Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

2003Ιούλης-Αύγουστος-Σεπτέμβρης 2003
Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Στάλιν

50 χρόνια από το θάνατο-δολοφονία του

Στις 5 Μάρτη συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από το θάνατο-δολοφονία του μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη, κλασικού του μαρξισμού, επιφανούς και σοφού καθοδηγητή του παγκόσμιου προλεταριάτου Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Στάλιν απ' την προδοτική χρουστσοφική κλίκα.

Ο Ιωσήφ Στάλιν, ο ατρόμητος και ατσαλένιος μπολσεβίκος που "αναδείχθηκε σε ανεπανάληπτο ηγέτη μεταξύ των καθοδηγητών των κρατών όλων των εποχών και όλων των λαών" (Τσώρτσιλ, 1959), γίγαντας της επαναστατικής σκέψης και δράσης, επηρέασε αποφασιστικά-καθοριστικά και σφράγισε θετικά -με την καθοδηγητική του συμμετοχή, δίπλα στο Λένιν, στη νικηφόρα έκβαση της προλεταριακής επανάστασης στη Ρωσία που συντάραξε συθέμελα τον καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό κόσμο, την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση για 35 ολόκληρα χρόνια, την ανάπτυξη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και τις νίκες του διεθνούς προλεταριάτου και των απελευθερωτικών αγώνων των λαών, την ήττα-συντριβή του χιτλεροφασισμού και τη συγκρότηση του σοσιαλιστικού  στρατοπέδου κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο -τις διεθνείς εξελίξεις και γενικά την πορεία της ανθρωπότητας στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα.

Η στάση απέναντι στο Στάλιν αποτέλεσε απ' τις αρχές της τρίτης δεκαετίας του περασμένου αιώνα και αποτελεί και σήμερα τη βασική διαχωριστική γραμμή μεταξύ των επαναστατών μαρξιστών, δηλ. των λενινιστών-σταλινιστών και των αντεπαναστατών όλων των αποχρώσεων (αναρχικών, σοσιαλδημοκρατών, τροτσκιστών, χρουστσοφικών, τιτικών, κλπ.). Συνάμα ο Στάλιν αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί τον πρώτο και κεντρικό στόχο της λασπολογικής επίθεσης και κατασυκοφάντησης εκ μέρους της διεθνούς καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής αντίδρασης και όλων των λακέδων και υπηρετών της, συμπεριλαμβανομένων εδώ και όλων όσων ανήκουν στις διάφορες παραλλαγές του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, κι' αυτό επειδή

Πρώτο, υπεράσπισε με παραδειγματική συνέπεια τον επαναστατικό μαρξισμό και τον ανάπτυξε δημιουργικά παραπέρα σε μαρξισμό- λενινισμό-σταλινισμό και στα τρία συστατικά του μέρη: φιλοσοφία (διαλεκτικό και ιστορικό υλισμό), πολιτική οικονομία (καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού και σοσιαλισμού-κομμουνισμού), θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού-κομμουνισμού, εξοπλίζοντας έτσι ιδεολογικο-πολιτικά το διεθνές προλεταριάτο με το ακατανίκητο όπλο της επαναστατικής κοσμοθεωρίας του. Ακριβώς αυτή η παραπέρα ανάπτυξη του μαρξισμού-λενινισμού εκ μέρους του, τον ανέδειξε σ' έναν απ' τους κλασικούς του μαρξισμού, και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα τον τοποθέτησε δίπλα στους άλλους για να αποτελέσουν τη γνωστή τετράδα: ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ.

Δεύτερο, συνέβαλε ως καθοδηγητικό ηγετικό στέλεχος του κόμματος των Μπολσεβίκων, δίπλα στο Λένιν, στην οργάνωση και νικηφόρα ένοπλη εξέγερση του ρώσικου προλεταριάτου που οδήγησε στην ανατροπή του τσαρισμού και το θρίαμβο της μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης που άνοιξε νέα σελίδα στην ιστορία της ανθρωπότητας: εγκαινίασε την εποχή των προλεταριακών επαναστάσεων, το πέρασμα απ' τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Τρίτο, εφάρμοσε για πρώτη φορά στην πράξη την επιστημονική κοσμοθεωρία του μαρξισμού με την επιτυχή οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση, οικοδόμηση που διαψεύδει και τις απόψεις των αντιδραστικών αστών για το δήθεν "ουτοπικό" χαρακτήρα και το "ανεφάρμοστο" της θεωρίας του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στην πράξη.

Τέταρτο, σημείωσε τεράστιες και ανεπανάληπτες επιτυχίες - σε συνθήκες σκληρής και οξύτατης ταξικής πάλης - σ' όλους τους τομείς της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού σε μια χώρα όπως η Ρωσία που την παρέλαβε "με ξύλινο αλέτρι και την άφησε πυρηνική υπερδύναμη" (Τσώρτσιλ 1959), συμβάλλοντας έτσι να αποδειχτεί στην πράξη η ανωτερότητα του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, απέναντι στο εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα. Και όλα αυτά έπρεπε να γίνουν σε χρόνο ρεκόρ: "μείναμε πίσω 50-100 χρόνια απ' τις προχωρημένες χώρες. Πρέπει να διατρέξουμε αυτό το διάστημα μέσα σε δέκα χρόνια. Είτε θα το κάνουμε αυτό είτε θα μας συνθλίψουν" (Στάλιν, 1931).

Πέμπτο, διεξήγαγε με επιτυχία την ταξική πάλη σ' όλα τα μέτωπα και σύντριψε ιδεολογικο-πολιτικά όλα τα αντεπαναστατικά ρεύματα στο εσωτερικό της Σοβιετικής Ένωσης απ' τους αναρχικούς, τους μενσεβίκους, τους τροτσκιστές ως τους δεξιούς οπορτουνιστές Κάμενεφ- Ζηνόβιεφ- Μπουχάριν, κλπ., διασώζοντας έτσι τα επιτεύγματα και τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης-αγροτιάς αλλά και την ύπαρξη του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Χωρίς τη σωστή διεξαγωγή της ταξικής πάλης - ταξική πάλη που όσο προχωρεί η οικοδόμηση του σοσιαλισμού οξύνεται και κατά την οποία οι εσωτερικοί ταξικοί εχθροί συνδέονται με τους εξωτερικούς εχθρούς - ήταν εντελώς αδύνατη η διατήρηση-στερέωση της διχτατορίας του προλεταριάτου, η οικοδόμηση του σοσιαλισμού- κομμουνισμού αλλά και η αποτροπή της παλινόρθωσης του καπιταλισμού, κίνδυνο που ο Στάλιν είχε ήδη από το 1928 επισημάνει υπογραμμίζοντας: "η νίκη της δεξιάς παρέκκλισης στο κόμμα μας θα σήμαινε τη δημιουργία των όρων, των απαραίτητων για την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη χώρα μας".

Έκτο, σύντριψε ιδεολογικά το μεγαλύτερο ρεβιζιονιστικό ρεύμα της εποχής του, τη σοσιαλδημοκρατία, ξεσκέπασε και σύντριψε τον τιτικό ρεβιζιονισμό και όλα τ'άλλα οπορτουνιστικά ρεύματα.

Έβδομο, καθοδήγησε με επιτυχία την επαναστατική δράση των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ και συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάπτυξη και μπολσεβικοποίηση των κομμουνιστικών κομμάτων, τμημάτων-μελών της 3ης Κομμουνιστικής Διεθνούς και στην ανάπτυξη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.

Όγδοο, αντιμετώπισε με επιτυχία όλες τις επιθέσεις και επεμβάσεις του διεθνούς ιμπεριαλισμού, σύντριψε τους χιτλερικούς ναζιφασίστες κατακτητές, εκμεταλλευόμενος με άφθαστη μαεστρία τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, αναδείχθηκε στον πόλεμο σε "μεγαλοφυή στρατηλάτη" (Τσώρτσιλ, 1959).

Ένατο, δημιούργησε το σοσιαλιστικό στρατόπεδο μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με επικεφαλής τη Σοβιετική Ένωση.

 


Οι επιθέσεις ενάντια στο Στάλιν - επιθέσεις ενάντια στο μαρξισμό-Λενινισμό

α. Οι επιθέσεις των προδοτών χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών

Οι λασπολογικές επιθέσεις της φασιστικής- καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής αντίδρασης στο Στάλιν κατά τη διάρκεια των 35 χρόνων της δράσης του για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού- κομμουνισμού είχαν ως στόχο τους τη δυσφήμηση και την κατασυκοφάντηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού που οικοδομούνταν, στη βάση του μαρξισμού-λενινισμού, στη Σοβιετική Ένωση με επιτυχία. Το ίδιο και εκείνες όλων των λακέδων και πρακτόρων της διεθνούς ιμπεριαλιστικής αντίδρασης των διαφόρων αντεπαναστατικών ρευμάτων απ' τη σοσιαλδημοκρατία, τροτσκιστές, αναρχικούς ως τους τιτοϊκούς ρεβιζιονιστές, κλπ.

Όμως το πιο επικίνδυνο αντεπαναστατικό ρεύμα αποδείχτηκε ιστορικά ότι ήταν εκείνο του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού που διαμορφώθηκε μέσα στη Σοβιετική Ένωση και πραξικοπηματικά επικράτησε σ' αυτή τη χώρα με τη χρουστσοφική ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση μετά το θάνατο-δολοφονία του Ιωσήφ Στάλιν στις αρχές της δεκαετίας του '50, που κατέστρεψε το σοσιαλισμό και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.

Το προδοτικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού πήρε ανοιχτή και ολοκληρωμένη μορφή με την υιοθέτηση των αστικών απόψεων της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας στο 20ο Συνέδριο ("ειρηνικός κοινοβουλευτικός δρόμος", άρνηση της διχτατορίας του προλεταριάτου, "ειρηνική συνύπαρξη" ως γενική γραμμή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, άρνηση της λενινιστικής θέσης για το αναπόφευχτο των πολέμων, η καπιταλιστική Γιουγκοσλαβία βαφτίζεται χώρα "σοσιαλιστική", κλπ.) και έγινε παγκόσμιο ρεύμα με την επιβολή του σε κείνα τα κομμουνιστικά κόμματα που το ακολούθησαν μετά το '56, που μετατρέπονται πλέον σε αστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου.

Εκφραστής-υπερασπιστής αυτού του αντεπαναστατικού ρεύματος υπήρξε η προδοτική ρεβιζιονιστική κλίκα των Χρουστσόφ- Μικογιάν-Μπρέζνιεφ, κλπ. που εξαπόλυσε σφοδρότατη συκοφαντική επίθεση ενάντια στο Στάλιν, το μαρξισμό-λενινισμό και στο διεθνές επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα και στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό, ξεπερνώντας σε επινοήσεις στην περίπτωση του Στάλιν και τις μυστικές υπηρεσίες των ιμπεριαλιστικών χωρών:

Πρώτο, με τη διαβόητη μυστική έκθεση-επίθεση συκοφαντική στο Στάλιν με τα περί "προσωπολατρίας", "λαθών", "εγκλημάτων", "ανώμαλης εσωκομματικής ζωής", "παραβίαση της σοσιαλιστικής νομιμότητας", κλπ., κλπ., συκοφάντησε και το σοσιαλισμό-κομμουνισμό που οικοδομούνταν στη Σοβιετική Ένωση ως το 1953 στη βάση του μαρξισμού-λενινισμού. Ξεπέρασε η λασπολογική αυτή επίθεση κατά πολύ εκείνη της φασιστικής-ιμπεριαλιστικής αντίδρασης.

Δεύτερο, ανέτρεψε πραξικοπηματικά τη διχτατορία του προλεταριάτου, αντικαθιστώντας την με το διαβόητο "κράτος όλου του λαού", δηλ. τη διχτατορία της υπό διαμόρφωση νέας αστικής τάξης, κατέστρεψε το ΚΚΣΕ και το αντικατέστησε με το διαβόητο "κόμμα όλου του λαού", δηλ. μ' ένα αστικό κόμμα και έθεσε τη Σοβιετική Ένωση σε τροχιά σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού, ενώ με τις καπιταλιστικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεις (1956-1965) εξάλειψε ολωσδιόλου τις σοσιαλιστικές-κομμουνιστικές σχέσεις παραγωγής αντικαθιστώντας τες με τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.

Τρίτο, με τις ωμές επεμβάσεις στα εσωτερικά τους έθεσε όλα τα πρώην κομμουνιστικά κόμματα σε αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική τροχιά, τα μετέτρεψε σε αστικο-ρεβιζιονιστικά κόμματα και διακήρυσσε για 4 ολόκληρες δεκαετίες ότι αυτά μαζί με την παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία θα έχτιζαν τάχα το "σοσιαλισμό": "οι κομμουνιστές που δίνουν αποφασιστική σημασία στην ενότητα της εργατικής τάξης, τάσσονται υπέρ της συνεργασίας με τους σοσιαλιστές και τους σοσιαλδημοκράτες, για να εγκαθιδρύσουν σήμερα ένα προοδευτικό δημοκρατικό καθεστώς και για να οικοδομήσουν στο μέλλον τη σοσιαλιστική κοινωνία" ("Διεθνής σύσκεψη ρεβιζιονιστικών κομμάτων Μόσχας", 17.6.1969).

Τέταρτο, επιτέθηκε και απέρριψε τις μαρξιστικές θέσεις του Στάλιν για τα ζητήματα της επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, απορρίπτοντας έτσι το μαρξισμό-λενινισμό. Διέγραψε το Στάλιν από την τετράδα των κλασικών του μαρξισμού, απαγόρευσε τα έργα του, αλλά και την έκδοση τους από το 1956 ως το 1991 και όσα υπήρχαν τα απέσυρε από την κυκλοφορία (τάκαψε-πολτοποίησε), τα απομάκρυνε απ' όλες τις βιβλιοθήκες και τα κατέστρεψε, μετονόμασε το Στάλινγκραντ σε Βόλγογκράντ, γκρέμισε τα αγάλματα τη νύχτα, κλπ., κλπ. Πέμπτο, απέρριψε-αρνήθηκε και πρόδωσε στο σύνολο της την επαναστατική κοσμοθεωρία του προλεταριάτου, το μαρξισμό-λενινισμό, και τον υποκατέστησε στη φιλοσοφία με αστικά φιλοσοφικά ρεύματα (υπαρξισμός, νεοθετικισμός, πραγματισμός, οντολογία, ανθρωπολογία, κλπ.), με αστικές οικονομικές θεωρίες τη μαρξιστική πολιτική οικονομία του καπιταλισμού (κρίσεις, θεωρία της αξίας, απόλυτη εξαθλίωση, κλπ.) και εκείνη του σοσιαλισμού-κομμουνισμού (κέδρος σκοπός της παραγωγής, νόμος της αξίας ρυθμιστής της παραγωγής, μέσα παραγωγής εμπόρευμα-τα, κλπ.), υιοθέτησε και προπαγάνδισε μια αστικο-ρεβιζιονιστική αντίληψη του σοσιαλισμού χωρίς δικτατορία του προλεταριάτου.

Όλα τα πρώην κομμουνιστικά κόμματα που ακολούθησαν το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό μετατράπηκαν σε αστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου, κόμματα στην υπηρεσία του κεφαλαίου. Το ηρωικό ΚΚΕ 1918-55 με επικεφαλής το σύντροφο Νίκο Ζαχαριάδη υπήρξε το μόνο στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα απ' τα κόμματα των καπιταλιστικών χωρών στο οποίο δεν πέρασε ο χρουστσοφικός ρεβιζιονισμός. Τα σημερινά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα "Κ"ΚΕ- Συνασπισμός δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το παλιό ηρωικό ΚΚΕ και αποτελούν διασπάσεις του αστικού σοσιαλδημοκρατικού εκτρώματος που συγκρότησε η προδοτική χρουστσοφική κλίκα το 1956 στη θέση του επαναστατικού ΚΚΕ.

Σήμερα όλα τα χρουστσοφικά κόμματα βαδίζουν, μεταξύ των οποίων και τα "Κ"ΚΕ-Συνασπισμός, τον προδοτικό σοσιαλδημοκρατικό δρόμο του 20ου Συνεδρίου (Φλεβάρης 1956) του ΚΚΣΕ, δρόμος που κατέστρεψε ολοκληρωτικά το σοσιαλισμό στη Σοβιετική Ένωση και στις πρώην Λαϊκές Δημοκρατίες, πρόδωσε την προλεταριακή επανάσταση και τον κομμουνισμό και διέλυσε το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.

β. Οι επιθέσεις της νέας παραλλαγής του σύγχρονου ρεβιζιονισμού της αντισταλινικής "λαθολογίας"

Στο Στάλιν δεν επιτέθηκαν μόνο οι αποστάτες χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές αλλά και η νέα παραλλαγή του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, εκείνη της αντισταλινικής "λαθολογίας" που εμφανίστηκε με "αντι-χρουστσοφική" μάσκα, όπως π.χ. στη χώρα μας η "ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ" - "ανάλυση του έργου του Στάλιν, μια σωστή εκτίμηση των υπηρεσιών και των λαθών του" ("ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ", Οχτώβρης 1964, σελ. 9-10) - με επικεφαλής τους αντιζαχαριαδικούς-αντιΚΚΕ δεξιούς οπορτουνιστές Χοτζέα-Ιορδανίδη στις αρχές της δεκαετίας του '60 που αργότερα, αρχές της δεκαετίας του '70, ενώθηκαν με τη δεξιά οπορτουνιστική αντιζαχαριαδική ομάδα της Προσωρινής Κεντρικής Επιτροπής (Ρουμανία) των Πολύδωρου Δανιηλίδη-Γαβρίλου Παπαδόπουλο-Βάσκου Πασχάλη, κλπ. - "πρακτορείο του αντεπαναστατικού ρεβιζιονισμού" (ΣΟΦΙΑΝΟΣ: γράμμα 6.1.1968).

Για πληροφόρηση των νεότερων ας αναφερθεί, ότι εμπνευστές και πρώτοι διδάξαντες της αντισταλινικής "λαθολογίας" είναι οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές: "στη δράση του Ι.Β. Στάλιν το κόμμα διέκρινε δυο πλευρές: μια θετική, την οποία εκτιμά και μια αρνητική, την οποία κριτικάρει και καταδικάζει" ("Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης", τόμ. 3ος, σελ. 108, Μόσχα/Κολωνία 1977).

Σήμερα την αντισταλινική ρεβιζιονιστική γραμμή της "λαθολογίας" ακολουθούν στον ευρωπαϊκό χώρο το Κόμμα Εργατών Βελγίου με πρόεδρο το θαυμαστή του Γκορμπατσόφ Ludo Martens που τα τελευταία χρόνια έχει ξεπέσει σε γελωτοποιό της χρουστσοφικής κλίκας των Φλωράκη-Παπαρήγα, το ΜLPD (Γερμανία) και σειρά Οργανώσεις της ίδιας κατεύθυνσης σ' άλλες χώρες, στη δε χώρα μας τα σημερινά κομμάτια της "Αναγέννησης", όπως Μ-Λ ΚΚΕ, ΚΚΕ μ-λ, Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (πρώην Α/συνέχεια), ΟΑΚΚΕ, περιοδικό "Στάλιν" κλπ., και το ΕΚΚΕ. Η αντισταλινική "λαθολογία" προπαγανδίζεται σε κάθε ευκαιρία απ' τις Οργανώσεις αυτές, όπως τελευταία απ' το "Λαϊκό Δρόμο" (6 Απριλίου 2002, σελ. 13): "ταυτόχρονα η δράση του Στάλιν περιλαμβάνει και ορισμένα λάθη"!!!

Οι παραπάνω Οργανώσεις από τη μια επιτίθενται και ασκούν κριτική στο Στάλιν και απ' την άλλη "θεωρούν"(!) τάχα το Στάλιν "κλασικό"(!) του μαρξισμού!!! Η πιο αντιπροσωπευτική περίπτωση στον ευρωπαϊκό χώρο είναι ο βέλγος ρεβιζιονιστής Ludo Martens που επιτίθεται στο Στάλιν και τον κατηγορεί ότι δεν "έφτασε ως τη διατύπωση μιας συνεκτικής θεωρίας για τη διατήρηση των τάξεων και των ταξικών αγώνων στη σοσιαλιστική κοινωνία" (Ludo Martens: "Μια άλλη ματιά στον Στάλιν", σελ. 382, Αθήνα 1997), ενώ άλλοι όπως τα Μ-Λ ΚΚΕ, ΚΚΕ μ-λ, κλπ. ότι δεν είδε πως το 1936 υπήρχε ακόμα αστική τάξη στη Σοβιετική Ένωση ή αλλιώς "διακήρυξε πρόωρα το 1936...ότι "δεν υπάρχουν ανταγωνιστικές τάξεις στη ΣΕ" και πως τάχα έδωσε μόλις το 1952 μια "σωστή απάντηση στο έργο του "Οικονομικά προβλήματα του Σοσιαλισμού" ("Η Συνδιάσκεψη του Μ-Λ ΚΚΕ", 7-9 Ιουνίου 1991, σελ. 77).

Σ' αντίθεση με τις αντιμαρξιστικές απόψεις του Ludo Martens, ο Στάλιν σαν μαρξιστής που ήταν δεν μπορούσε να έχει και δεν είχε θεωρία διατήρησης των εκμεταλλευτριών τάξεων στο σοσιαλισμό, απεναντίας είχε θεωρία εξάλειψης των ανταγωνιστικών-εκμεταλλευτριών τάξεων στο σοσιαλισμό και αυτή εφάρμοσε στην πράξη, προωθώντας έτσι την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση. Όσον αφορά τη θεωρία των" "ταξικών αγώνων" στο σοσιαλισμό, ο Στάλιν υποστήριζε-εφάρμοζε τη λενινιστική θεωρία της συνέχισης της ταξικής πάλης, την οποία ανέπτυξε παραπέρα υπογραμμίζοντας ότι όσο προχωρεί η οικοδόμηση του σοσιαλισμού τόσο οξύνεται η ταξική πάλη και επιπλέον τόνιζε ότι τα "υπολείμματα των νικημένων εκμεταλλευτριών τάξεων στην ΕΣΣΔ" δεν είναι απομονωμένα αλλά συνδέονται και με τους εξωτερικούς ταξικούς εχθρούς, τη μπουρζουαζία των αστικών κρατών ("Ολομέλεια της ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΕΣΣΔ", 3 Μάρτη 1937, σημείο 7).

Είναι επίσης φανερό πως δεν υπήρχε αστική τάξη το 1936 στη σοσιαλιστική κοινωνία της Σοβιετικής Ένωσης, όπως ισχυρίζονται το Μ-Λ ΚΚΕ και οι άλλες δεξιές οπορτουνιστικές "αντιχρουστσοφικές" οργανώσεις, αφού τα μέσα παραγωγής είχαν ήδη αφαιρεθεί απ' όλες τις εκμεταλλεύτριες τάξεις και επομένως είχε εξαλειφθεί η καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία και οικοδομηθεί η οικονομική βάση του σοσιαλισμού με τις δυο μορφές της σοσιαλιστικής ιδιοχτησίας (κρατική και συνεταιριστική ιδιοκτησία). Άρα, μετά την οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού δεν υπήρχε αστική τάξη (δε νοείται αστική τάξη χωρίς κατοχή μέσων παραγωγής) στη Σοβιετική Ένωση αλλά υπήρχαν μόνο η εργατική τάξη, η αγροτιά και η λαϊκή διανόηση και υπολείμματα βέβαια των εκμεταλλευτριών τάξεων και τα νέα εκφυλισμένα αστικά στοιχεία.

Η αντιμαρξιστική αυτή άποψη της νέας παραλλαγής του σύγχρονου ρεβιζιονισμού πρώτο, αναθεωρεί την μαρξιστική θεωρία των τάξεων με την αντίληψη περί "ύπαρξης" αστικής τάξης χωρίς ατομική ιδιοκτησία, γιατί, σύμφωνα με το μαρξισμό, η ύπαρξη αστικής τάξης προϋποθέτει κατοχή στα μέσα παραγωγής και εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, και δεύτερο, - και το σπουδαιότερο - συνιστά μια αστικο-ρεβιζιονιστική αντίληψη του σοσιαλισμού που το Μ-Λ ΚΚΕ διατυπώνει ως εξής: "το προλεταριάτο και η αστική τάξη είναι οι δυο βασικές ανταγωνιστικές τάξεις της καπιταλιστικής κοινωνίας και επίσης παραμένουν οι δυο βασικές ανταγωνιστικές τάξεις της σοσιαλιστικής κοινωνίας" ("Η Συνδιάσκεψη του Μ-Λ ΚΚΕ", 7-9 Ιουνίου 1991, σελ. 65 και τελευταία "Λαϊκός Δρόμος" 6 Απριλίου 2002, σελ. 12).

Όμως είναι ολοφάνερο, πως όταν παραμένουν το προλεταριάτο και η αστική τάξη σαν "δυο βασικές ανταγωνιστικές τάξεις της σοσιαλιστικής κοινωνίας", τότε αυτή η κοινωνία δεν είναι σοσιαλιστική αλλά αστική: είναι η σημερινή καπιταλιστική κοινωνία.

Απ' τα παραπάνω προκύπτει ότι όλες αυτές οι Οργανώσεις επιτίθενται στο Στάλιν απ' τα δεξιά, δηλ. απ' τη σκοπιά της διατήρησης των εκμεταλλευτριών και ανταγωνιστικών τάξεων στο σοσιαλισμό.

Οι ρεβιζιονιστικές "αντιχρουστσοφικές" Οργανώσεις "αναγνωρίζουν" το Στάλιν ως "κλασικό" του μαρξισμού μόνο τυπικά και για λόγους δημαγωγίας, διότι προβάλλει το βασικό ερώτημα: πως είναι δυνατόν να θεωρείται ο Στάλιν κλασικός του μαρξισμού, όταν όχι μόνο, σύμφωνα μ' αυτές, έκανε "λάθη"(!) αλλά και επιπλέον στο σπουδαιότερο ζήτημα της επαναστατικής θεωρίας, εκείνο του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, έχει "λαθεμένη"(!) άποψη; Κλασικός είναι μόνο εκείνος που υπερασπίζει με συνέπεια στο σύνολο του το μαρξισμό-λενινισμό αλλά και επιπλέον έχει τουλάχιστον, αν δεν τον ανέπτυξε παρά-πέρα, σωστές απόψεις σ' όλα τα βασικά ζητήματα της επαναστατικής κοσμοθεωρίας του προλεταριάτου. Και ασφαλώς ο Στάλιν ήταν κλασικός αφού δεν είχε κανένα ζήτημα λαθεμένες απόψεις, μα απεναντίας σωστές και επιπλέον ανέπτυξε δημιουργικά τον επαναστατικό μαρξισμό παραπέρα σε: μαρξισμό- λενινισμό- σταλινισμό.

Ας σημειωθεί ακόμα μια φορά πως όλα τα κομμουνιστικά κόμματα, μεταξύ των οποίων και το ΚΚΕ με επικεφαλής το σύντροφο Νίκο Ζαχαριάδη, ως τα 1955-56 και γενικά το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, σ' αντίθεση με τις παραπάνω "αντι-χρουστσοφικές" δεξιές οπορτουνιστικές Οργανώσεις, δε μιλούσε για "λάθη" του Στάλιν και τον θεωρούσε κλασικό του μαρξισμού. Η "Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55" βαδίζοντας σταθερά και με συνέπεια τον επαναστατικό δρόμο των Στάλιν-Ζαχαριάδη και θεωρώντας τον εαυτό της συνέχεια του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ και του επαναστατικού ΚΚΕ ' 918-55 απορρίπτει ασυζητητί κάθε αντισταλινική "λαθολογία" και θεωρεί το Στάλιν χωρίς επιφυλάξεις και περιορισμούς κλασικό του μαρξισμού επειδή ανέπτυξε παραπέρα τον επαναστατικό μαρξισμό σε: ΜΑΡΞΙΣΜΟ-ΛΕΝΙΝΙΣΜΟ-ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟ ή όπως σημείωνε ο Νίκος Ζαχαριάδης: "σταλινισμός είναι ο μαρξισμός-λενινισμός της εποχής του σοσιαλισμού".

 


ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

100 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή
ηγέτη του ΚΚΕ 1918-55 και 30 χρόνια από την άνανδρη
δολοφονία του, μετά 17 χρόνια εξορίας, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας
απ' την προδοτική χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατική κλίκα
των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ

ΣΤΑΛΙΝ προς ΝΙΓΙΑΖΟΦ για ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ: "Τον βλέπεις αυτόν; Αυτός είναι μεγάλος ηγέτης. Θα κάνει επανάσταση όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη" (κατά την διάρκεια των εργασιών του 19ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ 1952)

ΝΙΓΙΑΖΟΦ: "Ο Ζαχαριάδης είναι μια απ' τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος" (1955)

Ο ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ (27.4.1903), ο αλύγιστος μπολσεβίκος κομμουνιστής ηγέτης, ο πολυαγαπημένος και χιλιοτραγουδισμένος χαρισματικός ηγέτης του ΚΚΕ 1918-55 και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς υπήρξε χωρίς αμφιβολία η μεγαλύτερη επαναστατική μορφή που ανέδειξε το ελληνικό εργατικό κίνημα στον 20ο αιώνα και μια απ' τις "σημαντικότερες φυσιογνωμίες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος". Τρεις είναι οι σημαντικότερες ιστορικές στιγμές της επαναστατικής του δράσης που αναδεικνύουν το Νίκο Ζαχαριάδη στη μεγαλύτερη επαναστατική φυσιογνωμία του τόπου και σε μία από τις μεγαλύτερες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος που συνάμα αποτελούν και τη μεγάλη του συμβολή στο ελληνικό μα και στο διεθνές επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα:1. Ανάληψη της ηγεσίας του ΚΚΕ. Με την ανάληψη της ηγεσίας του ΚΚΕ συνέβαλε αποφασιστικά στο ξεπέρασμα της εσωτερικής κρίσης του Κόμματος, στη γρήγορη ανασυγκρότηση και μπολσεβικοποίησή του, στη μετατροπή του σε κόμμα λενινιστικού-σταλινικού τύπου και στην επεξεργασία επαναστατικού Προγράμματος (1934). 2. Ιστορικό γράμμα του 1940. Με το ιστορικό του Γράμμα-πρώτο σε πανευρωπαϊκό επίπεδο-α) προσδιόριζε ορθά το χαρακτήρα του πολέμου ως "εθνικοαπελευθερωτικού"-αναγκαίας και εντελώς απαραίτητης προϋπόθεσης για το σωστό προσανατολισμό της πάλης του λαού κατά των ιταλο-γερμανών φασιστών επιδρομέων και την εποποιία της ΕΑΜο-ΕΛΑΣίτικης Αντίστασης, αλλά και αργότερα του ένδοξου ΔΣΕ- και β) έθετε με σαφήνεια ζήτημα πολιτικής ΕΞΟΥΣΙΑΣ: "επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι μια καινούργια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ιμπεριαλιστική εξάρτηση με ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό". 3. Πάλη ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό. Υπήρξε ο πρώτος στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα που αντιτάχθηκε στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, απέκρουσε τη ρεβιζιονιστική επίθεση και απέτρεψε την ανατροπή του ΚΚΕ σε αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου.

Στο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ ανήκει η μεγάλη τιμή που: 1) πρώτος διέβλεψε την ταξική αντεπαναστατική φύση του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και προέβλεψε τα καταστροφικά του αποτελέσματα, 2) πρώτος αντιστάθηκε θαρραλέα (1954-55) και απέκρουσε την επίθεση της αποστάτριας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατικής κλίκας στο ΚΚΕ, 3) πρώτος εγκαινίασε την πάλη των κομμουνιστών (ανοιχτά από το Σεπτέμβρη του '55) σε παγκόσμια κλίμακα ενάντια σ' αυτό το αντεπαναστατικό προδοτικό ρεύμα, και 4) πρώτος και μοναδικός, σε διεθνές επίπεδο, πλήρωσε τόσο ακριβά τη γενναία στάση και επαναστατική του πάλη με 17 ολόκληρα χρόνια εξορία στις παγωμένες στέπες της Σιβηρίας και τελικά την άνανδρη δολοφονία του, τον Αύγουστο του 1973, από την προδοτική σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη.

Ο "αέρας της ιστορίας σκόρπησε όλα τα σκουπίδια" της πρωτοφανούς λασπολογικής εκστρατείας της αντίδρασης, των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών (σοβιετικών-Ελλήνων) αλλά και της "αντιχρουστσοφικής" (!) ρεβιζιονιστικής ΠΚΕ (Ρουμανία)- "πρακτορείο του αντεπαναστατικού ρεβιζιονισμού" (ΣΟΦΙΑΝΟΣ) -που παρουσίασε το Ν. Ζαχαριάδη ως "αποστάτη"(!) και "χρουστσοφικό"(!). Η ιστορία έδειξε ότι ο μεγάλος επαναστάτης κομμουνιστής ηγέτης έμεινε ως το τέλος πιστός στην επαναστατική κοσμοθεωρία του προλεταριάτου, το μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό, κράτησε ψηλά την κόκκινη σημαία του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και τη βαμμένη με ποτάμια αίμα σημαία του ΚΚΕ ( 1918-55), και ακριβώς γι' αυτό δολοφονήθηκε.

(Κείμενο της αφίσας για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του με τίτλο "ΤΙΜΗ και ΔΟΞΑ στο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ")


 

 

Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος,Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΘΕΣΙΜΑ ΦΥΛΛΑ

2007

2006

2005

2004

2003

2002

2001

2000

1999

1998

 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55
Τελευταία ανανέωση: 29/12/2005