πολιτισμένο κόσμο. Από τότε που η τύχη το έφερε να ανταμώσουν ο Καρλ Μαρξ με τον Φρίντριχ Ένγκελς, το έργο ζωής και των δύο φίλων έγινε κοινή τους υπόθεση. Συνεπώς, για να καταλάβει κανείς τι έκανε ο Φρίντριχ Ένγκελς για το προλεταριάτο, πρέπει ν’ αφομοιώσει καλά τη σημασία της διδασκαλίας και της δράσης του Μαρξ στην ανάπτυξη του σύγχρονου εργατικού κινήματος.

Πρώτοι ο Μαρξ και ο Ένγκελς έδειξαν, ότι η εργατική τάξη με τις διεκδικήσεις της είναι το αναγκαίο γέννημα του σύγχρονου οικονομικού καθεστώτος, που μαζί με την αστική τάξη δημιουργεί και οργανώνει αναπόφευκτα και το προλεταριάτο. Έδειξαν ότι την ανθρωπότητα δεν θα την απαλλάξουν από τις συμφορές που τη δέρνουν σήμερα, οι καλοπροαίρετες προσπάθειες ορισμένων ευγενικών προσωπικοτήτων, αλλά η ταξική πάλη του οργανωμένου προλεταριάτου. Πρώτοι ο Μαρξ και ο Ένγκελς εξήγησαν στις επιστημονικές εργασίες τους, ότι ο σοσιαλισμός δεν είναι μια επινόηση ονειροπόλων, αλλά ο τελικός σκοπός και το αναγκαίο αποτέλεσμα της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων της σύγχρονης κοινωνίας. Όλη η γραφτή ιστορία ήταν ως τα σήμερα ιστορία ταξικής πάλης. Διαδοχή της κυριαρχίας και των νικών ορισμένων κοινωνικών τάξεων πάνω σε άλλες. Κι αυτό θα συνεχίζεται, ώσπου να εξαφανιστούν οι βάσεις της ταξικής πάλης και της ταξικής ιεραρχίας –η ατομική ιδιοχτησία και η αναρχική κοινωνική παραγωγή. Τα συμφέροντα του προλεταριάτου απαιτούν την εξάλειψη αυτών των βάσεων, και για το λόγο αυτό η συνειδητή ταξική πάλη των οργανωμένων εργατών πρέπει να στρέφεται ενάντια στις βάσεις αυτές. Κάθε όμως ταξική πάλη είναι πάλη πολιτική.

Οι απόψεις αυτές του Μαρξ και του Ένγκελς έχουν γίνει σήμερα κτήμα όλου του προλεταριάτου που αγωνίζεται για την απελευθέρωσή του. Οι απόψεις όμως αυτές στη δεκαετία 1840-1850, όταν οι δύο φίλοι άρχισαν να παίρνουν μέρος στη σοσιαλιστική φιλολογία και στα κοινωνικά κινήματα του καιρού τους, ήταν κάτι το εντελώς καινούργιο. Τότε υπήρχαν πολλοί άνθρωποι με ταλέντο και χωρίς ταλέντο, τίμιοι και μη τίμιοι, που συνεπαρμένοι από την πάλη για την πολιτική ελευθερία, από την πάλη ενάντια στην απολυταρχία των βασιλιάδων, της αστυνομίας και των παπάδων, δεν έβλεπαν την αντίθεση των συμφερόντων της αστικής τάξης και του προλεταριάτου. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έκαναν ούτε καν τη σκέψη ότι οι εργάτες μπορούν να ενεργούν σαν αυτοτελής κοινωνική δύναμη. Από το άλλο μέρος υπήρχαν πολλοί ονειροπόλοι, κάποτε μεγαλοφυείς που πίστευαν πως δεν χρειάζεται παρά να πείσουμε τους κυβερνήτες και τις κυρίαρχες τάξεις, ότι το σύγχρονο κοινωνικό καθεστώς είναι άδικο και τότε θα είναι εύκολο να εγκαθιδρυθεί στη γη ειρήνη και γενική ευδαιμονία. Ονειρεύονταν δηλαδή σοσιαλισμό χωρίς πάλη. Τέλος, όλοι σχεδόν οι σοσιαλιστές εκείνου του καιρού είναι γενικά φίλοι της εργατικής τάξης, έβλεπαν το προλεταριάτο μόνο σαν πληγή, έβλεπαν με φρίκη ότι με την ανάπτυξη της βιομηχανίας μεγαλώνει κι αυτή η πληγή. Για το λόγο αυτό, όλοι τους σκέπτονταν με ποιο τρόπο θα σταματήσουν την ανάπτυξη της βιομηχανίας και του προλεταριάτου, με ποιο τρόπο θα σταματήσουν τον «τροχό της ιστορίας». Σε αντίθεση με το γενικό φόβο μπροστά στην ανάπτυξη του προλεταριάτου, ο Μαρξ και ο Ένγκελς στήριζαν όλες τις ελπίδες τους στην αδιάκοπη αύξηση του προλεταριάτου. Όσο περισσότεροι οι προλετάριοι τόσο μεγαλύτερη η δύναμή τους σαν επαναστατική τάξη, τόσο πιο κοντινός και πραγματοποιήσιμος ο σοσιαλισμός. Με λίγα λόγια οι υπηρεσίες του Μαρξ και του Ένγκελς απέναντι στην εργατική τάξη μπορούν να διατυπωθούν έτσι: δίδαξαν στην εργατική τάξη της αυτογνωσία και την αυτοσυνείδηση και στη θέση των ονειροπολημάτων έβαλαν την επιστήμη...

Να γιατί ο κάθε εργάτης πρέπει να ξέρει το όνομα και τη ζωή του Ένγκελς, να γιατί στη συλλογή μας αυτή, που έχει για σκοπό της, όπως και όλες οι εκδόσεις μας, το ξύπνημα της ταξικής αυτοσυνείδησης των Ρώσων εργατών, πρέπει να δώσουμε μια σκιαγραφία της ζωής και της δράσης του Φρίντριχ Ένγκελς, του ενός απ’ τους δυό μεγάλους δασκάλους του σύγχρονου προλεταριάτου.

Ο Ένγκελς γεννήθηκε το 1820 στην πόλη Μπάρμεν της επαρχίας Ρήνου του βασιλείου της Πρωσσίας. Ο πατέρας του ήταν εργοστασιάρχης. Το 1838 για οικογενειακούς λόγους ο Ένγκελς αναγκάστηκε, πριν ακόμα τελειώσει το γυμνάσιο, να πάει υπάλληλος σ’ έναν εμπορικό οίκο της Βρέμης. Η απασχόληση με το εμπόριο δεν εμπόδισε τον Ένγκελς να συνεχίζει την επιστημονική και πολιτική του μόρφωση. Από μαθητής ακόμα του γυμνασίου μίσησε την απολυταρχία και την αυθαιρεσία των δημόσιων υπαλλήλων. Η μελέτη της φιλοσοφίας τον οδήγησε παραπέρα. Κείνο τον καιρό στη γερμανική φιλολογία κυριαρχούσε η διδασκαλία του Χέγκελ και ο Ένγκελς έγινε οπαδός του. Αν και ο ίδιος ο Χέγκελ ήταν θαυμαστής του απολυταρχικού πρωσσικού κράτους, που το υπηρετούσε σαν καθηγητής του πανεπιστημίου του Βερολίνου, η διδασκαλία του Χέγκελ ήταν επαναστατική. Η πίστη του Χέγκελ στο λογικό και στα δικαιώματα του ανθρώπου και η βασική θέση της Χεγκελιανής φιλοσοφίας ότι στον κόσμο συντελείται ένα αέναο προτσές αλλαγής και εξέλιξης, οδήγησαν τους μαθητές εκείνους του βερολινέζου φιλόσοφου, στη σκέψη ότι και η πάλη ενάντια στην πραγματικότητα, η πάλη ενάντια στην αδικία που επικρατεί και στο κακό που βασιλεύει, έχει τις ρίζες της στον παγκόσμιο νόμο της αιώνιας εξέλιξης. Αν τα πάντα εξελίσσονται, αν τούτους τους θεσμούς τους διαδέχονται άλλοι, γιατί θα συνεχίζει να υπάρχει αιώνια η απολυταρχία του πρώσσου βασιλιά ή του ρώσου τσάρου, ο πλουτισμός μια μηδαμινής μειοψηφίας σε βάρος της τεράστιας πλειοψηφίας, η κυριαρχία της αστικής τάξης πάνω στο λαό; Η φιλοσοφία του Χέγκελ μιλούσε για εξέλιξη του πνεύματος και των ιδεών, ήταν ιδεαλιστική. Από την εξέλιξη του πνεύματος έβγαζε και την εξέλιξη της φύσης, του ανθρώπου και των ανθρώπινων, δηλαδή των κοινωνικών σχέσεων.

Ο Μαρξ και ο Ένγκελς κράτησαν τη σκέψη του Χέγκελ για το αιώνιο προτσές της εξέλιξης, και απέρριψαν την προκατειλημμένη ιδεαλιστική αντίληψη. Στράφηκαν προς τη ζωή και είδαν ότι δεν είναι η εξέλιξη του πνεύματος εκείνο που εξηγεί την εξέλιξη της φύσης, αλλά αντίθετα, το πνεύμα πρέπει να εξηγηθεί με τη φύση, με την ύλη... Σε αντίθεση προς τον Χέγκελ και τους άλλους χεγκελιανούς, ο Μαρξ και ο Ένγκελς ήταν υλιστές. Αντικρίζοντας υλιστικά τον κόσμο και την ανθρωπότητα, είδαν ότι, όπως όλα τα φαινόμενα της φύσης έχουν στη βάση τους υλικές αιτίες, έτσι και η εξέλιξη της ανθρώπινης κοινωνίας καθορίζεται από την ανάπτυξη των υλικών, των παραγωγικών δυνάμεων. Από την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων εξαρτώνται οι σχέσεις που δημιουργούν μεταξύ τους οι άνθρωποι όταν παράγουν τα είδη, που είναι απαραίτητα για την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών. Και στις σχέσεις αυτές βρίσκεται η εξήγηση όλων των φαινομένων της κοινωνικής ζωής, των ανθρώπινων επιδιώξεων, των ιδεών και των νόμων. Η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων δημιουργεί τις κοινωνικές σχέσεις που στηρίζονται στην ατομική ιδιοχτησία, τώρα όμως βλέπουμε πως η ίδια αυτή ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων αφαιρεί την ιδιοχτησία από την πλειοψηφία και την συγκεντρώνει στα χέρια μια μηδαμινής μειοψηφίας. Καταργεί την ιδιοχτησία, τη βάση του σύγχρονου κοινωνικού καθεστώτος μόνη της τείνει προς τον ίδιο σκοπό, που έχουν βάλει στον εαυτό τους οι σοσιαλιστές. Οι σοσιαλιστές πρέπει μόνο να καταλάβουν ποια κοινωνική δύναμη, λόγω της θέσης της στη σύγχρονη κοινωνία, ενδιαφέρεται για την πραγματοποίηση του σοσιαλισμού, και να προσδώσουν στη δύναμη αυτή συνείδηση των συμφερόντων της και του κοινωνικού της καθήκοντος. Η δύναμη αυτή είναι το προλεταριάτο...

Ο Ένγκελς γνώρισε το προλεταριάτο στην Αγγλία, στο κέντρο της αγγλικής βιομηχανίας, στο Μάντσεστέρ, όπου εγκαταστάθηκε το 1842, κι έπιασε δουλειά σ’ έναν εμπορικό οίκο, ένας από τους συνεταίρους του οποίου ήταν ο πατέρας του. Εδώ ο Ένγκελς δεν καθότανε απλώς στο γραφείο του εργοστασίου, πήγαινε στις βρώμικες συνοικίες όπου ζούσαν οι εργάτες και έβλεπε με τα μάτια του τη φτώχια και τη δυστυχία τους. Δεν αρκέστηκε όμως στις προσωπικές του παρατηρήσεις, διάβασε όλα όσα είχαν γραφτεί πριν απ’ αυτόν για την κατάσταση της αγγλικής εργατικής τάξης, μελέτησε προσεχτικά όλα τα επίσημα ντοκουμέντα που του ήταν προσιτά. Καρπός των μελετών και των παρατηρήσεων αυτών ήταν το βιβλίο «Η κατάσταση της εργατικής τάξης στης Αγγλία».

Και πριν από τον Ένγκελς πάρα πολλοί είχαν περιγράψει τα βάσανα του προλεταριάτου και τονίσει, ότι είναι ανάγκη να του δοθεί βοήθεια. Πρώτος ο Ένγκελς είπε ότι το προλεταριάτο δεν είναι μόνο τάξη που υποφέρει. Ότι ίσα-ίσα η επαίσχυντη οικονομική κατάσταση του προλεταριάτου το σπρώχνει ακατάσχετα προς τα μπρος και το αναγκάζει να παλεύει για την τελική του απελευθέρωση. Και το αγωνιζόμενο προλεταριάτο θα βοηθήσει μόνο του τον εαυτό του. Το πολιτικό κίνημα της εργατικής τάξης θα οδηγήσει αναπόφευκτα τους εργάτες να καταλάβουν, ότι γι’ αυτούς δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από το σοσιαλισμό. Από το άλλο μέρος, ο σοσιαλισμός τότε μόνο θα καταστεί δύναμη, όταν γίνει σκοπός της πολιτικής πάλης της εργατικής τάξης. Αυτές είναι οι βασικές ιδέες του βιβλίου του Ένγκελς για την κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία, ιδέες που τις έχει αφομοιώσει σήμερα όλο το αγωνιζόμενο και σκεπτόμενο προλεταριάτο, που τότε όμως ήταν εντελώς καινούργιες. Οι ιδέες αυτές έχουν διατυπωθεί από τις πιο αξιόπιστες και συγκλονιστικές εικόνες της δυστυχίας του αγγλικού προλεταριάτου. Το βιβλίο αυτό ήταν ένα φοβερό κατηγορητήριο ενάντια στον καπιταλισμό και στην αστική τάξη. Προξένησε τεράστια εντύπωση. Παντού άρχισαν να παραπέμπουν στο βιβλίο του Ένγκελς, γιατί έδινε την καλύτερη εικόνα της κατάστασης του σύγχρονου προλεταριάτου. Και πραγματικά, ούτε πριν από το 1845, ούτε και αργότερα δεν παρουσιάστηκε κανένα έργο που να δίνει μια τόσο ζωντανή και πιστή περιγραφή των βασάνων της εργατικής τάξης.

Ο Ένγκελς έγινε σοσιαλιστής μόνος στην Αγγλία. Στο Μάντσεστερ συνδέθηκε με τους παράγοντες του αγγλικού εργατικού κινήματος εκείνου του καιρού και άρχισε να γράφει σε διάφορες αγγλικές σοσιαλιστικές εκδόσεις. Το 1844, επιστρέφοντας στη Γερμανία σταμάτησε στο Παρίσι, όπου γνωρίστηκε με τον Μαρξ με τον οποίο είχε ήδη από προηγούμενα αλληλογραφία. Στο Παρίσι ο Μαρξ, κάτω από την επίδραση των γάλλων σοσιαλιστών και της γαλλικής ζωής, είχε γίνει κι αυτός σοσιαλιστής. Εδώ οι δύο φίλοι έγραψαν μαζί το βιβλίο: «Η αγία οικογένεια, η κριτική της κριτικής κριτικής». Στο βιβλίο αυτό που βγήκε ένα χρόνο πριν από το έργο «Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία» και γράφτηκε στο μεγαλύτερο μέρος του από τον Μαρξ, μπήκαν οι βάσεις του επαναστατικού-υλιστικού σοσιαλισμού που τις κύριες ιδέες του τις εκθέσαμε πιο πάνω. Ο τίτλος «Αγία οικογένεια» είναι αστεία προσωνυμία που χρησιμοποιείται για τους φιλόσοφους αδελφούς Μπαόυερ και τους οπαδούς τους. Οι κύριοι αυτοί κήρυχναν μια κριτική που στέκεται πάνω από κάθε πραγματικότητα, πάνω από κόμματα και πολιτική, που αρνιέται κάθε πραχτική δράση και απλώς ατενίζει «κριτικά» το γύρω κόσμο και τα γεγονότα που διαδραματίζονται σ’ αυτόν. Οι κύριοι Μπάουερ έκρινα αφ’ υψηλού το προλεταριάτο, που το θεωρούσαν άκριτη μάζα. Ο Μαρξ και ο Ένγκελς αντιτάχθηκαν αποφασιστικά σ’ αυτή την ανόητη κι επιζήμια κατεύθυνση. Στο όνομα της πραγματικής ανθρώπινης προσωπικότητας του εργάτη, που τον ποδοπατούν οι κυρίαρχες τάξεις και το κράτος, ο Μαρξ και ο Ένγκελς απαιτούν όχι ενατένιση, αλλά πάλη για μια καλύτερη οργάνωση της κοινωνίας. Και σαν δύναμη ικανή να διεξάγει μια τέτοια πάλη και έχει συμφέρον απ’ αυτή την πάλη, βλέπουν, φυσικά, το προλεταριάτο. Πριν ακόμα από την «Αγία οικογένεια» ο Ένγκελς είχε δημοσιεύσει στο «γερμανο-γαλλικό περιοδικό» του Μαρξ και του Ρούγκε τις «Κριτικές μελέτες πάνω στην πολιτική οικονομία». Στο έργο αυτό εξέτασε από τη σκοπιά του σοσιαλισμού τα βασικά φαινόμενα του σύγχρονου οικονομικού καθεστώτος, σαν αναγκαία επακόλουθα της κυριαρχίας της ατομικής ιδιοχτησίας. Η επαφή του με τον Ένγκελς συντέλεσε αναμφισβήτητα στο ν’ αποφασίσει ο Μαρξ ν’ ασχοληθεί με την πολιτική οικονομία, με την επιστήμη στην οποία τα έργα του προκάλεσαν ολόκληρη επανάσταση.

Από το 1845 ως το 1847 ο Ένγκελς ζούσε στις Βρυξέλλες και στο Παρίσι, συνδυάζοντας τις επιστημονικές του ασχολίες με την πραχτική δράση μέσα στους γερμανούς εργάτες των Βρυξελλών και του Παρισιού. Εδώ ο Ένγκελς και ο Μαρξ συνδέθηκαν με τη μυστική γερμανική «Ένωση των κομμουνιστών», που τους ανέθεσε να διατυπώσουν τις βασικές αρχές του σοσιαλισμού είχαν επεξεργαστεί. Έτσι είδε το φως το «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» το περίφημο έργο του Μαρξ και του Ένγκελς, που δημοσιεύτηκε το 1948. το μικρό αυτό βιβλιαράκι αξίζει ολόκληρους τόμους: με το πνεύμα του ζει και κινείται ως τα σήμερα όλο το οργανωμένο και αγωνιζόμενο προλεταριάτο του πολιτισμένου κόσμου.

Η επανάσταση του 1848, που ξέσπασε πρώτα στη Γαλλία και σε συνέχεια επεκτάθηκε και σ’ άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης, έφερε τον Μαρξ και το Ένγκελς στην πατρίδα τους. Εδώ, στην Πρωσσία του Ρήνουθ, μπήκαν επικεφαλής της δημοκρατικής «Νέας εφημερίδας του Ρήνου», που έβγαινε στην Κολωνία. Οι δύο φίλοι ήταν η ψυχή όλων των επαναστατικών-δημοκρατικών τάσεων στην Πρωσσία του Ρήνου. Υπεράσπιζαν όσο ήταν δυνατό τα συμφέροντα του λαού και της ελευθερίας ενάντια στις αντιδραστικές δυνάμεις. Οι τελευταίες αυτές, όπως είναι γνωστό, υπερίσχυσαν. Η «Νέα Εφημερίδα του Ρήνου» κλείστηκε. Ο Μαρξ, που στο διάστημα του εκπατρισμού του είχε χάσει την πρωσσική υπηκοότητα, απελάθηκε, ο Ένγκελς όμως πήρε μέρος στην ένοπλη λαϊκή εξέγερση, πολέμησε σε τρεις μάχες για τη λευτεριά και μετά την ήττα των επαναστατών έφυγε στο Λονδίνο μέσω Ελβετίας.

Στο Λονδίνο εγκαταστάθηκε και ο Μαρξ. Ο Ένγκελς γρήγορα ξανάγινε υπάλληλος, αργότερα και μέτοχος στον ίδιο εμπορικό οίκο του Μάντσεστερ, όπου δούλευε και στα 1842-1844. Ως το 1870 ο Ένγκελς ζούσε στο Μάντσεστερ και ο Μαρξ στο Λονδίνο, πράγμα που δεν τους εμπόδιζε να έχουν την πιο συχνή πνευματική επικοινωνία: αλληλογραφούσαν σχεδόν κάθε μέρα. Στην αλληλογραφία αυτή οι δύο φίλοι αντάλλασσαν τις γνώμες και τις γνώσεις τους κι εξακολουθούσαν να επεξεργάζονται από κοινού τον επιστημονικό σοσιαλισμό. Το 1870 ο Ένγκελς μετοίκησε στο Λονδίνο, και ως το 1883 που πέθανε ο Μαρξ, συνεχιζόταν η κοινή πνευματική τους ζωή, γεμάτη εντατική δουλειά. Καρπός της ήταν –από την πλευρά του Μαρξ- «Το Κεφάλαιο», το μεγαλύτερο πολιτικό-οικονομικό έργο του αιώνα μας, κι από την πλευρά του Ένγκελς μία σειρά μεγάλα και μικρά έργα. Ο Μαρξ ασχολούνταν με την ανάλυση των σύνθετων φαινομένων της κεφαλαιοκρατικής οικονομίας. Ο Ένγκελς, σε έργα γραμμένα πολύ κατανοητά, που συχνά έχουν το χαρακτήρα πολεμικής, φώτιζε τα πιο γενικά επιστημονικά προβλήματα και διάφορα φαινόμενα του παρελθόντος και του παρόντος, στο πνεύμα της υλιστικής αντίληψης της ιστορίας και της οικονομικής θεωρίας του Μαρξ. Από τις εργασίες αυτές του Ένγκελς αναφέρουμε: το έργο πολεμικής ενάντια στον Ντύρινγκ (εδώ εξετάζονται μέγιστα προβλήματα του τομέα της φιλοσοφίας, των φυσικών και των κοινωνικών επιστημών), την «Καταγωγή της οικογένειας, της ιδιοχτησίας και του κράτους», τον «Λουδοβίκο Φόυερμπαχ», το άρθρο για την εξωτερική πολιτική της ρωσικής κυβέρνησης, τα περίφημα άρθρα για το ζήτημα της κατοικίας και, τέλος τα δυό μικρά μα εξαιρετικά πολύτιμα άρθρα για την οικονομική ανάπτυξη της Ρωσίας.

Ο Μαρξ πέθανε πριν προλάβει να επεξεργαστεί στην οριστική του μορφή το τεράστιο έργο του για το κεφάλαιο. Ωστόσο στο πρόχειρο ήταν ήδη έτοιμο, και ο Ένγκελς, ύστερα από το θάνατο του φίλου του, καταπιάστηκε με τη δύσκολη δουλειά της επεξεργασίας και της έκδοσης του ΙΙ και του ΙΙΙ τόμου του «Κεφάλαιου». Το 1885 έβγαλε τον ΙΙ τόμο και το 1894 τον ΙΙΙ (τον IV τόμο δεν πρόλαβε να τον επεξεργαστεί). Οι δύο αυτοί τόμου χρειάστηκαν πάρα πολλή δουλειά. Α αυστριακός σοσιαλδημοκράτης Άντλερ έκανε μια σωστή παρατήρηση: ο Ένγκελς με την έκδοση του ΙΙ και ΙΙΙ τόμου του «Κεφάλαιου» έστησε στο μεγαλοφυή φίλο του ένα μεγαλειώδες μνημείο, στο οποίο άθελά του χάραξε με ανεξίτηλα γράμματα και το δικό του όνομα. Πραγματικά, οι δύο αυτοί τόμου του «Κεφάλαιου» είναι έργο και των δύο: του Μαρξ και του Ένγκελς. Οι παλιοί θρύλοι μιλούν για διάφορα συγκινητικά παραδείγματα φιλίας. Το προλεταριάτο της Ευρώπης μπορεί να πει, ότι η επιστήμη του δημιουργήθηκε από δυό επιστήμονες και αγωνιστές, που οι σχέσεις τους ξεπερνούν τους πιο συγκινητικούς θρύλους των αρχαίων για την ανθρώπινη φιλία. Ο Ένγκελς έβαζε πάντοτε –και σε γενικές γραμμές πολύ δίκαια- τον εαυτό του ύστερα από τον Μαρξ. «Κοντά στον Μαρξ» έγραφε σ’ έναν παλιό του φίλο, «εγώ έπαιζα το δεύτερο βιολί». Η αγάπη του για τον Μαρξ όσο ζούσε και η ευλαβική του προσήλωση στη μνήμη του Μαρξ όταν πέθανε, ήταν απεριόριστές. Αυτός ο σκληρός αγωνιστής και ο αυστηρός στοχαστής είχε ψυχή που ήξερε ν’ αγαπάει βαθιά.

Ύστερα από το κίνημα του 1848-1849 ο Μαρξ και ο Ένγκελς, όντας στην ξενιτιά, δεν ασχολούνταν μόνο με την επιστήμη. Ο Μαρξ ίδρυσε το 1864 τη «Διεθνή ένωση των εργατών» και επί ολόκληρη δεκαετία καθοδηγούσε αυτή την Ένωση. Στις υποθέσεις της Ένωσης συμμετείχε δραστήρια και ο Ένγκελς. Η δράση της «Διεθνούς ένωσης» που συνένωνε, σύμφωνα με τη σκέψη του Μαρξ, τους προλετάριους όλων των χωρών είχε τεράστια σημασία για την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος. Μα κι όταν η «Διεθνής ένωση» σταμάτησε τη δράση της στα 1870-1880, ο ενοποιητικός ρόλος του Μαρξ και του Ένγκελς δε σταμάτησε. Απεναντίας, μπορούμε να πούμε, πως η σημασία τους σαν πνευματικών ηγετών του εργατικού κινήματος, μεγάλωνε συνεχώς, γιατί αναπτυσσόταν αδιάκοπα και το ίδιο το κίνημα. Ύστερα από το θάνατο του Μαρξ, ο Ένγκελς εξακολουθούσε να είναι μόνος του, ο σύμβουλος και ο ηγέτης των σοσιαλιστών της Ευρώπης. Σ’ αυτόν απευθύνονταν για να ζητήσουν συμβουλές και οδηγίες και οι γερμανοί σοσιαλιστές, που η δύναμή τους, παρόλες τις κυβερνητικές διώξεις, μεγάλωνε γρήγορα και αδιάκοπα, και οι εκπρόσωποι των καθυστερημένων χωρών, λχ. οι ισπανοί, οι ρουμάνοι, οι ρώσοι, που ήταν υποχρεωμένοι να μελετούν και να ζυγίζουν τα πρώτα τους βήματα. Όλοι τους αντλούσαν από το πλούσιο θησαυροφυλάκιο των γνώσεων και της πείρας του γέρο-Ένγκελς.

Ο Μαρξ και ο Ένγκελς που και οι δυό τους ήξεραν τα ρώσικα και διάβαζαν ρωσικά βιβλία, έδειχναν ζωηρό ενδιαφέρον για τη Ρωσία, παρακολουθούσαν με συμπάθεια το ρωσικό επαναστατικό κίνημα και κρατούσαν επαφή με τους ρώσους επαναστάτες. Και οι δυο τους έγιναν σοσιαλιστές από δημοκράτες και το δημοκρατικό αίσθημα του μίσους ενάντια στην πολιτική αυθαιρεσία ήταν εξαιρετικά δυνατό μέσα τους. Το άμεσο αυτό πολιτικό αίσθημα μαζί με τη βαθιά θεωρητική κατανόηση της σύνδεσης που υπάρχει ανάμεσα στην πολιτική αυθαιρεσία και στην οικονομική καταπίεση, καθώς και η πλούσια πείρα της ζωής, έκαναν τον Μαρξ και τον Ένγκελς εξαιρετικά ευαίσθητους από πολιτική ακριβώς άποψη. Για το λόγο αυτό η ηρωική πάλη μιας ολιγάριθμης μερίδας ρώσων επαναστατών ενάντια στην πανίσχυρη τσαρική κυβέρνηση έβρισκε στην ψυχή αυτών των δοκιμασμένων επαναστατών την πιο θερμή απήχηση. Αντίθετα, η τάση ορισμένων να παραιτηθούν για κάποια δήθεν οικονομικά ωφελήματα, από το πιο άμεσο και ποιο σπουδαίο καθήκον των ρώσων σοσιαλιστών, από την κατάχτηση της πολιτικής ελευθερίας, τους φαινόταν, φυσικά, ύποπτη και ακόμα τη θεωρούσαν άμεση προδοσία της μεγάλης υπόθεσης της κοινωνικής επανάστασης. «Η απελευθέρωση του προλεταριάτου πρέπει να είναι υπόθεση του ίδιου του προλεταριάτου», δίδασκαν συνεχώς ο Μαρξ και ο Ένγκελς. Και το προλεταριάτο για να παλέψει για την οικονομική του απελευθέρωση πρέπει να καταχτήσει ορισμένα πολιτικά δικαιώματα. Εκτός από αυτό και ο Μαρξ και ο Ένγκελς έβλεπαν καθαρά πως η πολιτική επανάσταση στη Ρωσία θα έχει τεράστια σημασία και για το εργατικό κίνημα της Δυτικής Ευρώπης. Η απολυταρχική Ρωσία ήταν πάντοτε το στήριγμα όλης της ευρωπαϊκής αντίδρασης. Βέβαια, η εξαιρετικά ευνοϊκή διεθνής θέση που δημιούργησε για τη Ρωσία ο πόλεμος του 1870, ανάβοντας για πολύν καιρό την έχθρα ανάμεσα στη Γερμανία και στη Γαλλία μεγάλωσε απλώς τη σημασία της απολυταρχικής Ρωσίας, σαν αντιδραστικής δύναμης. Μόνο μια ελεύθερη Ρωσία, που δε θα έχει ανάγκη να καταπιέζει του πολωνούς, τους φιλανδούς, τους γερμανούς, τους αρμένιους και τους άλλους μικρούς λαούς, ούτε να εξωθεί διαρκώς τη Γαλλία ενάντια στη Γερμανία και τη Γερμανία ενάντια στη Γαλλία, θα επιτρέχει στη σημερινή Ευρώπη να ανασάνει ελεύθερα από τα βάρη του πολέμου, θα εξασθενίσει όλα τα αντιδραστικά στοιχεία στην Ευρώπη και θα αυξήσει τη δύναμη της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης. Να γιατί ο Ένγκελς επιθυμούσε θερμά την εγκαθίδρυση της πολιτικής ελευθερίας στη Ρωσία και προς όφελος του εργατικού κινήματος στη Δύση. Οι ρώσοι επαναστάτες έχασαν στο πρόσωπό του τον καλύτερό τους φίλο.

Αιώνια η μνήμη του Φρίντριχ Ένγκελς, του μεγάλου αγωνιστή και δάσκαλου του προλεταριάτου.

* Στην ηλεκτρονική έκδοση παρουσιάζουμε το πλήρες άρθρο.


ΑΛΕΞΕΪ ΓΚΟΛΕΝΚΟΦ

ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝ

Μετάφραση, σχολιασμός: Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

Συνέχεια από το προηγούμενο

2. Οι «ερμηνευτές», οι κατήγοροι

Ο Α. Γιάκοβλεφ, πρώην μέλος του Π.Γ., πράχτορας της CIA από το 1958, κύριος «αρχιτέκτονας» της γκορμπατσοφικής περεστρόικα, που τίναξε στον αέρα την ΕΣΣΔ

Συνεχίζεται


ΜΟΝΟ ΜΕ ΚΟΜΜΑ ΛΕΝΙΝΙΚΟ, ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ

Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

Αθήνα 6.12.2000


Απ' τα αντικομμουνιστικά μοναρχοφασιστικά παραληρήματα χουντομητροπολιτών-Χριστόδουλου

Οι φασίστες χουντομητροπολίτες με επικεφαλής το Χριστόδουλο Παρασκευαΐδη δεν ξεχνούν το μοναρχοφασιστικό παρελθόν και την εγκληματική τους δράση σε βάρος τον λαού και του τόκου, καθώς και τις προδοσίες των εθνικών συμφερόντων.

Έτσι στο τέλος του πρώτου δεκαήμερου του Οχτώβρη μ' αφορμή τη συμπλήρωση 150 χρόνων από την ανακήρυξη του Αυτοκέφαλου της Ελλαδικής Εκκλησίας ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος στην πολυσέλιδη εισήγηση του έκανε λόγο για «παιδομάζωμα» στο οποίο «αντιτάχθηκε» η ηγεσία της εκκλησίας, για «ξενόδουλο συμμοριτισμό» και «συμμοριτοτόλεμο».

Ο φασίστας ρασοφόρος είπε: «το παδομάζωμα των ελληνοπαίδων έγινε απ' τους σύγχρονους εγκληματίας του «ξενόδουλου συμμοριτισμού» κατά την διάρκειαν του εν Ελλάδι συμμοριτοπόλεμου». Αντικομμουνιστικό παραλήρημα και μοναρχοφασισμός σ' όλο τους το μεγαλείο.

Ασφαλώς οι κομμουνιστές δεν ανέμεναν διαφορετική τοποθέτηση οπ' τους φασίστες ρασοφόρους ηγέτες της εκκλησίας που ευλόγησαν όλα τα εγκλήματα του μοναρχοφασισμοΰ και τον ιμπεριαλισμού σε βάρος της χώρας και πήραν δραστήριο μέρος στην καταπίεση του λαού μας

Επίσης στην ίδια Συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου ο Χριστόδουλος πέρα απ' την επικρότηση των μοναρχοφαστιτικών κραυγών του ομοϊδεάτη του της Μεσσηνίας, εμφανίστηκε με περισσή προκλητικότητα «υπερασπιστής της Κύπρου, «ξεχνώντας» ότι τόσο ο ίδιος όσο και το σύνολο των χουντομητροπολιτών ευλόγησε την προδοσία της Κύπρου απ’ τους φασίστες συνταγματάρχες της χουντικής επταετίας που οδήγησε στην στρατιωτική κατάληψη απ' τους τούρκους φασίστες του βόρειου τμήματος του νησιού, κατοχή που συνεχίζεται ακόμα και σήμερα.

Ο «Ριζοσπάστης» (11.10 2000) παραθέτει εκτεταμένο απόσπασμα απ' την ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου για την Κύπρο αποφεύγει να σχολιάσει τον προδοτικό ρόλο της ηγεσίας της εκκλησίας στο Κυπριακό την περίοδο της χούντας για να μη δυσαρεστήσει τους συμμάχους τον. στο θέμα των ταυτοτήτων και του «μετώπου», τους χουντομητροπολίτες και τον «Άγιο» Χριστόδουλο καθώς και τους προστατευόμενους του, τους «νέου»-ορθόδοξους-εθνικιστές θρησκόληπτους Κανέλλο-Ζουράριδες.


Γιάννης Γκόγκος

3 χρόνια απ' το θάνατό του

Στις 10 Δεκέμβρη συμπληρώνονται 3 χρόνια απ' το θάνατο τον αγαπημένου μας συντρόφου Γιάννη Γκόγκου, μέλους της Γραμματείας της Πολιτικής Επιτροπής της «Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55».

Ο σύντροφος Γιάννης Γκόγκος, παλιό στέλεχος του ηρωικού μας παλιού επαναστατικού Κ.Κ.Ε, υπήρξε απ’ τα ηγετικά στελέχη που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στον επαναστατικό προσανατολισμό της Οργάνωσης, στη σταθερή και συνεπή παραμονή της στον επαναστατικό σταλινικό-ζαχαριαδικό δρόμο, παρά τις διαρκείς υπονομευτικές προσπάθειες των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών, μέσω των διαφόρων οπορτουνιστών με φιλοσταλινική-φιλοζαχαριαδική μάσκα, να την εκτρέψουν σε οπορτουνιστική αντισταλινική-αντιζαχαριαδική κατεύθυνση, κι' αν σ’ αυτό αποτύχουν, να τη διασπάσουν, σχέδια που με θαυμαστή ακρίβεια προβλέφτηκαν απ' το διορατικό και έμπειρο σύντροφο μας και τα οποία απέτυχαν παταγωδώς παρά τα κάποια προβλήματα που προκάλεσαν προσωρινά κατά καιρούς.

Οι εκτιμήσεις του συντρόφου Γιάννη Γκόγκου για τους διάφορους «αντιχρουστσοφικούς»(!), με τις πολύχρωμες οπορτουνιστικές μάσκες αλλά πάντα καμουφλαρισμένων αντισταλινικών-αντιζαχαριαδικών επιβεβαιώθηκαν πανηγυρικά απ' την ως τώρα λυσσασμένη διασπαστική τους δράση και πορεία. Δοκιμασμένη συνταγή αντιμετώπισης και επαναστατικής παρακαταθήκης του προς τους νεότερους επαναστάτες κομμουνιστές: σταθερότητα στις αρχές του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού. καμιά απολύτως εμπιστοσύνη στους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές και αυξημένη επαναστατική επαγρύπνηση απέναντι στους ταλαντευόμενους και στην καμουφλαρισμένη διασπαστική δράση των πολυπρόσωπων οπορτουνιστών - με γνώμονα πάντα την ΕΝΟΤΗΤΑ των κομμουνιστών.

Στη μνήμη του η συντρόφισσα της ζωής και της πάλης Πηνελόπη και η κόρη του Νίκη προσφέρουν στην «Ανασύνταξη» 20.000 δρχ.


«Κ»ΚΕ-Πολυτεχνείο

Ο «Ριζοσπάστης» συχνά-πυκνά πρόβαλε ως τώρα δηλώσεις του αντιδραστικού και θρησκόληπτου βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Α. Χρυσανθακόπουλου (ταυτότητες, κλπ.) με τον οποίο συμπαρατάσσονταν σε θέματα εθνικισμού-θρησκείας.

Τώρα διαβάζουμε πως ο Χρυσανθακόπουλος «ξάφνιασε» την Αχαϊκή κοινωνία, επειδή με Δελτίο τύπου που έστειλε στα εκεί ΜΜΕ «ενημερώνει» πως το «Κ»ΚΕ «απουσίαζε το 1973 από το Πολυτεχνείο» («Ρ» 21.11.2000), πράγμα που υποχρέωση την ΝΕ Αχαΐας του «Κ»ΚΕ να εκδώσει ανακοίνωση, στην οποία ανάμεσα στ' άλλα, να αναφέρεται ότι «στο Πολυτεχνείο πρωτοστάτησε η ΚΝΕ, η αντι-ΕΦΕΕ μαζί με άλλες αντιδικτατορικές οργανώσεις, οι παράνομες οργανώσεις του ΚΚΕ»!!! («Ρ» 21.11.2000).

Φαίνεται πως οι ρεβιζιονιστές συντάκτες του παραπάνω κειμένου δεν «γνωρίζουν»(!) τι έλεγε και τι έπραττε η αντι-ΕΦΕΕ και η ΚΝΕ εκείνη την περίοδο και ακόμα χειρότερα δεν έχουν «διαβάσει»(!) την Ολομέλεια του Ιούλη του '76, δηλ. 3 χρόνια μετά την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου γι' αυτό το ζήτημα.

Η μεν αντι-ΕΦΕΕ κατάγγειλε (ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ Νο 8) ως πράκτορες της ΚΥΠ και της CIA τους φοιτητές της Νομικής και της Φυσικομαθηματικής που είχαν ταχθεί υπέρ της κατάληψης του Πολυτεχνείου και είχαν φθάσει γι' αυτό το σκοπό στο χώρο του: «καταγγέλλουμε την προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρου του Πολυτεχνείου την Τετάρτη 14.11.73 350 οργανωμένων πρακτόρων της ΚΥΠ, σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο Ρουφογάλη-Καραγιαν νόπουλου... και της αμερι­κάνικης ΣΙΑ»!!! Η δε Ολομέλεια του Ιούλη ομολογεί ότι το «Κ»ΚΕ ήταν όχι μόνο ενάντια στην κατάληψη του Πολυτεχνείου αλλά κατέβαλε προσπάθειες με την ΚΝΕ να απαγκιστρώσει τους φοιτητές απ' το Πολυτεχνείο: προσπάθησαν «κυρίως να πάρουν μέτρα για την απαγκίστρωση των φοιτητών από το Πολυτεχνείο... το Γραφείο της Σπουδάζουσας της ΚΝΕ θεώρησε ότι η κατάληψη, παρόλο που έπρεπε να αποφευχθεί...» («ΚΟΜΕΠ» 11/ 1976, σελ. 98). Και παρακάτω: «αν η ΚΝΕ ήταν σωστά προετοι — μα ο μένη και τα στελέχη της δούλευαν έγκαιρα και επιτόπου μέσα στο Φ.Κ., μ' αυτή την κατεύθυνση, θα ήταν δυνατό ή να μην επιλεγεί καθόλου η μορφή της κατάληψης, ή, κι αν προσωρινά πραγματοποιούνταν, να στρέφονταν γρήγορα προς άλλες εξελίξεις» (στο ίδιο, σελ. 112-113).


Εμπρός ας ξανασηκώσουμε το τιμημένο λάβαρο του ΚΚΕ 1918-55, το μπορούμε

Το παρακάτω κείμενο του συντρόφου Γιάννη Β. Καραστάθη γράφτηκε στα πλαίσια του προσυνεδριακού Διαλόγου για τις Θέσεις του 16ου Συνεδρίου και δόθηκε στο «Ριζοσπάστη» για δημοσίευση. Όμως ο «Ριζοσπάστη» απέφυγε να το δημοσιεύσει.

Αγαπητοί σύντροφοι, ακόμα ένα συνέδριο, το 16ο και 8ο, μετά την πραξικοπηματική 6η Ολομέλεια το Μάρτη του 1956, συνέρχεται στα μέσα του Δεκέμβρη αυτού του χρόνου. Από τις συζητήσεις και κυρίως τις αποφάσεις αυτού του Συνεδρίου θα εξαρτηθεί η παραπέρα πορεία του ΚΚΕ και του εργατο-λαϊκού κινήματος στη χώρα μας στη χαραυγή και όχι μόνο του 21ου αιώνα.

Το ΚΚΕ το 1940-1949 οργάνωσε και καθοδήγησε δύο επαναστάσεις, τον Ε.Λ.Α.Σ και τον Δ.Σ Ελλάδας, και αναδείχτηκε η πρώτη πολιτική δύναμη της χώρας και το πρώτο Επαναστατικό Κόμμα της Ευρώπης.

Η πρώτη επανάσταση χάθηκε βασικά από δικά μας λάθη, από μια ηγεσία που έπασχε από μια ανίατη... πολιτική μυωπία, από τους οπορτουνιστές Δ. Παρτσαλίδη, Βαφειάδη και κυρίως από την προδοσία του Γ. Σιάντου, με την προδοσία της Βάρκιζας, με την παράδοση στον «εχθρό» των τιμημένων όπλων του ΕΛΑΣ.

Η δεύτερη επανάσταση ηττήθηκε και από δικά μας λάθη, πάλη της ηγεσίας των συμβιβαστών-συνθηκολόγων, Μ. Βαφειάδη, Δ. Παρτσαλίδη, Β. Μπαρτζιώτας και άλλους, αλλά κυρίως από εξωελληνικούς παράγοντες και την ανοιχτή προδοσία του Τίτο.

Ο Δημοκρατικός Στρατός υποχωρούσε όταν αυτός αποφάσισε, συνταγμένος και πάνοπλος, έτοιμος πάντα να αναλάβει δράση όταν δημιουργούνταν οι κατάλληλες συνθήκες. Δεν πρόδωσε την επανάσταση, δεν παρέδωσε τα όπλα.

Το ΚΚΕ, με τον δοκιμασμένο αρχηγό του, το σ. Ν. Ζαχαριάδη, αλλάζει την πολιτική του και από πολεμική περνάει στην πολιτική των πολιτικών, οικονομικών κ.α αγώνων. Και η πρώτη του ενέργεια ήταν η δημιουργία πολιτικού Κόμματος της ΕΔΑ και της εφημερίδας «ΑΥΓΗ», με χρηματοδότηση των αγωνιστών του ΔΣΕ, τώρα Πολιτικών Προσφύγων. Το 1955 δημιουργεί την «Δημοκρατική Ένωση» (Συνασπισμό Κομμάτων) που στις εκλογές του Φλεβάρη του 1956 και το 1958, μας έδωσαν το λαμπρό εκείνο εκλογικό αποτέλεσμα, εκλέγοντας 79 βουλευτές και αυτό με 25 χιλιάδες πολιτικούς πρόσφυγες στο εξωτερικό και τις φυλακές και τα ξερονήσια γεμάτα από πολιτικούς κρατούμενους και το δυσκολότερο, με το ΚΚΕ εκτός νόμου. Εκλογικό αποτέλεσμα ρεκόρ, που από τότε το ΚΚΕ σε ιδανικές συνθήκες δεν μπόρεσε ούτε στο 1/5 να το φτάσει.

Πού οφείλονται αυτές οι επιτυχίες, αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα; Μα φυσικά στη σωστή πολιτική του ΚΚΕ, με κύριο πρωταγωνιστή το ΓΓ του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη. Ήταν τότε που και οι αμερικανοί «προστάτες» μας έλεγαν: «Μικρός ο τόπος - πολύς ο κομμουνισμός». Τα δε αδελφά ΚΚ μας έφερναν σαν παράδειγμα στη δράση τους.

Η «ΟΥΝΙΤΑ» την περίοδο αυτή – Μάρτης 1956, δημοσίευσε δίστηλο κύριο άρθρο της Σύνταξης με τον τίτλο: «Να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των Ελλήνων Κομμουνιστών». Τα δε ΚΚ Ισπανίας και Πορτογαλίας έκαναν 45-50 χρόνια να πετύχουν κάτι ανάλογο με εμάς, που το πετύχαμε σε 5-6 χρόνια μετά από δύο ηττημένες επαναστάσεις.

Δυστυχώς αυτές οι επιτυχίες που θα μας οδηγούσαν στη νομιμοποίηση του ΚΚΕ και την γενική αμνηστία των πολιτικών κρατουμένων τις ανέκοψε η «6η Πλατειά Ολομέλεια» το Μάρτη του 1956 που συγκλήθηκε παράνομα και πίσω από τις πλάτες της ηγεσίας του ΚΚΕ και του Γενικού Γραμματέα σ. Ν. Ζαχαριάδη από τη συμμορία του κρυφοτροτσκιστή Χρουτσιόφ και το δολοφόνο φινλανδό-εβραίο Όττο Κοουσίνεν με μαριονέτες στο ΚΚΕ τους διαγραμμένους για σοβαρά λάθη: Δ. Παρτσαλίδης, Μ. Βαφειάδης κ.α.

Η κρίση αυτή δυνάμωσε και βάθαινε πιο πολύ ύστερα από το «νόθο» 8ο Συνέδριο» του ΚΚΕ το 1961, όπου η διορισμένη κλίκα Βαφειάδης, Κολιγιάννης, Δημητρίου κ.α. αυθαίρετα άλλαξαν τη σωστή πολιτική του ΚΚΕ και στη θέση της ύψωσαν το κουρέλι του ρεβιζιονισμού και του εξευμενισμού της αντίδρασης, τη σοσιαλισμοκτόνα πολιτική του ειρηνικού περάσματος από το καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Τα κύρια χαρακτηριστικά της πολύχρονης κρίσης είναι: ο φραξιονισμός, οπορτουνισμός, λικβινταρισμός, αναθεωρητισμός. Ήταν άραγε αναγκαία αυτή η αλλαγή της πολιτικής; Όχι, απεναντίας ήταν καταστροφική για το κίνημα.

Γιατί εκτός από την αλλαγή της πολιτικής, έφερε και το οργανωτικό ξεχαρβάλωμα του Κόμματος, τη διάλυση όλων των κομματικών οργανώσεων, με τις μαζικές με φιρμάνι κατά εκατοντάδες και χιλιάδες διαγραφές, φυλακίσεις και εξορίες βετεράνων, στελεχών του Κόμματος και την εξόντωση του σ. Ν. Ζαχαριάδη στη Σιβηρία, τις παραμονές της πτώσης της χούντας και τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ.

Αναφέρω δύο παραδείγματα της αυθαιρεσίας τους: α) μια μικρή Κ.Ο τη Νο 14, με 321 κομματικά μέλη, με τη φράξια ήταν 19 είτε το 6.2%, και β) την Κομματική Οργάνωση Τασκένδης (Κ.Ο.Τ), την μεγαλύτερη Κ.Ο Πολιτικών Προσφύγων στο εξωτερικό με 7.800 οργανωμένα κομματικά μέλη. Με τους φραξιονιστές Π. Δημητρίου και ΣΙΑ ήταν αρχικά 300 ήτοι ποσοστό 4,2%. Και μόνο ύστερα από τις ομαδικές διαγραφές και τα μέτρα καταστολής των χρουτσιοφικών αύξησαν... τη δύναμή τους που ποτέ όμως δεν ξεπέρασε το 15-16%. Αυτό διαπίστωσε και ο Χ. Φλωράκης όταν το 1968 ήρθε στη Τασκένδη, στο Αχτίφ στελεχών που συγκάλεσε, είμαστε 400 και πάνω στελέχη, πολλοί σύντροφοι Ζαχαριαδικοί γνωστοί του Χ. Φλωράκη. Με αυτήν τη δύναμη το 4,2% οι φραξιονιστές διέλυσαν το ΚΚΕ.

Σύντροφοι, από την μεταπολίτευση και δω πέρασαν 25 χρόνια, χωρίς την αποτελεσματική δράση, που ήλπιζε ο λαός, του κόμματος λόγω της πολυδιάσπασης και της έλλειψης σωστής ταχτικής και στρατηγικής. Ενώ με την πείρα που έχουμε, αν είμαστε ενωμένοι, θα ήμασταν η πρώτη πολιτική δύναμη της χώρας.

Η συντηρητική παράταξη, με όποιες επωνυμίες και αν παρουσιάζεται κάθε φορά, ποτέ δεν θα είχε τη σημερινή της δύναμη. Ούτε το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να σχηματίσει αυτοδύναμες... κυβερνήσεις, χωρίς την ουσιαστική συνδρομή πολλών αγωνιστών και οπαδών της Εθνικής Αντίστασης, οι οποίοι το ψηφίζουν επειδή είναι απογοητευμένοι από την μετά του 1956 πολιτική των ηγεσιών του ΚΚΕ. Όμως στο χέρι όλων μας είναι, και με αφορμή το 16ο Συνέδριο του Κόμματος, να αλλάξουμε την κατάσταση προς όφελος του ΚΚΕ, του εργαζόμενου λαού και της δεινοπαθημένης πατρίδας μας.

Τι πρέπει, κατά την άποψή μου, να συζητήσει και να αποφασίσει το Συνέδριο;

Να εφαρμόσει την Λενινιστική αρχή του Β.Ι. ΛΕΝΙΝ που λέει: «πριν ενωθούμε και για να ενωθούμε πρέπει στην αρχή σταθερά και αποφασιστικά να ξεκαθαρίσουμε!».

Να καταδικάσουμε ανοιχτά την «6η Ολομέλεια» του 1956 και το «8ο νόθο» Συνέδριο που διέλυσε το ΚΚΕ και συνέστησε στα μέλη του να προσχωρήσουν στη ΕΔΑ.

Να στηριχθεί στις αποφάσεις της 3ης Συνδιάσκεψης του Οχτώβρη του 1950 και τις αποφάσεις της 5ης Ολομέλειας στις 28-29.12 του 1955 που μας οδήγησαν στο λαμπρό εκλογικό αποτέλεσμα του 1956-1958.

Πιο συγκεκριμένα, η προσπάθεια για το ξεπέρασμα της 44χρονης κρίσης πρέπει να αρχίσει με μια γενική συζήτηση στο ΚΚΕ απ’ τα κάτω ως τα πάνω για να αποφασίσουν οι κουκουέδες μόνοι τους λεύτερα και αυτοκέφαλα για την πορεία του κινήματος και την τύχη του κόμματος, για να ξεκαθαρίσουν τον κόπρο του Αυγείου και ξαναγίνουν αφεντικά στο σπίτι τους.

Έχοντας σαν βάση, στην εκτίμηση, τις διαπιστώσεις και θέσεις του «8ου Συνεδρίου» 1958, το παίρνουμε αυτό σαν συμπυκνωμένο εκφραστή όλης της από το 1956 πολιτικής και δράσης της «νέας ηγεσίας».

Την ανάλυση και εξέταση που θα κάνουμε θα πρέπει να τη χωρίσουμε σε δύο βασικά μέρη:

πολιτικές εκτιμήσεις, διαπιστώσεις, και θέσεις της «νέας ηγεσίας» για τη δουλειά του ΚΚΕ στη περίοδο 1945-1955.

πολιτική γραμμή και πραχτική δουλειά της νέας καθοδήγησης από το 1956 μέχρι σήμερα, μέχρι και το 15ο Συνέδριο.

Άλλος Δρόμος ούτε απομένει αλλά ούτε και υπάρχει.

Αλμυρός, 29.11.2000

ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΚΑΡΑΣΤΑΘΗΣ

 


Τη δική σου βοήθα εφημερίδα,
όπως πάντα με τον οβολό σου,
φίλε, το λαό μας, τη πατρίδα.
Το λαμπρό σκοπό μας, το καλό σου.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ευρωπαϊκός ιμπεριαλιστικός στρατός: παραπέρα όξυνση των αντιθέσεων ΕΕ-ΗΠΑ

Φρίντριχ Ένγκελς - 180 χρόνια απ' τη γέννησή του

Β. Ι. Λένιν: Φρίντριχ Ένγκελς

Αλεξέι Γκολένκοφ: Προτείνω να ερμηνεύσουμε τον Στάλιν (συνέχεια από το προηγούμενο)

Δ. Πάνου: Μόνο με Κόμμα Λενινικό-Σταλινικό (ποίημα)

Απ' τα αντικομμουνιστικά μοναρχοφασιστικά παραληρήματα χουντομητροπολιτών-Χριστόδουλου

Γιάννης Γκόγκος - 3 χρόνια απ' το θάνατό του

«Κ»ΚΕ-Πολυτεχνείο

Γ.Β. Καραστάθη: Εμπρός ας ξανασηκώσουμε το τιμημένο λάβαρο του ΚΚΕ 1918-55, το μπορούμε

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55